ΣΤΙΣ 
ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΛΕΝΔΕΣ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΕ ΛΕΣΒΙΕΣ, ΓΚΕΪ - ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΕΟ ΤΟ ΓΕΝΑΡΗ
Θα ήθελα να παιδοθετήσω και γω ένα παιδί, λέει η Ευαγγελία Βλάμη
Πίσω-μπρος για το σύμφωνο συμβίωσης
Εχουν αποφασίσει να ενώσουν τις ζωές τiς και μοιράζονται, εκτός από την ίδια στέγη, τα μικρά και μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας. Ωστόσο το νομοθετικό σώμα εξακολουθεί να εθελοτυφλεί και να αγνοεί επιδεικτικά την ύπαρξή τις...
Ο λόγος για τα δεκάδες χιλιάδες πλέον στη χώρα μας λεσβιακά και γκέι ζευγάρια, τα οποία αγνοεί ο νόμος 3719/2008 που ρυθμίζει το σύμφωνο συμβίωσης, με αποτέλεσμα να μην προστατεύεται κανένα δικαίωμά τους.
Ηδη από το 2005 το ΠΑΣΟΚ είχε δημοσιοποιήσει ένα νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο κατοχύρωνε τα δικαιώματα όλων των ζευγαριών, συμπεριλαμβανομένων των ομοερωτικών, και ρύθμιζε χωρίς διακρίσεις την ένωση ενηλίκων προσώπων. Το νομοσχέδιο κατατέθηκε με πρωτοβουλία του ίδιου του Γιώργου Παπανδρέου στη Βουλή στις 4 Νοεμβρίου 2008. Το ίδιο νομοσχέδιο το ΠΑΣΟΚ περιέλαβε το 2009 στο πρόγραμμά του ως προεκλογική δέσμευση, ενώ βρίσκεται ακόμη αναρτημένο στην ιστοσελίδα του κόμματος. Στην εισηγητική του έκθεση αναφέρεται μεταξύ των άλλων ότι «Σκοπός της παρούσας πρωτοβουλίας είναι να θέσει τέρμα στις δυσμενείς διακρίσεις και να αποκαταστήσει την ισοπολιτεία στο πεδίο των ελεύθερων ενώσεων ετερόφυλων και ομοερωτικών ζευγαριών».
Νέο νομοσχέδιο
Δεδομένων αυτών, έντονο προβληματισμό προκάλεσαν δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης Χάρη Καστανίδη σύμφωνα με τις οποίες νέο νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης, που θα αντικαταστήσει τον ισχύοντα νόμο 3719/2008, βρίσκεται υπό επεξεργασία στη νομοπαρασκευαστική επιτροπή του υπουργείου.
Το ερώτημα είναι αν οι δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης αποτελούν πολιτική υπεκφυγή ή τακτική υποχώρηση από τις θέσεις και τις δεσμεύσεις του ΠΑΣΟΚ και αν η καθυστέρηση και η εκ νέου επεξεργασία του νομοσχεδίου θα οδηγήσει στον περαιτέρω περιορισμό των προβλεπόμενων στο νομοσχέδιο δικαιωμάτων.
Προς το παρόν μοναδικό σημείο αναφοράς είναι η δέσμευση του υπουργού ότι στο τέλος Ιανουαρίου θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την αναθεώρηση της νομοθεσίας για το σύμφωνο συμβίωσης.
Σχετικά με το θέμα η ΜΚΟ «Λεσβίες για την Ισότητα» έχει στείλει δύο επιστολές στις αρμόδιες-ους κυβερνητικούς φορείς, ζητώντας να γίνει νόμος το νομοσχέδιο που είχε καταθέσει το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή για το σύμφωνο συμβίωσης. Η οργάνωση κατέθεσε επίσης τις προτάσεις της για τη βελτίωση του νομοσχεδίου. *
Τα 9 αιτήματα της κοινότητας
1. Να σταματήσουν οι διώξεις κατά των γάμων που έγιναν στην Τήλο.
2. Πρόσβαση στην υποβοηθούμενη γονιμοποίηση και δικαίωμα στην παιδοθεσία.
3. Επέκταση του 927 (αντιρατσιστικός νόμος), ώστε να περιλαμβάνει και το σεξουαλικό προσανατολισμό, καθώς επίσης και το λόγο μίσους.
4. Κοινό όριο ηλικίας συναίνεσης για σεξουαλική επαφή με τις ετεροφυλόφιλες. Οι ετεροφυλόφιλες-οι επιτρέπεται να κάνουν συναινετικό σεξ στην ηλικία των 16, λεσβίες και γκέι στα 18 (347 Π.Κ.). *Α
5. Το Σύμφωνο Συμβίωσης να ισχύσει και για τα λεσβιακά, γκέι ζευγάρια.
6. Δημιουργία διακομματικής ομάδας που θα συνεργάζεται με τις LGBT οργανώσεις και θα τρέχει τα ζητήματα της κοινότητας στη Βουλή, ώστε να ψηφίζονται νομοσχέδια που θα ανταποκρίνονται στο πλαίσιο της ισονομίας του Συντάγματος όσο και στις οδηγίες, ψηφίσματα ή προτάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
7. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός να συμπεριληφθεί στο νόμο της ενδοοικογενειακής βίας, ώστε να προστατεύονται όσες και όσοι δέχονται βία από την οικογένεια λόγω της σεξουαλικής ταυτότητάς τις και όταν δέχονται βία μέσα στην ερωτική σχέση τις.
8. Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία.
9. Δημιουργία παρατηρητηρίου παρακολούθησης του φαινομένου της LGBT φοβίας.
«Ο νόμος δεν εξασφαλίζει τα δικαιώματά μας»
Η Τζόνι και ο Λέιζερ είναι μια έφηβη και ένας έφηβος που μεγαλώνουν στο σπίτι μαζί με την οικογένειά τους. Ωστόσο αυτή η οικογένεια διαφέρει από τις περισσότερες, καθώς έχει δυο μαμάδες. Πρόκειται για το σενάριο της ταινίας της Λίζας Τσολοντένκο «Τα παιδιά είναι εντάξει» που προβάλλεται αυτές τις ημέρες στις αθηναϊκές αίθουσες
Με αφορμή την ταινία αλλά και την πρόσφατη απόφαση του εκπροσώπου της Athens Pride Δημήτρη Τσαμπρούνη να λάβει μέρος στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο δημοτικό συνδυασμό «Δικαίωμα στην πόλη» του Γιώργου Καμίνη, μιλήσαμε με την Ευαγγελία Βλάμη που το καλοκαίρι του 2008 νυμφεύτηκε στην Τήλο με τη συντρόφισά της...
Δυο παιδιά, δυο μαμάδες.... Ολη μαζί μια οικογένεια. Απιαστο όνειρο μοιάζει στην Ελλάδα η πραγματικότητα που περιγράφεται στην ταινία της Λίζας Τσολοντένκο...
«Δεν πρόκειται για άπιαστο όνειρο αλλά για ανομολόγητη πραγματικότητα. Εγώ έχω αρκετές φίλες που έχουν ήδη μεγαλώσει μαζί με τη συντρόφισά τις παιδιά. Απλώς δεν ομολογείται διότι δεν υπάρχει νόμος να προστατεύει παρόμοιες οικογένειες. Βλέπετε, εμείς ως κοινωνία προχωράμε, ωστόσο ο νόμος δεν έρχεται να εξασφαλίσει τα δικαιώματά μας. Φανταστείτε δυο μητέρες που μεγαλώνουν μαζί ένα ή περισσότερα παιδιά, μόνο η μία, η βιολογική μητέρα έχει δικαιώματα, η άλλη έχει μόνο υποχρεώσεις».
Σύμφωνα με την εμπειρία σας τα παιδιά ομοερωτικών ζευγαριών αντιμετωπίζουν πρόσθετα προβλήματα;
«Τα παιδιά αυτά αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με τα άλλα. Το γεγονός επιβεβαιώνουν πολλές έρευνες στο εξωτερικό. Και εγώ όμως, που ζω πολλές τέτοιες οικογένειες, διαπίστωσα ότι τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν ακριβώς όπως και τα άλλα. Εχουν τα ίδια προβλήματα: Μαμά δεν είμαι καλά, Μαμά με μάλωσε ο Πετράκης, Μαμά τσακώθηκα με τη Μαρία κ.λπ.».
Νυμφευτήκατε με τη σύντροφό σας το 2008 στην Τήλο και ο γάμος σας έχει ακυρωθεί από τα ελληνικά δικαστήρια. Πώς αισθάνεστε γι' αυτό;
«Ο γάμος δεν είναι στην ουσία ανυπόστατος. Εγώ και η σύζυγός μου κάνουμε κοινή φορολογική δήλωση. Πρόσφατα ζητήσαμε ως ζευγάρι δάνειο σε τράπεζα και το ενέκριναν κ.λπ. Το παράλογο είναι ότι τα δικαστήρια ισχυρίζονται ότι δεν ισχύει ο γάμος. Αναρωτιέμαι το γιατί. Είχαμε όλες τις πρυποθέσεις που απαιτεί ο νόμος. Ημασταν ενήλικες, άγαμες, συναινέσαμε στον γάμο. Τώρα πάντως περιμένουμε την απόφαση του Εφετείου...».
Εχετε σκεφτεί ποτέ να αποκτήσετε με τη σύζυγό σας παιδιά;
«Σε όλη μου τη ζωή δεν είχα σκεφτεί τίποτα σε σχέση με ένα παιδί. Θεωρούσα πολύ μεγάλη ευθύνη να μεγαλώνεις ένα παιδί και έλεγα "Μπα, εγώ δεν είμαι για τέτοια". Μεγαλώνοντας όμως το ξανασκέφτηκα και θα ήθελα να παιδοθετήσω και να του προσφέρω ό,τι μπορώ, μόρφωση, περιουσία κ.λπ. Ετσι, έχω αρχίσει να προβληματίζομαι... Βέβαια καμιά υπηρεσία δεν θα μας δώσει στην Ελλάδα παιδί ως ζευγάρι. Και εγώ ως γυναίκα μόνη θα πρέπει να αποκρύψω ότι είμαι λεσβία για να έχω ελπίδες.
Αν τα καταφέρω δε η συντρόφισά μου θα έχει όλες τις υποχρεώσεις απέναντι στο παιδί, θα ξενυχτάει, θα ταΐζει το παιδί μας, θα το πηγαίνει σχολείο κ.λπ. Αλλά αυτή η μητέρα, γιατί για μητέρα πρόκειται, δεν θα έχει καμία αναγνώριση. Δεν θα έχει τη χαρά να λέει "Εγώ με τη σύζυγό μου έχουμε ένα, δύο ή περισσότερα παιδιά, τα μεγαλώνουμε και περνάμε όμορφα".
Παράνομα, βέβαια, όσες λεσβίες το επιθυμούν μπορούν να αποκτήσουν ακόμη και ένα βιολογικό παιδί. Θα πρέπει ωστόσο να πάρουν άγνωστο σπέρμα ή από άλλη χώρα. Χωρίς ωστόσο καμία νομική εξασφάλιση για την καταλληλότητα του σπέρματος ή για την ικανότητα της-του γιατρού».
Μοιραστήκατε την εμπειρία της Τήλου με τον εκπρόσωπο της Athens Pride Δημήτρη Τσαμπρούνη. Πώς βλέπετε την εκλογική του συνεργασία με τον Γ. Καμίνη;
"Βλέπω την υποψηφιότητά του πολύ θετικά. Ο Δημήτρης έχει δουλέψει ήδη με επιτυχία για την προώθηση των αιτημάτων της LGBT κοινότητας και θεωρώ ότι η συνεργασία του με τον Γ. Καμίνη θα αποδώσει σύντομα καρπούς".
Την είδηση την βρήκαμε στις 16.10.10 στην Ελευθεροτυπία γραμμένη από την Ελιζαμπέτα Καζολότι http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=214146
Στα βασικά αιτήματα της LGBT κοινότητας να υπενθυμίσουμε επειδή "κόπηκαν" λόγω έλλειψης χώρου πως:
Στο αίτημα 1 συμπληρώνουμε πως ο Δήμαρχος της Τήλου, Αναστάσιος Αλιφέρης, (ΠΑΣΟΚ) ενώ αρχικά αθωώθηκε από το πρωτοδικείο, στην συνέχεια τον διώκουν μαζί με τα ζευγάρια για παρατυπίες κατά την διαδικασία των γάμων.
Στο αίτημα 5 μιλάμε για το Σύμφωνο που θα φέρει το ΠΑΣΟΚ και όχι για το απαράδεκτο που ήδη υπάρχει (ως νόμος 3719/2008 επί κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας με υπουργό Δικαιοσύνης τον κ. Χατζηγάκη), είναι σαφές και από το Δελ. Τύπου της ΜΚΟ "Lesb.Equal-Λεσβίες για την Ισότητα", όσο και από την επιστολή της προς τους αρμόδιους φορείς της σημερινής κυβέρνησης.
Στο αίτημα 4, αν και ο νόμος μιλά για σεξ μεταξύ ανδρών η δικαστηριακή πρακτική όμως αποδεικνύει πως στην πράξη συμπεριλαμβάνει και τις λεσβίες. Δηλαδή λεσβίες έχουν απολυθεί και διωχθεί επειδή είχαν ερωτική σχέση με μια γυναίκα που δεν είχε συμπληρώσει το 17 έτος της ηλικίας της.
*Α Άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικα: Ασέλγεια παρά φύση
"Η παρά φύση ασέλγεια μεταξύ αρρένων που τελέστηκε: α) με κατάχρηση μιας σχέσης εξάρτησης που στηρίζεται σε οποιαδήποτε υπηρεσία β)από ενήλικο με αποπλάνηση προσώπου νεοτέρου από 17 ετών ή από κερδοσκοπία τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών.
2. Με την ίδια ποινή τιμωρείται και όποιος ασκεί την ασέλγεια της παραγράφου 1 κατ' επάγγελμα".
Το άρθρο το αντιγράψαμε από τον Ποινικό Κώδικα που έγραψε ο κ. Αθανάσιος Κονταξής, εισαγγλέας πρωτοδικών, εκδόσεις Σάκκουλα τη χρονιά 1989.
Λεσβιακό ζευγάρι 
θα παιδοθετήσει στη Φλόριντα
(CNN) - Ένα ζευγάρι λεσβιών είχε υποβάλει αίτηση για να παιδοθετήσει στον Οργανσιμό Υπεράσπισης Παιδιού της Φλόριντα, ο οποίος ανακοίνωσε ότι δεν θα ασκήσει έφεση στη δικαστική απόφαση η οποία διαπίστωσε πως η απαγόρευση της Πολιτείας σε τέτοιες παιδοθεσίες είναι αντισυνταγματική.
Η Jennifer Haseman και η Hillary Jovi, οι οποίες αγνοούσαν την ανακοίνωση της Τρίτης 12.10.10 της Πολιτεία, να ξεκινήσει η διαδικασία της παιδοθεσίας από τις Υπηρεσίες Οικογένειας του Metro Orlando, προστασίας του παιδιού προς παιδοθεσία της κεντρικής Φλόριντας.
Το ζευγάρι των λεσβιών πιστεύεται ότι θα μπορέσουν να κάνουν το όνειρό τις πραγματικότητα μετά από μια απόφαση του Σεπτεμβρίου του τρίτου Περιφερειακού Εφετείου για την άρση των τριών δεκαετιών απαγόρευσης της παιδοθεσίας στη Φλόριντα.
"Θέλαμε να παιδοθετήσουμε από τότε που συζητήσαμε πως θέλουμε μια οικογένεια", δήλωσε η Jovi, η οποία είπε ότι έχει μια 12-ετή σχέση με την Haseman. "Εμείς πάντα θέλαμε να έχουμε τα δικά μας παιδιά και να παιδοθετήσουμε".
Το ζευγάρι, που στο παρελθόν ζούσε στη Νέα Υόρκη, αποφάσισε να επιστρέψει στην Φλόριντα μόνο και μόνο για να έχουν την ευκαιρία να παιδοθετήσουν. Και οι δύο γυναίκες έχουν πολεμήσει την υπογονιμότητα.
Το Υπουργείο Παιδιών και Οικογένειας της Φλόριντα είπε πως οποιαδήποτε προσφυγή από την Πολιτεία ήταν πιθανό να είναι ανεπιτυχής μετά τις αποφάσεις του Εφετείου και της δικαστίνας του δικαστικού συστήματος εθιμικού δικαίου στο Μαϊάμι της Φλόριντα. Ο κυβερνήτης Charlie Crist διέταξε την υπηρεσία να σταματήσει η επιβολή της απαγόρευσης, μετά την απόφαση του δικαστηρίου εθιμικού δικαίου.
"Δεν νομίζω ότι για εμάς έχει σημασία ο σεξουαλικός προσανατολισμός, όσο το παιδί που δικαιούται μια δεύτερη ευκαιρία με μια καλή γονέα ή γονείς”, δήλωσε η εκπροσώπισα Τύπου του Υπουργείου Παιδιών και Οικογένειας Carrie Hoeppner.
“Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι μια παρόμοια δήλωση από τη Γενική Εισαγγελία που θα τελειώσει τυπικά αυτή την υπόθεση και να μπορούν τα δικαστήρια να αποφασίσουν - για κάθε περίπτωση χωριστά. - Τι είναι προς το συμφέρον των παιδιών".
Ο Ryan Wiggins, εκπρόσωπος της Γενικής Εισαγγελίας της Φλόριντα, είπε, “Εκτιμούμε την ανακοίνωση, και προσβλέπουμε σε μια συνομιλία με το Υπουργείο Παιδιών και Οικογένειας σχετικά με το ποιες θα είναι οι επόμενες κινήσεις".
Η Γενική Εισαγγελία μπορεί μέχρι 22 Οκτώβρη να ασκήσει έφεση.
Η Φλόριντα ήταν η μόνη Πολιτεία που απαγόρευε την παιδοθεσία σε Queer. Η Πολιτεία είπε στις 14.10.10 πως έχει αποσυρθεί από την διαδικασία της παιδοθεσίας η ερώτηση για το σεξουαλικό προσανατολισμό της αιτούσας.
Η Jovi σχεδιάστρια γεγονότων και η Haseman διευθύντρια εστιατορίου, στις 18.10.10 προγραμματίζουν να παρευρεθούν σε μια εξέταση για την οικονομική τις κατάσταση ως πρώτο βήμα για να εγκριθεί η παιδοθεσία.
Η Haseman είπε, «νομίζω ότι πρόκειται να είναι ένα πραγματικά, πραγματικά, μεγάλο πράγμα απλά να είμαστε σε θέση να στηρίξουμε ένα παιδί που χρειάζεται μια θέση, ένα σπίτι και αγάπη".
Την είδηση την βρήκαμε στις 14.10.10 και την μεταφράσαμε από την CNN γραμμένη από τον John Couwels στην http://edition.cnn.com/2010/US/10/14/florida.gay.adoptions/index.html
Η 
Riham, η Amira και η Jacky είναι Μαροκινές και λεσβίες
ΕΡΕΥΝΑ. Στις χώρες του Maghreb, εκείνες που αφιερώθηκαν να απολαύσουν τη λεσβιακή αγάπη, φαίνεται τόσο αδιανόητο να ζήσουν με μια κάποια ειρήνη. Αλλά αλίμονο σε όσες διακινδυνεύσουν να ζήσουν τον λεσβιασμό τις δημόσια...
Η Riham, η Amira και η Jacky είναι Μαροκινές και λεσβίες, και αυτό μπορεί να τις κοστίσει ακριβά. Μέχρι τρείς χρονιές στη φυλακή, χωρίς να υπολογίζουμε τον αποκλεισμό της οικογένειας καθώς και τις φυσικές, λεκτικές επιθέσεις.
Πώς να ζήσει τον έρωτά της σε ένα τέτοιο κλίμα; Μια είναι η επιλογή: η διακριτικότητα. "Πάντα ένιωθα να προσελκύομαι-γοητεύομαι από κορίτσια", διηγείται η Riham *, μια σπινθηροβόλα Μαροκινή έφηβη. Σε ηλικία 12 ετών, συνάντησα μια φίλη που ήταν λεσβία και με ερωτεύτηκε. Ήθελα να δοκιμάσω αυτήν την σχέση και κατάλαβα ότι τα συναισθήματά μου γι 'αυτήν ήταν πραγματικά ... Ήταν η πρώτη μου εμπειρία".
Μια εμπειρία παράνομη. Στο βασίλειο του Μαρόκου, ο λεσβιασμός τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τριών ετών και η κοινωνία βλέπει με κακό μάτι τις λεσβιακές σχέσεις – οι οποίες είναι επικηρυγμένες από το Ισλάμ, την επίσημη θρησκεία της χώρας.
Δύσκολο να την συναντήσουν
Κατά συνέπεια, οι λεσβίες, δυσκολεύονται να βρουν εράστρια-συντρόφισα. Αλλά ακόμα κι αν "σε αυτή την κοινωνία που δεν επιτρέπει ούτε την επαφή μεταξύ ετερό προσώπων, είναι πιο εύκολο να βρείτε μια ερωμένη-συντρόφισα", σημειώνει η Jack *, διευθύντρια της ομάδας λεσβιών Menna w Fena («Σχετικά με μας και μέσα μας» στα αραβικά).
Αυτό το παράδοξο μπορεί να είναι απογοητευτικό. Πολύ απογοητευτικό. "Πολλές λεσβίες πηγαίνουν στα χαμάμ, μόνο και μόνο, για να δουν γυμνές γυναίκες. Προσωπικά, δεν το κάνω αυτό και δεν νομίζω ότι το χαμάμ είναι ένα μέρος για να συναντήσεις ή να γνωρίσεις λεσβίες », λέει η 19χρονη Amira*.
Αόρατες οι λεσβίες
Πού ψαρεύεται-βρίσκετε; Ελλείψη χώρου, ξεπέφτουμε στις καφετέριες, τα νυχτερινά κέντρα-club ... γεμάτα με ετερό. Δεν είναι απλό. Αποτέλεσμα, “τα περισσότερα κορίτσια συναντούν τις εράστριες τις στο Facebook ή άλλες ιστοσελίδες. Υπάρχει επίσης το δίκτυο, όπου βρίσκουμε φίλες-εράστριες συνήθως”, λέει η Riham, που διατηρεί μια σχέση στο διαδίκτυο με μια Αιγύπτια.
Σχετικά με τη σεξουαλικότητα, ο Δρ Μοχάμεντ Maidin, σεξολόγος στην Καζαμπλάνκα, εκτιμά ότι οι mithliya («λεσβίες» στα Αραβικά), βρίσκονται σε χειρότερη θέση από ό,τι οι γκέι. "Μια έφηβη ή ενήλικη μπορεί να πάει σε μια φίλη χωρίς να κινήσει καμία υποψία για σεξ", λέει. Αλλά έτσι αυτές οι σχέσεις παραμένουν πλήρως κρυφές.
"Πολύ συχνά όταν μιλάμε για ομοερωτισμό, σκεφτόμαστε λιγότερο τις λεσβίες και περισσότερο τους γκέι", παρατηρεί η κοινωνιολόγος Sanaa El Aji. Οι λεσβίες θεωρούνται ποθητό σεξουαλικό αντικείμενο, η λαϊκή φαντασία δεν αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο πως μπορούν να έχουν σεξουαλικές σχέσεις εκτός του άνδρα, πως μπορούν να έχουν επιθυμίες και να επιθυμούν τις γυναίκες πάρα πολύ ... "
Στο πλαίσιο αυτό, της καταστολής και της αφάνειας-μη ορατότητας, ορισμένες καταστέλλουν τη σεξουαλικότητά τις - με συνέπεια σοβαρές ψυχολογικές διαταραχές. Η Riham και η Αμίρα, επέλεξαν να συμβιβάσουν, κατά κάποιο τρόπο τη θρησκεία τις και την σεξουαλικότητά τις. Αλλά χωρίς να εκ-δηλωθούν δημόσια ή να επιβεβαιώνουν τις αμφιβολίες της οικογένειάς τις. Επειδή εκτός από τη φυλακή και τον αποκλεισμό της οικογένειας, εκείνες που αψηφούν την καθεστηκυία τάξη διακινδυνεύουν να δεχτούν διακρίσεις, εκφοβισμό, σωματικές ή λεκτικές επιθέσεις. Άλλη μορφή βίας: "Οι συγγενείς μπορεί να κλειδώσουν την έφηβη ή ενήλικη γυναίκα στο σπίτι ή να θεωρήσουν ότι η σεξουαλικότητα της είναι αμαρτία και να την αναγκάσουν να παντρευτεί ως επίλυση του προβλήματος", λέει η 23χρονη Jackie.
Η γραμμή της οικογένειας
Μία κατάσταση που έχει συμβεί σε μια μαχητική λεσβία. Ήταν σε λεσβιακή σχέση εδώ και για τέσσερα χρόνια, αυτή μια μέρα εμπιστεύτηκε τη φύση της αγάπης (το λεσβιασμό) της σε ένα συγγενή “μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν Μαροκινός, Άραβας ή μουσουλμάνος, αλλά Ευρωπαΐος”. Λάθος. Ο συγγενής που εμπιστεύτηκε έσπευσε να προειδοποιήσει την οικογένειά της. Αντιδράσεις: ενώ η γιαγιά και θείες της, επικαλέστηκαν το δικαίωμα της στην ιδιωτική ζωή, ο θείος της την εξευτέλισε και την χτύπησε λέγοντας στίχους από το Κοράνι ...
Η Menna w Fena, μια ομάδα για λεσβίες, αμφισεξουαλικές και τρανς στην kifkif, είναι ειδικά εκπαιδευμένη για να καταλάβουμε ότι ο λεσβιασμός "δεν είναι μια σεξουαλική αποτυχία των γυναικών”. Η ιστοσελίδα της παρέχει διάφορες πληροφορίες, ένα φόρουμ και μια ανοικτή τηλεφωνική γραμμή κάθε Τρίτη το βράδυ.
Φυγή ή πάλη
Τελικά, Menna w Fena ελπίζει ιδιαίτερα στην απόκτηση δικαιωμάτων για τις mithliya-λεσβίες. Η απαισιόδοξη, Jacky σκέφτεται "θα χρειαστούν πολλές δεκαετίες", πριν αρχίσουν πραγματικά να λογαριάζουν τις λεσβίες. Ως εκ τούτου σχεδιάζει να εγκαταλείψει τη χώρα της, κουρασμένη από την αντιμετώπιση της οικογένειά της για τη συντρόφισά της, που προσπαθεί να τις χωρίσει χωρίς να γνωρίζει σαφώς την σχέσης τις.
Όσο για την Riham, νιώθει πιο ήρεμη. Πρέπει να πούμε ότι το μυστικό της έχει λιγότερο βάρος από τότε που οι φίλες της την υποστηρίζουν. "Αρχικά, προσπάθησαν να μου πουν ότι αυτό που αισθάνομαι δεν είναι αληθινό, δεν είναι ένας καλός δρόμος, είναι μια κρίση της εφηβείας. Σήμερα, δέχονται τη σεξουαλικότητά μου, με ρωτάνε ακόμη και πώς τα παω με τις ερωμένες-συντρόφισές μου! ".
* Το ονόματα άλλαξαν.
Την είδηση την βρήκαμε στις 13.10.10 και την μεταφράσαμε από το γαλλικό περιοδικό Tetu γραμμένο από την Bangré Habibou στην http://www.gaymaroc.net/fr/maroc/109-riham-amira-et-les-lesbiennes-du-maroc
Το 
λεσβιακό δράμα “Lip Service” που προέβαλε το BBC3 είχε σχεδόν 600.000 θεάτριες
Το νέο λεσβιακό δράμα που προβλήθηκε στο BBC3, είχε 580.000 θεάτριες χθες το βράδυ 12.10.10, κατέλαβε το 4,4% μερίδιο τηλεθέασης.
Το δράμα, βαφτίστηκε ως η «Αγγλική L Word», χαρακτηρίστηκε από το BBC ως "ένα νέο τολμηρό δράμα... Σχετικά με τη σεξουαλική ζωή και σε ερωτικές σχέσεις των είκοσι-κάτι ετών λεσβιών που ζουν στη σύγχρονη Γλασκώβη".
Στις 22:30 εμφανίστηκε μια από τους κύριους χαρακτήρες, Φράνκι (Ruta Gedmintas), να κάνει σεξ σε ένα γραφείο τελετών δίπλα σε ένα πτώμα.
Εν τω μεταξύ, υπήρχαν σκηνές σεξ με τις εράστριες Lou (Roxanne McKee) και Τες (Fiona Button), που έχουν προβλήματα στη σχέση τις.
Το δράμα δημιουργήθηκε από την συγγράφισα Harriet Braun, η οποία είπε ότι ήθελε να είναι "αυθεντικό" στο λεσβιακό κοινό.
Η κα. Braun δήλωσε στο BBC Newsbeat: "Ήταν σημαντικό για μένα ότι οι λεσβιακοί χαρακτήρες να εμφανίζονται ως αυθεντικοί στο λεσβιακό κοινό.
"Ήθελα να αντικατοπτρίζει τη ζωή".
Και πρόσθεσε: "Συχνά στα λεσβιακά δράματα, η ιστορία επικεντρώνεται στη σεξουαλικότητα των ηρωίδων, έτσι υπάρχουν ιστορίες ή θέματα γύρω από την λεσβοφοβία.
"Υποθέτω ότι αυτό που ήθελα να δω περισσότερο στους λεσβιακούς χαρακτήρες, στις ιστορίες τις να είναι, ίσως το να εργάζονται για την καταπολέμηση του εγκλήματος ή είναι γιατρίνες".
Όσες θέλετε να δείτε αποσπάσματα της σειράς πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 13.10.10 και την μεταφράσαμε από την Pink News στην http://www.pinknews.co.uk/2010/10/13/bbc3-lesbian-drama-lip-service-opens-with-nearly-600000-viewers/
Η 
κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών θα αμφισβητήσει την απόφαση της Πολιτείας της Μασαχουσέτης που λέει πως η " Άμυνα του Νόμου του Γάμου (DOMA)" είναι αντισυνταγματική.
Τον Ιούλιο, ο δικαστής Vaughn Walker έκρινε ότι ο νόμος, ο οποίος αποκλείει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να αναγνωρίσει τους λεσβιακούς γάμους, πρέπει να καταργηθεί.
Ο πρόεδρος Ομπάμα αποκάλεσε το νόμο «αποτρόπαιο» τη χρονιά 2008 στην προεκλογική του εκστρατεία, αλλά εκπρόσωπος του είπε ότι η κυβέρνηση είχε την υποχρέωση να υπερασπιστεί τους ομοσπονδιακούς νόμους, όταν αμφισβητήθηκαν στο δικαστήριο.
Σύμφωνα με το Reuters, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Δικαιοσύνης, Tracy Schmaler, δήλωσε: “Είναι θέμα πολιτικής, ο πρόεδρος έχει καταστήσει σαφές ότι πιστεύει πως η DOMA εισάγει διακρίσεις και πρέπει να καταργηθεί.
"Το Υπουργείο Δικαιοσύνης υπερασπίζεται το σύνταγμα, όπως κάνει παραδοσιακά όταν αμφισβητούνται οι πράξεις της Γερουσίας”.
Η Μασαχουσέτη, η οποία ήταν η πρώτη πολιτεία των Ηνωμ. Πολιτειών νομιμοποιήσε τους γάμους των λεσβιών, είναι επίσης η πρώτη Πολιτεία που αμφισβήτησε το νόμο στο δικαστήριο.
Ο Δικαστής Joseph Tauro στη Βοστώνη διαπίστωσε παράβαση των δικαιωμάτων των Πολιτειών να αναγνωρίσουν τον γάμο όπως επιθυμούν, καθώς και τις διατάξεις της ισότητας στο Σύνταγμα.
Η DOMA περιορίζει την αναγνώριση του γάμου αποκλειστικά στα ετερό ζευγάρια. Αυτό σημαίνει ότι τα λεσβιακά νυμφεύμενα ζευγάρια δεν έχουν πρόσβαση σε ομοσπονδιακά δικαιώματα και παροχές, όπως αυτές που αφορούν την υγειονομική περίθαλψη.
Η Γενική Εισαγγελέας της Μασαχουσέτης Martha Coakley δήλωσε ότι η Πολιτεία θα υπερασπιστεί την απόφαση στο εφετείο.
Νομικές εμπειρογνωμόνισες έχουν πει ότι εάν η απόφαση αυτή επικυρωθεί από ανώτερο δικαστήριο, θα μπορούσε να έχει πολύ ευρύτερες επιπτώσεις και να ενθαρρύνει περισσότερο τις Πολιτείες να αμφισβητήσουν την DOMA.
Την είδηση την βρήκαμε στις 13.10.10 και την μεταφράσαμε από την Pink News γραμμένη από την Jessica Geen στην http://www.pinknews.co.uk/2010/10/13/obama-administration-to-contest-gay-marriage-ruling/
EUobserver 
ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ - Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Jerzy Buzek εξέδωσε μια δήλωση καταδικάζοντας τη βία κατά τη διάρκεια της Ημέρας Υπερηφάνειας Βελιγραδίου στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου και καταγγέλλοντας την LGBTφοβία.
Σε ένα γραπτό ανακοινωθέν από την Τρίτη (12 Οκτωβρίου) κατηγόρησε γενικά περισσότερο το χουλιγκανισμό παρά τα αντι-Lgbt συναισθήματα, αλλά πρόσθεσε: "Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επιβεβαιώνει τη σθεναρή αντίθεσή του στην Lgbtφοβία, δεν έχει σημασία αν αυτή πραγματοποιείται εντός ή εκτός της ΕΕ. ... Η Lgbtφοβία είναι παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ζήτημα των θεμελιωδών δικαιωμάτων".
Ο κ. Buzek, δεν κάνει ρητή σύνδεση μεταξύ της βίας και της φιλοδοξίας της Σερβίας να ενταχθεί στην Ευρ. Ένωση, σε αντίθεση με τον Σλοβένος ευρωβουλευτή του φιλελεύθερου κόμματος, Jelko Kacin, ο οποίος τη Δευτέρα δήλωσε ότι θα μπορούσε να βλάψει την προσφορά της Σερβίας.
Ο κ. Buzek είπε όμως: «Οι δράστες των συγκρούσεων με τις πράξεις τους αντιβαίνουν πολλές κεντρικές αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης Οι πορείες ήταν εκεί για να γιορτάσουν τις αξίες της ανοχής, της ελευθερίας της έκφρασης και του συνέρχεσθαι.."
Τα κριτήρια της Κοπεγχάγης για την ΕΕ αναφέρουν ότι η ένταξη επιλέξιμων υποψηφίων πρέπει να εξασφαλίσει "τη σταθερότητα των θεσμών που εγγυώνται τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το σεβασμό και την προστασία των μειονοτήτων”.
Η εκδήλωση της Ημέρας Υπερηφάνειας Βελιγραδίου την Κυριακή είχε 1.000 ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου μιας ομάδας διπλωματών της ΕΕ και ενός ευρωβουλευτή, ήταν μια ειρηνική πορεία σε μια αποκλεισμένο τμήμα της πόλης.
Αλλά ομάδες ως επί το πλείστον νέων άνδρες πάλεψαν με την αστυνομία στην γύρω δρόμους, σπάζοντας ιδιοκτησίας και τραυματίζοντας πάνω από 100 αστυνομικίνες, τρεις από αυτές με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι.
"Θα ήθελα να ευχαριστήσω ... την αστυνομία, ιδίως για την πρόληψη περαιτέρω βίας», είπε ο κ. Buzek.
Το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα της Πωλωνίας έχει στο παρελθόν, σε συνεντεύξεις σε εφημερίδες, ταχθεί υπέρ της νομιμοποίησης του πολιτικού γάμου λεσβιακών ζευγαριών.
Το θέμα είναι αντιφατικό, λόγω των διαδεδομένων Ρωμαιοκαθολικών ηθών στην πολωνική κοινωνία.
Την είδηση την βρήκαμε στις 13.10.10 και την μεταφράσαμε από την http://euobserver.com/890/31032
Εμπειρική 
έρευνα
Συγγρ: Emily H. Page
Γενικά
Διακόσιες δεκαεπτά γυναίκες και άνδρες συμμετείχαν στην πρώτη εμπειρική έρευνα για τις εμπειρίες τις να αυτο-προσδιορίζονται αμφισεξουαλικές επισκέπτριες στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Ευρήματα δείχνουν ότι οι αμφισεξουαλικές ζητούν βοήθεια για θέματα του σεξουαλικού προσανατολισμού λιγότερο συχνά και βρήκαν το ποσοστό των υπηρεσιών της ψυχικής υγείας ως λιγότερο χρήσιμο για τον σεξουαλικό προσανατολισμό από ό,τι οι λεσβίες, γκέι συμμετέχουσες σε συγκρίσιμη έρευνα.
Οι αμφισεξουαλικές παρουσίασαν λιγότερο άγχος σε σχέση με την αμφισεξουαλικότητα τους από τους αμφισεξουαλικούς, και το θέμα της αμφισεξουαλικότητας ήταν πιο σημαντικό για τους αμφισεξουαλικούς ως αρχική αιτία για αναζητήσουν υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Για τις αμφισεξουαλικές συνολικά τα κλινικά θέματα ήταν πιο σημαντικά από αυτά των αμφισεξουαλικών ανδρών. Πάνω από τα δύο τρίτα του δείγματος που αποκάλυψαν τον σεξουαλικό τις προσανατολισμό συχνά ή πάντα σε μια γιατρίνα της ψυχικής υγείας, ως πιο πεπειραμένη στην αποδοχή από τις γιατρίνες τις.
Οι συμμετέχουσες με τα πιο σοβαρά κλινικά ζητήματα, όμως, που αποκάλυψαν την αμφισεξουαλικότητα τις στις κλινικές γιατρίνες λιγότερο συχνά από εκείνες με τα πιο μέτρια κλινικά θέματα, και βίωσαν λιγότερη αποδοχή του σεξουαλικού προσανατολισμού τις μετά την εκ-δήλωση αποκάλυψη και περισσότερη προκατάλειψη από τις κλινικές γιατρίνες από ότι από τις γιατρίνες ψυχικής υγείας.
Γενικά, οι συμμετέχουσες ώθησαν τις γιατρίνες ψυχικής υγείας να επικυρώσουν την αμφισεξουαλικότητα ως νόμιμη και υγιή, να δίνουν ακριβή ενημέρωση σχετικά με τα ζητήματα αμφισεξουαλικότητας και να επεμβαίνουν ενεργά με αμφιφυλόφιλους πελάτες.
Την είδηση την βρήκαμε στις 11.10.10 και την μεταφράσαμε από την http://www.informaworld.com/smpp/content~db=all~content=a902768276~frm=abslink
Η 
κοινή γνώμη υπέρ του queer γάμου
Οι Αγνωστικίστριες υπέρ του queer γάμου.
Στάσεις για τον queer γάμο μεταξύ των θρησκευτικών ομάδων στις Ηνωμένες Πολιτείες
Η συζήτηση για το queer γάμο βρίσκεται στο επίκεντρο πολλών φυλών στη προεκλογική περίοδο των Ηνωμ. Πολιτειών, στις 10.10.10 ο Carl Paladino, ο υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος για κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, είπε ότι τα παιδιά δεν πρέπει με "πλύση εγκεφάλου" να νομίζουν ότι ο λεσβιασμός είναι αποδεκτός και πως θα ασκήσει βέτο σε οποιαδήποτε νομοσχέδιο queer-γάμου.
Αλλά η άποψη αυτή τον τοποθετεί στη μειονότητα.
Για πρώτη φορά το Pew Research Centre ξεκίνησε τη διενέργεια δημοσκοπήσεων σχετικά με το θέμα το 1995, λιγότερες από τις μισές Αμερικανίδες (48%) ήταν αντίθετες στο queer γάμο, ενώ το 42% ήταν υπέρ. Όλες οι θρησκευτικές ομάδες έχουν μεγαλύτερη αποδοχή από ό,τι έδειξαν οι δημοσκοπήσεις που έγιναν μεταξύ 2008 και 2009. Η πιο αξιοσημείωτη αλλαγή ήταν από της κυριάρχης τάσης-mainstream λευκές προτεστάντισες και τις καθολικές, το 49% των οποίων τώρα είναι υπέρ, και το ποσοστό αυτό ήταν ακόμα μεγαλύτερο για εκείνες που παρευρίσκονται στην εκκλησία τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα.
Υπέρ του queer γάμου
Αθεϊστριες 2008 2009 82%
2010 80%
Εβραίες 2008 2009 75%
2010 77%
Καθολικές λευκές 2008 2009 45%
2010 50%
Καθολικές ισπανόφωνες 2008 2009 40%
2010 42%
Προτεστάντισες λευκές κυρίαρχης τάσης – mainstream 2008-2009 40%
2010 50%
Προτεστάντισες έγχρωμες 2008-2009 28%
2010 29%
Ευαγγελίστριες λευκές 2008- 2009 18%
2010 20%
Την είδηση την βρήκαμε στις 11.10.10 και την μεταφράσαμε από την Economist στην http://www.economist.com/node/17227800?fsrc=nwl
Η 
Αγγλία νοιώθει “πιο άνετα” με τον λεσβιασμό, αλλά τα δύο τρίτα των LGBT μαθητριών είναι θύματα εκφοβισμού
Η Αγγλία έχει γίνει πολύ πιο άνετη με τον λεσβιασμό τα τελευταία 20 χρόνια, αλλά ο λεσβοφοβικός εκφοβισμός εξακολουθεί να αποτελεί πρόβλημα για τις μαθήτριες.
Σύμφωνα με έκθεση της Επιτροπής για την Ισότητα και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, “Πόσο δίκαιη είναι η Αγγλία;” τα δύο τρίτα των λεσβιών, γκέι και τρανς σπουδαστριών έχουν υποστεί λεσβοφοβικό εκφοβισμό και το 17% έχουν δεχτεί απειλές κατά της ζωής τις.
Σχεδόν το ήμισυ των καθηγητριών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αγγλία λένε ότι η παρενόχληση είναι συνήθης και μόνο μία στις έξη πιστεύουν ότι το σχολείο τις είναι ιδιαίτερα δυναμικό στην προώθηση των δικαιωμάτων των queer μαθητριών.
Η 700 σελίδων έκθεση, έδειξε ότι οι τάσεις για την πρόοδο των LGBT νέων ήταν δύσκολο να μετρηθούν, αλλά πρόσθεσε ότι υπήρχαν "σημάδια ότι αυτές πλήττονται από την άνιση μεταχείριση και τον εκφοβισμό στο εκπαιδευτικό σύστημα, στο σχολείο και γύρω από αυτό".
Στο χώρο εργασίας, η έκθεση ανέφερε ότι οι LGBT είχαν διπλάσιες πιθανότητες με τiς άλλες εργαζόμενες να αναφέρουν ότι αντιμετωπίζουν άδικη μεταχείριση, διακρίσεις, εκφοβισμό ή παρενόχληση στο χώρο εργασίας.
Ωστόσο, η αλλαγή νοοτροπίας απέναντι στις queer χαιρετήθηκε ως «εμβληματική» και οι συντάκτριες της έκθεσης τόνισαν ότι μόνο 20 χρόνια την χωρίζουν από το άρθρο 28, που απαγόρευε την προώθηση του λεσβιασμού στα σχολεία και τη νομιμοποίηση του πολιτικού γάμου. Το 1994, σχεδόν το 70% γυναικών ανδρών από 55 ετών και πάνω από το ένα τρίτο >1/3 των νέων, δήλωναν πως τα queer ζευγάρια “είναι πάντα λάθος”.
Αλλά το 2008, λίγο πάνω από το 40% των γυναικών ανδρών άνω των 55 ετών απάντησαν με τον ίδιο τρόπο αλλά μόλις το 15% των νέων συμφώνησαν.
Οι περισσότερες αισθάνονται πλέον άνετα ή ουδέτερα για τον λεσβιασμό στη δημόσια σφαίρα-ζωή. Το 87% είπαν ότι θα αισθάνονται άνετα ή ουδέτερες αν η βουλευτίνα τις είναι queer και το 73% είπαν ότι θα αισθάνονται το ίδιο, αν η δασκάλα του παιδιού τις είναι queer.
Η έκθεση ανέφερε επίσης ότι παρόλο που οι περισσότερες μειονότητες υπό-εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο, οι λεσβίες, γκέι και αμφισεξουαλικές έχουν περισσότερες πιθανότητες να λάβουν μέρος σε άλλες μορφές κομματικής ή πολιτικής δραστηριότητας και είναι πιο πιθανό να θεωρούν ότι μπορούν να επηρεάσουν τις τοπικές αποφάσεις.
Σε άλλα ευρήματα, η έκθεση ανέφερε ότι υπήρχαν «πέντε μεγάλες πύλες» για τις ίσες ευκαιρίες - την ευημερία, την εκπαίδευση, την εργασία, την ασφάλεια και τη φωνή της κοινωνίας - και εκτιμάται ότι εκατομμύρια γυναίκες άνδρες θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα εάν αρθούν αυτά τα εμπόδια.
Στην εκπαίδευση, οι Κινέζες βρέθηκαν για να έχουν τα υψηλότερα επίπεδα επιτυχίας-προόδου. Σε επίπεδο GCSE, η κινεζικής και ινδικής καταγωγής μαθήτριες επιτυγχάνουν καλύτερα. *Α
Στην υγεία, οι φτωχότερες αναμένεται να ζήσουν επτά χρόνια λιγότερο από τις πλουσιότερες. Τα κορίτσια μπορούν να αναμένουν πως θα ζήσουν έως τα 90. Το προσδόκιμο ζωής των ανδρών παραμένει ελαφρώς χαμηλότερο από των γυναικών, αλλά αυτό το χάσμα μειώνεται με αργό ρυθμό.
Ο διευθύνων σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ΕΕΑΔ, Trevor Phillips δήλωσε: «Η έκθεση αυτή κρατά ψηλά τον καθρέφτη για δικαιοσύνη στην Αγγλία. Είναι η πιο πλήρης εικόνα του είδους της που έχει συνταχθεί.
"Δείχνει ότι είμαστε γυναίκες και άνδρες που έχουν μετακινηθεί έτη φωτός στις συμπεριφορές μας σε όλα τα είδη των ανθρώπινων διαφοροποιήσεων, καθώς και την επιθυμία μας να είμαστε μια πραγματικά δίκαιη κοινωνία - αλλά πως εξακολουθούμε να είμαστε μια χώρα όπου τα επιτεύγματά μας ακόμη δεν έχουν προ-φτάσει τις φιλοδοξίες μας”.
Την είδηση την βρήκαμε στις 11.10.10 και την μεταφράσαμε από την Pink News γραμμένη από Jessica Geen στην http://www.pinknews.co.uk/2010/10/11/britain-more-comfortable-with-homosexuality-but-two-thirds-of-gay-students-are-bullied/
*Α GCSE= Γενικό Πιστοποιητικό Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (GCSE) είναι ένα ακαδημαϊκό προσόν που χορηγείται σε ένα καθορισμένο θέμα, συνήθως λαμβάνονται σε μια σειρά θεμάτων από τις σπουδάστριες ηλικίας 14-16 ετών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Αγγλία, την Ουαλία, το Γιβραλτάρ και τη Βόρεια Ιρλανδία. (Στη Σκωτία, το αντίστοιχο είναι το Standard Grade).
Νέα 
Υόρκη (CNN) -Ο κυβερνητικός υποψήφιος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, Carl Paladino επέκρινε τις λεσβίες στις 10.10.10, λέγοντας ότι δεν θέλει τα παιδιά “να υποστούν πλύση εγκεφάλου για να πιστέψουν ότι ο λεσβιασμός είναι εξίσου έγκυρη ή επιτυχημένη οπτική", σε σύγκριση με ετεροφυλοφιλία.
“Δεν είναι", δήλωσε, ο Paladino, σε μια στάση του στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης.
Ανέφερε ότι: "Δεν υπάρχει τίποτα για να είμαστε υπερήφανες για μια δυσλειτουργική λεσβία", αν και ο Paladino δεν έδωσε συνέχεια σε αυτή τη γραμμή.
"Αυτός (ο Θεός) δεν μας δημιούργησε έτσι", η κριτική του συνεχίστηκε, αν και ο Paladino δεν επανέλαβε αυτά τα λόγια.
Ο Paladino έδωσε αντίτυπα της κριτικής του σε δημοσιογράφισες στην εκδήλωση, την διεύθυνση μιας ομάδα ορθόδοξων Εβραίων στη γειτονιά Williamsburg του Μπρούκλιν.
Η κριτική του υποψηφίου έγινε μια ημέρα μετά αφ' ότου η αστυνομία της Νέας Υόρκης ανακοίνωσε τη σύλληψη του όγδου ύποπτου σε μια σειρά βάναυσων, αντι-queer εγκλημάτων μίσους κατά εφήβων.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο τρία θύματα κρατήθηκαν παρά τη θέλησή τους όπου εννέα δράστες τα ξυλοκόπησαν σε ένα κενό διαμέρισμα και βίασαν τα δύο από αυτά, ανακοίνωσε η αστυνομία. *Α
"Μην παραποιήσετε όσα λέω, ως κάποιον που θέλει να βλάψει τις λεσβίες με οποιονδήποτε τρόπο", δήλωσε στις 10.10.10 ο Paladino. "Αυτό θα ήταν ένα ποταπό ψέμα - η άποψή μου είναι Ζήσε και άσε να ζήσουν”.
"Νομίζω απλώς πως τα παιδιά μου και τα παιδιά σας θα είναι πολύ καλύτερα και πετύχουν πιο πολύ κάνοντας ένα γάμο και παιδιά», είπε.
Ο Paladino χτύπησε επίσης τον αντίπαλό του από το Δημοκρατικό κόμμα, στη Νέα Υόρκη, τον γενικό εισαγγελέα, Andrew Cuomo, για την συμμετοχή του στην παρέλαση Υπερηφάνειας της Νέας Υόρκης τον Ιούνιο.
"Αυτό δεν είναι παράδειγμα που θα πρέπει να δείχνουν στα παιδιά και σίγουρα όχι στα σχολεία μας", είπε.
Ο Josh Vlasto εκπρόσωπος του Cuomo απάντησε στα σχόλια Paladino την Κυριακή.
"Η δήλωση του κ. Paladino εμφανίζει μια εκπληκτική ομοερωτοφοβία και μια κραυγαλέα περιφρόνηση στη βασική ισότητα," είπε Vlasto σε μια δήλωση. "Τα σχόλια αυτά, μαζί με άλλες απόψεις του, τις οποίες έχει υπερασπιστεί καθιστούν σαφές πως πολύ απέχει από την επικρατούσα τάση και είναι ακατάλληλος για να εκπροσωπήσει τη Νέα Υόρκη".
Η κριτική του Paladino επέφερε επίσης αντιδράσεις από την Queer κοινότητα.
"Η κριτική και τα σχόλια του Carl Paladino έχουν σημασία αν αυτά προέρχονταν από ένα σοβαρό πολιτικό πρόσωπο, όμως ο ίδιος δεν είναι», είπε ο Κρίστοφερ Barron, από την συντηρητική ομάδα GOProud, με email στο CNN. "Αντίθετα προέρχονται από την καταρρέουσα εκστρατεία ενός ανθρώπου με τις προσωπικές αποσκευές του John Edwards και όλη την εκλογημότητα του Alan Keyes".
Ο διευθυντής εκστρατείας Paladino, Michael Caputo, είπε για τη κριτική και τα σχόλια του κυβερνητικού υποψηφίου σχετικά με τον λεσβιασμό στο CNN.
«Η θέση Carl Paladino επ 'αυτού είναι απολύτως ίδια με την Καθολική Εκκλησία". "Και αν ο Andrew Cuomo έχει ένα πρόβλημα με τη θέση της Καθολικής Εκκλησίας για τις αμβλώσεις και τoν λεσβιασμό, θα πρέπει να ταχθεί με το μέρος με της εφημέριας-ου της κοινότητάς του".
Την είδηση την βρήκαμε στις 11.10.10 και την μεταφράσαμε από το CNN γραμμένη από την Cheryl Robinson στην http://edition.cnn.com/2010/POLITICS/10/10/new.york.paladino.gays/index.html?eref=edition&utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter&utm_campaign=cnni
Ο αστερίσκος είναι δικός μας.
*Α Η ιστορία ξεκίνησε όταν οι δράστες μέλη μιας συμορίας γειτονιάς που ονομάζεται: “Λατίνος Βασιλιάς Guioni”, εξοργίστηκαν όταν έμαθαν πως ένα από τα μέλη της είναι γκέι.
ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ 
- Η κυβέρνηση της Σερβίας και ο προέδρος Tadić καταδίκασε έντονα το βανδαλισμό και τη βία των χούλιγκαν στους δρόμους κατά την διάρκεια της πορείας της Υπερηφάνειας Βελιγραδίου.
Οι βάνδαλες θα διωχθούν, είπαν οι αρχές.
"Τόσο οι χούλιγκαν όσο και οι διοργανώτριες της βίας σήμερα θα πρέπει να συλληφθούν και να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη", ανακοίνωσε ο Σέρβος Πρόεδρος Μπόρις Τάντιτς.
“Την ελευθερία της έκφρασης την εγγυάται το Σύνταγμα”, δήλωσε ο πρόεδρος Τάντιτς και προειδοποίησε ότι η επίθεση κατά της αστυνομίας σημαίνει επίθεση κατά της Πολιτείας.
Ο Πρόεδρος της Σερβίας Tadić δήλωσε ότι η Πολιτεία ήταν απολύτως και πλήρως προετοιμασμένη να αντιμετωπίσει τις βάνδαλες και τις χούλιγκαν που απείλησαν την ασφάλεια των Σέρβων πολιτισών.
"Η Σερβία θα εξασφαλίσει την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλες τις πολίτισες, ανεξάρτητα από τις διαφορές τις και κάθε προσπάθεια να απαγορεύσουν τις ελευθερίες τις μέσω της βίας δεν θα περάσει”, κατέληξε ο πρόεδρος.
Η σερβική κυβέρνηση είπε ότι έλαβε όλες τις νομικές ενέργειες που είναι απαραίτητες για τη διασφάλιση της δημόσιας τάξης και ότι οι δράστριες και οι διοργανώτριες της βίας στους δρόμους του Βελιγραδίου, θα πρέπει να προσαχθούν στη δικαιοσύνη.
"Η Σερβία είναι μια δημοκρατική χώρα όπου κάθε πρόσωπο έχει την ελευθερία λόγου και δράσης, αλλά καμιά η οποία απειλεί τη δημόσια τάξη, επιτίθεται αστυνομία και καταστρέφει τη δημόσια περιουσία δεν θα μείνει ατιμώρητη", ανέφερε η δήλωση.
Την είδηση την βρήκαμε στις 10.10.10 και την μεταφράσαμε από την http://www.b92.net/eng/news/politics-article.php?yyyy=2010&mm=10&dd=10&nav_id=70204
Ο 
πρόεδρος της Σερβίας Μπόρις Τάντιτς αντέδρασε στη βία, λέγοντας ότι "Η Πολιτεία είναι έτοιμη να σκληρύνει τη στάση της απέναντι στις χούλιγκαν".
140 άτομα τραυματίστηκαν, ο αριθμός περιλαμβάνει 124 αστυνομικίνες και 17 διαδηλώτριες. Οι υπόλοιπες ήταν άμαχες, ορισμένες εκ των οποίων ήταν αθώες διερχόμενες. Ορισμένες από τις τραυματίες υπέστησαν σοβαρά τραύματα. Η αστυνομία συνέλαβε 207 άτομα, εκ των οποίων 100 προφυλακίστηκαν για βίαιη συμπεριφορά και λεηλασίες.
Στο κέντρο του Βελιγραδίου, λιθοβολήθηκε η κινητή μονάδα μαστογραφίας, ενώ οι γιατρίνες του Εθνικού Κέντρου Υγείας εξέταζαν τις ασθενείς τις, η μονάδα αγοράστηκε με την χορηγία της B92 tv και άλλων.
Έψαλαν τραγούδια του ποδοσφαίρου και φώναζαν συνθήματα εναντίον των αστυνομικίνων που προστάτευαν την Παρέλαση Υπερηφάνειας πέταξαν οκτώ βόμβες μολότοφ. Κατέστρεψαν αυτοκίνητα, καταστήματα και 11 οχήματα της αστυνομίας, δύο λεωφορεία και δύο τρόλεϊ. Αφαίρεσαν τα σήματα της τροχαίας από τους δρόμους και τα χρησιμοποίησαν ως όπλα. Πέταξαν πέτρες στις αστυνομικίνες, οι οποίες προσπάθησαν να τις απομακρύνουν μακρυά από το κτίριο του κοινοβουλίου.
Περίπου 200 διαδηλώτριες πέταξαν μπουκάλια, πέτρες και τούβλα στο κτίριο της προεδρίας και του κοινοβουλίου. Η βία υποχώρησε αργά το απόγευμα. Οι κατά της Υπερηφάνειας διαδηλώτριες φώναζαν "Πηγαίνετε στο Κοσσυφοπέδιο".
Ένα ελικόπτερο της αστυνομίας πετούσε πάνω από τις περιοχές των συγκρούσεων.
Οι διωκτικές Αρχές είναι έτοιμες
Ο εκπρόσωπος τύπου της Εισαγγελίας, Tomo Zorić, είπε στην Β92 tv πως οι διωκτικές αρχές και η αστυνομία θα κάνουν τα πάντα για τον εντοπισμό όλων αυτών που τέλεσαν αξιόποινες πράξεις και επιθέσεις κατά της αστυνομίας, εκτός από όσες έχουν ήδη συλλάβει.
Είπε ότι όλα τα βασικά περιστατικά καταγράφηκαν και ότι οι βίντεοκαταγραφές της βίας, όπως η σημερινή, θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν ως αποδεικτικά στοιχεία στις ποινικές διαδικασίες που θα ακολουθήσουν.
Η Εισαγγελία θα κινήσει τις διαδικασίες, είπε ο Tomo Zorić και επεσήμανε ότι “τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις επισύρουν ποινή μέχρι και 8 χρόνια στη φυλακή".
Όταν ρωτήθηκε με ποιον τρόπο οι αρχές πρόκειται να διώξουν τις 200 διαδηλώτριες, ο κ. Zorić είπε ότι είναι καθήκον τις να το πράξουν, προσθέτοντας ότι "καμιά δεν μπορεί να είναι υπεράνω του νόμου"
Την είδηση την βρήκαμε στις 10.10.10 και την αποδώσαμε στην ελληνική από την http://www.b92.net/eng/news/politics-article.php?yyyy=2010&mm=10&dd=10&nav_id=70196
Από 
τον Ιανουάριο θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες για τη νομοθετική κατοχύρωση της συμβίωσης LGBT ζευγαριών. Η νομοπαρασκευαστική επιτροπή
του υπουργείου Δικαιοσύνης για τον εκσυγχρονισμό του οικογενειακού δικαίου, λειτουργεί ήδη από το καλοκαίρι και από την Πρωτοχρονιά του 2011 αναμένεται να ασχοληθεί με ζητήματα που αφορούν τη συμβίωση LGBT ζευγαριών. Αλλωστε ο ίδιος ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χάρης Καστανίδης έχει τονίσει κατ΄ επανάληψη το τελευταίο διάστημα ότι το σύμφωνο θα επεκταθεί από τα ετερόφυλα ζευγάρια στα LGBT- πάγιο αίτημα των LGBT στη χώρα μας.
«Η ελληνική πολιτεία μάς αντιμετωπίζει σαν να μην υπάρχουμε» αναφέρει ο κ. Βασίλης Τσιμενίδης , ο οποίος συμβιώνει με τον σύντροφό του για περισσότερα από 17 χρόνια. «Στο διάστημα αυτό έχουμε ακούσει πολλές εξαγγελίες για εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας που ακόμη δεν έχουν γίνει πραγματικότητα.Στις τελευταίες εκλογές ψηφίσαμε ΠαΣοΚ γιατί τα στελέχη του είχαν δεσμευτεί ότι θα έβρισκαν τρόπο να δώσουν λύση σε ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλές πολίτισες. Και τώρα ανακοινώνουν ότι περιμένουν προτάσεις» τονίζει. «Φανταστείτε ότι ακόμη και στο νοσοκομείο να πάει ο σύντροφός μου μπορεί να μη με αφήσουν να τον δω ή να ενημερωθώ από την γιατρό του για την κατάσταση της υγείας του επειδή δεν είμαι συγγενής πρώτου βαθμού» λέει ο κ. Τσιμενίδης. Εξηγεί επίσης ότι ακόμη και στην περίπτωση που ένας γκέι κάνει διαθήκη φροντίζοντας σε περίπτωση θανάτου να ορίσει τον σύντροφό του ως αποδέκτη της περιουσίας του, η διαθήκη αυτή δεν διασφαλίζει τον κληρονόμο, δεδομένου ότι θα μπορούσε να προσβληθεί- με επιτυχία- από τις επιζώσες συγγενείς. Ο κ. Τσιμενίδης σημειώνει ότι την ώρα που στη Γερμανία ένας υπουργός της κυβέρνησης παντρεύεται με πολιτικό γάμο τον σύντροφό του, την ώρα που το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποδέχεται αρχικά το δικαίωμα των LGBT ζευγαριών στην παιδοθεσία, την ώρα που άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν αναγνωρίσει τον πολιτικό γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, η ελληνική πολιτεία αντιμετωπίζει το θέμα σαν μια «καυτή πατάτα» και προτιμάει να κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα.
Οι κινήσεις του υπουργείου
Ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χάρης Καστανίδης διαβεβαίωσε πριν από λίγο καιρό ότι σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας το υπουργείο έχει δημιουργήσει μια νομοπαρασκευαστική επιτροπή που θα καταθέσει προτάσεις για το σύμφωνο συμβίωσης ατόμων ιδίου φύλου που σήμερα ισχύει μόνο για ετερόφυλα ζευγάρια. Η επιτροπή συστάθηκε στις 29 Ιουλίου και, σύμφωνα με μέλη της, έργο της είναι να καταθέσει προτάσεις σε ζητήματα σχετικά με τον εκσυγχρονισμό του οικογενειακού δικαίου. Προς το παρόν έχουν συζητηθεί θέματα που αφορούν ζητήματα των ετερόφυλων ζευγαριών και υπολογίζεται ότι όσα αφορούν τα LGBTQ ζευγάρια θα αρχίσουν να συζητούνται μετά τον ερχόμενο Ιανουάριο.
Οι LGBTQ αντιμετωπίζουν κατ΄ αρχάς θετικά την εξέλιξη αυτή, αλλά, όπως τονίζουν, εκτός του ότι έχει καθυστερήσει υπερβολικά η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα Queer ζευγάρια, δεν καλύπτει επαρκώς τα θέματα των ίσων δικαιωμάτων. «Είναι ένα πρώτο θετικό βήμα» τονίζει ο κ. Γιώργος Τσιτιρίδης, υπεύθυνος περιοδικού. «Καλωσορίζουμε την πρωτοβουλία του υπουργείου. Τα ζητήματα αυτά θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί από καιρό. Βέβαια η ένταξη των LGBTQ ζευγαριών σε όσες θα μπορούν να συνάπτουν σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης είναι μόνο η αρχή. Θεωρώ ότι ως τη στιγμή που θα επιτρέπεται στις LGBTQ να τελούν πολιτικό γάμο θα υπάρχει πάντα μια ανισότητα ανάμεσα σε LGBTQ και στα ετερόφυλα ζευγάρια» καταλήγει.
ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Περίπου τετρακόσια LGBTQ ζευγάρια έχουν συνάψει γάμους ως σήμερα στο Μεξικό, έξι μήνες μετά την ενεργοποίηση του σχετικού νόμου. Από αυτά το 47% αφορά ζευγάρια γυναικών και το 53% ζευγάρια ανδρών. Η μεγάλη πλειονότητα των ζευγαριών που σύναψαν γάμους είχαν ηλικίες μεταξύ 30 και 40. Ωστόσο υπήρξαν τέσσερις γάμοι ζευγαριών ηλικίας από 71 ως 90 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Μεξικού έχει επίσης νομοθετήσει τη δυνατότητα των LGBTQ ζευγαριών να παιδοθετούν.
Τον περασμένο Αύγουστο τα LGBTQ ζευγάρια στη Γερμανία απέκτησαν ίσα κληρονομικά δικαιώματα με τα ετερόφυλα, σύμφωνα με απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Το δικαστήριο, με έδρα την Καρλσρούη, ανακοίνωσε ότι οι νόμοι για τους φόρους κληρονομιάς που στιγματίζουν τα LGBTQ ζευγάρια αντίκεινται στην αρχή της ισότητας του γερμανικού δικαίου.
Στην Καλιφόρνια οι δικαστικές αρχές έκριναν ότι τα LGBTQ ζευγάρια δεν επιτρέπεται να τελούν γάμους στην Πολιτεία όσο το δικαστήριο εξετάζει τη συνταγματικότητα της ισχύουσας απαγόρευσης. Η απόφαση αυτή ανατρέπει την έγκριση που εξέδωσε ο περιφερειακός δικαστής Βον Γουόκερ, ο οποίος είχε επιτρέψει τους γάμους όσο η υπόθεση εξετάζεται.
Τον περασμένο Ιούλιο η προεδρίνα της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες υπέγραψε τον νόμο που νομιμοποιεί τους γάμους LGBTQ ζευγαριών.«Είμαστε τώρα μια κοινωνία με περισσότερη ισότητα από ό,τι μία εβδομάδα πριν» δήλωσε μετά την υπογραφή του νόμου.
Η Ολλανδία είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο που έδωσε πλήρη δικαιώματα γάμου για όλα τα ζευγάρια χωρίς καμία διάκριση από την 1η Απριλίου 2001. Τα LGBTQ ζευγάρια, όπως και τα ετερόφυλα, έπειτα από τρία χρόνια κοινής ζωής, μπορούν να κάνουν αίτηση για δικαστική έγκριση παιδοθεσίας.
Την είδηση την βρήκαμε στις 10.10.10 στην εφημερίδα το Βήμα γραμμένη από τον Δ.Γαλάνη στην http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=60&artid=318693&dt=10/10/2010
Βιβλίο: 
"Οι σεξουαλικές μειονότητες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της αυτοκτονίας. Επιτεύγματα και προοπτικές-οπτικές των Κοινωνικών Επιστημών"
Των Beck, F., JM Firdion., Legleye S., Schiltz. Saint-Denis: Εθνικό Ινστιτούτο Πρόληψης και Αγωγής Υγείας (INPES), 2010, 122 σελίδες.
Είναι αποτέλεσμα συνεργασίας στατιστικολόγων, επιδημιολόγων και κοινωνιολόγων, αυτό το βιβλίο κάνει έναν απολογισμό στις πάνω από δέκα χρόνια έρευνες και μελέτες ανά την υφήλιο και τη Γαλλία, για τον κίνδυνο αυτοκτονίας στις νέες που ανήκουν σε σεξουαλικές μειονότητες και εκείνες που αμφισβητούν τη σεξουαλική τις ταυτότητα.
Προορίζεται να ευαισθητοποιήσει τις επαγγελματίες που έρχονται σε επαφή με τις νέες, εκπαιδευτικό, υγειονομικό προσωπικό και των κοινωνικών ή των νομικών λειτουργών στα συγκεκριμένα φαινόμενα που είναι η λεσβοφοβία- lesbophobie, η αμφιφοβία-biphobie και η τρανσφοβία-transphobie, τονίζοντας ταυτόχρονα τη σχέση τις με μια άλλη βασική διάκριση : τον σεξισμό.
Την είδηση την βρήκαμε στις 2.9.10 και την μεταφράσαμε από την http://sexualitecreshn.canalblog.com/archives/2010/09/02/18960701.html
Για 
πρώτη φορά, ρωσικό δικαστήριο εξέδωσε απόφαση με την οποία κηρύχθηκε παράνομη η απαγόρευση της Ημέρας Υπερηφάνειας στη Ρωσία.
Η απόφαση του Ρώσου Προέδρου να απορρίψει τον Yuri Luzhko, Δήμαρχο της Μόσχας, ήταν θετική. Ο Yuri Luzhkov είχε χαρακτηρίσει την Ημέρα Υπερηφάνειας ως "σατανική συνάθροιση” και τις LGBT ως "όπλα μαζικής καταστροφής».
Επίσης είχε πει στην τηλεόραση πως οι LGBT ευθύνονται για την εξάπλωση του hiv aids στη Ρωσία και απαγόρευσε πάνω από 200 LGBT εκδηλώσεις.
Τελικά η Μόσχα μπορεί να προσφέρει ασφάλεια σε 20 LGBT ειρηνικές ακτιβίστριες που θέλουν να διαμαρτυρηθούν στο δρόμο. Έτσι, την περασμένη Παρασκευή 1.10.10, για πρώτη φορά, η αστυνομία προστάτευσε τις LGBT από χούλιγκανς.
Παρά τα όσα έγραψαν ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η αίτηση για την εκδήλωση, δηλώνει σαφώς ότι οργανώθηκε από LGBT.
Στις 4.10.10, το Εφετείο επιβεβαίωσε ότι το κλείσιμο των παλαιότερων LGBT καφέ, μπαρ, κλαμπ της Μόσχας σχεδόν πριν από ένα χρόνο ήταν παράνομο.
Στις 5.10.10, ένα Δικαστήριο στην Αγία Πετρούπολη αποφάσισε να εφαρμόσει το δίκαιο σε μια υπόθεση που αφορά την ελευθερία του συνέρχεσθαι των LGBT.
Η απαγόρευση της Ημέρας Υπερηφάνειας στην Αγία Πετρούπολη στις 26 Ιουνίου 2010 ήταν παράνομη, σύμφωνα με το Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αλλά και προηγούμενη καταδίκη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Πολλά δικαστικά σώματα συγχέουν το δικαίο και τις προσωπικές τους πεποιθήσεις.
Για πρώτη φορά το ρωσικό Δικαστήριο εφάρμοσε τον νόμο.
Η Ρωσία δεν άλλαξε πλήρως, δεν έδιωξε την φοβία της έναντι των LGBT, αλλά έδειξε πως το να διαμαρτυρόμαστε όπου όποτε και με κάθε νόμιμο μέσο, μπορούμε να πετύχουμε μικρές νίκες.
Η ορατότητα είναι η στρατηγική μας. Η ισότητα είναι το μήνυμά μας.
Καταπολεμούμε μύθους, στρεβλώσεις, ψέματα και προκαταλήψεις.
Την είδηση την βρηκαμε στις 6.10.10 και την αποδώσαμε στην ελληνική γλώσσα από την http://ukgaynews.org.uk/Archive/10/Oct/0701.htm
Η 
6χρονη Mehran Rafaat, αριστερά, και δίδυμες αδελφές της, η Benafsha, στο κέντρο και η Beheshta, κοντά στο σπίτι τις στη επαρχία Badghis, του Αφγανιστάν.
Καμπούλ, Αφγανιστάν – Η εξάρχρονη Mehran Rafaat είναι όπως πολλά κορίτσια της ηλικίας της. Της αρέσει να είναι το κέντρο της προσοχής. Είναι συχνά απογοητεύονται όταν τα πράγματα δεν γίνονται με τον τρόπο της. Όπως οι τρεις μεγαλύτερες αδελφές της, είναι πρόθυμη να ανακαλύψει τον κόσμο έξω από το διαμέρισμα της οικογένειας στην μεσαίας τάξης γειτονιά της στη Καμπούλ.
Αλλά όταν η μητέρα τις, Azita Rafaat, μέλος του Κοινοβουλίου, ντύνει με φορέματα τα κορίτσια για το σχολείο το πρωί, υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Οι αδελφές της Mehran φορούν μαύρα φορέματα και φουλάρια δεμένα στην αλογοουρά τις. Για τη Mehran, η ένδυση είναι πράσινο παντελόνι, άσπρο πουκάμισο και γραβάτα, τότε συνήθως δέχεται ένα ελαφρύ χάδι από τη μητέρα της πάνω στα σγουρά μαύρα κοντά μαλλιά της. Μετά από αυτό, η κόρη της βγαίνει έξω από το σπίτι - ως Αφγανό αγόρι.
Δεν υπάρχουν στατιστικά στοιχεία σχετικά με το πόσες αφγανές κοπέλες μεταμφιέζονται σε αγόρια. Αλλά όταν ρωτήθηκαν, Αφγανές πολλών γενεών μπορεί να ιηγηθούν συχνά μια ιστορία μιας γυναίκας συγγένισας, φίλης, γειτόνισας ή συν-εργάτιδας, η οποία μεγάλωσε μεταμφιεσμένη ως αγόρι. Για όσες γνωρίζουν, οι κοπέλες συχνά δεν αναφέρονται ούτε ως «κόρη» ούτε «γιός» στις συζητήσεις, αλλά ως «Μπαχά σικ», που σημαίνει κυριολεκτικά "ντυμένη ως αγόρι" στην γλώσσα Dari.
Μέσα από δεκάδες συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια αρκετών μηνών, όπου πολλές ήθελαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τις ή χρησιμοποίησαν μόνο το πρώτο ονόμα από φόβο μήπως εκθέσουν τις οικογένειές τις, έγινε δυνατόν να εντοπισθεί μια πρακτική που έχει παραμείνει ως επί το πλείστον κρυφή στις αλλοδαπές. Ωστόσο, διαπερνά την τάξη, την εκπαίδευση, την εθνικότητα και τη γεωγραφία, και έχει αντέξει ακόμη και μέσω των πολλών πολέμων και των κυβερνήσεων του Αφγανιστάν.
Οι αφγανικές οικογένειες έχουν πολλούς λόγους να προσποιούνται πως οι κοπέλες-κορίτσια τις είναι αγόρια, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής ανάγκης, η κοινωνική πίεση για να έχουν γιους, και σε ορισμένες περιπτώσεις, η ύπαρξη μιας δεισιδαιμονίας πως κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει στη γέννηση ενός πραγματικού αγοριού. Όταν λείπει ένα γιος, οι γονείς αποφασίζουν να κατασκευάσουν ένα, συνήθως με την κοπή των μαλλιών της κόρης και ντύνοντάς την με την τυπική αφγανική ανδρική ενδυμασία. Δεν υπάρχουν ειδικές νομικές ή θρησκευτικές προγραφές-απαγορεύσεις κατά της πρακτικής. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι κοπέλες επιστρέφουν στη γυναικεία ένδυση και συμπεριφορά-στάση όταν φτάσουν στην εφηβεία. Οι γονείς σχεδόν πάντα παίρνουν αυτή την απόφαση.
Σε μια χώρα όπου οι γιοι είναι πιο υψηλή αξία, δεδομένου ότι στο πολιτισμό της φυλής μόνο οι γιοι μπορούν να κληρονομούν την οικογενειακή περιουσία και να περάσει σε ένα όνομα, οι οικογένειες χωρίς παιδιά είναι τα αντικείμενα οίκτου και περιφρόνησης. Ακόμη και μια κατασκευασμένη γιος αυξάνει το κύρος της οικογένειας, τουλάχιστον για μερικά χρόνια. Μία Μπαχά σικ μπορεί επίσης πιο εύκολα να λάβει εκπαίδευση, να εργαστεί έξω από το σπίτι, ακόμα και συνοδεύσει τις αδελφές της δημόσια, επιτρέπει ελευθερίες που είναι ανήκουστες για τις κοπέλες σε μια κοινωνία που απομονώνει αυστηρά τις γυναίκες.
Αλλά για μερικές, η αλλαγή μπορεί να τις αποπροσανατολίσει, η απελευθέρωση, βρίσκονται σε ένα κενό μεταξύ των δύο φύλων. Η Shukria Siddiqui, ανατράφηκε ως αγόρι, αλλά στη συνέχεια βυθίστηκε απότομα σε έναν τακτοποιημένο γάμο, αγωνίστηκε για την προσαρμογή, σκοντάψετε πάνω στη μπούρκα και στη δυνατότητα να μιλά με άλλες γυναίκες.
Η πρακτική που μπορεί να εκτείνεται σε περασμένους αιώνες. Η Nancy Dupree, μια 83χρονη Αμερικανίδα που έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της ως ιστορικός εργαζόμενη στο Αφγανιστάν, είπε ότι δεν είχε ακούσει για το φαινόμενο, αλλά θυμήθηκε μια φωτογραφία από τις αρχές του 1900, που ανήκει στην ιδιωτική συλλογή της, μέλους της αφγανικής βασιλικής οικογένειας.
Δείχνει τις γυναίκες ντυμένες με ανδρική ενδυμασία να φυλλάσουν το χαρέμι του βασιλιά Habibullah. Ο λόγος: οι γυναίκες του χαρεμιού δεν θα μπορούσαν να προστατεύονται από άνδρες, οι οποίοι ήταν πιθανό να αποτελέσουν απειλή για τις γυναίκες, αλλά και δεν μπορούσαν να παρακολουθούν παντού τις γυναίκες.
«Ο διαχωρισμός επιζητά τη δημιουργικότητα," είπε η κα. Dupree. «Αυτές οι άνθρωποι έχουν την πιο καταπληκτική ικανότητα αντιμετώπισης".
Είναι μια ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση μεταξύ των λιγότερο μορφωμένων Αφγανίδων-ων ότι η μητέρα μπορεί να καθορίσει το φύλο του εμβρύου της, κι έτσι εκείνη ευθύνεται αν γεννήσει μια κόρη. Αρκετές Αφγανές γιατρίνες και το νοσηλευτικό προσωπικό από όλη τη χώρα, δήλωσαν ότι είχαν δει την απελπισία των γυναικών, όταν γέννησαν κόρες, και ότι η πίεση του να γεννήσουν ένα γιο τροφοδότησε αυτή την πρακτική.
"Ναι, αυτό δεν είναι συνηθισμένο για σας," είπε η κα. Rafaat μερικές φορές σε ατελή αγγλικά, κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές συνεντεύξεις κατά τη διάρκεια αρκετών εβδομάδων. "Και ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο για σας να κατανοήσετε γιατί μια μητέρα κάνει αυτά τα πράγματα στη μικρή κόρη της. Αλλά θέλω να σας πω, ότι κάποια πράγματα που συμβαίνουν στο Αφγανιστάν πραγματικά δεν μπορεί να τα φανταστεί καμιά από σας, ως μια άνθρωπος της Δύσης".
Πίεση 
για να αποκτήσει αγόρι
Από εκείνη τη μοιραία μέρα που έγινε για πρώτη φορά μητέρα - 7 Φεβρουαρίου 1999 – η κα Rafaat ήξερε ότι είχε αποτύχει, είπε, αλλά ήταν πάρα πολύ εξαντλημένη για να μιλήσει, καθώς ριγούσε στο κρύο πάτωμα του μικρού σπιτιού της οικογένειας στην επαρχία Badghis.
Είχε μόλις γεννήσει - δύο φορές – τη μεγάλη Mehran, τη Benafsha και την Beheshta. Τα πρώτα δίδυμα είχαν γεννηθεί μετά από σχεδόν 72 ώρες πόνων, και ένα μήνα πρόωρα. Η πρώτη ζύγισε μόλις 2,6 κιλά και δεν ανέπνεε αρχικά. Η αδελφή της γεννήθηκε 10 λεπτά αργότερα. Η οποία, επίσης, ήταν αναίσθητη αρχικά.
Όταν η πεθερά της άρχισε να κλαίει, η κα Rafaat ήξερε ότι δεν ήταν από τον φόβο αν οι εγγονές της θα επιβιώσουν. Η ηλικιωμένη γυναίκα ήταν απογοητευμένη. "Γιατί", φώναξε, σύμφωνα με την κα Rafaat, “αποκτούμε περισσότερα κορίτσια στην οικογένεια";
Η κα Rafaat μεγάλωσε στην Καμπούλ, όπου ήταν κορυφαία μαθήτρια, μιλά έξι γλώσσες και γαλουχήθκε να ονειρεύεται να γίνει γιατρίνα. Αλλά μόλις ο πατέρας της την ανάγκασε να γίνει η δεύτερη σύζυγος του πρώτου ξαδέλφου της, υποβλήθηκε να συνυπάρχει με ένα αναλφάβητο αγρότη, σε μια αγροτική κατοικία χωρίς τρεχούμενο νερό και ηλεκτρικό ρεύμα, όπου η χήρα πεθερά της διοικούσε, και όπου αναμενόταν να βοηθήσει στη φροντίδα για των αγελάδων, προβάτων και κοτόπουλων. Εκείνη δεν τα κατάφερε καλά.
Οι συγκρούσεις με τη πεθερά της άρχισαν αμέσως, καθώς η νέα κυρία Rafaat επέμεινε στην καλύτερη υγιεινή και το να έχει περισσότερη επαφή με τους άνδρες στο σπίτι. Ζήτησε, επίσης, από την πεθερά της να σταματήσει τον ξυλοδαρμό της πρώτης γυναίκα του συζύγου της με τη μαγκούρα. Όταν η κα Rafaat έσπασε τελικά τη μαγκούρα σε ένδειξη διαμαρτυρίας, η γηραιότερη γυναίκα απαίτησε από το γιος της, Ezatullah, τον έλεγχο της νέας του συζύγου.
Το έπραξε κτυπώντας τη με ένα ξύλινο ραβδί ή ένα μεταλλικό σύρμα. «Στο σώμα, στο πρόσωπο," υπενθύμισε. "Προσπάθησα να τον σταματήσω. Του ζήτησα να σταματήσει. Μερικές φορές δεν τα κατάφερα".
Σύντομα, ήταν έγκυος. Η οικογένεια της συμπεριφερόταν ελαφρώς καλύτερα καθώς η εγκυμοσύνη μεγάλωσε. «Είχαν την ελπίδα για ένα γιο αυτή τη φορά,» εξήγησε. Η πρώτη σύζυγος του Ezatullah Rafaat είχε γεννήσει δύο κόρες, εκ των οποίων η μια πέθανε ενώ ήταν νήπιο, και δεν μπορούσε πλέον να συλλάβει. Η Azita Rafaat γέννησε δύο κόρες, διπλή απογοήτευση.
Η κα Rafaat αντιμετώπιζε διαρκή πίεση για να προσπαθήσει και πάλι, και το έκανε, μέσω δύο ακόμη εγκυμοσύνων, όπου γέννησε δύο ακόμη κόρες – την τώρα 9χρονη, Mehrangis, και την 6χρονη, Mehran.
Στην ερώτηση αν ποτέ θεώρησε ως διέξοδο το να φύγει από το σύζυγό της, αντέδρασε με έκπληξη.
"Σκέφτηκα να πεθάνω”, είπε. “Αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ το διαζύγιο. Αν είχα χωρίσει από τον άντρα μου, θα είχα χάσει τα παιδιά μου, και δεν θα είχαν δικαιώματα. Δεν είμαι από αυτές που εγκαταλείπουν".
Σήμερα, είναι σε θέση ισχύος, τουλάχιστον στα χαρτιά. Είναι μια από τις 68 γυναίκες μέλη στο 249μελές του Κοινοβουλίου του Αφγανιστάν, που εκπροσωπεί την επαρχία Badghis. Ο σύζυγός της είναι άνεργος και ξοδεύει τον περισσότερο χρόνο του στο σπίτι. «Αυτός είναι ο άντρας του σπιτιού μου», αστειεύτηκε.
Πείθοντας τον να απομακρυνθεί από τη πεθερά της και με την προσφορά να συνεισφέρει στο οικογενειακό εισόδημα, που έθεσε τις βάσεις για την πολιτική της καριέρα. Τρία χρόνια γάμου, μετά την πτώση των Ταλιμπάν το 2002, άρχισε τον εθελοντισμό ως εργαζόμενη για την υγεία σε διάφορες κυβερνητικές οργανώσεις. Σήμερα πληρώνεται 2.000 δολάρια το μήνα ως μέλος του Κοινοβουλίου.
Ως πολιτικός, εργάζεται για τη βελτίωση των δικαιωμάτων των γυναικών και το κράτος δικαίου. Συμμετείχε για δεύτερη φορά στις εκλογές στις 18 Σεπτεμβρίου, και, με βάση μια προκαταρκτική καταμέτρηση των ψήφων, είναι αισιόδοξη πως θα εξασφαλήσει έναν άλλο όρο. Αλλά θα μπορούσε να συμμετέχει μόνο με ρητή άδεια του συζύγου της, και τη δεύτερη φορά, δεν ήταν εύκολο να πεισθεί εύκολα.
Ο σύζυγος ήθελε να δοκιμάσουν και πάλι για έναν γιο. Θα ήταν δύσκολο να συνδυαστούν εγκυμοσύνη σε ένα ακόμη παιδί με τη δουλειά της, είπε - και ήξερε ότι ίσως γεννήσει ένα ακόμη κορίτσι σε κάθε περίπτωση.
Αλλά η πίεση να έχουν ένα γιο είχε επεκταθεί πέρα από τον σύζυγό της. Ήταν το μόνο πράγμα που μπορούσαν να συζητήσουν για όταν ερχόταν στο σπίτι, είπε.
"Όταν δεν έχεις έναν γιο στο Αφγανιστάν", εξήγησε, «είναι σαν μια μεγάλη έλλειψη στη ζωή σας. Σαν να χάσατε το πιο σημαντικό σημείο της ζωής σας. Η καθεμιά αισθάνεται οίκτο για σας".
Ως πολιτικός, ήταν επίσης αναμενόμενο να είναι καλή σύζυγος και μητέρα, αντ' αυτού φάνηκε ως μια αποτυχημένη γυναίκα στις ψηφοφόρους της. Το κουτσομπολιό είχε εξαπλωθεί πίσω της στην επαρχία, και ο σύζυγός της ήταν επίσης υπό αμφισβήτηση και ένοιωθε προσβολή-αμηχανία, είπε.
Σε μια προσπάθεια να διατηρήσει τη δουλειά της και να εξευμενίσει τον σύζυγό της, καθώς και το να διώξει την απειλή του να πάρει μια τρίτη γυναίκα, αυτή πρότεινε στο σύζυγό της ότι να κάνουν τη νεώτερη κόρη τις να δείχνει σαν γιος.
"Οι άνθρωποι του σπιτιού μας άρχισαν να αισθάνονται οίκτο για εμάς που δεν έχουμε έναν γιο," υπενθύμισε συλλογισμένη. "Και τα κορίτσια - δεν μπορούμε να τους στείλουμε έξω από το σπίτι. Και αν αλλάξαμε την Mehran σε αγόρι θα της αποφέρει περισσότερο χώρο και ελευθερία στην κοινωνία. Και μπορούμε να στείλουμε εκτός σπιτιού, για ψώνια και να βοηθά τον πατέρα".
Χωρίς δισταγμό
Μαζί, μίλησαν στη μικρότερη κόρη τους, είπε. Της έκαναν μια δελεαστική πρόταση: «Θέλεις να μοιάζεις με αγόρι και να ντύνεσαι ως αγόρι, και να κάνεις να διασκεδάζεις με περισσότερα πράγματα όπως τα αγόρια κάνουν, όπως η ποδηλασία, το ποδόσφαιρο και το κρίκετ; Και θα θέλεις να είσαι όπως ο πατέρας σου;" Η Mehran δεν δίστασε να πει ναι.
Εκείνο το απόγευμα, ο πατέρας της την πήγε στο κουρείο, όπου έκοψε τα μαλλιά της κοντά. Συνέχισαν στο παζάρι, όπου πήρε νέα ρούχα, η πρώτη στολή της ήταν «κάτι σαν ένα φόρεμα κάουμποϋ,» είπε ο κ. Rafaat, που σημαίνει ένα τζιν παντελόνι και ένα κόκκινο τζιν πουκάμισο με τη λέξη "σούπερ σταρ" τυπωμένη στην πλάτη.
Πήρε και νέο όνομα - αρχικά ονομαζόταν Manoush, το όνομά της έκανε μια παιχνιδιάρικη στροφή σε πιο αγορίστικο-να ηχεί κοντινά στο Mehran.
Η επιστροφή Mehran στο σχολείο - με παντελόνι και κοντά μαλλιά - πέρασε χωρίς μεγάλη αντίδραση από τις συμμαθήτριές της. Κοιμάται το απόγευμα με τα κορίτσια, και αλλάζει τη πιτζάματα της σε ένα ξεχωριστό χώρο από τα αγόρια. Μερικές από τις συμμαθήτριές της την φωνάζουν ακόμα Manoush, ενώ άλλες την φωνάζουν Mehran. Αλλά συντήνεται πάντα ως αγόρι στις νεοφερμένες.
Η Khatera Momand, διευθύντρια, που εργάζεται λιγότερο από ένα χρόνο στη δουλειά της, είπε ότι είχε πάντα την εντύπωση πως η Mehran ήταν αγόρι, μέχρι που τη βοήθησε να αλλάξει την πυτζάμα της ένα απόγευμα. «Ήταν έκπληξη για μένα», είπε.
Αλλά μόλις κάλεσαν την κα Rafaat στο σχολείο, εξήγησε ότι η οικογένεια είχε μόνο κόρες, Η κα. Momand κατανόησε απόλυτα. Είχε μια φίλη στην παιδαγωγική ακαδημία η οποία ντυνόταν ως αγόρι.
Σήμερα, οι συγγενείς της και οι συναδέλφισές της γνωρίζουν τα πάντα για το πραγματικό φύλο της Mehran, αλλά η εμφάνιση της ως γιου στις επισκέπτριες και τις γνωστές είναι αρκετή για να κρατήσει τη λειτουργία της οικογένειας, είπε η κα Rafaat. Τουλάχιστον για τώρα.
Ο κ. Rafaat είπε ότι αισθάνεται πιο κοντά στην Mehran από ό, τι με τα άλλα παιδιά του, και την σκέφτεται ως ένα γιο. "Είμαι πολύ χαρούμενος», είπε. "Όταν οι άνθρωποι με ρωτούν τώρα, λέω ναι και τις καλώ να δουν ότι έχω ένα γιο. Έτσι, οι άνθρωποι είναι ήσυχες, και εγώ ήρεμος".
Οικονομική ανάγκη
Η περίπτωση της Mehran δεν είναι τόσο σπάνια.
Η 10χρονη Miina πηγαίνει στο σχολείο για δύο ώρες κάθε πρωί, με φόρεμα και κορδέλα-μαντήλι στο κεφάλι, αλλά επιστρέφει περίπου έως τις 9 π.μ. στο σπίτι της σε μία από τις φτωχότερες γειτονιές της Καμπούλ για να φορέσει ρούχα των αγοριών. Πηγαίνει έπειτα να εργαστεί ως Abdul Mateen, ως βοηθός σε ένα μικρό μπακάλικο σε κοντινή απόσταση.
Κάθε μέρα, φέρνει στο σπίτι 1,30 δολάρια για να βοηθήσει τη στήριξη της Παστούν οικογένειά της που αποτελείται από οκτώ αδελφές, καθώς και τη 40χρονη μητέρα τις, Nasima.
Ο πατέρας της Miina, ένας άνεργος τέκτονας, συχνά λείπει μακριά. Όταν βρει μαι προσωρινή εργασία, είπε η Nasima, πως ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος του μισθού του για ναρκωτικά.
Η αλλαγή της Miina είναι μια πρακτική ανάγκη, είπε η μητέρα της, ένας τρόπος για να επιβιώσει όλη η οικογένεια. Η ιδέα προήλθε από τον καταστηματάρχη, ένα φίλο της οικογένειας, είπε η Nasima: «Αυτός μας πρότεινε να το κάνουμε, και είπε ότι μπορεί να φέρει το ψωμί στο σπίτι μας".
Ποτέ δεν θα μπορούσε να εργαστεί στο κατάστημα ως κορίτσι, ακριβώς όπως η μητέρα της δεν μπορεί. Ουτε ο σύζυγός της ούτε η γειτονιά θα έβλεπε με καλό μάτι κάτι τέτοιο. "Θα ήταν αδύνατο”, δήλωσε η Nasima. "Είναι παράδοση μας ότι τα κορίτσια δεν εργάζονται έτσι".
Η Miina είναι πολύ ντροπαλή, αλλά παραδέχθηκε πως λαχτάρα να μοιάζει με κορίτσι. Της αρέσει ακόμα να δανείζεται τα ρούχα της αδελφής της όταν είναι σπίτι. Είναι επίσης νευρική ότι θα βρεθεί άνεργη αν μια από τις συμμαθήτριές της την αναγνωρίζει στο κατάστημα. "Κάθε μέρα διαμαρτύρεται”, είπε η μητέρα της. «Δεν αισθάνομαι άνετα με τα αγόρια στο κατάστημα», μας είπε. “Είμαι κορίτσι".
Η μητέρα της προσπάθησε να την παρηγορήσει, εξηγώντας ότι θα είναι μόνο για λίγα χρόνια. Μετά, υπάρχουν άλλες για να πάρουν τη θέση της. "Όταν η Miina μεγαλώσει, η δεύτερη μικρότερη αδελφή θα γίνει αγόρι", είπε η μητέρα της, “και μετά η τρίτη".
Την είδηση και την φωτογραφία την βρήκαμε στις 20.9.10 και την μεταφράσαμε από τις Nytimes γραμμένη από την Jenny Nordberg στην http://www.nytimes.com/2010/09/21/world/asia/21gender.html?_r=1&scp=10&sq=Afghanistan&st=cse
Αρνούμενη 
να πισωγυρίσει
Για τα περισσότερα κορίτσια τέτοιου είδους, η παιδική ηλικία έχει ένα αναπόφευκτο τέλος. Αφού μεταμορφωθούν σε αγόρια, με ό, τι προνόμια ή επιβαρύνσεις μπορεί να συνεπάγεται, μπορούν να επιστρέψουν μόλις γίνουν έφηβες. Όταν το σώμα τις αρχίζει να αλλάζει και προσεγγίζουν την ηλικία γάμου, οι γονείς θεωρούν πολύ επικίνδυνο γι 'αυτές να συναναστρέφονται αγόρια πια.
Όταν η 15χρονη Zahra, ανοίγει τη πόρτα για το οικογενειακό διαμέρισμα στο δεύτερο όροφο σε αριστοκρατική γειτονιά της Καμπούλ, είναι ντυμένη με μαύρο κοστούμι με βάτες και καμπάνα παντελόνι. Το πρόσωπό της έχει απαλά χαρακτηριστικά, αλλά εκείνη δεν χαμογελά, ή δεν κοιτάζει κάτω, όπως κάνουν οι περισσότερες Αφγανές κοπέλες-κορίτσια.
Είπε πως ντύνεται και δρα ως αγόρι για όσο χρονικό διάστημα μπορεί να θυμηθεί την εαυτή της. Αν ήταν στο χέρι της, δεν θα επέστρεφαι ποτέ. "Δεν αισθάνομαι όπως ένα κορίτσι", είπε με ύφος.
Η μητέρα της, Laila, είπε ότι είχε προσπαθήσει να της προτείνουν αλλαγή προς μια πιο θηλυκή εμφάνιση αρκετές φορές, αλλά η Zahra αρνήθηκε. "Για πάντα, θέλω να είμαι αγόρι, αγόρι, αγόρι”, είπε με έμφαση.
Η Zahra πηγαίνει σε σχολείο θηλέων το πρωί, φορώντας το κοστούμι της και μια κορδέλα-μαντήλι στο κεφάλι. Μόλις βγει έξω στα σκαλοπάτια μετά το τέλος των μαθημάτων, αυτή πετά την κορδέλα-μαντήλι της στο σακίδιο της, και συνεχίζει την ημέρα της ως νεαρός άνδρας. Παίζει ποδόσφαιρο, κρίκετ, και κάνει βόλτες με ένα ποδήλατο. Συνήθιζε να εξασκείται σε Tae Kwon Do, σε μια ομάδα αγοριών όπου μόνο ο δάσκαλος ήξερε ότι δεν ήταν αγόρι.
Οι περισσότερες στη γειτονιά ξέρουν της αλλαγής της, αλλά κατά τα άλλα, αυτή εκλαμβάνεται ως νεαρός άνδρας, όπου πηγαίνει, είπε η μητέρα της. Ο πατέρας της, πιλότος στο αφγανικό στρατό, την υποστηρίζει. "Είναι προνόμιο για μένα, ότι ντύνεται αγόρι”, είπε. «Είναι μια βοήθεια για μένα, με τα καταστήματα. Και μπορεί να είναι μέσα και έξω από το σπίτι χωρίς πρόβλημα".
Και οι δύο γονείς επιμένουν ότι ήταν επιλογή της Zahra να μοιάζει με αγόρι. "Μου άρεσε, αφού δεν είχαμε ένα αγόρι," είπε η μητέρα της, αλλά πρόσθεσε, "Τώρα, πια δεν ξέρουμε".
Η Zahra, η οποία σχεδιάζει να γίνει δημοσιογράφισα, και, ενδεχομένως, πολιτικίνα μετά από αυτό, παρουσιάζει τους δικούς της λόγους που δεν θέλει να είναι μια Αφγανή γυναίκα. Τις κοιτούν από πάνω ως κάτω και τις παρενοχλούν, είπε.
"Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν κακές λέξεις για τις γυναίκες και τα κορίτσια”, είπε. "Όταν απευθύνονται σε αυτές ουρλιάζουν στους δρόμους. Όταν το βλέπω αυτό δεν θέλω να είμαι κορίτσι. Ως αγόρι, δεν θα μου μιλήσουν ποτέ έτσι".
Η Zahra είπε ότι ποτέ δεν είχε συναντήσει κανένα πρόβλημα όταν εμφανίζεται ως νεαρός άνδρας, αν και ήταν κατά καιρούς έχει αμφισβητηθεί το φύλο της. "Έχω συμμετάσχει σε καυγάδες με τα αγόρια", είπε. "Αν μου πουν δύο κακές λέξεις, εγώ θα πω, τρεις. Αν με χαστουκίσουν μία φορά, εγώ θα χαστουκίσω δύο φορές".
Καιρός να «Αλλάξει πάλι»
Για την Shukria Siddiqui, η μεταμφίεση πήγε πάρα πολύ μακριά, για πάρα πολύ καιρό.
Σήμερα, είναι 36 ετών, παντρεμένη, μητέρα τριών παιδιών, και εργάζεται ως νοσοκόμα αναισθησιολογίας στο νοσοκομείο της Καμπούλ. Κοντή και βαριά, φορώντας ιατρικά τσόκαρα, έκανε ένα διάλειμμα από την παρακολούθηση μιας ασθενούς η οποία είχε μόλις είχε κάνει χειρουργική επέμβαση για ένα σπασμένο πόδι.
Θυμήθηκε τη μέρα η θεία της τής έφερε μια μακρυά ως το πάτωμα φούστα και της είπε είχε έρθει ο καιρός να "αλλάξει πάλι". Ο λόγος έγινε σύντομα σαφής: επρόκειτο να παντρευτεί. Οι γονείς της είχαν διαλέξει ένα σύζυγο τον οποίο δεν είχε συναντήσει ποτέ.
Εκείνη την εποχή,ο Shukur, όπως η ίδια αποκαλούσε την εαυτή της, ήταν ένας 20-χρονος άντρας, για την ίδια και τις περισσότερες ανθρώπους γύρω της. Κυκλοφορούσε με ένα μαχαίρι στην πίσω τσέπη της. Φορούσε τζιν και δερμάτινο μπουφάν.
Έμεινε άφωνη - δεν είχε ποτέ σκεφτεί να παντρευτεί.
Η κα Siddiqui είχε μεγαλώσει ως αγόρι παρέα με το μεγαλύτερο αδελφός της, σε μια οικογένεια με επτά κορίτσια και ένα αγόρι. "Ήθελα να γίνω σαν κι αυτόν και να είμαι φίλος του”, είπε. "Ήθελα να μοιάζω με αυτόν. Κοιμόμασταν στο ίδιο κρεβάτι. Προσευχόμαστε μαζί. Είχαμε τις ίδιες συνήθειες".
Οι γονείς της δεν προέβαλαν αντιρρήσεις, δεδομένου ότι τα άλλα παιδιά ήταν τα κορίτσια, και φαινόταν ως καλή ιδέα ο μεγαλύτερος γιος να έχει έναν αδελφό. Αλλά η κα Siddiqui παρέμεινε με την ανδρική ένδυση της πολύ πέραν της εφηβείας, άργησε.
Είπε ότι ήταν ήδη 16 όταν το σώμα της άρχισε να αλλάζει. "Αλλά δεν είχα πραγματικά τίποτα το ιδιαίτερο”, είπε, με μια χειρονομία προς το στήθος της.
Όπως σε πολλές άλλες Αφγανές κοπέλες, ήταν έκπληξη η πρώτη της περίοδος, και ανησύχησε πως μπορεί να είναι άρρωστη. Η μητέρα της δεν της έδωσε καμία εξήγηση, δεδομένου ότι τέτοια θέματα κρίνονται ακατάλληλα για να συζητηθούν. Η κα Siddiqui είπε ότι ποτέ δεν είχε ρομαντικές φαντασιώσεις για κορίτσια ή αγόρια.
Η εμφάνισή της ως άνδρα που πλησίαζε στην ενηλικίωση δεν αμφισβητήθηκε, είπε. Αλλά συχνά είχε άλλους μπελάδες, όπως το καιρό που συνόδευσε στο σπίτι της μια φίλη που είχε αρρωστήσει. Αργότερα, έμαθε ότι η φίλη της είχε ξυλοκοπηθεί από τους γονείς της αφ' ότου η γειτονιά σχολίασε πως είχε δει την κόρη τους να κρατά τα χέρια ενός αγοριού.
Την είδηση την βρήκαμε στις 20.9.10 και την μεταφράσαμε από τις Nytimes γραμμένη από την Jenny Nordberg στην http://www.nytimes.com/2010/09/21/world/asia/21gender.html?_r=1&scp=10&sq=Afghanistan&st=cse
Κάτω από την φωτογραφία υπήρξε το εξής σχόλιο: "Οι μικρές Αφγανές κερδίζουν την ελευθερία τις ντυνόμενες ως αγόρια"
"Η 
καλύτερη περίοδος της ζωής μου"
Έχοντας μεγαλώσει στην Καμπούλ σε μια μεσοαστική οικογένεια, οι γονείς της της επέτρεψαν να εκπαιδευτεί στο κολέγιο, όπου παρακολούθησε σχολή νοσοκόμων. Εξασφάλισε το μέλλον και την καριέρα της με σιγουριά και αυτοπεποίθηση, θεωρώντας ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να συνθλιφτεί από οποιονδήποτε από τους κανόνες που ισχύουν για τις Αφγανές γυναίκες.
Η οικογένειά της, όμως, είχε λάβει την απόφασή της: να παντρευτεί τον ιδιοκτήτη μιας μικρής κατασκευαστικής εταιρείας. Ποτέ δεν διανοήθηκε να εναντιωθεί στην οικογένειά της, ή να φύγει μακριά. "Ήταν η επιθυμία της οικογένειάς μου, και εμείς υπακούμε τις οικογένειές μας», είπε. «Είναι ο πολιτισμός μας".
Ένας αναγκαστικός γάμος είναι δύσκολο για την καθεμία, αλλά η κα Siddiqui ιδιαίτερα ήταν ανεπαρκώς εξοπλισμένη. Δεν είχε ποτέ μαγειρέψει ένα γεύμα στη ζωή της, και της γλιστρούσε το μαντήλι που σύντομα φόρεσε.
Δεν είχε καμία ιδέα για το πώς να κινηθεί-δράσει στον κόσμο των γυναικών. "Έπρεπε να μάθω πώς να κάθομαι με τις γυναίκες, πώς να μιλήσω, πώς να συμπεριφέρομαι", είπε. Για χρόνια, ήταν ανίκανη να συναναστρέφεται με άλλες γυναίκες και της ήταν άβολο ακόμα και να τις χαιρετά.
"Όταν αλλάζεις ξανά, είναι σαν να γεννιέσαι πάλι και πρέπει να μάθεις τα πάντα από την αρχή", εξήγησε. "Παίρνεις μια ολόκληρη νέα ζωή. Ξανά".
Η κα Siddiqui είπε ότι ήταν τυχερή που ο σύζυγός της αποδείχθηκε καλός. Είχε ζητήσει την άδειά του για να δώσει συνέντευξη και εκείνος συμφώνησε. Είχε κατανόηση για το παρελθόν της, είπε. Ανέχτηκε τη μαγειρική της. Μερικές φορές, την ενθάρρυνε ακόμη και να φορά παντελόνια στο σπίτι, είπε. Ξέρει πως της φτιάχνει την διάθεση.
Σε μια σύντομη περίοδο συζυγικών προβλημάτων, εκείνος προσπάθησε να την κτυπήσει, αλλά κι εκείνη τον χτύπησε, δεν το επανέλαβε ποτέ. Θέλει να μοιάσει με γυναίκα τώρα, είπε, και τα παιδιά της να έχουν μια μητέρα.
Ακόμα, δεν περνάει μέρα περνάει που να μην σκέφτεται την επιστροφή της στη "καλύτερη περίοδο της ζωής της", όπως η ίδια την αποκάλεσαι. Στην ερώτηση εάν επιθυμούσε να είχε γεννηθεί άνδρας, γνέφει σιωπηλά.
Αλλά επιθυμεί, επίσης, η ανατροφή της να ήταν διαφορετική. "Για μένα, θα ήταν καλύτερο να μεγαλώσω ως κορίτσι", είπε, "αφού έπρεπε να γίνω γυναίκα στο τέλος".
Σαν Μητέρα, σαν γιός
Είναι συνήθως πολυάσχολη μέρα στο σπίτι της κα. Rafaat. Η Azita Rafaat είναι στο μπάνιο, προσπαθώντας να βάλει το μαντίλι στο κεφάλι της, προετοιμάζεται για την φωτογράφηση στο σπίτι για να βγάλει νέες φωτογραφίες για την πολιτική της εκστρατεία.
Τα κορίτσια κινούνται αδιάκοπα μεταξύ των κινουμένων σχεδίων Τομ και Τζέρι στην τηλεόραση και ένα παιχνίδι στο λάπτοπ της μητέρας τις. Η 11χρονη Benafsha, και η 9χρονη Mehrangis, φορούν πανομοιότυπα ροζ καλσόν και πλισέ φούστες. Πηγαίνουν πρώτα στον υπολογιστή. Η 6χρονη Mehran, περιμένει τη σειρά της, δείχνοντας και γυρίζοντας ένα πιστόλι προς σε κάθε μια επισκέπτρια.
Φοράει έναν επίδεσμο πάνω από το δεξιό λοβό της, όπου προσπάθησε να τρυπηθεί με ένα από τα σκουλαρίκια μητέρας της μια ημέρα πριν, θέλοντας να μοιάσει στον αγαπημένο της ήρωα δράσης του Bollywood: Τον Salman Khan, έναν άνδρα που φοράει ένα χρυσό σκουλαρίκι.
Στη συνέχεια, η Mehran αποφάσισε πως περίμενε αρκετή ώρα για να παίξει στο λάπτοπ, βαδίζοντας βαριά και κουνώντας τα χέρια της, και τελικά χαστούκησε την Benafsha.
“Είναι πολύ άτακτος", δήλωσε η κ. Rafaat στα αγγλικά με έναν στεναγμό, μπερδεύοντας την αντωνυμία για το φύλο της Mehran, η οποία δεν υφίσταται στην γλώσσα Dari. “Η κόρη μου υιοθέτησε όλα τα γνωρίσματα των αγοριών πολύ σύντομα. Την έχετε δει - η συμπεριοφρά-η ομιλία της, δεν έχει τίποτα από κοπέλα μέσα της”.
Οι Rafaats δεν έχουν ακόμη αποφασίσει πότε η Mehran θα επανέλθει σε κοπέλα, αλλά η κα Rafaat είπε ότι ελπίζει πως δεν χρειάζεται να γίνει τα επόμενα πέντε ή έξι χρόνια.
"Θα πρέπει σιγά-σιγά, σιγά να αρχίσουμε να της λέμε για αυτό που είναι και ότι χρειάζεται να προσέχουμε καθώς μεγαλώνει", είπε. "Νομίζω ότι πρέπει να μιλάμε γι 'αυτό κάθε μέρα. - Για το τι συμβαίνει στη Mehran".
Αμφισβητόντας το πώς θα μπορούσε να επηρεάσει την κόρη της, αποκάλυψε ξαφνικά κάτι από το δικό της παρελθόν: "Θα μπορούσα να μοιραστώ κάτι με σένα, ειλικρινά; Για μερικά χρόνια ήμουν επίσης αγόρι".
Καθώς ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειάς της, η κα Rafaat βοηθούσε τον πατέρα της στο μικρό του μπακάλικο, αρχίζοντας όταν ήταν 10, για τέσσερα χρόνια. Ήταν ψηλή και αθλητική και είδε τη δυνατότητα αυτή μόνο όταν οι γονείς τής παρουσίασαν την ιδέα - θα ήταν σε θέση να κινείται πιο ελεύθερα.
Πήγαινε σε σχολείο θηλέων το πρωί, αλλά εργαζόταν στο μπακάλικο τα απογεύματα και τα βράδια, έκανε θελήματα φορόντας παντελόνι και ένα καπέλο του μπέιζμπολ, είπε.
Η επιστροφή στα φορέματα και το να περιοριστεί ήταν δύσκολο χωρίς ερεθίσματα, και λίγο απογοητευτικό, είπε. Αλλά πάνω από όλα, αυτή είναι βέβαιη ότι η εμπειρία αυτή συνέβαλε στην επίλυση και την έφερε στο Κοινοβούλιο.
"Νομίζω ότι με έκανε πιο δραστήρια”, είπε. "Με έκανε πιο ισχυρή". Πιστεύει επίσης πως η περίοδος που ήταν αγόρι κατέστησε ευκολότερο να σχετίζεται και να επικοινωνεί με τους άνδρες.
Η κα Rafaat είπε ότι ελπίζει οι επιπτώσεις στην ψυχή και την προσωπικότητα της Mehran θα είναι ένα πλεονέκτημα, και όχι περιορισμός.
Επισήμανε ότι μιλώντας μπορεί να δεχτεί την κριτική των άλλων, αλλά υποστήριξε ότι ήταν σημαντικό να αποκαλύψει μια πρακτική, που οι περισσότερες γυναίκες στη χώρα της, θα ήθελαν να μην υπάρχει. "Αυτή είναι η πραγματικότητα του Αφγανιστάν”, είπε.
Ως γυναίκα και ως πολιτικίνα, εξέφρασε την ανησυχία πως, παρά τις μεγάλες προσπάθειες και τις επενδύσεις άλλων χωρών για να βοηθήσουν τις Αφγανές γυναίκες, έχει δει πολύ μικρή αλλαγή, και μια απροθυμία να επικεντρωθούν σε αυτά που είναι σημαντικά.
"Νομίζουν ότι είναι όλα σχετίζονται με την burqa», είπε. “Είμαι έτοιμη να φορέσω δύο burqas αν η κυβέρνησή μου μπορεί να προσφέρει ασφάλεια και κράτος δικαίου. Αυτό είναι ΕΝΤΑΞΕΙ για μένα. Αν αυτή είναι η μόνη ελευθερία που πρέπει να παραιτηθώ, είμαι έτοιμη”.
Την είδηση την βρήκαμε στις 20.9.10 και την μεταφράσαμε από τις Nytimes γραμμένη από την Jenny Nordberg στην http://www.nytimes.com/2010/09/21/world/asia/21gender.html?_r=1&scp=10&sq=Afghanistan&st=cse
Όσες θέλετε μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα βίντεο εδώ
Δύο 
Γαλλίδες φοιτήτριες δημιούργησαν μια ταινία κάνοντας μια βόλτα στους δρόμους του Παρισιού φορόντας niqab και σορτς ως μια κριτική της πρόσφατης νομοθεσίας που πέρασε η Γαλλία.
Αυτοαποκαλέσθηκαν “Niqabitches", οι κυρίες επέδειξαν τα ρούχα τις στα υπουργικά γραφεία και σε πολλά υπουργεία της κυβέρνησης καλυμμένες με ένα μαύρο πέπλο, αφήνοντας μόνο τα μάτια τις να είναι ορατά, αφήνοντας τα μακριά πόδια τις γυμνά, στα οποία φορούσαν μαύρα ψηλά τακούνια.
Σαστισμένες περαστικές χάζευαν τις δύο γυναίκες ή ζητούσαν να τις φωτογραφήσουν.
Σε κάποια φάση της ταινίας, οι δύο γυναίκες προσέγγισαν την είσοδο του υπουργείου μετανάστευσης και εθνικής ταυτότητας, όπου μια αστυνομικίνα τις ζήτησε να φύγουν. Ωστόσο, σε μια αστυνομικίνα, επίσης, άρεσαν τα ρούχα τις. “Λατρεύω το ντύσιμό σας, έχει να κάνει με το νέο νόμο;" ρωτά. "Ναι, θέλουμε να απο-δραματοποιήσουμε την κατάσταση", απάντησε η μια φοιτήτρια. "Είστε λαμπρές. Μπορώ να βγάλω μια φωτογραφία; " ζήτησε μια αστυνομικίνα, η οποία σύντομα θα πρέπει κόψει πρόστιμο στις γυναίκες που φορούν niqab δημόσια.
Την άποψη τις δημοσιεύσαν στην ιστοσελία, rue89, οι ανώνυμες φοιτήτριες – που σπουδάζουν πολιτικές επιστήμες και επικοινωνία στα είκοσί τις - είπαν ότι η ταινία ήταν μια γλώσσα στο μάγουλο, ένας τρόπος να επικρίνουν την απαγόρευση της niqab στη Γαλλία, που η Γερουσία πέρασε τον περασμένο μήνα και θα τεθεί σε ισχύ στις αρχές της επόμενης χρονιάς.
"Το να φορέσουμε ένα απλό Niqab θα ήταν πάρα πολύ απλό, λοιπόν, αναρωτηθήκαμε: "Πώς θα αντιδράσουν οι αρχές όταν θα βρεθούν αντιμέτωπες με γυναίκες που φορούν Niqab και σορτς;” ρωτούσαν οι φοιτήτριες, μία εκ των οποίων είναι Μουσουλμάνα.
"Δεν θέλαμε να επιτεθούμε ή να υποβαθμίσουμε τις Μουσουλμάνες φονταμεταλίστριες - σε κάθε ξεχωριστά - αλλά περισσότερο να ρωτήσουμε τις πολιτικίνες που ψήφισαν υπέρ αυτού του νόμου τον οποίο θεωρούμε σαφώς αντισυνταγματικό", είπαν.
"Το να υπαγορεύουν τι να φοράμε φαίνεται να έχει γίνει ρόλος της Πολιτείας (ως να μην έχουν άλλα ψάρια για τηγάνισμα ...)".
Η ταινία είχε 71.000 επισκέψεις στην ιστοσελίδα rue89 και μερικές εκατοντάδες στο YouTube χθες, αλλά η γαλλική ιστοσελίδα προβλέπει πως θα προκαλέσει αίσθηση στο Διαδίκτυο.
Η νομοθεσία της Γαλλίας που απαγορεύει την μπούρκα δεν κάνει καμία αναφορά στο Ισλάμ, αλλά η κυβέρνηση του προέδρου Nicolas Sarkozy προώθησε το νόμο, ως μέσο για να προστατεύσει τις γυναίκες από το να αναγκάζονται να φορούν μουσουλμανικά πέπλα σε όλο το πρόσωπο, όπως η μπούρκα ή το niqab.
Η πέντε εκατομμυρίων -ισχυρή μειοψηφία μουσουλμανίδων στη Γαλλία είναι η μεγαλύτερη στη Δυτική Ευρώπη, αλλά είναι λιγότερες από 2.000 οι γυναίκες πιστεύεται πως φορούν πραγματικά ένα πέπλο που καλύπτει πλήρως το πρόσωπο.
Αφού ο νόμος θα τεθεί σε σε ισχύ, μια γυναίκα που θα επιλέγει να αψηφίσει την απαγόρευση θα πληρώνει 150 ευρώ ή μια σειρά μαθημάτων ιθαγένειας. Σε έναν άνδρα που θα αναγκάζει μια γυναίκα να φορέσει πέπλο θα επιβάλεται ί πρόστιμο 30,000 ευρώ και θα εκτίει ποινή φυλάκισης.
Η νομοθεσία θα μπορούσε ακόμη να ανατραπεί από το συνταγματικό δικαστήριο της Γαλλίας.
Την είδηση την βρήκαμε την 1.10.10 και την μεταφράσαμε γραμμένη από τον Henry Samuel στην http://www.telegraph.co.uk/news/newsvideo/8036686/French-women-cause-a-stir-in-niqab-and-hot-pants-in-anti-burka-ban-protest.html
Στις 
4 Οκτωβρίου η Εκκλησία τιμά, μεταξύ άλλων, τη μνήμη του Ιερομάρτυρος Πέτρου από το Καπιτώλιο.
Την ίδια μέρα με τον Πέτρο εορτάζει και η Αγία Καλλισθένη, θυγατέρα του Αγίου Αυδάκτου. Η Καλλισθένη ήταν καταζητούμενη στην Έφεσο από τις ειδωλολάτρισες.
Μάλιστα υποχρεώθηκε να κόψει τα μαλλιά και να φοράει επί σειρά ετών ανδρικά ρούχα.Όχι μόνο στην Έφεσο, αλλά και στην άλλη άκρη του τότε κόσμου.
Πήγε στη Θράκη ως άνδρας, έκανε ένα θαύμα, προσπάθησαν να την νυμφεύσουν με μια κοπέλα, αλλά η Καλλισθένη αποκάλυψε ότι και η ίδια είναι κορίτσι και απλώς ενέγραψε μερικές-ους ακόμα πιστές στο ποίμνιο.
Το απόσπασμα της είδησης το βρήκαμε στις 4.10.10 στην http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=3994&reftab=61&t=%CE%A4%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%B5-%CF%83%CE%B2%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1
Ενώ η ορθόδοξη χριστιανική γωνιά παραθέτει:
Ό Αύδακτος ήταν από την Έφεσσο και είχε τιμηθεί από τον Μαξιμίνο έπαρχο, διότι ήταν πολύ συνετός και πλούσιος. Επειδή όμως ό Μαξιμίνος ζήτησε την κόρη του Καλλισθένη για γυναίκα του, ό Αύδακτος δεν θέλησε να τη δώσει σ' έναν ειδωλολάτρη. Γι' αυτό άρπαξαν τα υπάρχοντα του και τον εξόρισαν στη Μελιτινή, όπου τον αποκεφάλισαν. Η δε κόρη του Καλλισθένη, αφού κουρεύτηκε και φόρεσε ανδρικά ρούχα, κρυβόταν κάπου στη Νικομήδεια. Ύστερα από οκτώ χρόνια πήγε στη Θράκη. Εκεί έμενε κοντά σε μια οικογένεια, πού είχε κόρη με άρρωστους τους οφθαλμούς. Ή Καλλισθένη τη θεράπευσε και οι γονείς ζητούσαν να συνάψει γάμο με τη θεραπευμένη κόρη τους. Τότε ή Καλλισθένη φανέρωσε την αλήθεια γι' αυτή και όλες-οι μαζί αφού δόξασαν τον Θεό, έφυγε. Τότε γνωρίστηκε με την αδελφή του Μεγάλου Κωνσταντίνου Κωνστάντια και κατάφερε όχι μόνο να πάρει πίσω την περιουσία του πατέρα της, αλλά και να μεταφέρει το λείψανο του Άγιου πατέρα της από τη Μελιτινή στην Έφεσο, όπου έκτισε Ναό στο όνομα του και εναπόθεσε το άγιο λείψανο του. Έτσι Αποστολικά αφού έζησε το υπόλοιπο της ζωής της ή Καλλισθένη, απεβίωσε ειρηνικά.
http://www.gonia.gr/gonia.php?saint=3915
ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΛΕΝΔΕΣ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΕ ΛΕΣΒΙΕΣ, ΓΚΕΪ - ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΕΟ ΤΟ ΓΕΝΑΡΗ
