Υπόθεση Eweida: Λαμβάνοντας την Ελευθερία των θρησκευτικών πεποιθήσεων πιο σοβαρά Α'

Υπόθεση Eweida και άλλες-οι κατά Αγγλίας (Μέρος Ι): Λαμβάνοντας την ελευθερία των θρησκευτικών πεποιθήσεων πιο σοβαρά 

Η υπόθεση ΕWeida και άλλες-οι κατά Αγγλίας είναι πιθανώς μια από τις πιο αναμενόμενες αποφάσεις για την ελευθερία των θρησκευτικών πεποιθήσεων των τελευταίων χρονιών. Δώδεκα τρίτα μέρη παρενέβησαν στην υπόθεση. Η απόφαση στην πραγματικότητα καλύπτει τέσσερις μεγάλες υποθέσεις που άσκησαν χριστιανές προσφεύγουσες-ων, διαμαρτυρόμενες-ος ότι υπέστησαν διακρίσεις θρησκευτικών πεποιθήσεων στο χώρο εργασίας. Αυτή την εβδομάδα και την επόμενη εβδομάδα, το μπλογκ Παρατηρητήριο του Στρασβούργου θα δώσει στην απόφαση την προσοχή που της αξίζει. Σε αυτή την ανάρτηση, θα κολλήσω στις γενικές αρχές της απόφασης του άρθρου 9 και την εφαρμογή τις στις υποθέσεις της κας. Eweida και της κας. Chaplin. Την επόμενη εβδομάδα, θα εστιάσουμε στην υπόθεση της κας. Ladele και του κου. McFarlane. 

Η αιτιολόγηση-σκέψη του Δικαστηρίου για το Άρθρο 9 είναι αξιέπαινη για διάφορες αιτίες. Κατ 'αρχάς, το Δικαστήριο προσφέρει μια σαφή ανάλυση του τι μετράει ως “εκδήλωση των θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων". Στη συνέχεια, το Δικαστήριο αρνείται να απορρίψει γρήγορα την ελευθερία των θρησκευτικών πεποιθήσεων των προσφευγουσών κατά το στάδιο της παρέμβασης, αφήνοντας πίσω το δόγμα της ελευθερίας να παραιτηθεί. Επιπλέον, στην υπόθεση της Eweida και της Chaplin, το Δικαστήριο, δείχνει μια έντονη ανησυχία για το τι διακυβεύεται για τις προσφεύγουσες με το να εκδηλώνουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τις στην εργασία κατά το στάδιο της εξισορρόπησης. Στην ουσία, όλα αυτά δείχνουν ότι το Δικαστήριο λαμβάνει την ελευθερία των θρησκευτικών πεποιθήσεων πιο σοβαρά. 

Τα πραγματικά περιστατικά και τα αποτελέσματα
Οι υποθέσεις Eweida και Chaplin αφορούν τους περιορισμούς χρήσης των θρησκευτικών συμβόλων στο χώρο εργασίας. Στηριζόμενη στα άρθρα 9 και 14, η Nadia Eweida (μια εν ενεργεία Κόπτρια Χριστιανή που εργάζεται στην British Airways) και η Shirley Chaplin (μια εν ενεργεία Χριστιανή που εργάζεται ως νοσοκόμα γηριατρικής σε κρατικό νοσοκομείο) παραπονέθηκαν ότι η εργοδοσία τις τις απαγορεύσε να φορούν εμφανώς τους σταυρούς γύρω από το λαιμό τις στο χώρο εργασίας. 

Με πέντε ψήφους υπέρ, και δύο κατά, το Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 9 στην υπόθεση της κας. Eweida. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εθνικές αρχές δεν κατάφεραν να προστατεύσουν επαρκώς το δικαίωμα της προσφεύγουσας να εκδηλώνει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της, κατά παράβαση των θετικών υποχρεώσεων που απορρέουν από το άρθρο 9. Στην υπόθεση της κας. Chaplin, από την άλλη πλευρά, το Δικαστήριο έκρινε ομόφωνα ότι δεν υπήρξε παραβίαση του άρθρου 9. 

Σχόλιο 
Η "εκδήλωση" των θρησκευτικών πεποιθήσεων: Δεν χρειάζεται να δημιουργήσει ένα εντεταλμένο καθήκον, από μια θρησκευτική πεποίθηση κατά τον καθορισμό των γενικών αρχών του άρθρου 9, το Δικαστήριο κάνει σπουδαία δουλειά στην αποσυσκευασία-αποκάλυψη αυτού που μετράει ως «εκδήλωση» της θρησκευτικής πεποίθησης. Το θέμα αυτό απείχε από το να είναι ήσσονος σημασίας, λαμβάνοντας υπόψη ότι ένα από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης ήταν: «η επιθυμία της πρώτης και της δεύτερης προσφεύγουσας να φορούν εμφανώς ένα σταυρό, ενώ μπορεί να έχει εμπνευστεί ή να υποκινείται από μια ειλικρινή θρησκευτική δέσμευση, δεν είναι μια αναγνωρισμένη θρησκευτική πρακτική ή απαίτηση της Χριστιανοσύνης, και ως εκ τούτου δεν εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του άρθρου 9". 

Το Δικαστήριο απορρίπτει το επιχείρημα αυτό: 
Για να μετρήσει ως "εκδήλωση", κατά την έννοια του άρθρου 9, η εν λόγω πράξη πρέπει να συνδέεται στενά με τις θρησκευτικές ή άλλες πεποιθήσεις. Ένα παράδειγμα θα ήταν μια πράξη λατρείας ή η αφοσίωση που αποτελεί μέρος της πρακτικής των θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων σε μια γενικά αναγνωρισμένη μορφή. Ωστόσο, η εκδήλωση των θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων δεν περιορίζεται σε τέτοιες πράξεις, η ύπαρξη μιας αρκετά στενής και άμεσης σχέσης μεταξύ της πράξης και της υποκείμενης πίστης πρέπει να καθορίζεται με βάσει τα πραγματικά περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Συγκεκριμένα, δεν υπάρχει καμία απαίτηση για την προσφεύγουσα να αποδείξει ότι αυτή ενήργησε για την εκπλήρωση ενός καθήκοντος που παραγγέλθηκε από την εν λόγω θρησκευτική πεποίθηση (παράγραφος 82). 

Αν και το Δικαστήριο είχε ήδη εφαρμόσει μια παρόμοια προσέγγιση στο παρελθόν (βλ., π.χ., υπόθεση Jakόbski), επιβεβαιώνει την αιτιολόγηση πιο καθαρά και ρητά τώρα. Ένα πλεονέκτημα αυτής της προσέγγισης είναι ότι αφήνει περισσότερο χώρο για την αναγνώριση των μειονοτήτων στο εσωτερικό των θρησκειών, των οποίων οι πρακτικές που ενδέχεται να μην αναγνωρίζονται ή γενικά να θεωρούνται πως απαιτούνται από την εν λόγω θρησκεία. 

Παρεμβολές: Καμία ελευθερία να παραιτηθεί! 
Το επόμενο (εναλλακτικό) επιχείρημα της κυβέρνησης ήταν ότι, ακόμη και αν το να φορούν εμφανώς το σταυρό ήταν μια εκδήλωση της πίστης, δεν υπήρχε καμία παρέμβαση, καθώς οι προσφεύγουσες ήταν "ελεύθερες να αναζητήσουν εργασία αλλού". Αυτό το επιχείρημα απηχεί την ελευθερία να παραιτηθούν να αναπτύξουν το δόγμα της Επιτροπής (Δες, π.χ., υπόθεση Konttinen κατά Φινλανδίας και Stedman κατά Αγγλίας). Αυτό το δόγμα ουσιαστικά σημαίνει ότι, εάν ένα πρόσωπο θα μπορούσε να αποφύγει τον περιορισμό -, π.χ., να παραιτηθεί από τη δουλειά της και να αναζητήσει μια άλλη - δεν θα υπήρχε καμία παρέμβαση στην ελευθερία των θρησκευτικών πεποιθήσεων (για μια εξαιρετική κριτική του δόγματος, δείτε την εργασία SAILA. δείτε επίσης την ανάρτηση SAILA σχετικά με το θέμα). Στην υπόθεση Konttinen, για παράδειγμα, η Επιτροπή θεώρησε την ελευθερία της προσφεύγουσας να παραιτηθεί ως «την απόλυτη εγγύηση» της ελευθερίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων. 


Βρίσκεστε στο Α' μέρος για να βρεθείτε στο Β' μέρος πατήστε εδώ


Την είδηση την βρήκαμε στις 17.1.13 και την μεταφράσαμε από την strasbourgobservers γραμμένη από την  Lourdes Peroni στην http://strasbourgobservers.com/2013/01/17/eweida-and-others-v-the-united-kingdom-part-i-taking-freedom-of-religion-more-seriously/

Υπόθεση Eweida: Λαμβάνοντας την Ελευθερία των θρησκευτικών πεποιθήσεων πιο σοβαρά Β'

Στην υπόθεση της κας. Eweida, το Δικαστήριο αναχωρεί από αυτή τη σκέψη και μετακινεί την ερώτηση εκεί που από πάντα θα έπρεπε ανήκει: στην αναλογικότητα: 

Δεδομένης της σημασίας σε μια δημοκρατική κοινωνία της ελευθερίας των  θρησκευτικών πεποιθήσεων, το Δικαστήριο κρίνει ότι, όταν ένα πρόσωπο παραπονιέται για περιορισμό της ελευθερίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων στο χώρο εργασίας, παρά κρίνοντας ότι η δυνατότητα αλλαγής της εργασίας θα αναιρέσει οποιαδήποτε παρέμβαση στο δικαίωμα, η καλύτερη προσέγγιση θα ήταν να σταθμίσει αυτό το ενδεχόμενο στη συνολική ισορροπία όταν εξετάζει αν ο περιορισμός ήταν ανάλογος ή όχι (παράγραφος 83). 

Έτσι, όπως και οι δικαστές Bratza και Thór Björgvinsson το έθεσαν, ο περιορισμός σχετικά με την εκδήλωση των θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων στο χώρο εργασίας "απαιτεί να δικαιολογείται ακόμη και στην περίπτωση κατά την οποία η εργαζόμενη αποδέχεται εθελοντικά μια εργασία ή ρόλο που δεν μπορεί να φιλοξενήσει την εν λόγω πρακτική ή όπου υπάρχουν άλλα μέσα ανοικτά για το πρόσωπο να ασκήσει ή να τηρήσει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της, όπως, για παράδειγμα, με την παραίτηση από την εργασία ή την ανάληψη μιας νέας θέσης" (παράγραφος 2 (β)). [1] 

Αυτή η προσέγγιση δεν μπορεί παρά να επικροτηθεί: αναγνωρίζει τη σημασία των θρησκευτικών πεποιθήσεων και αρνείται να θεωρήσει τα δικαιώματα του άρθρου 9 διαφορετικά – και ως λιγότερο σημαντικά από ό,τι τα δικαιώματα των – Άρθρων 8, 10 ή 11. 

Αναλογικότητα: 
Ισχυρό Βάρος για το τι διακυβεύεται για τις προσφεύγουσες. Στην υπόθεση της κας. Eweida, το Δικαστήριο έκρινε ότι τα εθνικά δικαστήρια δεν στάθμισαν αρκετά τα εμπλεκομένα συμφέροντα: από τη μία πλευρά της ζυγαριάς ήταν επιθυμία της προσφεύγουσας να εκδηλώνει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της και να είναι σε θέση να ανακοινώνει τη πίστη σε άλλες-ους, από την άλλη πλευρά της ισορροπίας, ήταν η επιθυμία της εργοδοσίας της να προβάλει μια συγκεκριμένη εταιρική εικόνα. Για το Δικαστήριο, η επιθυμία της εταιρείας, ενώ σίγουρα είναι θεμιτή, δόθηκε απλώς πάρα πολύ βάρος. Διάφοροι παράγοντες οδήγησαν το Δικαστήριο στο συμπέρασμα αυτό: ο σταυρός ήταν «διακριτικός» και δεν θα μπορούσε να αποσπάσει την προσοχή από την επαγγελματική εμφάνιση της κας. Eweida και οι εργαζόμενες είχαν το δικαίωμα να φορούν άλλα θρησκευτικά σύμβολα (π.χ., τουρμπάνια και μαντήλες) χωρίς να υπάρχουν ενδείξεις για τυχόν αρνητικές επιπτώσεις, του να φορούν τέτοια σύμβολα, στο εμπορικό σήμα ή την εικόνα της εργοδοσίας. Το συμπέρασμα ήταν, επομένως, ότι η εξισορρόπηση θα έπρεπε να κλίνει υπέρ της προσφεύγουσας. [2] 

Στην υπόθεση Chaplin, από την άλλη πλευρά, το Δικαστήριο έκρινε ότι η αιτία για την οποία ζητείται από την προσφεύγουσα να αφαιρέσει το σταυρό της, δηλαδή η προστασία της υγείας και της ασφάλειας σε ένα θάλαμο νοσοκομείου, ήταν εγγενώς πολύ μεγαλύτερης σημασίας (στο νοσοκομείο υπάρχει πιθανή ζημία και κίνδυνοι μόλυνσης, αν οι ασθενείς τράβηξουν την αλυσίδα ή εάν ο σταυρός έρθει σε επαφή με ένα ανοιχτό τραύμα). Η ευρεία διακριτική ευχαίρεια που χορηγείται στο πεδίο αυτό διαδραμάτισε επίσης ρόλο: «Οι διευθύνσεις του νοσοκομείου ήταν σε καλύτερη θέση για να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με την ασφάλεια της κλινικής από ό, τι ένα δικαστήριο, ιδιαίτερα ένα διεθνές δικαστήριο που δεν έχει ακούσει-λάβει καμία άμεση απόδειξη". Ο περιορισμός του δικαιώματος της κας. Chaplin ήταν επομένως αναλογικός. 

Μια πτυχή που βρίσκω αξιοσημείωτη σε αυτό το τμήμα της σκέψης είναι ότι το Δικαστήριο αναγνωρίζει τι είναι αυτό που πραγματικά διακυβεύεται για τις προσφεύγουσες και ζυγίζει σε μεγάλο βαθμό στην ισορροπία. Το Δικαστήριο αναφέρει για παράδειγμα στην υπόθεση της Eweida: Στη μία πλευρά της ζυγαριάς ήταν η επιθυμία της κας. Eweida να εκδηλώνει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, αυτό είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα: γιατί μια υγιής δημοκρατική κοινωνία πρέπει να ανέχεται και να διατηρήσει την πολυφωνία και την ποικιλομορφία, αλλά και λόγω της αξίας που έχουν για ένα πρόσωπο οι θρησκευτικές πεποιθήσεις αποτελεί κεντρικό δόγμα της ζωής της-του να είναι σε θέση να κοινωνεί αυτές τις πεποιθήσεις σε άλλες-ους (παράγραφος 94). 

Το Δικαστήριο θέτει έτσι την ισορροπία αμφοτέρως στην κοινωνική και στην ατομική αξία της ελευθερίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Ο θεμελιώδης ρόλος της ελευθερίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων στην πλουραλιστική και δημοκρατική κοινωνία έχει αγκαλιάσει συχνά την νομολογία του Δικαστηρίου από την υπόθεση Κοκκινάκη και μετά, κυρίως σε υποθέσεις που αφορούν τη συλλογική διάσταση της ελευθερίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Η άλλη πλευρά - ο κεντρικός ρόλος της της ταυτότητας των πιστών - δεν αναγνωρίστηκε πάντα αποτελεσματικά. [3] Οι υποθέσεις Eweida και Chaplin ως εκ τούτου είναι αξιοσημείωτες από αυτή την άποψη: το Δικαστήριο δίδει στα συμφέροντα των προσφευγουσών τη σημασία που τους αξίζει στην αρχή της αναλογικότητας. Φυσικά, θα μπορεί να υπάρχουν πάντα ισχυρά αντισταθμιστικά συμφέροντα, όπως δείχνει η υπόθεση της κας. Chaplin. Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι το βάρος του τι διακυβεύεται για τις προσφεύγουσες δεν έχει αγνοηθεί ή υποτιμηθεί. 

Συμπέρασμα 
Τμήματα της απόφασης της υπόθεσης της Eweida και της Chaplin δεν απέφυγαν μερικά από τα πιο δύσκολα ζητήματα που τέθηκαν στις υποθέσεις, αλλά τα αντιμετώπισαν ανοιχτά, σε όλη τη διαδρομή μέχρι το τελευταίο στάδιο της ανάλυσης. Επιπλέον, τα συμφέροντα και των δύο προσφευγουσών αναγνωρίστηκαν και εξισορρόπησαν στη ζυγαριά. Το γεγονός ότι οι προσφεύγουσες είναι "εκεί" έχει μεγάλη σημασία, κατά την άποψή της υπάρχουσας νομολογίας του Στρασβούργου σχετικά με την εκδήλωση των θρησκευτικών πεποιθήσεων μέσω θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια σχολεία και μέσω άλλων μορφών στο χώρο εργασίας. Δεν ήταν πάντα εύκολο για αυτές τις προσφεύγουσες να κάνουν όλη τη διαδρομή προς την αρχή της αναλογικότητας. Το Δικαστήριο παραδέχεται στην υπόθεση Eweida ότι δεν έχει εφαρμόσει μια παρόμοια περιοριστική προσέγγιση στο στάδιο της παρεμβολής "σε σχέση με τις κυρώσεις της εργαδοσίας που επιβάλλονται σε πρόσωπα ως αποτέλεσμα της άσκησης άλλων δικαιωμάτων τις που προστατεύονται από τη Σύμβαση". Συνολικά, επομένως, και ανεξάρτητα από την έκβαση όλων των υποθέσεων που θα εκδικάζονται στο δικαστήριο (τρεις από τις τέσσερις προσφεύγουσες-ντα έχασαν την υπόθεση), η αιτιολόγηση στην υπόθεση Eweida και Chaplin φέρνει την νομολογία της ελευθερίας των θρησκευτικών πεποιθήσεων σε ένα άλλο επίπεδο.

[1] Οι διαφωνούσες δικαστίνες-ές εγκρίνουν αυτή τη γενική αρχή και αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία σε αυτή.
[2] Για μια διαφορετική ανάγνωση της εξισορρόπησης που πραγματοποιήθηκε από τα εθνικά δικαστήρια, δείτε τη μειοψηφούσα γνώμη των δικαστών και Bratza και Thór Björgvinsson.
[3] Δες π.χ., την υπόθεση Martinez Torron "Η (Μη) Προστασία του Ατομικής θρησκευτικής Ταυτότητας στη νομολογία του Στρασβούργο", Εφημερίδα Δικαίου και Θρησκευμάτων της Οξφόρδης (2012), σσ. 1-25.

Βρίσκεστε στο Β' μέρος για να βρεθείτε στο Α' μέρος πατήστε εδώ.


Την είδηση την βρήκαμε στις 17.1.13 και την μεταφράσαμε από την strasbourgobservers γραμμένη από την Lourdes Peroni στην http://strasbourgobservers.com/2013/01/17/eweida-and-others-v-the-united-kingdom-part-i-taking-freedom-of-religion-more-seriously/

Το Lbtiq Ολοκαύτωμα

Το Lbtiq Ολοκαύτωμα 

Το 1928 υπήρχαν κατ' εκτίμηση 1,2 εκατομμύρια «ανοικτές-οί» λεσβίες, γκέι που ζούσαν στη Γερμανία. Όταν ο Αδόλφος Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, οργανώσεις λεσβιών ή γκέι απαγορεύτηκαν και επιστημονικά βιβλία σχετικά με την λεσβιακότητα κάηκαν. Η δεδηλωμένη ρατσιστική ιδεολογία του Χίτλερ στιγμάτιζε τις Lbtiq όχι μόνο ως «παράσιτα» και εκφυλισμένες, αλλά και ως εχθρούς του κράτους. Το 1935, η ναζιστική κυβέρνηση επέκτεινε σημαντικά την ποινικοποίηση της λεσβιακότητας. 

Υπό την καθοδήγηση του επικεφαλής των SS, η αστυνομία συνέταξε "Ροζ λίστες", και ξεκίνησε μια φαύλη καταστολή προς τις λεσβίες και τους γκέι. Πολλές στάλθηκαν σε ψυχιατρεία, άλλοι ευνουχίστηκαν με δικαστική απόφαση, άλλες εξαναγκάστηκαν σε στείρωση ή πειράματα ευγονικής και 100.000 από αυτές και αυτούς εστάλησαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το ροζ τρίγωνο (που τώρα είναι ένα από τα σύμβολα της Ημέρας Υπερηφάνειας) τοποθετήθηκε στις φυλακισμένες-ους για να σηματοδοτήσει ότι ήταν λεσβίες ή γκέι. Υπολογίζεται ότι 55.000 εκτελέστηκαν. 

Ο Heinz Dormer, που πέρασε σχεδόν δέκα χρόνια σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μίλησε για τις «στοιχειωμένες αγωνιώδης κραυγές" από το "τραγούδι του δάσους", μια σειρά από ψηλούς στύλους στους οποίους απαγχονίστηκαν άνθρωποι: "Όποια-ος καταδικαζόταν σε θάνατο τον σήκωναν με ένα γάντζο. Οι κραυγές και ουρλιαχτά ήταν απάνθρωπες .... Πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη". 

Η συνεχιζόμενη καταδίωξη 
Μετά τα στρατόπεδα απελευθερώθηκαν και τα δεινά των Εβραίων θυμάτων αναγνωρίστηκαν παγκοσμίως, η δίωξη των λεσβιών και των γκέι συνεχίστηκε καθ' όλη την περίοδο της μεταπολεμικής Γερμανίας. Ενώ πολλές από τις επιζώσες-ντες είχαν ξαναφτιάξει τη ζωή και τις οικογένειές τους αρχικά σε καταυλισμούς εκτοπισμένων, οι λεσβίες και οι γκέι αντιμετωπίζαν περαιτέρω διώξεις και κοινωνικό αποκλεισμό. Στην πραγματικότητα, πολλές επιζώσες-ντες του ροζ τριγώνου ήταν εκ νέου φυλακισμένες-οι, οι λεσβίες και οι γκέι παρέμειναν παρεκλίνουσες-ντες στα μάτια της κοινωνίας μετά τον πόλεμο. 

Σιωπηλή ντροπή 
Οι λεσβίες, γκέι επιζώσες-ντες που απελευθερώθηκαν (δηλαδή δεν υπόκεινταν σε περαιτέρω ποινές φυλάκισης) συχνά βρέθηκαν εξοστρακισμένες από την κοινωνία. Κάποιες-οι δεν έγιναν δεκτές πίσω στα σπίτια τις μετά το τέλος του πολέμου εξ' αιτίας της «ντροπής» που είχαν φέρει στη φήμη της οικογένειάς τις. Σε εκείνες-οι που έγινε δεκτή η επιστροφή τις αποσιώπησαν συχνά την εμπειρία τις φοβούμενες ότι η ευαίσθητη φύση των φρικαλεοτήτων θα επιφέρει περαιτέρω δυστυχία στα μέλη της οικογένειας. Κάποιες-οι δεν μίλησαν ποτέ για τα βάσανά τις. 

Καμία Δικαίωση 
Στις δίκες της Νυρεμβέργης το 1945 για εγκλήματα πολέμου που ακολούθησαν με την απελευθέρωση καμία αναφορά δεν έγινε ποτέ για εγκλήματα κατά των λεσβιών και γκέι. Δεν υπήρξε στέλεχος των SS που να εξετάστηκε ποτέ για συγκεκριμένες αγριότητες εναντίον κρατουμένων με το ροζ τρίγωνο. Πολλοί από τους γνωστούς SS γιατρούς, που είχαν εγχειρήσει και πειραματιστεί με τις λεσβίες, γκέι ουδέποτε έδωσαν λογαριασμό για τις πράξεις τους. 
Ένας από τους πιο διαβόητους SS γιατρούς ήταν ο Carl Peter Vaernet που πραγματοποίησε πολυάριθμα πειράματα σε κρατούμενες-ους με ροζ τρίγωνο στα στρατόπεδα Buchenwald και Neuengamme. 
Ποτέ δεν δικάστηκε για τα εγκλήματά του και διέφυγε στη Νότια Αμερική όπου και πέθανε ελεύθερος 1965. 

Η αναγνώριση ήρθε τελικά, αλλά πολύ αργά για πολλές από τις λεσβίες, γκέι θύματα και επιζώσες-ντες, οι οποίες έζησαν το υπόλοιπο της ζωής τις ως εγκληματίες στα μάτια του νόμου. Ενώ υπήρξαν μνημεία για τα πολλά άλλα θύματα του Ολοκαυτώματος, πέρασαν 54 χρονιές για να περιλάβουν τις λεσβίες, γκέι θύματα. Τον Ιανουάριο του 1999, η Γερμανία κάνει επιτέλους το πρώτο επίσημο μνημόσυνο για τις λεσβίες, γκέι θύματα στο πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης Sachsenhausen. 

Απολογία 
Ωστόσο, δεν ήταν παρά το Δεκέμβριο του 2000 που μια πραγματική συγγνώμη εκφράστηκε. Η γερμανική κυβέρνηση εξέδωσε μια συγγνώμη για τη δίωξη των λεσβιών, γκέι στη Γερμανία μετά το 1949 και συμφώνησε να τις, τους αναγνωρίσει ως θύματα του Γ 'Ράιχ. Οι επιζώσες-ντες τελικά ενθαρρύνθηκαν να προχωρήσουν και να αξιώσουν αποζημίωση για την καταδίωξη που δέχτηκαν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος (αν και οι αξιώσεις έπρεπε να καταγραφούν πριν από το τέλος του 2001). Το γραφείο βοηθείας που εδρεύει στη Γενεύη, της Διεθνούς Οργάνωσης Μετανάστευσης (IOM), ήταν υπεύθυνη για την εισαγωγή και το χειρισμό των αξιώσεων. 

Στις 17 Μαΐου 2002, η διαδικασία ολοκληρώθηκε καθώς χιλιάδες λεσβίες, γκέι, που υπέφεραν από το Ράιχ, έλαβαν επίσημα χάρη από τη γερμανική κυβέρνηση. Περίπου 50.000 λεσβίες, γκέι είχαν συμπεριληφθεί. Η Γερμανίδα υπουργίνα Δικαιοσύνης Hertha Daeubler-Gmelin δήλωσε στο κοινοβούλιο, "Όλες γνωρίζουμε ότι οι αποφάσεις μας σήμερα έχουν καθυστερήσει για πάνω από 50 χρονιές, είναι αναγκαίες πάντως. Τις χρωστάμε στα θύματα της παράνομης ναζιστικής δικαιοσύνης". Ένα μνημείο για τις λεσβίες, γκέι που έχασαν τη ζωή τις στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης εγκαταστάθηκε το Μάιο του 2008 απέναντι από τον κεντρικό μνημείο του Ολοκαυτώματος Εβραίων θυμάτων στο πάρκο Tiergarten του Βερολίνου. 

Δεν πρέπει ποτέ να λησμονούμε. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 27.1.13 και την μεταφράσαμε από την wipeouthomophobia στην http://www.wipeouthomophobia.com/thegayholocaust.htm

Σύντομα αναμένεται η απόφαση του ΕΔΑΔ για την κοινωνική μητέρα, Αριθ. υπόθεσης 19010/07

Το Δικαστήριο αποφασίζει για το δικαίωμα παιδοθεσίας σε λεσβιακό ζευγάρι στην Αυστρία 

Το δικαστήριο θα αποκαλύψει την απόφασή του την επόμενη εβδομάδα για το δικαίωμα παιδοθεσίας στη προσφυγή δύο λεσβιών. 

Οι δύο γυναίκες που ζουν σε μια σταθερή λεσβιακή σχέση υπέβαλαν την προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την άρνηση των αυστριακών δικαστηρίων να χορηγήσουν στη μία από τις συντρόφισες το δικαίωμα να παιδοθετήσει το γιο της άλλης συντρόφισας, χωρίς να αποκόπτονται οι νομικοί δεσμοί της μητέρας με το παιδί (παιδοθεσία από δεύτερη γονέα). Στην απόφαση της υπόθεσης της Χ και λοιπές κατά Αυστρίας (Αριθμός υπόθεσης 19010/07) το ΕΔΑΔ θα συνεδριάσει δημόσια στο Στρασβούργο στις 19 Φεβρουαρίου 2013. 

Κύρια γεγονότα 
Οι προσφεύγουσες είναι δύο Αυστριακές ("η πρώτη και η τρίτη προσφεύγουσα"), και οι δύο γεννήθηκαν το 1967, οι οποίες ζουν σε μια σταθερή λεσβιακή σχέση, και ο γιος μιας από τις ("ο δεύτερος προσφεύγων"). Ο τελευταίος γεννήθηκε εκτός γάμου το 1995 και η μητέρα του (η τρίτη προσφεύγουσα) έχει την αποκλειστική επιμέλεια του. Οι προσφεύγουσες ζουν μαζί και οι δύο από κοινού φροντίζουν το παιδί. 

Επιθυμώντας να δημιουργηθεί μια νομική σχέση μεταξύ της πρώτης προσφεύγουσας και του παιδιού, χωρίς να αποκόπτει τη σχέση με τη μητέρα του, σύναψε συμφωνία παιδοθεσίας τον Φεβρουάριο του 2005 και υπέβαλε στο αρμόδιο περιφερειακό δικαστήριο για έγκριση. Έχοντας επίγνωση ότι οι σχετικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι αποκλείουν την παιδοθεσία των παιδιών της μίας συντρόφισας σε ένα λεσβιακό ζευγάρι από την άλλη συντρόφισα, χωρίς να αποκόπτεται η σχέσης με τη φυσική γονέα, οι προσφεύγουσες ζήτησαν από το Συνταγματικό Δικαστήριο να κηρύξει τις εν λόγω διατάξεις αντισυνταγματικές, ως διακρίσεις εις βάρος τις λόγω του σεξουαλικού τις προσανατολισμού. 

Το Συνταγματικό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη, τον Ιούνιο του 2005, εν αναμονή της απόφασης του περιφερειακού δικαστηρίου. Τον Οκτώβριο του 2005, το περιφερειακό δικαστήριο αρνήθηκε να εγκρίνει τη συμφωνία παιδοθεσίας, κρατώντας ότι ο Αστικός Κώδικας προβλέπει ότι, σε περίπτωση παιδοθεσίας από ένα άτομο η παιδοθετούσα αντικαθιστά τη φυσική λεσβία γονέα, αποκόπτοντας έτσι τη σχέση του παιδιού με τη φυσική μητέρα. 

Στην προκειμένη υπόθεση, η παιδοθεσία από την πρώτη προσφεύγουσα θα διακόψει τη σχέση του παιδιού με τη μητέρα του, όχι με τον πατέρα του. Η έφεση των προσφευγουσών απορρίφθηκε από το περιφερειακό δικαστήριο τον Φεβρουάριο του 2006. Εκτός από τις εκτιμήσεις του περιφερειακού δικαστηρίου, το ίδιο παρατήρησε ότι η αυστριακή νομοθεσία, ενώ δεν προβαίνει σε ακριβή ορισμό του όρου "γονείς", απλά εικάζεται πως είναι δύο άτομα διαφορετικού φύλου. 

Όταν, όπως στην προκειμένη υπόθεση, ένα παιδί είχε και τους δύο γονείς δεν θα υπήρχε ανάγκη αντικατάστασης μίας-ενός από αυτή-ον από μια θετή γονέα. Στο πλαίσιο αυτό, το δικαστήριο σημείωσε, πως με βάση τη δικογραφία προκύπτει ότι το παιδί έχει τακτικές επαφές με τον πατέρα του. Δεν ασχολήθηκε με το ζήτημα αν, όπως ισχυρίζονται οι προσφεύγουσες, υπήρχαν λόγοι για επιτακτική άρνηση του πατέρα να συναινέσει στην παιδοθεσία. 

Τον Σεπτέμβριο του 2006, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή των προσφευγουσών σχετικά με τα σημεία του νόμου, θεωρώντας ότι η παιδοθεσία ενός παιδιού από τη συντρόφισά της μητέρας ή του πατέρα ήταν νομικά αδύνατη. Κρίνεται ότι οι σχετικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα δεν αποκάλυψαν καμία εντύπωση ότι είναι αντισυνταγματικές. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 13.2.13 και την μεταφράσαμε από την humanrightseurope στην  http://www.humanrightseurope.org/2013/02/court-set-for-austrian-same-sex-relationship-adoption-rights-judgement/ 

Η φωτογραφία είναι από την National Geografic

Δύο υψηλού προφίλ υποθέσεις έρχονται από την Ρωσία στο ΕΔΑΔ Α'

Αυτή την εβδομάδα, ανακοινώθηκε ότι οι δύο υψηλού προφίλ υποθέσεις θα κατατεθούν στο Στρασβούργο, τόσο ως αντίδραση σε πολιτικές όσο και ως δράσεις από την κυβέρνηση της Ρωσίας. 

Η πρώτη, όπως πολλά μεγάλα ρεπορτάζ αναφέρουν, είναι ότι οι τρεις γυναίκες μέλη της πάνκ μπάντας Riot Pussy, οι οποίες συνελήφθησαν μετά το παίξιμο μιας "πανκ προσευχής" σε μία από τις πιο σημαντικές εκκλησίες της Ρωσίας, υπέβαλαν αίτηση διαμαρτυρόμενες ότι η Ρωσική Ομοσπονδία παραβίασε την ελευθερία της έκφρασης, το δικαίωμα για δίκαιη δίκη, το δικαίωμα στην ελευθερία και το δικαίωμα να τυγχάνει κάποια ανθρώπινης μεταχείρισης ενώ είναι υπό κράτηση. Παρά το γεγονός ότι ο δικηγόρος της μπάντας δεν περίμενε ότι η απόφαση του Στρασβούργου ή η κρίση θα πρέπει να δοθεί πριν από την τελική απελευθέρωσή της μπάντας από τη φυλακή, ο ίδιος δήλωσε ότι είναι σημαντικό για τους σκοπούς της γενικής δικαιοσύνης. 

Η δεύτερη σημαντική υπόθεση από τη Ρωσία κατατέθηκε αυτή την εβδομάδα από μια ομάδα των έντεκα ρωσικών ΜΚΟ, οι οποίες δραστηριοποιούνται κυρίως στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: η Ecodefence, η Golos, η Citizens Watch, η Civic Assistance Committee, η Committee against Torture, η Mashr, η International Memorial, η Moscow Helsinki Group, η Public Verdict, η Memorial Human Rights Group και η Movement for Human Rights. 

Διαμαρτύρονται για τον πολυσυζητημένο και επίδικο νόμο «εξωτερικού παράγοντα», ο οποίος τέθηκε σε ισχύ το Νοέμβριο της περασμένης χρονιάς και ταξινομεί-χαρακτηρίζει τις ΜΚΟ που λαμβάνουν χρηματοδότηση από το εξωτερικό και είναι «πολιτικά ενεργές», ως εξωτερικούς παράγοντες. 

Ένας τέτοιος χαρακτηρισμός συνεπάγεται πολλούς περιορισμούς και κανονισμούς και θεωρείται ευρέως πως κάνει το έργο των ΜΚΟ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι οποίες συχνά χρηματοδοτούνται εν μέρει από τα χρήματα από το εξωτερικό, πολύ πιο δύσκολο. Αυτή η προσφυγή καταγγέλλει άμεσα αυτό το νόμο, πως έρχεται, μεταξύ άλλων, σε αντίθεση με τις ελευθερίες του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι. Αυτό είναι το δελτίο τύπου του Ευρωπαϊκού Κέντρου Υπεράσπισης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (EHRAC) του οποίου η ομάδα λειτουργεί ως μερικές από τις συμβούλους για την προσφυγή: 

Κορυφαίες ΜΚΟ Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ρωσσίας ξεκινούν την προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για το σημερινό Νόμο «εξωτερικός παράγοντας», μια προσφυγή που κατέθεσαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για λογαριασμό των έντεκα ηγετικές ΜΚΟ Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ρωσίας αμφισβητούν το νόμο «εξωτερικός παράγοντας» που θεσπίστηκε πρόσφατα. Ισχυρίζονται ότι ο νόμος αυτός παραβιάζει τα δικαιώματά τις στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και της έκφρασης [άρθρα 11 και 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΣΑΔ)], και ζητά από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να δώσει άμεση προτεραιότητα στην υπόθεσή τις. Η υπόθεση που ήρθε από τη ρωσική ΜΚΟ «Memorial» και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Προάσπισης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (EHRAC), έχει έδρα το Middlesex University. 

Ο νόμος ψηφίστηκε το Νοέμβριο του 2012 και έχει δημιουργήσει μια νέα ταξινόμηση-χαρακτηρισμό των ΜΚΟ στη Ρωσία, αυτή του «εξωτερικού παράγοντα». Σύμφωνα με το νόμο, είναι αν μια ΜΚΟ λαμβάνει χρηματοδότηση από το εξωτερικό και ασχολείται με την «πολιτική δραστηριότητα», τότε θα πρέπει να καταχωρηθεί ως «εξωτερικός παράγοντας» και στη συνέχεια υπόκειται σε σημαντικούς περιορισμούς και κανονισμούς. Όποια υλικά παράγονται ή πόροι από την ΜΚΟ πρέπει να επισημαίνεται πως έχουν παραχθεί από έναν «εξωτερικό παράγοντα».


Βρίσκεστε στο Α' μέρος για να βρεθείτε στο Β' μέρος πατήστε εδώ.


Την είδηση την βρήκαμε στις 8.2.13 από την echrblog.blogspot.gr στην http://echrblog.blogspot.gr/2013/02/two-high-profile-russian-cases-coming.html?spref=fb 

Δύο υψηλού προφίλ υποθέσεις έρχονται από την Ρωσία στο ΕΔΑΔ Β'

Η υπόθεση κινήθηκε εξ ονόματος της Ecodefence, της Golos, της Citizens Watch, της Civic Assistance Committee, της Committee against Torture, της Mashr, της International Memorial, της Moscow Helsinki Group, της Public Verdict, της Memorial Human Rights Group και της Movement for Human Rights. Αξίζει να σημειωθεί, ότι θεωρείται ευρέως πως η οργάνωση Golos ("Φωνή"), η οποία διεξάγει ανεξάρτητη παρακολούθηση των εκλογών, ήταν ένας παράγοντας που συνέβαλε στην πρόσφατη αύξηση κινήματος διαμαρτυρίας στη Ρωσία, το οποίο με τη σειρά του οδήγησε σε νομοθετικούς περιορισμούς συμπεριλαμβανομένου του νόμου περί εξωτερικού παράγοντα. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις υποστηρίζουν ότι ο νόμος άσκοπα και αδικαιολόγητα τις θέτει σε κίνδυνο σοβαρών κυρώσεων, συμπεριλαμβανομένων των ποινικών διώξεων των ατόμων και την πιθανή αναστολή των ίδιων των οργανώσεών. 

Οι προσφεύγουσες επίσης λένε ότι το «εξωτερικός παράγοντας», ως ο όρος έχει πολύ αρνητική χροιά στη Ρωσία λόγω της σύνδεσής του με την λέξη «κατάσκοπος» στη ρωσική γλώσσα, η οποία ως εκ τούτου θα επηρεάσει τη φήμη τις και την ικανότητά τις να λειτουργούν αποτελεσματικά. Η έλλειψη ενός σαφούς ορισμού της «πολιτικής δραστηριότητας» στη ρωσική νομοθεσία αμφισβητείται επίσης, καθώς πιστεύεται ότι θα μπορούσε να οδηγήσει στην αυθαίρετη εφαρμογή του νόμου από τις Αρχές. Καθώς επίσης ότι θα έχει και αντίκτυπο στις έντεκα ΜΚΟ που κατονομάζονται στην προσφυγή αυτή, υπάρχει επίσης το επιχείρημα ότι ο νόμος «εξωτερικός παράγοντας», θα επηρεάσει περισσότερες από χίλιες ΜΚΟ σε όλη τη Ρωσία. 

"Αυτός είναι ένας πολύ καταπιεστικός νόμος που απειλεί άμεσα την ακεραιότητα και τις δραστηριότητες, των ρωσικών ΜΚΟ που διαδραματίζουν ζωτικής σημασίας ρόλο στον έλεγχο και την παρακολούθηση του κράτος. Καλούμε το Δικαστήριο του Στρασβούργου να κινηθεί γρήγορα για να τον καταρίψει. "Philip Leach, EHRAC. 

Σχόλια από το κόμμα Ενωμένη Ρωσία, περιλαμβάνουν: 
Πρόεδρος Putin: "[..] είναι δήθεν εθνικές ΜΚΟ μας, αλλά στην ουσία εργάζονται για ξένα χρήματα παίζουν μουσική που διατάσσεται από ξένο κράτος [..] Πρέπει να προστατευτούμε από παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις μας" 

Mikhail Starshinov (ο συν-συγγραφέας του νόμου, μέλος της Κρατικής Δούμας, και εκπρόσωπος του κόμματος Ενωμένη Ρωσία): "ορισμένες πολιτικές τεχνολογίες [..] επιτρέπουν την καταστροφή της συνταγματικής τάξης των χωρών με τη χρήση των μη κυβερνητικών οργανώσεων και παρόμοιων δομών". 

Το κόμμα Ενωμένη Ρωσία: 
"εκείνες οι ΜΚΟ που ασχολούνται με την πολιτική δραστηριότητα και έχουν πληρωθεί από το εξωτερικό πρέπει να έχουν την συνθήκη-ιδιότητα του εξωτερικού παράγοντα, ώστε η κοινωνία να μπορεί να δει ποια εμφυτεύει ιδέες στο μυαλό της και ποια πληρώνει για το έργο τις".

Σχόλια από διεθνείς ΜΚΟ περιλαμβάνουν: 
Hugh Williamson, Διευθυντής της Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας πρόγραμμα της Human Rights Watch: "Αυτή η ανειλικρινής αξίωση από τον Πρόεδρο Πούτιν και η ταχεία υπογραφή του στις τροπολογίες, παρά τις εσωτερικές και διεθνείς επικρίσεις, δείχνουν την έλλειψη σεβασμού για τις διεθνείς υποχρεώσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα εκ μέρους της Ρωσίας [. .] Ο νέος νόμος υπονομεύει σοβαρά την ελευθερία του συνέρχεσθαι στη Ρωσία ". 

John Dalhuisen, διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία: "Το νομοσχέδιο αυτό φαίνεται να μην έχει άλλο σκοπό από το να ορίσει εμπόδια για πολλές από τις κορυφαίες ΜΚΟ που επικρίνουν την κυβέρνηση και να καταστήσει ακόμη πιο δύσκολη τη λειτουργεία τις στη Ρωσία. Θα πρέπει να καταργηθεί άμεσα". 

Σίγουρα δυο υποθέσεις που πρέπει να παρακολουθήσουμε! 


Βρίσκεστε στο Β' μέρος για να βρεθείτε στο Α' μέρος πατήστε εδώ.


Την είδηση την βρήκαμε στις 8.2.13 από την echrblog.blogspot.gr στην http://echrblog.blogspot.gr/2013/02/two-high-profile-russian-cases-coming.html?spref=fb 

Στη φωτογραφία είναι η Lyudmila Alexeyeva εκπροσώπησα της Moscow Helsinki Group.

AFP, Τα Lbtiq δικαιώματα ως επί το πλείστον δεν υπάρχουν στην κεντρική, ανατολική Ευρώπη

Τα Lbtiq δικαιώματα ως επί το πλείστον δεν υπάρχουν στην κεντρική, ανατολική Ευρώπη 

AFP – Η Ania και η Yga είναι αχώριστες τις τελευταίες 17 χρονιές, που ζουν μαζί ως ζευγάρι στην πρωτεύουσα της Πολωνίας τη Βαρσοβία αλλά η αγάπη τις θεωρείται ως δεύτερης κατηγορίας σε αυτή τη βαθιά ρωμαιοκαθολική χώρα. Ενώ η Αγγλία και η Γαλλία νομιμοποιεί τον Lbtiq γάμο, τον Ιανουάριο το νομοθετικό σώμα της Πολωνίας καταψήφισε τρία νομοσχέδια Συμβίωσης για άγαμα ζευγάρια είτε Lbtiq είτε ετερό. 

Με το Σύνταγμα της Πολωνίας να ορίζει το γάμο ως μια σχέση μεταξύ μιας γυναίκας και ενός άνδρα, τα νομοσχέδια δεν περιλαμβάνουν το δικαίωμα για τις Lbtiq να νυμφεύονται ή να παιδοθετούν. Τον Ιούλιο, το κοινοβούλιο απέρριψε τέσσερις παρόμοια νομοσχέδια. Το συντηρητικό σενάριο της Πολωνίας επαναλαμβάνεται και σε άλλες περιοχές όπου η λεσβοφοβία είναι ακόμα ένα θέμα, εκτός από την συντριπτική πλειοψηφία της κοσμικής Τσεχίας, η οποία επιτρέπει σε Lbtiq ζευγάρια νομικά δικαιώματα στο Σύμφωνο Συμβίωσης. 

"Είναι ταπεινωτικό όταν συμπληρώνω επίσημα έγγραφα ως συντρόφισα της Yga και γραφειοκράτες να αφαιρούν τη λέξη «συντρόφισα» και την αντικαταστούν με τη λέξη ...«άλλη»", είπε η Ania Zawadzka στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων - AFP.

Παρά το γεγονός ότι η κατάσταση δεν θα αλλάξει σε μια νύχτα στην Πολωνία, μία από τις πιο συντηρητικές και θρησκευτικές χώρες της Ευρώπης, μια πρόσφατη έρευνα δείχνει πως η αποδοχή της συμβίωσης για λεσβίες σημειώνει πρόοδο. 
Ενώ 69% της πολωνικής κοινωνίας αντιτίθεται στον Lbtiq γάμο και τη παιδοθεσία σε μια έρευνα του Φεβρουαρίου, το 55% αναφέρει ότι υποστηρίζει το Σύμφωνο Συμβίωσης για λεσβιακά και ετερό ζευγάρια. 

Για τον Robert Biedron, έναν γκέι βουλευτή της Πολωνίας, είναι ένα ενθαρρυντικό σημάδι. "Θα συνεχίσουμε να υποβάλουμε νόμους Συμφώνου Συμβίωσης έως ότου ένας από αυτούς γίνει αποδεκτός, γιατί θέλουμε να ζούμε σε μια ισότιμη κοινωνία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις," είπε ο Biedron, που είναι βουλευτής του αντι-κληρικού Κινήματος Palikot, στο AFP πρόσφατα.

"Δεν μπορώ να φανταστώ μια Πολωνία στην οποία τουλάχιστον το Σύμφωνο Συμβίωσης δεν θα αναγνωριστεί", πρόσθεσε. Έχοντας μπει στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά το 2011, το Κίνημα Palikot είναι μέρος ενός νέου κύματος της αριστερής πτέρυγας της πολιτικής σκηνής της Πολωνίας, που μέχρι τώρα κυριαρχείται από πρώην κομμουνίστριες. Υποστηρίζεται κυρίως από τη νεολαία της Πολωνίας, η κίνηση είναι αποφασισμένη να ταρακουνίσει τα πράγματα στη χώρα της ΕΕ που έχει πλυθησμό 38,2 εκατομμύρια και γεννέτηρα του αείμνηστου Πάπα Ιωάννη Παύλου, όπου περίπου το 90% της κοινωνίας δηλώνει καθολική. 

Έχει δημιουργηθεί μια εκστρατεία των Lbtiq δικαιωμάτων και της νομιμοποίησης της μαριχουάνας και ηγέτιδα-ης αυτής της εκστρατείας είναι η τρανς βουλευτίνα Anna Grodzka και ο γκέι βουλευτής Biedron στο κοινοβούλιο – κάτι που ήταν αδιανόητο μόλις πριν από μια δεκαετία. 

Τα πράγματα είναι διαφορετικά στα νότια των συνόρων της Πολωνίας σε μεγάλο βαθμό στην άθεη Τσεχία. Μια έρευνα εκεί τον Μάιο 2012 βρήκε πως τα τρία τέταρτα των ερωτηθεισών υποστήριξαν το 2006 τον νόμο Συμφώνου Συμβίωσης για τις λεσβίες. 51% υποστηρίζαν τον Lbtiq γάμο, αλλά το 55% ήταν αντίθετο στο δικαίωμα παιδοθεσίας από Lbtiq, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις της CVVM.

Στη γειτονική Σλοβακία, η οποία, όπως η Πολωνία είναι έντονα καθολική, το κοινοβούλιο απέρριψε νομοσχέδιο πέρυσι που είχε στόχο την νομική αναγνώριση των Lbtiq ζευγαριών. Ο αριστερός Πρωθυπουργός Robert Fico επιμένει ότι δεν είναι αντίθετος στο Lbtiq Σύμφωνο Συμβίωσης, αλλά "αυτή τη στιγμή το θέμα δεν είναι στην ατζέντα του κόμματός μας". 

Στη Ρουμανία, η λεσβιακόττηα ήταν παράνομη μέχρι πριν από μια δεκαετία. Μια έρευνα το 2011 έδειξε πως 73% των ερωτηθεισών δεν θέλουν να έχουν Lbtiq στην οικογένειά τις, το 45% δεν ήθελε ούτε καν να συνεργαστεί με λεσβίες. Το Βουκουρέστι που είναι πρωεύουσα της Ρουμανίας έχει φιλοξενήσει ετήσια την Ημέρα Υπερηφάνειας κατά τη διάρκεια των τελευταίων εννέα ετών. 

Στην πρώην Σοβιετική Ένωση, οι αρχές επί μακρόν περιέγραψαν την λεσβιακότητα ως έναν τρόπο ζωής που εισάγεται από την παρακμιακή Δύση. 

Τα μέλη της ΕΕ από το 2004, οι πρώην σοβιετικές χώρες της Βαλτικής, Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία δεν αναγνωρίζουν το Lbtiq Σύμφωνο Συμβίωσης. 
"Η κατάσταση των LBTIQ έχει βελτιωθεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αλλά λιγότερο από ό,τι αναμενόταν, και παραμένει μια από τις χειρότερες στην Ευρώπη", δήλωσε ο ο γκέι ακτιβιστής Vladimiras Simonko, στο AFP. 

Στη Λετονία, το 2005 με συνταγματική απόφαση του δικαστηρίου ορίστηκε ο γάμος ως ένωση μεταξύ μιας γυναίκας και ενός άνδρα. 

Εν τω μεταξύ, στη Ρωσία, όπου η λεσβιακότητα ήταν ποινικό αδίκημα μέχρι το 1993 και εθεωρείτο ψυχική ασθένεια μέχρι το 1999, τα δικαιώματα των Lbtiq παραμένει ένα ζήτημα κοινωνικoύ ταμπού. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 11.2.13 και την μεταφράσαμε από την france24.com στην http://www.france24.com/en/20130211-gay-rights-mostly-out-reach-central-eastern-europe

Η Ουκρανία θα υπερασπιστεί τα Lbtiq δικαιώματα

Η Ουκρανία υπόσχεται να καταπολεμήσει τις διακρίσεις κατά των Lbtiq 

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας, Leonid Kozhara υποσχέθηκε ότι η χώρα σύντομα θα απαγορεύσει όλες τις διακρίσεις κατά των Lbtiq σε μια συνέντευξη σε πολωνική εφημερίδα. 

Ο κ. Kozhara είπε στην Gazeta Wyborcza ότι το νομοσχέδιο θα περάσει σύντομα, προκειμένου να επιταχυνθεί η είσοδος της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Ο ίδιος σχολίασε: "Το θέμα των Lbtiq δημιουργεί έντονη διαμάχη τώρα στην Ουκρανία, αλλά η κυβέρνησή μας έχει ήδη ετοιμάσει ένα σχέδιο νόμου και σύντομα θα το υποβάλει στο κοινοβούλιο. 

"Χωρίς ένα νόμο που να απαγορεύει τις διακρίσεις εις βάρος των Lbtiq, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στο δρόμο για την κατάργηση των θεωρήσεων(Βίζας).
Νομίζω ότι η βούληση για την περαιτέρω ενσωμάτωσή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ξεπερνά την αντίσταση, και ο νόμος θα περάσει". 

Η Ουκρανία κυβερνιέται σήμερα από το Κόμμα των Πολιτικών Περιφερειών, κόμμα που είναι έντονα φιλο-Ρωσικό. 

Η Ρωσία περνά σήμερα νόμους που περιορίζουν τις ελευθερίες των LBTIQ πολιτισών, κάτι που το ουκρανικό Κοινοβούλιο εξέτασε επίσης. 

Σε μια δημοσκόπηση του 2007 το 5,7% της κοινωνίας της Ουκρανίας, δήλωσε ότι "ο Lbtiq τρόπος ζωής" είναι αποδεκτός και το 4,7% δήλωσε ότι πιστεύει ότι ο γάμος των Lbtiq στη χώρα είναι προτεραιότητα.


Την είδηση την βρήκαμε στις 13.2.13 και την μεταφράσαμε από την Pink News στην http://www.pinknews.co.uk/2013/02/13/ukraine-promises-to-ban-anti-gay-discrimination/

Η φωτογραφία είναι από την πορεία Athens Pride 2012.

Η Ταϊλάνδη συζητά το σύμφωνο συμβίωσης

Ταϊλάνδη: Οι δημόσιες ακροάσεις για το σύμφωνο συμβίωσης αρχίζουν 

Μια σειρά από δημόσιες ακροάσεις που διεξήχθησαν σε μια κοινή ομάδα του Τμήματος Προστασίας των Δικαιωμάτων και Ελευθεριών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών Υποθέσεων, Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων - άρχισε στην Ταϊλάνδη την περασμένη εβδομάδα. 

Περισσότερα από 200 πρόσωπα παρακολούθησαν το Chandrakasem Rajabhat Πανεπιστήμιο στην Μπανγκόκ για να δείξουν την υποστήριξή τις-τους για ένα νομοσχέδιο που προτείνει την παροχή το σύμφωνο συμβίωσης για Lbtiq ζευγάρια, δίνοντάς τους όμοια οφέλη με αυτά των ετερό παντρεμένων  ζευγαριών. 

Η συνάντηση έγινε υπό την προεδρία του Pol Gen Viroon Phuensaen του κόμματος Pheu Thai της Ταϊλάνδης. Αυτός φέρεται να ξεκίνησε τη σύνταξη του νομοσχεδίου αφ' ότου δύο από τους ψηφοφόρους του συναντήθηκαν μαζί του δηλώνοντάς την έλλειψη των δικαιωμάτων τους ως Lgbtiq ζευγάρι. 

Οι υποστηρίκτριες του νομοσχεδίου έχουν δεσμευτεί να συλλέξουν 10.000 υπογραφές - ή την υποστήριξη των 20 μελών της Βουλής των Αντιπροσώπων - σε περίπτωση που το υπουργικό συμβούλιο απορρίψει το νομοσχέδιο. 

Μια από τις συμμετέχουσες στην ακροαματική διαδικασία, είπε ότι ως χώρα που ευνοεί την παράδοση, θα είναι δύσκολο να ψηφιστεί ο νόμος στην Ταϊλάνδη. 

Άλλη συμμετέχουσα είπε: «Στη σημερινή κατάσταση, αν η συντρόφισά μου πεθάνει, δεν έχω το δικαίωμα να ανακτήσω το σώμα της από το νοσοκομείο. Και τι γίνεται με τα περιουσιακά στοιχεία και τις ιδιοκτησίες μας που μαζί είχαμε αγοράσει;" 

Περαιτέρω ακροάσεις θα πραγματοποιηθούν αυτό το μήνα και στις αρχές Μαρτίου. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 13.2.13 και την μεταφράσαμε από την Pink News στην http://www.pinknews.co.uk/2013/02/13/thailand-public-hearings-on-civil-unions-begin/

Η φωτογραφία είναι από την συναυλία Athens Pride 2012 στην πλατεία Κλαυθμώνος

Υπόθεση Eweida: Η διακριτική ευχέρεια Ήττες και Σιωπές Α'

Υπόθεση Eweida, Μέρος ΙΙ: Η διακριτική ευχέρεια - περιθώριο εκτίμησης Ήττες και Σιωπές 

Σε αυτή τη δεύτερη ανάρτηση στις υποθέσεις Eweida και λοιπές-οί κατά της Αγγλίας, θα ασχοληθώ με τη σύγκρουση ανάμεσα στην ελευθερία των θρησκευτικών πεποιθήσεων (ή την απαγόρευση των έμμεσων διακρίσεων με βάση τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, αν θέλετε) και την απαγόρευση των διακρίσεων με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό (ή το συμφέρον της εργοδοσίας για την προάσπιση των πολιτικών της ισότητας και της ποικιλομορφίας, εφόσον θέλετε) στις υποθέσεις της κας Ladele και του κ. McFarlane. 

Υπήρχαν πολλοί λόγοι για να είμαι ενθουσιασμένος για την απόφαση του ΕΔΑΔ στις υποθέσεις της Ladele και McFarlane. Υπάρχουν πολλές αιτίες για να βρω και τις δύο υποθέσεις ενδιαφέρουσες και προκλητικές. Και πολλές αιτίες για να είμαι απογοητευμένος με την εκπληκτικά σύντομη και εξαιρετικά σεβαστή αιτιολογηση, που το Δικαστήριο τελικά παραδόθηκε. Σε αυτή την ανάρτηση, έχω ως στόχο να θέσω απογυμνωμένες μερικές από τις κύριες αδυναμίες της αιτιολόγησης-σκέψης του Δικαστηρίου, χωρίς κατ 'ανάγκη αμφισβητώ την έκβαση της υπόθεσης. Θα επικεντρωθώ σχεδόν αποκλειστικά στην υπόθεση της κα. Ladele. Η υπόθεση του κ. McFarlane σε μεγάλο βαθμό θα πρέπει να αγνοηθεί, τόσο για λόγους χώρου αλλά και επειδή η υπόθεσή του είναι λιγότερο δύσκολη από την υπόθεση της κα. Ladele. 

Τα πραγματικά περιστατικά 
Η κα. Ladele είναι Χριστιανή. Από το 2002, εργάστηκε στο ληξιαρχείο του London Borough of Islington ως γραμματέας των γεννήσεων, των θανάτων και των γάμων. Όταν ο νόμος του συμφώνου συμβίωσης του 2004 τέθηκε σε ισχύ το Δεκέμβριο του 2005, το ληξειαρχείο Islington αποφάσισε να ορίσει όλες τις υπάρχουσες υπαλλήλους στα μητρώα των γεννήσεων, των θανάτων και των γάμων, συμπεριλαμβανομένης της κα. Ladele, ως υπάλληλους του ληξιαρχείου και για το σύμφωνο συμβίωσης. 

Η κα. Ladele, ωστόσο, είχε αντιρρήσεις ως προς την καταχώρηση Lbtiq συμφώνου συμβίωσης επειδή έχει την άποψη ότι γάμος είναι η ένωση μιας γυναίκας και ενός άνδρα ισοβίως, και ειλικρινά πιστεύει ότι το Lbtiq σύμφωνο συμβίωσης είναι αντίθετo προς τον Θεϊκό νόμο. Αρχικά, είχε το δικαίωμα να κάνει άτυπες συμφωνίες με τις συναδέλφισες-ους να ανταλλάσσουν την εργασία, έτσι ώστε δεν είχε να διεξάγει τελετές συμφώνου συμβίωσης. Μετά από μερικούς μήνες, ωστόσο, λεσβίες συνεργάτιδες της κα. Ladele διαμαρτυρήθηκαν για την άρνηση της να ασκεί τα καθήκοντά της. 

Αισθάνθηκαν θύματα και υποστήριξαν ότι με την άρνηση της να καταχωρεί τα Lbtiq σύμφωνα συμβίωσης, η κα. Ladele, κάνει διακρίσεις. Το ληξειαρχείο Borough of Islington ανέλαβε στη συνέχεια πειθαρχικά μέτρα εναντίον της κας Ladele, για παραβίαση της πολιτικής της ισότητας και της ποικιλομορφίας του Islington: "Αξιοπρέπεια για όλες". Η κα. Ladele προσέφυγε στο Εργατικό Δικαστήριο, διαμαρτυρόμενη για άμεσες και έμμεσες διακρίσεις λόγω θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων και παρενόχλησης.Κέρδισε αρχικά την υπόθεσή της, αλλά έχασε τις προσφυγές στο Εργατικό Εφετείο και στο Εφετείο. 

Απόφαση και σχόλια 
«Η ελευθερία να παραιτηθεί» εγκαταλείφθηκε Στο ΕΔΑΔ, η κα. Ladele παραπονέθηκε δυνάμει του άρθρου 14 σε συνδυασμό με το άρθρο 9, παρά βάσει του άρθρου 9 μόνο, επειδή θεωρούσε ότι είχε υποστεί διακρίσεις λόγω θρησκευτικών παποιθήσεων. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να σημειωθεί η στρατηγική της ασκήσεως της προσφυγής της, δεδομένου ότι δείχνει πώς οι προσφεύγουσες φοβήθηκαν να προσφύγουν στην δικαιοσύνη βάσει του άρθρου 9 και μόνο, προϋποθέτοντας ότι το Δικαστήριο θα δώσει ελάχιστη προσοχή στις αξιώσεις αυτές. Και, μέχρι που υπόθεση Eweida να υπάρξει, εμφανίστηκαν δικαιολογημένα να είναι φοβισμένες, κυρίως επειδή το Δικαστήριο χρησιμοποιεί συχνά το διαβόητο δόγμα της “ελευθερίας να παραιτηθεί” που γρήγορα αππορίπτεται στις υποθέσεις που βασίζονται στο άρθρο 9 και αφορούν τον τομέα εργασίας. 

Ευτυχώς - και κάπως ειρωνικά εν όψει της (ή ίσως εν μέρει χάρη στην;) στρατηγικής της εκδίκασης της υπόθεσης της κας Ladele - το Δικαστήριο έχει πλέον εγκαταλείψει το δόγμα, όπως η κα. Lourdes έχει ήδη επισημάνει σε ανάρτησή της σχετικά με την υπόθεση της κα. Eweida. Σε αντίθεση με την αξιέπαινη αιτιολόγηση του Δικαστηρίου στην απάντηση του ισχυρισμού της κα. Eweida, όμως, η αιτιλόγηση-σκέψη του σε σχέση με την υπόθεση της κας. Ladele είναι εκπληκτικά σύντομη και εξαιρετικά σεβαστή. Για το λόγο αυτό - και ακόμα και αν η έκβαση της υπόθεσης είναι, κατά τη γνώμη μου, για λόγους που εξηγούνται παρακάτω, δικαιολογημένη - η απόφαση απαιτείται σχεδόν να επικριθεί. 

Θρησκευτικές πεποιθήσεις ένα (μη) ύποπτο έδαφος; 
Ένα πρώτο θέμα που ξεχωρίζει είναι η αποτυχία του Δικαστηρίου να συνεργαστεί με το επιχείρημα της κας. Ladele ότι “ 'το Δικαστήριο θα πρέπει να απαιτεί 'πολύ σημαντικές αιτίες', προκειμένου να δικαιολογήσει τις διακρίσεις για λόγους θρησκευτικών πεποιθήσεων”, επειδή «[α] μφίβολες-ύποπτες ταξινομήσεις-κατηγορίες μέχρι στιγμής αναγνωρίζονται από το Δικαστήριο ως απαίτηση "εξαιρετικά σημαντικές αιτίες” (όπως το φύλο, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η εθνοτική καταγωγή και η εθνικότητα) η θρησκευτική πεποίθηση αποτελεί μια βασική πτυχή της ταυτότητας ενός προσώπου". 

Στην αιτιολόγησή του, το Δικαστήριο δέχεται ότι το άρθρο 14 έχει εφαρμογή στην περίπτωση της κας Ladele, αλλά αυτό δεν λέει τίποτα για το αν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις είναι (ή δεν είναι) μια αμφίβολη-ύποπτη αιτία-έδαφος. Αντ' αυτού, το Δικαστήριο εστιάζει αποκλειστικά στην αντίπαλη αρχή, υπενθυμίζοντας ότι «με τη νομολογία του σύμφωνα με το άρθρο 14, το Δικαστήριο έκρινε ότι η διαφορετική μεταχείριση με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό απαιτεί ιδιαίτερα σοβαρές αιτίες ως δικαιολογία". 

Το Δικαστήριο αρνείται έτσι να πάρει στα σοβαρά την αξίωση της κας. Ladele ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις πρέπει να προστεθούν στις ύποπτες κατηγορίες-ταξινομήσεις σύμφωνα με το άρθρο 14. Με τον τρόπο αυτό, αρνείται επίσης να συνεργαστεί με την διαφωνία στην υπόθεση του Fedfearn κατά της Αγγλίας, στην οποία οι προσφεύγοντες υποστήριξαν – σε μια προσπάθεια υπερβάλλοντος ζήλου να ερμηνεύσουν την υπόθεση Hoffman κατά Αυστρίας σε γενικές γραμμές - ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις “παραδοσιακά” "έχουν αναγνωριστεί ως ύποπτο έδαφος από το Δικαστήριο. 

Είναι ενδιαφέρον, στην υπόθεση Eweida, η δικαστίνα Päivi Maarit Hirvelä και ο Nicolas Bratza - δύο από τις τρεις διαφωνούσες-ντες στην υπόθεση Redfearn - δεν επανέλαβαν τον ισχυρισμό αυτό με οποιονδήποτε τρόπο ή μορφή. Η σιωπή του Δικαστηρίου στην υπόθεση της κας Ladele επιβεβαιώνει, για μένα, ότι (ακόμη) δεν θεωρεί ότι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις είναι ένα ύποπτο έδαφος σύμφωνα με το άρθρο 14. Όλα είναι σχετικά με τη διακριτική ευχέρεια- περιθώριο εκτιμήσεως. Η κύρια αιτία για την οποία η αιτιολόγηση-σκέψη του Δικαστηρίου στην υπόθεση της κας. Ladele (και του κ. McFarlane) είναι απογοητευτική, επειδή βασίζεται αποκλειστικά στην διακριτική ευχέρεια για να απορρίψει τον ισχυρισμό της κας. Ladele. 

Οι καταδικαστικές αποφάσεις που αποφασίζουν την υπόθεση είναι τόσο λίγες αριθμητικά που μπορώ να τις παραθέσω εύκολα στο σύνολό τις εδώ:


Βρίσκεστε στο πρώτο μέρος για να βρεθείτε στο δεύτερο μέρος πατήστε εδώ.


Την είδηση την βρήκαμε στις 23.2.13 και την μεταφράσαμε από την strasbourgobservers.com στην http://strasbourgobservers.com/2013/01/23/eweida-part-ii-the-margin-of-appreciation-defeats-and-silences-all/

Υπόθεση Eweida: Η διακριτική ευχέρεια Ήττες και Σιωπές Β'

Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη το γεγονός ότι οι συνέπειες για την προσφεύγουσα ήταν σοβαρές: δεδομένης της ισχύος των θρησκευτικών πεποιθήσεων της, έκρινε ότι δεν είχε καμία επιλογή από το να αντιμετωπίσει τις πειθαρχικές κυρώσεις παρά να χαρακτηριστεί ως ληξιάρχος συμφώνου συμβίωσης και, τελικά, έχασε τη δουλειά της. 
Επιπλέον, δεν μπορεί να ειπωθεί ότι, όταν τέθηκε σε σύμβαση εργασίας, η προσφεύγουσα παραιτήθηκε του δικαιώματος να εκδηλώνει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της που την κάνουν να είναι αντίθετη στο να συμμετέχει σε σύμφωνα συμβίωσης, δεδομένου ότι η απαίτηση αυτή εισήχθη από την εργοδοσία της, σε μεταγενέστερη ημερομηνία. 

Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχει η πολιτική της τοπικής αυτοδιοίκησης με στόχο να διασφαλίσει τα δικαιώματα των άλλων που επίσης προστατεύονται από τη Σύμβαση - ΕΣΔΑ. Το Δικαστήριο επιτρέπει γενικά στις εθνικές αρχές ευρεία διακριτική ευχέρεια, όταν πρόκειται για την επίτευξη ισορροπίας μεταξύ ανταγωνιστικών δικαιωμάτων της Σύμβασης [το Δικαστήριο αναφέρεται στην υπόθεση Evans]. Σε όλες τις περιστάσεις, το Δικαστήριο δεν θεωρεί ότι οι εθνικές Αρχές ... υπερέβησαν την διακριτική ευχέρεια-περιθώριο εκτιμήσεως που διαθέτουν. 

Η κύρια αιτία που θέτω το θέμα της αποκλειστικής εξάρτησης του Δικαστηρίου σχετικά με την διακριτική ευχέρεια να απορρίψει την αξίωση της κας. Ladele (και του κ. McFarlane) είναι ότι δεν ήταν σε καμία περίπτωση απαραίτητο να το πράξει. Για να παραθέσω την εν μέρει σύμφωνη γνώμη του διάσημου δικαστή Χρήστου Ροζάκη Christos Rozakis στην υπόθεση Odièvre κατά Γαλλίας" ... όταν το Δικαστήριο έχει στα χέρια του μια αφθονία στοιχείων που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η εξέταση της αναγκαιότητας είναι ικανοποιητική από μόνη της ... η αναφορά στη διακριτική ευχέρεια θα πρέπει δεόντως να περιορίζεται σε δευτερεύοντα ρόλο". 

Ενώ βλέπω το λόγο γιατί να είναι πλήρως σεβαστή (η διακριτική ευχέρεια) όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ηθικό ή νομικό δίλημμα, όπως αυτή της υπόθεσης Evans, όπου η αιτιολόγηση απέτυχε να προσφέρει πειστικά επιχειρήματα υπέρ της, είτε στα σε σύγκρουση δικαιώματα, δεν βλέπω κανένα τέτοιο σημείο στην υπόθεση της κας. Ladele. Μου φαίνεται ότι το Δικαστήριο αναφέρεται στη διακριτική ευχέρεια για διαφορετικές αιτιές – στην πρώτη είναι αποδεκτή, στην δεύτερη όχι – στην υπόθεση Evans και στην υπόθεση Ladele. Κατά πως εγώ διαβάζω την υπόθεση Evans, το Δικαστήριο βασίμως στηρίχθηκε στη διακριτική ευχέρεια, διότι δεν είχε λόγο να επιλύσει τη σύγκρουση, οδηγώντας έτσι σε ένα αδιέξοδο. Η αναβολή των εθνικών Αρχών για την εκτίμηση της υπόθεσης μπορεί να είναι σοφή σε τέτοιες περιστάσεις, για να μην θεωρηθεί η απόφαση του Δικαστηρίου ως αυθαίρετη. 

Στην υπόθεση Ladele, ωστόσο, το Δικαστήριο χρησιμοποιεί τη διακριτική ευχέρεια διαφορετικά. Το Δικαστήριο δεν επιχειρεί καν να αξιολογήσει την εγκυρότητα του κάθε επιχειρήματος, ούτε υπέρ ούτε κατά της διαπίστωσης παραβίασης. Το Δικαστήριο επίσης δεν εξηγεί γιατί η παρουσία της σύγκρουσης μεταξύ των δικαιωμάτων της Σύμβασης (Ευρωπ.Σύμβ.Ανθρωπ.Δικαιωμάτων) θα πρέπει αυτομάτως να απαιτεί τη χορήγηση μιας ευρείας διακριτικής ευχέρειας. Διαβάζοντας την υπόθεση Ladele, έχω την ισχυρή εντύπωση ότι το Δικαστήριο χρησιμοποιεί την διακριτική ευχέρεια ώστε να παρέχει τη συντομότερη διαδρομή στον επιθυμητό προορισμό του - ένα εύρημα μη παραβίασης - ενώ αποκρύπτει τις κανονιστικές αιτίες τις οποίες έκρινε πως είναι το καλύτερο αποτέλεσμα. 

Η χρήση της διακριτικής ευχέρειας - ως μανδύα για να κρύψει τις πραγματικές αιτίες, αντί της χρήσης της ως ενός απαραίτητου εργαλείου για την αντιμετώπιση της αποτυχίας της λογικής αιτιολόγησης να παρέχει ένα αποτέλεσμα - είναι απαράδεκτη. 

Επιχειρήματα που δεν αντιμετωπίστηκαν 
Κρυβόμενο πίσω από τη διακριτική ευχέρεια, το Δικαστήριο όχι μόνο δεν προσφέρει πειστικές αιτίες-αιτιολογήσεις - που ήταν διαθέσιμες - προς υποστήριξη της τελικής δικαστικής απόφασής του. Αφήνει επίσης πολλά κρίσιμα επιχειρήματα εκτός συζήτησης. 
Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η αποτυχία του Δικαστηρίου να εμπλακεί με το επιχείρημα που προέβαλε η ίδια η κα Ladele της και από πολλές παρεμβαίνουσες, ότι η υπόθεση της κας. Ladele θα μπορούσε να έχει επιλυθεί μέσω εύλογων προσαρμογών. Ίσως αυτή να ήταν εσκεμμένη. Ίσως το Δικαστήριο δεν ξέρει πώς να ασχοληθεί με αυτό το επιχείρημα, δεδομένου ότι αυτό διαισθητικά φαίνεται λογικό, απλώς κάποια άλλη να τελεί Lbtiq σύμφωνα συμβίωσης, όπως και πολλές τοπικές αρχές έκαναν στην Αγγλία αφ' ότου ο Νόμος Συμφώνου Συμβίωσης τέθηκε σε ισχύ. 

Πάνω από όλα, εκ πρώτης όψεως, πού είναι η βλάβη στη χορήγηση απαλλαγής; Η κα. Ladele θα ήταν σε θέση να συμμορφωθεί με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της και τα Lbtiq ζευγάρια θα εξακολουθούσαν να έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν τις υπηρεσίες του ληξιαρχείου Islington (απλώς εκτελείται από άλλο πρόσωπο). Ίσως το Δικαστήριο σκέφτηκε ότι ήταν καλύτερα να μην ξεκινήσει μια επίπονη ανάλυση του κατά πόσον εύλογες προσαρμογές θα πρέπει να παρασχεθούν στην υπόθεση της κα. Ladele. Αν αυτό ήταν μέρος του σκοπού του, η εξάρτηση από μια ευρεία διακριτική ευχέρεια πέτυχε σίγουρα. Αλλά είναι εξίσου σίγουρο πως δεν ήταν απαραίτητο, δεδομένου ότι το Δικαστήριο είχε αρκετά επιχειρήματα στη διάθεσή του για να απορρίψει τον ισχυρισμό της κας. Ladele ότι θα μπορούσαν να έχουν παρασχεθεί εύλογες προσαρμογές. 

Υπήρξε κατ' αρχάς το επιχείρημα της αρχής-αξίας, που χρησιμοποιήθηκε από το Εφετείο, με την έννοια ότι - ακόμη και αν η εύλογη προσαρμογή ήταν ρεαλιστικά μιλώντας δυνατή - η απαγόρευση των διακρίσεων με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό ήταν πολύ σημαντικό να υποχωρήσει. Θα πρέπει ως εκ τούτου «να υπερισχύσει» κάθε σκέψη υπέρ των εύλογων προσαρμογών. Δεδομένου ότι το Δικαστήριο αναφέρεται στις "εξαιρετικά σημαντικές αιτίες" που απαιτούνται για να δικαιολογηθούν οι διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό, ένα τέτοιο “αξιόπιστο-υπερισχύον” επιχείρημα ήταν καλό εντός των δυνατοτήτων του. Ίσως, όμως, το Δικαστήριο φοβόταν - δικαίως ή όχι - ότι θα μπει σε ένα χάος σε μελλοντικές υποθέσεις με το να ασχοληθεί ρητά με αυτές-μαζί του; 

Ακόμα και αν το Δικαστήριο δεν ήθελε να παίξει το «αξιόπιστο-υπερισχύον» παιχνίδι, θα μπορούσε να το έχει στην κατοχή του κατά της κας. Ladele για άλλους λόγους. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να έχει θέσει ένα όριο στις λογικές διευθετήσεις-διακανονισμούς, όταν το κόστος της χορήγησης τις θα απαιτούσε (ορισμένες) θυσίες στα δικαιώματα των άλλων. Το τρίτο παρεμβαίνον μέρος Liberty αναφέρθηκε σε αυτήν την επιλογή, όταν έκρινε ότι «ο αντίκτυπος της κάθε διευθέτησης για τις άλλες, ιδίως όταν οι ίδιες οι άλλες είναι μειονότητα ή και σε μειονεκτική θέση θα πρέπει να ληφθούν υπόψη". 

Στην πραγματικότητα, μου φαίνεται ότι υπόθεση Eweida ήταν η ιδανική υπόθεση κατά την οποία υπήρξε τόσο το σταθερό έδαφος των εύλογων προσαρμογών για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις στη Σύμβαση ΕΣΑΔ και ταυτόχρονα να εξηγήσει τους περιορισμούς τις. Η υπόθεση της κας. Eweida είναι - κατά τη γνώμη μου - η τέλεια υπόθεση κατά την οποία μπορεί να δημιουργηθεί η υποχρέωση των εύλογων προσαρμογών, όταν τα κόστη είναι μικρά (π.χ. μικρές θεσμικές προσαρμογές, εμπορική εικόνα ή περιορισμένο οικονομικό κόστος). Το Δικαστήριο φαίνεται να συμφωνεί με την πρόταση, λαμβάνοντας υπόψη το σκεπτικό του σε σχέση με τον ισχυρισμό της κας. Eweida (Δες "όπου δεν υπάρχει καμία απόδειξη οποιασδήποτε πραγματικής καταπάτησης των συμφερόντων των άλλων”, παράγραφος 95). 
Η υπόθεση της κας. Ladele, αντίθετα, δείχνει ότι τα όρια θα πρέπει να επιβληθούν σε εύλογες προσαρμογές για τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, όταν το δικαίωμα των άλλων είναι απαλλαγμένες από διακρίσεις κινδυνεύει. 

Σε αυτό το τελευταίο σημείο, θα ήθελα να διαφωνήσω με την διαφωνία των δικαστών Vuĉinić και De Gaetano όταν ισχυρίζονται ότι: Δεν μπορεί ισορροπία ... να πραγματοποιηθεί μεταξύ συγκεκριμένων δικαιωμάτων της τρίτης προσφεύγουσας για την αντίρρηση συνείδησης, η οποία είναι ένα από τα πιο θεμελιώδη δικαιώματα που ενυπάρχουν σε ένα πρόσωπο ... και μια ευνομούμενη χώρα ή δημόσια αρχή, η οποία επιδιώκει να προστατεύσει τα δικαιώματα αφηρημένα. Δεν είναι μόνο που αυτό ξεπέφτει από το ρόλλο του στη σύγκρουση, αποτυγχάνει επίσης να συμμετάσχει επαρκώς στην σαφή βλάβη των Lbtiq ζευγαριών που παρουσιάζονται στο ληξιαρχείο Borough of Islington και την πραγματική ζημία που υπέστησαν οι Lbtiq συναδέλφισες της κας. Ladele. 

Αν και θα συμφωνήσω ότι δεν πρέπει καμιά να θυσιάσει ελαφρά τα πραγματικά δικαιώματα (δικαιώματα που είναι πραγματικά σε κίνδυνο) για τα αφηρημένα (τα δικαιώματα που είναι καθαρά υποθετικά σε κίνδυνο), η υπόθεση της κας. Ladele δεν είναι εκείνη κατά την οποία το πλοίο πλέει. 


Βρίσκεστε στο δεύτερο μέρος για να βρεθείτε στο πρώτο μέρος πατήστε εδώ.


Την είδηση την βρήκαμε στις 23.2.13 και την μετάφρασαμε από την στην http://strasbourgobservers.com/2013/01/23/eweida-part-ii-the-margin-of-appreciation-defeats-and-silences-all/

Είμαι μια σωματώδης παχειά λεσβία

Γιατί είμαι υπερήφανη να είμαι μια Σωματώδης Παχειά Λεσβία - Big Fat Dyke 

Σε αυτή την κοινωνία το να είσαι λεσβία είναι αρκετά σκληρό, αλλά τι θα γινόταν αν είχατε τρεις ταυτότητες για να αντιμετωπίσετε;  Όταν ήμουν νεότερη, είχα πλήρη επίγνωση ότι ήμουν διαφορετική από όλες τις άλλες-ους (δεν έχει κάθε έφηβη αυτήν την εμπειρία;) 

Μερικές φορές αυτό ήταν καλό πράγμα, μερικές φορές κακό πράγμα, παρ 'όλα αυτά, έχω αισθανθεί τις επιπτώσεις της στην ενήλικη ζωή και αυτές οι διαφορές με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα. 

Όταν ήμουν νεότερη, ήμουν σωματώδης, όχι μόνο ήμουν σωματώδης, αλλά είχα αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι ήμουν και λεσβία. Θυμάμαι συνεχώς να μαστίζομαι από «αφράτα» κοσμητικά επίθετα. Ξέρετε αυτά - όπου χρησιμοποιούνται για να φωτίσουν ένα κακό πράγμα. 

Το ζήτημα του βάρος μου θάφτηκε στη γλώσσα και έγινε κουβέρτα που σκεπάστηκε με τις “αισιόδοξες” λέξεις όπως: "προσφιλής", "παχουλή" και "γλυκιά ευμετάβλητη". Η φράση "αλλά έχεις τόσο όμορφο πρόσωπο" συνόδευε συχνά τα παραπάνω επίθετα. 

Κοιτάζοντας προς τα πίσω πια, είναι γελοίος ο τρόπος με τον οποίο αυτές οι λέξεις με επηρέασαν, αλλά με τον καιρό κατέφυγα στο να κρύβομαι σε μεγάλου μεγέθους ρούχα και να μασώ δυνατά μια τραγανή σοκολάτα - εποικοδομητικό, ε; 

Έτσι, δεν υπήρχε διαφυγή από το ότι φορούσα μεγάλο νούμερο (ρούχων) και δεν ήταν μόνο τα θέματα μου βάρος που είχα να αντιμετωπίσω. Αλλά και το θέμα του ότι είμαι γυναίκα καθώς επίσης συνειδητοποίησα ότι ήμουν λεσβία, ως εκ τούτου, τα ψυχικά αποθέματά μου ήταν εξίσου μεγάλα (σε μέγεθος) με τα σωματικά μου αποθέματα και αγωνιζόμουν με τη γνώση πώς πρέπει να αντιμετωπίσω το να είμαι μέρος τριών στιγματισμένων κοινοτήτων. 

Πρώτον, προσπάθησα να ασχοληθώ με το τμήμα του “να είμαι λεσβία", προσπάθησα να βρω σύντροφο. Μετά ζητώντας από κάποιους να βγούμε ραντεβού, συνάντησα αρνητικότητα: “Λυπάμαι, δεν βγαίνω με χοντρές σήμερα" ήταν η προτιμώμενη απάντηση τους. Ωχ. Αυτό βλάπτει σίγουρα τα συναισθήματά μου. Με την πάροδο του χρόνου, τελικά κατάφερα να έχω σύντροφο, αλλά, ειλικρινά, ήταν πολύ χάλια τα πράγματα. Δεν ήμουν εγώ. 

Το να έχω έναν σύντροφο σαφώς δεν επρόκειτο να λειτουργήσει, γι 'αυτό προσπάθησα να είμαι ειλικρινής με την εαυτή μου και να βρω μια συντρόφισα - προς έκπληξή μου, τα κατάφερα. Ωστόσο, αυτό ήταν ένα θέμα (για τις άλλες-ους) από μόνο του. 

Ήταν μεγαλόσωμη επίσης. Θυμάμαι ότι περπατήσαμε μέσα στο κέντρο της πόλης μας κρατώντας η μια τα χέρια της άλλης, όταν παρατήρησα δύο αγόρια να μας κοιτούν, αμέσως ένοιωσα νευρικότητα, ήξερα τι επρόκειτο να συμβεί. 

Από τη στιγμή που ήμασταν σε απόσταση ακοής άρχισαν: "Κοιτάξτε τις Μεγαλόσωμες Χοντρές Βρωμολεσβίες! Είναι σαφές ότι δεν μπορείτε να έχετε εραστές, βρωμολεσβίες!" Σκληρό, αλλά στο μυαλό μου ήταν αλήθεια. 

Ήμουν Σωματώδης Παχειά Βρωμολεσβία - ΣΒΠ
Παρά το γεγονός ότι, καθώς το ξαναφέρνω στο νού μου, φαίνεται παράλογο ότι τα αγόρια που έμοιαζαν με πιθήκους με προσέβαλαν φωνάζοντας. Περιττό να πω, πως σύντομα είχα κόμπλεξ για τα πάντα και υιοθέτησα την συμπεριφορά της "διασκεδαστικής παχειάς". Χρησιμοποίησα τα αστεία για να κρύψω την αγωνία μου, και αυτό φάνηκε να λειτουργεί. Πηγαινο-ερχόμουν μέσα σε αυτό για λίγο, εσωτερικά σκεφτόμουν συνεχώς πως θα καταπολεμήσω την κατάστασή μου ως ΣΠΒ, αλλά προς τα έξω όλα τα σχόλια κυλούσαν - όπως το νερό από την πλάτη μιας λεσβίας. 

Για χρόνια, η προσποίηση ήταν ακριβώς ότι, προσποιούμουν, αλλά άρχισα να παρατηρώ κάτι ... τα σχόλια, τα βλέμματα, οι χειρονομίες, δεν με ενοχλούσαν πια. Χωρίς καν να το συνειδητοποιήσω, έγινα ευτυχισμένη με μένα την ίδια. Χρωστάω πολλά στη μαμά μου και τη συντρόφισά μου - που με βοήθησαν να μάθω να με αγαπώ. Παρ' όλο τον εκφοβισμό όλα αυτά τα χρόνια, είμαι ευτυχισμένη. 

Αν και έχω χάσει βάρος, δεν είμαι ακόμα "αδύνατη" αλλά η εικόνα μου δεν με ενοχλεί τόσο πολύ όσο στο παρελθόν – η συντρόφισά μου φαίνεται να αγαπά το πάχος έτσι κι αλλιώς. Όντας μέρος των τριών κοινοτήτων που είναι στιγματισμένες δεν ενοχλούμαι ούτε θυμώνω πια, με ενδυναμώνει - Είμαι υπερήφανη να είμαι ένα τμήμα της ταξιαρχίας των Μεγαλόσωμων Χοντρών Βρωμολεσβιών, και αν είστε μια ΣΠΛ, θα πρέπει να είστε επίσης υπερήφανες. 

Συνιστώμενη βιβλιογραφία προς μελέτη: Η Bevin Branlandingham είναι Queer Παχειά Γυναίκα, καλλιτέχνιδα και ηγέτιδα της κοινότητας, στο μπλόγκ της queerfatfemme.com εξιστορεί την "αμείλικτη επιδίωξη της ζωής" της. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 16.1.13 και την μεταφράσαμε από την Diva magazine γραμμένη από την Fran Hayden στην http://www.divamag.co.uk/category/comment/why-i%27m-proud-to-be-a-big-fat-dyke.aspx

Human Rights Watch: Εξευτελίζουν τα παιδιά θύματα κακοποίησης

Τα παιδιά στην Ινδία που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση συχνά γίνονται αντικείμενο κακομεταχείρισης και ταπεινώσεων από την αστυνομία, σύμφωνα με έρευνα της οργάνωσης Human Rights Watch. 

Όπως αναφέρεται στην 82σέλιδη έκθεσή της, με τίτλο "Σπάζοντας την Σιωπή: Η παιδική σεξουαλική κακοποίηση στην Ινδία" (Breaking the Silence: Child Sexual Abuse in India), η σεξουαλική κακοποίηση είναι "ανησυχητικά συχνή" στα σπίτια, στα σχολεία και στα ορφανοτροφεία. 

Όπως τονίζεται, η κυβερνητική πολιτική αναφορικά με ζητήματα κακοποίησης είναι ακατάλληλη. Η κυβέρνηση της Ινδίας αρνήθηκε να σχολιάσει την έκθεση. 

Σύμφωνα με κυβερνητική έκθεση του 2007, δύο στα τρία παιδιά στην Ινδία είχαν υποστεί σωματική κακοποίηση, ενώ το 53% των 12.300 παιδιών που συμμετείχαν στην έρευνα, είχαν υποστεί κάποιου είδους σεξουαλική κακοποίηση.

Άλλη έρευνα κατέδειξε ότι περισσότερα από 7.200 παιδιά - ανάμεσά τις-τους και βρέφη - βιάζονται κάθε χρόνο στην Ινδία. 

"Γνωρίζουν την απόρριψη, την αδιαφορία, την κακομεταχείριση" Σύμφωνα με το BBC, η έκθεση της Human Rights Watch αναφέρει ότι οι ινδικές Αρχές δεν καταφέρνουν να προστατεύουν τα παιδιά τόσο από την σεξουαλική κακοποίηση όσο και από την αντιμετώπιση που τις-τους επιφυλάσσεται ως θύματα. 

"Τα παιδιά τα οποία βρίσκουν το θάρρος να καταγγείλουν σεξουαλική κακοποίηση συχνά γίνονται αντικείμενο απόρριψης ή αδιαφορίας από την αστυνομία, το ιατρικό προσωπικό και άλλες Αρχές" λέει η επικεφαλής της οργάνωσης στη Νότια Ασία. 

Η έκθεση αναφέρει ότι τα παιδιά "γίνονται αντικείμενο κακομεταχείρισης για δεύτερη φορά από τραυματικές ιατρικές εξετάσεις και από την αστυνομία και άλλες Αρχές, που αρνούνται να ακούσουν ή να πιστέψουν τις καταγγελίες τις-τους".

Σύμφωνα επίσης με ακτιβίστριες, τα παιδιά υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση από συγγενείς, γείτονες, στο σχολείο και σε ορφανοτροφεία και στις περισσότερες περιπτώσεις οι υποθέσεις αυτές μένουν στο σκοτάδι εξαιτίας του φόβου των οικογενειών για κοινωνικό στιγματισμό.


Την είδηση την βρήκαμε στις 7.2.13 από την nooz.gr στην http://www.nooz.gr/woman/ekseutelizoun-ta-paidia-8imata-tou-seks

“Ιατροδικαστική: από τη θεωρία στην πράξη”, του καθηγητή Δ. Ψαρούλη

Καταγγελία ομοερωτοφοβίας και συλλογή υπογραφών από την ομάδα Good As You(th). 

Στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ΑΠΘ διδάσκεται το βιβλίο “Ιατροδικαστική: από τη θεωρία στην πράξη”, του καθηγητή Δ. Ψαρούλη. 

Το σύγγραμμα περιλαμβάνει αντιεπιστημονικές και αναχρονιστικές ιδεοληψίες που στρέφονται κατά των λεσβιών γκέι αμφισεξουαλικών και τρανς. 

Χαρακτηρίζει την λεσβιακότητα, ομοφυλοφιλία, αμφισεξουαλικότητα και την τρανς σεξουαλικότητα ως “διαστροφή” που συναντάται μόνον στο ανθρώπινο είδος και την ταυτίζει με την παιδεραστία. 

Αναφέρει πως «οι ομοφυλόφιλοι είχαν κακές σχέσεις με τον πατέρα τους ή δεν τον έβλεπαν συχνά, ενώ οι μητέρες τους ήταν υπερπροστατευτικές» και πως «το οικογενειακό περιβάλλον των λεσβιών έδειξε ότι οι μητέρες τις ήταν αδιάφορες» που συντείνουν στον στιγματισμό της λεσβιακότητας, ομοφυλοφιλίας ως αρρώστιας. 

Το μόνο πρόβλημα που έχουν οι Lgbtiq είναι οι διακρίσεις εις βάρος τις-τους και η ψυχολογική ή φυσική βία που δέχονται που με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι το εν λόγω σύγγραμμα διαδίδει. 

Ζητούμε την άμεση διόρθωση του εν λόγω συγγράμματος με την αφαίρεση κάθε αναφοράς στην λεσβιακότητα, ομοφυλοφιλία αμφισεξουαλικότητα και τρανς σεξουαλικότητα ως διαστροφή είτε την οριστική αντικατάστασή του.

Όσες θέλετε μπορείτε να υπογράψετε εδώ.

Σταμάτησαν το γυναικείο συγκρότημα Pragaash

To ινδικό ροκ συγκρότημα "Pragaash" (πρώτο φως) διαλύθηκε, έπειτα από κατηγορίες κληρικού του Κασμίρ για "αντι-Ισλαμισμό και "παρέκκλιση από το σωστό δρόμο του Ισλάμ". 

Οι τρεις έφηβες κοπέλες - μέλη του συγκροτήματος ανέφεραν ότι δέχονταν απειλές για τη ζωή τις ύστερα από την πρώτη live εμφάνισή τις σε μουσικό φεστιβάλ στο Srinagar τον περασμένο Δεκέμβριο, στο οποίο είχαν πάρει και την πρώτη θέση. Η σελίδα τις στο Facebook είχε γεμίσει με απειλητικά μηνύματα μίσους. 

Πολλοί τις αποκαλούσαν "πόρνες" και άλλοι ζητούσαν να εξοριστούν οι οικογένειές τους από την περιοχή. 

Την Κυριακή, ο μουφτής της ισλαμικής κοινότητας τις κατηγόρησε για απρεπή συμπεριφορά: "Όταν τα νεαρά κορίτσια παρεκκλίνουν από το σωστό δρόμο, αυτό μπορεί να είναι το πρώτο βήμα προς την καταστροφή μας". 

Οι τρεις έφηβες λαμβάνουν, ωστόσο, υποστηρικτικά μηνύματα από πολύ κόσμο στο Κασμίρ, τη μοναδική ινδική πολιτεία με μουσουλμανική πλειοψηφία, αλλά και από άλλες περιοχές της Ινδίας. 

Ο αρμόδιος υπουργός του Κασμίρ Omar Abdullah δεσμεύτηκε να ερευνήσει τις απειλές και εγγυήθηκε την ασφάλειά τις, αναφέροντας στο Twitter: "Εύχομαι αυτές οι ταλαντούχες νεαρές έφηβες να μην επιτρέψουν σε μερικούς ηλίθιους να τις κάνουν να σωπάσουν". 

Η στάση του αυτή πυροδότησε ακόμα μεγαλύτερη ένταση, με τους φανατικούς μουσουλμάνους να εκδίδουν φετβά για τις έφηβες και να επιτίθενται στον Αμπντουλά κατηγορώντας τον ότι ενθαρρύνει επιλεκτικά την ελευθερία έκφρασης. 

Από την πλευρά τις οι έφηβες υποστηρίζουν ότι ποτέ δεν είχαν σκοπό να προσβάλουν το Ισλάμ και εξακολουθούν να λένε ότι η μουσική είναι το πάθος τις. 

"Υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες από το Κασμίρ που παίζουν δημόσια", λένε χαρακτηριστικά σε δηλώσεις τους στο BBC. "Για κανέναν όμως δεν έχει εκδοθεί φετβά (θρησκευτικό διάταγμα). Δεν τους σταμάτησαν, όμως εμάς μας σταμάτησαν. Σεβόμαστε την άποψή τους και τα παρατήσαμε. Όμως δεν ξέρω γιατί το έκαναν αυτό". 

Υπενθυμίζεται ότι οι επιθέσεις ενάντια στις γυναίκες και η σεξουαλική βία στην Ινδία είναι ένα μαζικό φαινόμενο. 

Στο Νέο Δελχί αναφέρεται ένας βιασμός κάθε 18 ώρες. Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι από τα συνολικά 256.329 βίαια εγκλήματα, που καταγράφηκαν πέρσι, τα 228.650 ήταν κατά των γυναικών. 

Ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος, αφού πάρα πολλές επιθέσεις δεν καταγράφονται, καθώς τα θύματα είτε δεν γίνονται πιστευτά, είτε αντιμετωπίζουν κοινωνικό στιγματισμό. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 6.2.13 από news247.gr στην http://news247.gr/eidiseis/kosmos/telos_gia_indikh_mpanta_gynaikwn_meta_apo_apeiles_gia_th_zwh_twn_melwn_ths.2116911.html

Βίασε και σκότωσε την 5χρονη κόρη του και τιμωρήθηκε με... πρόστιμο

Σε ποινή φυλάκισης ίσης με το διάστημα κατά το οποίο παρέμεινε προφυλακισμένος και σε μικρό πρόστιμο καταδικάστηκε ένας Σαουδάραβας ο οποίος ομολόγησε ότι βίασε και σκότωσε την 5χρονη κόρη του. 

Το παραπάνω υποστηρίζουν τρεις ακτιβίστριες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τη Σαουδική Αραβία, τονίζοντας πως η μικρή Λάμα εισήχθη στο νοσοκομείο στις 25 Δεκεμβρίου 2011. Είχε κατάγματα στα πλευρά και στο κρανίο, σημάδια από καψίματα και της είχαν ξεριζώσει ένα νύχι. 

Το κορίτσι υπέκυψε στις 22 Οκτωβρίου. 

Μια κοινωνική λειτουργός και η μητέρα της 5χρονης, η οποία είναι διαζευγμένη και δεν είχε δει το παιδί της επί πολλούς μήνες προτού μεταφερθεί στο νοσοκομείο, κατήγγειλαν ότι η Λάμα είχε βιαστεί βάναυσα κατ' επανάληψη. 

Ο πατέρας, που μάλιστα εμφανιζόταν τακτικά στην τηλεόραση σε εκπομπές που αφορούσαν την ισλαμική διδασκαλία, παραδέχτηκε ότι εκείνος ήταν ο δράστης.

Στις 26 Ιανουαρίου καταδικάστηκε σε καταβολή αποζημίωσης προς τη μητέρα – το λεγόμενο «τίμημα του αίματος» κατά τη σαουδαραβική νομοθεσία που βασίζεται στη σαρία – και σε φυλάκιση ίση με το διάστημα που παρέμεινε προσωρινά κρατούμενος. 

Στη Σαουδική Αραβία ο βιασμός και ο φόνος τιμωρούνται με θάνατο. Ωστόσο, ένας άνδρας δεν μπορεί να καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών για το θάνατο του παιδιού ή της συζύγου του. 

Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις επιβάλλονται ποινές από 5 έως 12 χρόνια κάθειρξης. 

Στην ανακοίνωσή τις οι τρεις ακτιβίστριες καταγγέλλουν την ανοχή που έδειξε το δικαστήριο απέναντι στον πατέρα, χαρακτηρίζοντάς την αποκαλυπτική για τη θέση της γυναίκας στη Σαουδική Αραβία. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 2.2.13 από την theinsider.gr στην http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=24210:biase-kai-skotose-tin-5xroni-kori-toy-kai-timorithike-me-prostimo&catid=52:world&Itemid=79

Ισότητα του γάμου στην Αγγλία

Το Κοινοβούλιο αναβάθμισε ουσιαστικά το δικαίωμα της αστικής ένωσης που είχε δώσει στις Lbtiq επιτρέποντας τους γάμους. 

Στο νόμο αναφέρεται πως η αγγλικανική εκκλησία δεν επιτρέπεται να τελεί γάμους σε Lbtiq ζευγάρια ενώ αφήνει τις υπόλοιπες εκκλησίες να αποφασίσουν για το αν θα τους επιτρέψουν ή όχι. 

Η χτεσινή απόφαση ήταν το πρώτο βήμα καθώς για να ισχύσει ο νόμος θα πρέπει να περάσει κι από το δεύτερο νομοθετικό σώμα της χώρας. Θεωρήθηκε ωστόσο ιστορικής σημασίας διότι ανατρέπει αυτό που ο κόσμος μέχρι τώρα όριζε με τη λέξη «γάμος» και κατοχυρώνει την ισότητα μεταξύ των ζευγαριών. 

Η απόφαση ελήφθη με 400 ψήφους υπέρ και 175 κατά, δηλαδή εκδηλώθηκε ανταρσία κατά του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον (έχει 303 βουλευτές εκ των οποίων οι μισοί καταψήφισαν το νόμο ή απείχαν από τη διαδικασία). 

Η νομιμοποίηση πέρασε ουσιαστικά με τη στήριξη του Εργατικού και του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού κόμματος. Αξίζει να σημειωθεί πάντως πως ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη για τον Κάμερον λόγω της διάσπασης του κόμματός του. 

Ηταν η συντηρητική πλευρά των Τόρις που αντιστάθηκε στη νομιμοποίηση τονίζοντας πως διαφωνεί ηθικά και θρησκευτικά με το γάμο τωνLbtiq. Ο ίδιος ο Κάμερον εκτίμησε πως με τη νομιμοποίηση του γάμου των Lbtiq ενισχύεται ο γάμος. Θέλησε να κάνει το κόμμα του ένα προοδευτικό κόμμα του 21ου αιώνα. 

Κάποιες-οι τον χαρακτήρισαν γενναίο επειδή τόλμησε, άλλες αλαζόνα επειδή δεν άκουσε το ίδιο του το κόμμα, μερικές επειδή άκουσε την κοινωνία η οποία τάσσεται κατά πλειοψηφία υπέρ των γάμων των Lbtiq. Αυτό όμως που δεν άκουσε είναι ότι το συγκεκριμένο θέμα δεν tiw-τους αφορά κατά προτεραιότητα.

Δημοσκοπήσεις έδειξαν πως στα 15 σημαντικότερα θέματα πρώτα είναι η οικονομία, η μετανάστευση και η υγεία ενώ οι γάμοι έρχονται στη 12η θέση. 

Το κακό με τον Κάμερον είναι ωστόσο πως πολλές αναλύτριες φοβούνται μην τυχόν η ανταρσία πάρει τη μορφή καθαρής απειλής της αρχηγίας του εν όψει των εκλογών του 2015. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 5.2.13 από την agelioforos.gr στην http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=1&artid=168204

Στη Γαλλία περίπου 3,6 εκατομμύρια είναι Lbtiq

Η Γαλλία έχει 66 εκατομμύρια πολίτισες περίπου 3,6 εκατομμύρια είναι Lbtiq που θεωρούνται πολίτισες δεύτερης κατηγορίας.

47 χώρες έχουν υπογράψει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της οποίας θεματοφύλακας είναι το Δικαστήριο του Στρασβούργου, 22 χώρες έχουν οικειοθελώς αποφασίσει να δημιουργήσουν μια εναλλακτική λύση για το γάμο. Αλλά η Ελλάδα δεν είναι μία από αυτές και δημιούργησε μια τέτοια λύση μόνο για τα ετερό ζευγάρια, επεσήμανε στο Δικαστήριο η Γαλλίδα δικηγορίνα Caroline Mécary που ανέλαβε την υπόθεση συμφώνου συμβίωσης Βαλλιανάτος και λοιπές-οι κατά Ελλάδας.  

Η Caroline Mécary είναι μια δικηγορίνα που ειδικεύεται σε συγκεκριμένα θέματα τις Lbtiq γονικότητας, και Περιφερειακή Σύμβουλος EELV στην Ile-de-France. 

Έχει δημοσιεύσει το Αγάπη και Νόμος (εκδόσεις Alma). 

Ο Daniel Borrillo είναι δικηγόρος, καθηγητής νομικής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού Ouest-Nanterre/La Défense. 

"Γάμος για όλες: Η απογοητευμένη Γαλλίδα" της Caroline Mécary και του Daniel Borrillo 

Θέλουμε να φύγουμε από τη Γαλλία. Όχι για φορολογικούς λόγους αλλά και για λόγους έλλειψης σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επειδή η Γαλλία έχει βιώσει μια επανάσταση, στη μοναρχία και ανακήρυξε τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Πολίτισας ενώ καταπατά τη Δημοκρατία σχετικά με τα βασικά δικαιώματα τα οποία περιλαμβάνουν τις θεμιτές διεκδικήσεις των λεσβιών. 

Είμαστε αβέβαιες για την επιλογή, μπορούμε για παράδειγμα εξοριστούμε στον Καναδά, στην Αργεντινή, στην Ισπανία, στην Ολλανδία, κλπ.. Πολλές χώρες έχουν θέσει σε ισχύ το γάμο, την παιδοθεσία και την ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή σε όλα τα ζευγάρια, ανεξαρτήτως του σεξουαλικού τους προσανατολισμού. Έχουμε την επιθυμία να εεξοριστούμε σε μία από τις χώρες που μας σέβεται, σέβεται τα παιδιά μας, που σέβεται κάθε πολίτισα μέσα στην ποικοιλομορφία της. 

Νιώθουμε σαν σε εξορία σε μια χώρα όπου ακούμε μέρα με την μέρα, εδώ και μήνες, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, στις εφημερίδες, όλες αυτές τις λεσβοφοβικές δηλώσεις που αντανακλούν μια βαθιά άγνοια, όλες αυτές τις προκαταλήψεις που ανήκουν σε μια άλλη εποχή εν τούτοις βρέθηκαν στα στόματα ιεραρχών όλων των πεποιθήσεων και των εκκλησιών μαζί, όλες αυτές οι ομιλίες από εκπροσώπους των κομμάτων UMP, FN και UDI που εκμεταλλεύονται πολιτικά την διοργανωμένη δημόσια συζήτηση αντιπαράθεσης. 

Για να μην αναφέρουμε αυτή την ψευδο-ψυχανάλυση η οποία, αν εξασκείται σοβαρή κλινική ψυχανάλυση, είναι σιωπηλή, αντί απλώς να πετά τρεις ανοησίες ανά λεπτό. Όταν σκουπιδο-φιλόσοφοι κυνηγούν εφήμερη δόξα στα μέσα ενημέρωσης, αλλά δεν ξέρουμε γιατί σκέφτονται πως ενισχύουν την δόξα την πιο σκοτεινή, καθώς οι ίδιοι καταδικάζονται, εκ των πραγμάτων, στη λήθη.

Θέλουμε να ζήσουμε σε μια χώρα που δεν έχει ένα τοίχο προστασίας στην επαναστατική ιστορία για την καλύτερη καταπάτηση της αρχής της ισότητας μεταξύ των πολιτισών διατηρώντας την ιεραρχία στις σεξουαλικότητες, όπως έχει διατηρήσει από καιρό μια ιεραρχία μεταξύ γυναικών και ανδρών. Θέλουμε να ζήσουμε σε μια χώρα που να θυμίσει στις εκκλησίες ότι θα πρέπει να παραμείνουν στη θέση τις (στην ιδιωτική σφαίρα των θρησκευτικών πεποιθήσεων) και να μην επιδιώκουν να επιβάλουν, όπως κάνουν ως τώρα, την κοσμοθεωρία τις που βασίζεται σε μύθους, σεβαστούς ίσως, αλλά πολύ μακριά από την λογική. 

Θέλουμε να ζήσουμε σε μια χώρα που δεν ξεχνά ότι ο πολιτικός γάμος είναι ένας νομικός θεσμός που έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου και θα συνεχίσει να εξελίσεται, όπως κάθε ανθρώπινος θεσμός, έτσι ώστε να μπορεί να είναι ανοικτός σε λεσβιακά ζευγάρια, στην παιδοθεσία ή στην ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. 
Θέλουμε να ζήσουμε σε μια χώρα της οποίας οι πολίτισες γνωρίζουν ότι οι κανόνες της γονικής σχέσης – δεσμών οικειότητας- σχέσης απογόνων είναι κοινωνικές κατασκευές που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τη φύση όπως μας υπενθυμίζει η ανθρωπολογία. 

Θέλουμε να ζήσουμε σε μια χώρα που έχει χειροπιαστό και πραγματικό ενδιαφέρον για τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που μεγαλώνουν από ένα ζευγάρι γυναικών και αποτελεί προτεραιότητα, παρέχοντάς στα παιδιά αυτά τη δυνατότητα να έχουν δύο νομικές γονείς - του ίδιου φύλου - που εξασφαλίζουν στα παιδιά ασφάλεια και νομική προστασία όπως και αξίζει σε κάθε παιδί. 

Θέλουμε να ζήσουμε σε μια χώρα που γνωρίζει ότι δίνοντας ίσα δικαιώματα σε όλες τις πολίτισες της, δεν αφαιρεί τίποτε από τις πολίτισες που ήδη τα έχουν και να μετρηθεί ο βαθμός του πολιτισμού της εν λόγω κοινωνίας βάσει του πως αντιμετωπίζει τις μειονότητες. 

Αντί εξορία, θέλουμε να ζήσουμε σε αυτή τη χώρα, την Γαλλία και όχι σε κάποια άλλη. 

Caroline Mécary και Daniel Borrillo 

Οι συγγραφείς αυτού του κειμένου σας προσκαλούν να υπογράψετε το παραπάνω κείμενο. 

Πληκτρολογήστε το όνομά σας στο σχόλιο (μέλη της κοινότητας Yagg που επιθυμούν να υπογράψουν την χωρίς να εμφανίζεται το όνομά τους που συνδέεται με ψευδόνυμο τις-τους καλούνται να αποσυνδέσουν το ψευδώνυμό πριν από το σχολιασμό και να μην δώσουν την διεύθυνση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που χρησιμοποιούν για να συνδεθούν). 


Την είδηση την βρήκαμε στις 22.1.13 και την μεταφράσαμε από την yagg.com στην http://yagg.com/2013/01/22/mariage-pour-tous-la-deception-francaise-par-caroline-mecary-et-daniel-borrillo/