ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΡΑΜΗ

Nο Φ.092.22 / 7674 – 1 / 1 ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΡΑΜΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
(Προσφυγή υπ’ αριθ. 19331/05)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ 6 Δεκεμβρίου 2007

Η παρούσα απόφαση θα καταστεί οριστική υπό τις οριζόμενες στο άρθρο 44 παρ. 2 της Συμβάσεως προϋποθέσεις.
Ενδέχεται να τύχει βελτιώσεων ως προς τη μορφή.

ΑΚΡΙΒΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
Στρασβούργο, 6 Δεκεμβρίου 2007

- υπογραφή -
S. NIELSEN
Γραμματέας του Τμήματος
Σ
την υπόθεση Κατράμη κατά της Ελλάδος Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Πρώτο Τμήμα), συνεδριάζον σε τμήμα συντιθέμενο από τους δικαστές :

Λ. ΛΟΥΚΑΪΔΗ, Πρόεδρο, Χ.Λ. ΡΟΖΑΚΗ, N. VAJIĆ, A. KOVLER, E. STEINER, K. HAJIYEV,
G. MALINVERNI,
και τον Γραμματέα του Τμήματος, S. NIELSEN.

Αφού διασκέφτηκε σε συμβούλιο στις 15 Νοεμβρίου 2007.

Εκδίδει την ακόλουθη απόφαση, η οποία υιοθετήθηκε κατά την ως άνω ημερομηνία :

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

1. Η υπόθεση εισήχθη δυνάμει της (υπ’ αριθ. 19331/05) προσφυγής, την οποία κατέθεσε κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας η Ελληνίδα υπήκοος Αλεξάνδρα Κατράμη («η προσφεύγουσα»), η οποία προσέφυγε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 24 Μαΐου 2005 δυνάμει του άρθρου 34 της Συμβάσεως για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών («η Σύμβαση»).

2. Η προσφεύγουσα εκπροσωπείται από τη Δικηγόρο Χαλκίδος Δ. Παπαστάμου. Η Ελληνική Κυβέρνηση («η Κυβέρνηση») εκπροσωπείται από τους εξουσιοδοτημένους εκπροσώπους του πληρεξουσίου της, Κ. Γεωργιάδη, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, και Σ. Τρεκλή, Δικαστική Αντιπρόσωπο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

3. Η προσφεύγουσα διετύπωνε, ειδικότερα, παράπονα όσον αφορά παραβίαση του δικαιώματός της στην ελευθερία εκφράσεως.

4. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2006, το Δικαστήριο απεφάσισε να κοινοποιήσει στην Κυβέρνηση τη σχετική προς το άρθρο 10 της Συμβάσεως αιτίαση της προσφευγούσης. Δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 29 παρ. 3, το Δικαστήριο απεφάσισε να αποφανθεί ταυτοχρόνως επί του παραδεκτού και της ουσίας της υποθέσεως.

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΕΩΣ

5. Η προσφεύγουσα γεννήθηκε το 1966 και διαμένει στα Λουτρά Αιδηψού.

6. Η προσφεύγουσα είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος και εκδότης μη κερδοσκοπικού μηνιαίου περιοδικού, στο οποίο δημοσιεύονται τα τοπικά νέα της Ιστιαίας Ευβοίας.

7. Τον Μάιο του έτους 1999, η αδελφή της προσφευγούσης, Δ.Κ., ενεπλάκη σε αυτοκινητιστικό ατύχημα και κατηγορήθηκε για τραυματισμό εξ αμελείας και άρνηση συμμορφώσεως προς εκ του νόμου υποχρέωση.

8. Τον Απρίλιο του έτους 2001, σε άρθρο το οποίο δημοσιεύθηκε στο ως άνω περιοδικό, η προσφεύγουσα κατήγγειλε παρατυπίες ως προς τον τρόπο διεξαγωγής των ερευνών στην υπόθεση αυτή και ανεφέρθη σε παράνομες κατά τους ισχυρισμούς της πράξεις του Δημάρχου Ιστιαίας και του επιληφθέντος της υποθέσεως Ανακριτού. Στο δημοσίευμα αυτό, η προσφεύγουσα ανέφερε ότι ο Ανακριτής Λ.Π. δεν είχε κοινοποιήσει την κλήση στη γνωστή διεύθυνση της αδελφής της, δικονομική προϋπόθεση η οποία προβλέπεται από την οικεία νομοθεσία. Αντιθέτως, κατά την προσφεύγουσα, ο Ανακριτής είχε δεχθεί και συμπεριλάβει στον φάκελο της δικογραφίας μία ψευδή βεβαίωση του Π.Μ., Δημάρχου Ιστιαίας. Συμφώνως προς τη βεβαίωση αυτή, η Ε.Κ., και όχι η Δ.Κ., διέμενε, εκείνη τη χρονική περίοδο, στη
Γερμανία και, επομένως, δεν ευρισκόταν στα Λουτρά Αιδηψού. Κατά την προσφεύγουσα, ο Ανακριτής έκρινε, στη συνέχεια, ότι η Δ.Κ. δεν ευρισκόταν στην Ελλάδα και, συνεπώς, δεν την κλήτευσε στη συνέχεια. Η προσφεύγουσα ισχυριζόταν ότι, λόγω αυτού του δικονομικού ελαττώματος, η αδελφή της δεν ηδυνήθη να ασκήσει τα υπερασπιστικά της δικαιώματα.

9. Ειδικότερα, στο επίδικο άρθρο, η προσφεύγουσα χαρακτήρισε τον Ανακριτή Ιστιαίας Λ.Π. επίορκο, αφού παρανόμως δέχθηκε την ψευδή βεβαίωση του επίορκου Δημάρχου Π.Μ., στην οποία αναφερόταν το όνομα ενός ανύπαρκτου προσώπου. Ο Λ.Π. συμπεριέλαβε τη βεβαίωση αυτή στον φάκελο της δικογραφίας, ως εάν η βεβαίωση αυτή αφορούσε την κατηγορουμένη. Πάντως, την παραμονή της υπογραφής αυτής της ψευδούς βεβαιώσεως, το θύμα Δ.Κ. είχε συναντήσει τον «καραγκιόζη» δήμαρχο για να συζητήσουν σχετικά με την περιφερειακή οδό. Την επομένη, αυτός βεβαιώνει ότι η Δ.Κ. απουσίαζε ! Την στέλνει, λοιπόν, στα χέρια του
«καραγκιόζη» ανακριτή Λ.Π., ως πρόβατο επί σφαγή.

10. Ο «Καραγκιόζης» είναι μία μαριονέτα, ένας φανταστικός ήρωας προερχόμενος από την τουρκική κουλτούρα. Είναι ο βασικός πρωταγωνιστής του ελληνικού λαϊκού θεάτρου σκιών. Ο όρος «καραγκιόζης» χρησιμοποιείται, μεταφορικά, με την αρνητική έννοια και αναφέρεται σε αυτόν που προκαλεί γελοία εντύπωση.

11. Το 2001, ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Χαλκίδας ζήτησε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης να μεταθέσει τον Λ.Π. λόγω ελλείψεως ηθικής. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης ικανοποίησε το αίτημα αυτό και ο Λ.Π. μετατέθηκε στη Σκιάθο.

12. Στις 20 Ιουνίου 2001, ο Λ.Π. κατέθεσε μήνυση κατά της προσφευγούσης για συκοφαντική δυσφήμιση. Στις 28 Νοεμβρίου 2001, η προσφεύγουσα παρουσιάσθηκε ενώπιον του Ανακριτού, στο Ειρηνοδικείο Λίμνης Ευβοίας, και επικαλέσθηκε, μεταξύ άλλων, ότι η καταδίκη της θα συνιστούσε παραβίαση του άρθρου 10 της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως. Σε μη διευκρινισθείσα ημερομηνία, η προσφεύγουσα παρεπέμφθη σε δίκη.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΡΑΜΗ 2

Nο Φ.092.22 / 7674 – 1 / 1 ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΡΑΜΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
(Προσφυγή υπ’ αριθ. 19331/05)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ 6 Δεκεμβρίου 2007


13. Στις 9 Απριλίου 2002, η προσφεύγουσα κατεδικάσθη από το Πλημμελειοδικείο Χαλκίδος για συκοφαντική δυσφήμιση σε ποινή φυλακίσεως είκοσι μηνών με αναστολή (απόφαση 2234/2002).

14. Σε μη διευκρινισθείσα ημερομηνία, η προσφεύγουσα κατέθεσε έφεση. Στις 14 Μαΐου 2003, το Εφετείο Αθηνών επεκύρωσε την απόφαση 2234/2002 (απόφαση 4764/2003).

15. Στις 6 Ιουνίου 2003, η προσφεύγουσα κατέθεσε αίτηση αναιρέσεως.

16. Στις 20 Απριλίου 2004, ο Άρειος Πάγος αναίρεσε την προσβαλλόμενη απόφαση ως αναιτιολόγητη. Ειδικότερα, το ανώτατο δικαστήριο έκρινε ότι το Εφετείο δεν είχε αναφέρει συγκεκριμένα στοιχεία, ούτε για να θεμελιώσει ότι τα γεγονότα τα οποία περιέγραφε η προσφεύγουσα ήταν αληθή, ούτε για να αποδείξει ότι η προσφεύγουσα είχε συνείδηση αυτών. Η υπόθεση ανεπέμφθη ενώπιον του Εφετείου Αθηνών (απόφαση 781/2004).

17. Κατά τη διαδικασία ενώπιον του Εφετείου, η προσφεύγουσα δήλωσε ότι τα γεγονότα στα οποία βασίζονταν οι ισχυρισμοί της, ήταν αληθή, και ότι είχε υποχρέωση, ως δημοσιογράφος, να ενημερώσει το κοινό για τις παραλείψεις δικαστικών λειτουργών. Προσέθεσε δε ότι οι επίδικες εκφράσεις αποτελούσαν αξιολογικές κρίσεις, με τις οποίες επιθυμούσε να ασκήσει κριτική κατά των παραλείψεων του ανακριτού Λ.Π. σε μία υπόθεση στην οποία ενεπλέκετο η αδελφή της.

18. Στις 14 Ιουλίου 2004, το Εφετείο Αθηνών ανεγνώρισε, κατ’ αρχάς, ότι τα γεγονότα στα οποία ανεφέρετο το εν λόγω δημοσίευμα, δεν ήταν ψευδή, και έκρινε ότι, εν προκειμένω, δεν θεμελιωνόταν το αδίκημα της δυσφημίσεως. Το Εφετείο προέβη, εν συνεχεία, σε επαναχαρακτηρισμό των εν λόγω γεγονότων και κατεδίκασε την προσφεύγουσα για εξύβριση, αφού δέχθηκε ότι οι εκφράσεις «επίορκος» και «καραγκιόζης» ήταν άκρως προσβλητικές και εκδήλωναν περιφρόνηση και αμφισβήτηση της ηθικής, κοινωνικής και επαγγελματικής αξίας του μηνυτή, για να καταλήξει ότι στόχος της προσφευγούσης ήταν να προσβάλει την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος, στόχος ο οποίος επετεύχθη. Η προσφεύγουσα κατεδικάσθη σε φυλάκιση ενός έτους, ποινή με ανασταλτικό χαρακτήρα (απόφαση 7092/2004).

19. Στις 7 Σεπτεμβρίου 2004, η προσφεύγουσα κατέθεσε αίτηση αναιρέσεως. Στις 22 Οκτωβρίου 2004, ο Άρειος Πάγος απέρριψε την αίτηση. Το ανώτατο δικαστήριο έκρινε ότι το σκεπτικό της προσβαλλόμενης αποφάσεως ήταν επαρκές και εμπεριστατωμένο (απόφαση 1843/2004). Η απόφαση αυτή καθαρογράφηκε και θεωρήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2004.

20. Εν τω μεταξύ, στις 10 Σεπτεμβρίου 2003, ο Λ.Π. ήγειρε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χαλκίδος αγωγή αποζημιώσεως κατά της προσφευγούσης. Ο ενάγων ζητούσε 150.000 ευρώ για την ηθική ζημία την οποία υπέστη, κατά τους ισχυρισμούς του, λόγω της προσβολής της προσωπικότητάς του με τη δημοσίευση του επίμαχου άρθρου. Οι διάδικοι δεν παρέχουν στοιχεία όσον αφορά την περαιτέρω πορεία της διαδικασίας.

ΙΙ. ΟΙΚΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

21. Το άρθρο 361 του Ποινικού Κώδικα ορίζει τα εξής :
«Εξύβριση
1. Όποια-ος, εκτός από τις περιπτώσεις της δυσφήμησης (άρθρα 362 και 363),
προσβάλλει την τιμή άλλης-ου με λόγο ή με έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο,
τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους ή με χρηματική ποινή. Η χρηματική ποινή
μπορεί να επιβληθεί και μαζί με την ποινή της φυλάκισης.
(…)»

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
Ι. ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΡΟΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΙΤΙΑΣΕΩΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ
ΑΡΘΡΟΥ 6 § 1 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΕΩΣ

22. Η προσφεύγουσα παραπονείται ότι ο Άρειος Πάγος προέβη, δια της υπ’ αριθ. 1843/2004 αποφάσεώς του, σε ένα «δικαστικό putsch», ερμηνεύοντας εσφαλμένως και αυθαιρέτως την οικεία νομοθεσία, με αποτέλεσμα την απόρριψη της αιτήσεώς της, την προσβολή της τιμής και της προσωπικότητάς της και την υποχρέωση καταβολής των σχετικών προς τη διαδικασία εξόδων και αμοιβών.
Περαιτέρω, επικαλούμενη την αυτή διάταξη, η προσφεύγουσα παραπονείται ότι ο Άρειος Πάγος δεν διεπίστωσε ex officio, ως όφειλε, την παραγραφή του εν λόγω αδικήματος.

Επικαλείται δε το άρθρο 6 παρ. 1 της Συμβάσεως, το οποίο ορίζει τα εξής σχετικά :
«Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα η υπόθεσή του να δικαστεί δίκαια (…) από
(…) δικαστήριο, το οποίο (…) θα αποφασίσει (…) επί των αμφισβητήσεων επί των
δικαιωμάτων και υποχρεώσεών του αστικής φύσεως (…)»

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΡΑΜΗ 3

Nο Φ.092.22 / 7674 – 1 / 1 ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΡΑΜΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
(Προσφυγή υπ’ αριθ. 19331/05)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ 6 Δεκεμβρίου 2007

Επί του παραδεκτού

23. Το Δικαστήριο υπομιμνήσκει ότι, αν και το άρθρο 6 παρ. 1 θέτει τα δικαστήρια υπό την υποχρέωση να αιτιολογούν τις αποφάσεις τους, η υποχρέωση αυτή δεν δύναται να εκλαμβάνεται ως απαίτηση λεπτομερούς απαντήσεως σε κάθε επιχείρημα (García Ruiz κατά της Ισπανίας [GC], αριθ. προσφυγής 30544/96, παρ. 26, ΕΔΑΔ 1999-Ι). Ομοίως, το Δικαστήριο δεν καλείται να διερευνήσει εάν τα επιχειρήματα έτυχαν ενδελεχούς ελέγχου. Έγκειται στα δικαστήρια να απαντούν στα βασικά υπερασπιστικά μέσα, γνωρίζοντας ότι η έκταση του καθήκοντος αυτού δύναται να διαφέρει, αναλόγως της φύσεως της αποφάσεως, και πρέπει, επομένως, να αναλύεται υπό το φως των ιδιαιτέρων περιστάσεων της υποθέσεως (Burg κ.λ.π. κατά της Γαλλίας (déc.), αριθ. προσφυγής 34763/02, απόφαση της 28ης Ιανουαρίου 2003).

Στην παρούσα υπόθεση, το Δικαστήριο δεν διακρίνει ένδειξη αυθαιρεσίας κατά τη διεξαγωγή της διαδικασίας, κατά την οποία τηρήθηκε η αρχή της αντιμωλίας και η προσφεύγουσα ηδυνήθη να εκθέσει όλα τα επιχειρήματά της προς υπεράσπιση της υποθέσεώς της. Περαιτέρω, το Δικαστήριο σημειώνει ότι η απόφαση 1843/2004 του Αρείου Πάγου ήταν ευρέως αιτιολογημένη όσον αφορά τόσο τα νομικά όσο και τα πραγματικά ζητήματα. Από τον φάκελο της δικογραφίας δεν προκύπτει ότι το εν λόγω αδίκημα είχε παραγραφεί, ούτε ότι ο Άρειος Πάγος δεν εκπλήρωσε την υποχρέωσή του να διαπιστώσει ex officio τυχόν παραγραφή. Τέλος, η υποχρέωση καταβολής των εξόδων της διαδικασίας και της αμοιβής του εκπροσώπου της είναι μία συνήθης συνέπεια της απορρίψεως αιτήσεως αναιρέσεως και των υποχρεώσεων
του διαδίκου προς τον δικηγόρο του.

Επομένως, η προσφυγή είναι κατά το μέρος αυτό προδήλως αβάσιμη και πρέπει να απορριφθεί κατ’ εφαρμογή του άρθρου 35 παρ. 3 και 4 της Συμβάσεως.


ΙΙ. ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΡΟΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΙΤΙΑΣΕΩΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 10 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΕΩΣ

24. Η προσφεύγουσα καταγγέλλει παραβίαση του δικαιώματός της στην ελευθερία της εκφράσεως, επειδή καταδικάσθηκε για εξύβριση, στο πλαίσιο της επίδικης διαδικασίας. Η προσφεύγουσα επικαλείται το άρθρο 10 της Συμβάσεως, το οποίο έχει ως εξής :

«1. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στην ελευθερία της εκφράσεως. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία γνώμης ως και την ελευθερία λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών, άνευ επεμβάσεως δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων. Το παρόν άρθρο δεν κωλύει τα Κράτη από του να υποβάλλουν τις επιχειρήσεις ραδιοφωνίας, κινηματογράφου ή τηλεοράσεως σε κανονισμούς εκδόσεως αδειών λειτουργίας.

2. Η άσκηση των ελευθεριών αυτών, συνεπαγομένων καθήκοντα και ευθύνες δύναται να υπαχθεί σε ορισμένες διατυπώσεις, όρους, περιορισμούς ή κυρώσεις, προβλεπομένους υπό του νόμου και αποτελούντες αναγκαία μέτρα, σε μία δημοκρατική κοινωνία, για τη δημόσια ασφάλεια, την εδαφική ακεραιότητα ή δημόσια ασφάλεια, την προάσπιση της δημοσίας τάξεως και πρόληψη του εγκλήματος, την προστασία της υγείας ή της ηθικής, την προστασία της υπολήψεως ή των δικαιωμάτων των τρίτων, την παρεμπόδιση της κοινολογήσεως εμπιστευτικών πληροφοριών ή τη διασφάλιση του κύρους και αμεροληψίας της δικαστικής
εξουσίας».

Α. Επί του παραδεκτού

25. Η Κυβέρνηση αναφέρει ότι η προσφεύγουσα δεν εξήντλησε εγκύρως τα εσωτερικά ένδικα μέσα. Ειδικότερα, η Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η προσφεύγουσα ουδέποτε επικαλέσθηκε ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων παραβίαση του δικαιώματός της στην ελευθερία της εκφράσεως.

26. Η προσφεύγουσα αμφισβητεί τη θέση αυτή.

27. Το Δικαστήριο υπομιμνήσκει ότι το θεμέλιο του κανόνα της εξαντλήσεως των εσωτερικών ενδίκων μέσων, ο οποίος περιέχεται στο άρθρο 35 παρ. 1 της Συμβάσεως, έγκειται στο ότι πριν από την προσφυγή ενώπιον διεθνούς δικαστηρίου, ο προσφεύγων οφείλει να έχει παράσχει στο διάδικο Κράτος τη δυνατότητα να εξαλείψει τις καταγγελλόμενες παραβιάσεις με εσωτερικά μέσα, κάνοντας χρήση των ενδίκων βοηθημάτων τα οποία προσφέρει η εθνική νομοθεσία, εφόσον αποδεικνύονται αποτελεσματικά και επαρκή (βλ., μεταξύ άλλων, Fressoz και Roire κατά της Γαλλίας [GC], αριθ. προσφυγής 29183/95, παρ. 37, ΕΔΑΔ 1999-I). Εξ
άλλου, πρέπει ο κανόνας της εξαντλήσεως των εσωτερικών ενδίκων μέσων να
εφαρμόζεται «με μεγαλύτερη ευελιξία και χωρίς υπερβολικό φορμαλισμό».

Παράλληλα, δεν απαιτείται μόνον η προσφυγή ενώπιον των αρμοδίων εθνικών δικαστηρίων και κατά αποφάσεως ήδη εκδοθείσας, αλλά και η προηγούμενη έκθεση ενώπιον των καταλλήλων εθνικών δικαστηρίων, τουλάχιστον κατ’ ουσία, νομοτύπως και εντός των προβλεπομένων από το εσωτερικό δίκαιο προθεσμιών, των αιτιάσεων οι οποίες στη συνέχεια προβάλλονται σε διεθνές επίπεδο (βλ., μεταξύ πολλών άλλων, Sejdovic κατά της Ιταλίας [GC], αριθ. προσφυγής 56581/00, παρ. 44, ΕΔΑΔ 2006-…).

28. Στην παρούσα υπόθεση, το Δικαστήριο σημειώνει ότι η επίδικη διαδικασία αφορούσε την ποινική ευθύνη της προσφευγούσης όσον αφορά τα αδικήματα της δυσφημίσεως και της εξυβρίσεως και, a fortiori, τον τρόπο με τον οποίο η προσφεύγουσα ήσκησε το δικαίωμα στην ελευθερία της εκφράσεως. Όπως προκύπτει από την ανάγνωση της δικογραφίας, η προσφεύγουσα ανέπτυξε ενώπιον του Αρείου Πάγου μία επιχειρηματολογία βασισμένη στη σχετική προς το άρθρο 10 της Συμβάσεως νομολογία του Δικαστηρίου. Ειδικότερα, η προσφεύγουσα ισχυρίσθηκε ότι οι επίμαχες εκφράσεις συνιστούσαν αξιολογικές κρίσεις, βασίζονταν σε πραγματικά γεγονότα, και ότι είχε την υποχρέωση, ως δημοσιογράφος, να
ενημερώσει το κοινό σχετικώς προς τις παραλείψεις δικαστικών λειτουργών.
Επιπροσθέτως, εμφανισθείσα ενώπιον του ανακριτού του Πλημμελειοδικείου Λίμνης Ευβοίας, η προσφεύγουσα επικαλέσθηκε ρητώς το άρθρο 10 της Συμβάσεως.

29. Ως εκ τούτου, δεν θα ήταν δυνατόν να υποστηριχθεί ότι η προσφεύγουσα δεν επικαλέσθηκε, σιωπηρώς ή ρητώς, ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων, το δικαίωμα στην ελευθερία της εκφράσεως. Αρμόζει, επομένως, να απορριφθεί η ένσταση της Κυβερνήσεως περί μη εξαντλήσεως των εσωτερικών ενδίκων μέσων.

30. Το Δικαστήριο διαπιστώνει, εξ άλλου, ότι η αιτίαση αυτή δεν είναι προδήλως αβάσιμη κατά την έννοια του άρθρου 35 παρ. 3 της Συμβάσεως.
Περαιτέρω, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι η αιτίαση αυτή δεν προσκρούει σε κάποιον άλλο λόγο απαραδέκτου. Πρέπει, επομένως, να γίνει δεκτή ως παραδεκτή.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΡΑΜΗ 4

Nο Φ.092.22 / 7674 – 1 / 1 ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΡΑΜΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
(Προσφυγή υπ’ αριθ. 19331/05)
ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ 6 Δεκεμβρίου 2007


Β. Επί της ουσίας

1. Επιχειρήματα των διαδίκων

31. Η προσφεύγουσα υπογραμμίζει ότι ουδέποτε επεδίωξε να προσβάλει τον Λ.Π. ως άτομο, αλλά ότι απλώς εξεφράσθη αρνητικώς για την ποιότητα της εργασίας του. Η προσφεύγουσα αναφέρει ότι, σε κάθε περίπτωση, το αληθές των ισχυρισμών της απεδείχθη ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων. Κατά την προσφεύγουσα, η καταδίκη της δεν ήταν αναγκαία σε μία δημοκρατική κοινωνία, αφού δεν εξυπηρετούσε μία «επιτακτική κοινωνική ανάγκη» και δεν ήταν ανάλογη του επιδιωκόμενου νόμιμου σκοπού.

32. Η Κυβέρνηση εκτιμά ότι δεν θα πρέπει το άρθρο 10 να καλύπτει προσβλητικές εκφράσεις οι οποίες δεν εξυπηρετούν τον σκοπό της ενημερώσεως του κοινού επί ζητήματος γενικού συμφέροντος. Επισημαίνει δε ότι οι δύο εκφράσεις, τις οποίες χρησιμοποίησε η προσφεύγουσα σε βάρος του Λ.Π., ήταν ιδιαιτέρως βαριές και προσέβαλαν την επαγγελματική και ηθική ακεραιότητά του. Κατά την Κυβέρνηση, θα αρκούσε για την πλήρη ενημέρωση του κοινού μία απλή αναφορά στα γεγονότα τα οποία αφορούσαν τον Λ.Π. όσον αφορά τον χειρισμό της υποθέσεως στην οποία ενεπλέκετο η αδελφή της προσφευγούσης. Εξ άλλου, η Κυβέρνηση
υποστηρίζει ότι η ποινή η οποία επεβλήθη στην προσφεύγουσα, δεν ήταν αυστηρή, αφού επρόκειτο για ποινή με ανασταλτικό χαρακτήρα, ούτε δυσανάλογη του επιδιωκομένου νομίμου σκοπού.

2. Εκτίμηση του Δικαστηρίου

α) Γενικές Αρχές

33. Το Δικαστήριο υπομιμνήσκει ότι ο ρόλος του συνίσταται να αποφαίνεται σε τελευταίο βαθμό επί του ζητήματος εάν ένας «περιορισμός» της ελευθερίας εκφράσεως συμβιβάζεται με το άρθρο 10 της Συμβάσεως. Προς τον σκοπό αυτό, το Δικαστήριο εξετάζει την επίδικη επέμβαση υπό το φως του συνόλου των στοιχείων της υποθέσεως προκειμένου να καθορίσει εάν η επέμβαση ήταν «ανάλογη προς τον επιδιωκόμενο θεμιτό σκοπό» και εάν οι λόγοι που επικαλέσθηκαν οι εθνικές αρχές για να την δικαιολογήσουν, είναι «προσήκοντες και επαρκείς».
Τούτο πράττοντας, το Δικαστήριο, πρέπει να πεισθεί ότι οι εθνικές αρχές εφήρμοσαν κανόνες σύμφωνους προς τις καθιερωθείσες από το άρθρο 10 αρχές, και τούτο, επιπλέον, βάσει μιας αποδεκτής εκτιμήσεως των σχετικών πραγματικών περιστατικών (βλ., μεταξύ άλλων, Steel και Morris κατά του Ηνωμένου Βασιλείου, αριθ. προσφυγής 68416/01, παρ. 87, ΕΔΑΔ 2005-II).

34. Το Δικαστήριο υπογραμμίζει, πρωτίστως, τον εξέχοντα ρόλο του Τύπου ως θεματοφύλακα μιας δημοκρατικής κοινωνίας (βλ. Bladet Tromsø και Stensaas κατά της Νορβηγίας [GC], αριθ. προσφυγής 21980/93, παρ. 62, ΕΔΑΔ 1999-

III). Λόγω αυτής της λειτουργίας του Τύπου, η δημοσιογραφική ελευθερία συνεπάγεται και τη δυνατότητα κάποιας δόσεως υπερβολής, ακόμα και προκλήσεως (Gawęda κατά της Πολωνίας, αριθ. προσφυγής 26229/95, παρ. 34, ΕΔΑΔ 2002-II).

35. Προκειμένου περί της φύσεως εκφράσεων ικανών να βλάψουν την υπόληψη ενός ατόμου, το Δικαστήριο προβαίνει, κατά παράδοση, στον διαχωρισμό μεταξύ γεγονότων και αξιολογικών κρίσεων. Εάν η υπόσταση των πρώτων δύναται να αποδειχθεί, οι δεύτερες δεν προσφέρονται για επίδειξη της ακριβείας τους. Όταν μία δήλωση ερμηνεύεται ως αξιολογική κρίση, η αναλογικότητα της επεμβάσεως δύναται να είναι συνάρτηση της υπάρξεως μιας επαρκούς πραγματικής βάσεως, διότι, ελλείψει τέτοιας βάσεως, μία αξιολογική κρίση δύναται, και αυτή, να αποδειχθεί υπερβολική (βλ., π.χ., Feldek κατά της Σλοβακίας, αριθ. προσφυγής 29032/95, παρ. 75-76, ΕΔΑΔ 2001-VIII).

36. Στο πλαίσιο μιας διαδικασίας για δυσφήμηση ή εξύβριση, το Δικαστήριο οφείλει εξ άλλου να ελέγξει εάν οι εθνικές αρχές τήρησαν μία δίκαιη ισορροπία μεταξύ, αφενός, της προστασίας της ελευθερίας της εκφράσεως, η οποία καθιερώνεται από το άρθρο 10, και, αφετέρου, εκείνης του δικαιώματος της υπολήψεως των θιγέντων ατόμων, η οποία, ως στοιχείο της ιδιωτικής ζωής, προστατεύεται από το άρθρο 8 της Συμβάσεως (Chauvy κ.λ.π. κατά της Γαλλίας, αριθ.
προσφυγής 64915/01, παρ. 70 in fine, ΕΔΑΔ 2004-VI). Αυτή η τελευταία διάταξη δύναται να απαιτήσει τη θέσπιση θετικών μέτρων ικανών να εγγυηθούν τον πραγματικό σεβασμό της ιδιωτικής ζωής μέχρι και τις σχέσεις των ατόμων μεταξύ τους (Von Hannover κατά της Γερμανίας, αριθ. προσφυγής 59320/00, παρ. 57, ΕΔΑΔ 2004-VI, Stubbings κ.λ.π. κατά του Ηνωμένου Βασιλείου, απόφαση της 22ας Οκτωβρίου 1996, Συλλογή 1996-IV, σελ. 1505, παρ. 61-62).

37. Ειδικότερα, προκειμένου περί εκφράσεων οι οποίες αφορούν τις δικαστικές-ους λειτουργούς, το Δικαστήριο σημειώνει ότι στα ζητήματα γενικού ενδιαφέροντος, περί των οποίων ο Τύπος δικαιούται, ως εκ των καθηκόντων και ευθυνών του, να δημοσιοποιεί στοιχεία και ιδέες, περιλαμβάνονται και εκείνα τα οποία αφορούν τη λειτουργία της δικαστικής εξουσίας. Ωστόσο, η δράση των δικαστηρίων, τα οποία είναι εγγυητές της δικαιοσύνης και των οποίων η αποστολή είναι θεμελιώδους αξίας σε ένα κράτος δικαίου, έχει ανάγκη της εμπιστοσύνης των πολιτισών-ων. Έτσι, πρέπει να τυγχάνει προστασίας από αβάσιμες επιθέσεις, όταν μάλιστα το καθήκον για συγκράτηση απαγορεύει στις δικαστικές-ους λειτουργούς, οι οποίες αποτελούν στόχο των επιθέσεων αυτών, να αντιδράσουν (Perna κατά της Ιταλίας [GC], αριθ. προσφυγής 48898/99, παρ. 38, ΕΔΑΔ 2003-V και Ρίζος και ντάσκας κατά της Ελλάδος, αριθ. προσφυγής 65545/01, παρ. 43, απόφαση της 27ης Μαΐου 2004).

38. Τέλος, το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η φύση και η βαρύτητα των επιβληθεισών ποινών είναι στοιχεία τα οποία πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όταν πρόκειται να αξιολογηθεί η αναλογικότητα μιας προσβολής του δικαιώματος στην ελευθερία της εκφράσεως (Cumpǎnǎ και Mazǎre κατά της Ρουμανίας [GC], αριθ. προσφυγής 33348/96, παρ. 111, ΕΔΑΔ 2004-ΧΙ). Το Δικαστήριο πρέπει επίσης να επιδεικνύει την μεγαλύτερη προσοχή, όταν τα μέτρα ή οι κυρώσεις που ελήφθησαν από τις εθνικές αρχές είναι ικανά να αποθαρρύνουν τον Τύπο από το να συμμετέχει στη συζήτηση ζητημάτων τα οποία παρουσιάζουν θεμιτό γενικό ενδιαφέρον (Jersild κατά της Δανίας, απόφαση της 23ης Σεπτεμβρίου 1994, série A no. 298, σελ. 25-26,
παρ. 35).

β) Εφαρμογή των ως άνω αρχών στην παρούσα υπόθεση

39. Το Δικαστήριο επισημαίνει, πρωτίστως, ότι, στην παρούσα υπόθεση, επεβλήθη στην προσφεύγουσα ποινή φυλακίσεως ενός έτους με αναστολή, ποινή η οποία συνιστά ποινική κύρωση. Το Δικαστήριο εκτιμά ότι μία ποινή φυλακίσεως η οποία επιβάλλεται για αδίκημα το οποίο ετελέσθη στον τομέα του Τύπου, είναι συμβατή με την ελευθερία της δημοσιογραφικής εκφράσεως, την οποία εγγυάται το άρθρο 10 της Συμβάσεως, μόνον υπό εξαιρετικές περιστάσεις, και ειδικότερα όταν έχουν βάναυσα θιγεί άλλα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως, π.χ., στην περίπτωση λόγου ο οποίος προωθεί το μίσος ή τη βία (βλ., mutatis mutandis, Sürek και Özdemir κατά της Τουρκίας [GC], αριθ. προσφυγών 23927/94 και 24277/94, παρ. 63, απόφαση της 8ης Ιουλίου 1999). Στην παρούσα υπόθεση, το επίδικο δημοσίευμα περιείχε
προκλητικές εκφράσεις οι οποίες εμπεριείχαν μία δόση υπερβολής, κυρίως εάν ληφθεί υπόψη ότι στόχο είχαν έναν δικαστικό λειτουργό, δυνάμενες, έτσι, να έχουν αρνητικές συνέπειες όσον αφορά την επαγγελματική εικόνα του αλλά και την εμπιστοσύνη των πολιτών στην εύρυθμη λειτουργία της δικαιοσύνης. Ωστόσο, το Δικαστήριο δεν δύναται να δεχθεί ότι το προφανές συμφέρον να προστατευθεί η υπόληψη του Λ.Π. και να διασφαλισθεί η απρόσκοπτη λειτουργία της δικαιοσύνης, συμφέρον που αφορά η υπόθεση αυτή, αρκούσε για να δικαιολογηθεί η ποινική καταδίκη της προσφευγούσης. Το Δικαστήριο εκτιμά ότι, όσο άδικο και αν είχε η προσφεύγουσα, η προστασία της υπολήψεως του εν λόγω δικαστικού λειτουργού
ηδύνατο να εξασφαλισθεί με τα μέσα τα οποία προσφέρει το αστικό δίκαιο, πολλώ μάλλον όταν, όπως προκύπτει από τη δικογραφία, ήδη εκκρεμεί ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων αστική διαδικασία αποζημιώσεως.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΡΑΜΗ 5

Nο Φ.092.22 / 7674 – 1 / 1 ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΡΑΜΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
(Προσφυγή υπ’ αριθ. 19331/05)

ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ 6 Δεκεμβρίου 2007

40. Επιπροσθέτως, το Δικαστήριο δεν παραβλέπει το γεγονός ότι το περιοριστικό μέτρο το οποίο επεβλήθη στην προσφεύγουσα, συνιστά, στο πλαίσιο του άρθρου 10, κύρωση ικανή να λειτουργήσει αποτρεπτικά κατά την άσκηση του δικαιώματος στην ελευθερία της εκφράσεως (Cumpǎnǎ και Mazǎre κατά της Ρουμανίας [GC], αριθ. προσφυγής 33348/96, παρ. 114, ΕΔΑΔ 2004-ΧΙ). Κατά το Δικαστήριο, η επιβολή στην προσφεύγουσα μιας στερητικής της ελευθερίας ποινής, έστω και με αναστολή, συνιστά, στο πλαίσιο του άρθρου 10, κύρωση δυσανάλογη του επιδιωκομένου σκοπού.

41. Τέλος, το Δικαστήριο φρονεί ότι οι εκφράσεις «επίορκος» και «καραγκιόζης» είναι, μάλλον, αξιολογικές κρίσεις, οι οποίες δεν επιδέχονται απόδειξη και δεν εμπίπτουν στην κατηγορία γεγονότων δυναμένων να αποδειχθούν. Στο σημείο αυτό, το Δικαστήριο σημειώνει ότι τα εθνικά δικαστήρια δεν προέβησαν στον διαχωρισμό μεταξύ «πραγματικών γεγονότων» και «αξιολογικών κρίσεων», αλλά εξήτασαν μόνον εάν οι χρησιμοποιηθείσες από την προσφεύγουσα εκφράσεις ήταν ικανές να προσβάλουν την τιμή και την υπόληψη του μηνυτή. Ειδικότερα, με την απόφαση 7092/2004, το Εφετείο Αθηνών ανεγνώρισε μεν ότι τα αναφερόμενα στο εν λόγω δημοσίευμα γεγονότα, στα οποία βασίσθηκαν οι επίμαχες εκφράσεις, δεν ήταν ψευδή και δεν συνιστούσαν συκοφαντική δυσφήμιση. Αφ’ ετέρου, το Εφετείο έκρινε ότι οι εκφράσεις «επίορκος» και «καραγκιόζης» ήταν άκρως προσβλητικές και εκδήλωναν περιφρόνηση και αμφισβήτηση της ηθικής, κοινωνικής και επαγγελματικής αξίας του μηνυτή, για να καταλήξει ότι στόχος της προσφευγούσης ήταν να προσβάλει την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος, στόχος ο οποίος επετεύχθη. Ωστόσο, ένα τέτοιο σκεπτικό, το οποίο επεκύρωσε, στη συνέχεια, ο Άρειος Πάγος, αποσυνδέει πλήρως τον προδήλως υπερβολικό τόνο των επιδίκων εκφράσεων από το πλαίσιο της υποθέσεως, δηλαδή από τα αληθή γεγονότα τα οποία αναφέρονταν στο δημοσίευμα και έθεταν υπό αμφισβήτηση την ηθική και τις επαγγελματικές ικανότητες του μηνυτή.

42. Εν όψει των ανωτέρω, το Δικαστήριο εκτιμά ότι δεν υπήρχε σχέση ευλόγου αναλογικότητας ανάμεσα στον περιορισμό του δικαιώματος της προσφευγούσης στην ελευθερία της εκφράσεως και στον επιδιωκόμενο θεμιτό σκοπό.
Επομένως, υπήρξε παραβίαση του άρθρου 10 της Συμβάσεως.

IΙΙ. ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 41 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΕΩΣ

43. Το άρθρο 41 της Συμβάσεως ορίζει ότι:

«Εάν το Δικαστήριο κρίνει ότι υπήρξε παραβίαση της Συμβάσεως ή των Πρωτοκόλλων αυτής, και εάν το εσωτερικό δίκαιο του Υψηλού Συμβαλλομένου Μέρους δεν επιτρέπει ειμή την ατελή επανόρθωση των συνεπειών της παραβιάσεως αυτής, το Δικαστήριο χορηγεί, εν ανάγκη, στο αδικηθέν μέρος δικαία ικανοποίηση».

Α. Ζημία

44. Η προσφεύγουσα ζητά 150.000 ευρώ για την ηθική ζημία, την οποία, όπως ισχυρίζεται, υπέστη. Αναφέρεται στην αγωνία και την απόγνωσή της κατά την επίδικη διαδικασία η οποία κατέληξε στην ποινική καταδίκη της και είχε ως αποτέλεσμα τον διασυρμό της στον κλειστό κύκλο της τοπικής κοινωνίας στην οποία ζει. Επιπροσθέτως, η προσφεύγουσα αναφέρεται στην αγωνία της εν όψει της αστικής αγωγής την οποία ήγειρε σε βάρος της ο Λ.Π., παρά το γεγονός ότι τα εισοδήματά της είναι μέτρια και το μηνιαίο περιοδικό του οποίου είναι εκδότρια, δεν είναι κερδοσκοπικό.

45. Η Κυβέρνηση καλεί το Δικαστήριο να απορρίψει το αίτημα περί υλικής ζημίας και υποστηρίζει ότι το ποσό το οποίο ήθελε επιδικασθεί, δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 2.000 ευρώ.

46. Το Δικαστήριο εκτιμά ότι η προσφεύγουσα υπέστη βεβαία ηθική ζημία, την οποία δεν αντισταθμίζουν επαρκώς οι διαπιστώσεις παραβιάσεως της Συμβάσεως. Αποφαινόμενο κατά δικαία κρίση, το Δικαστήριο επιδικάζει στην προσφεύγουσα 7.000 ευρώ για τον λόγο αυτό, συν οιοδήποτε ποσό ήθελε οφείλεται ως φόρος.

Β. Έξοδα και δικαστική δαπάνη

47. Η προσφεύγουσα ζητά, συνολικώς, 15.965,28 ευρώ, ποσό το οποίο αναλύεται ως εξής :

i. 460 ευρώ για έξοδα κατά τη διαδικασία ενώπιον του Εφετείου Αθηνών (προσκομίζεται τιμολόγιο).

ii. 2.280 ευρώ για έξοδα κατά τη διαδικασία ενώπιον του Αρείου Πάγου (προσκομίζεται τιμολόγιο).

iii. 225,28 ευρώ για έξοδα εγγραφής της καταδίκης της στο ποινικό μητρώο (προσκομίζεται τιμολόγιο).

iv. 11.500 ευρώ για αμοιβή καταβληθείσα στους δικηγόρους της στο πλαίσιο των διαδικασιών ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων και του Δικαστηρίου του Στρασβούργου (δεν προσκομίζονται αποδείξεις παροχής υπηρεσιών).

48. Η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι τα αιτούμενα ποσά είναι υπερβολικά και ότι το ποσό το οποίο ήθελε επιδικασθεί, δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 1.000 ευρώ.

49. Το Δικαστήριο υπομιμνήσκει ότι η επιδίκαση εξόδων και δικαστικής δαπάνης, συμφώνως προς το άρθρο 41, προϋποθέτει ότι αποδεικνύονται πραγματικά, αναγκαία και, επίσης, εύλογα (Ιατρίδης κατά της Ελλάδος (δικαία ικανοποίηση) [GC], αριθμ. προσφυγής 31107/96, παρ. 54, ΕΔΑΔ 2000-XI). Εν προκειμένω, βάσει των προσκομισθέντων δικαιολογητικών και των ως άνω κριτηρίων, το Δικαστήριο κρίνει ότι είναι εύλογο να επιδικασθεί στην προσφεύγουσα το ποσό των 3.000 ευρώ για έξοδα και δικαστική δαπάνη, συν οιοδήποτε ποσό ήθελε οφείλεται ως φόρος.

Γ. Τόκοι υπερημερίας

50. Το Δικαστήριο κρίνει ότι αρμόζει να υπολογισθούν οι τόκοι υπερημερίας βάσει του επιτοκίου της διευκολύνσεως οριακού δανεισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τραπέζης, προσαυξανόμενου κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, ΟΜΟΦΩΝΩΣ,

1. Κάνει δεκτή την προσφυγή ως παραδεκτή όσον αφορά την αιτίαση τη σχετική προς το άρθρο 10 της Συμβάσεως, και την απορρίπτει κατά τα λοιπά ως απαράδεκτη.

2. Κρίνει ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 10 της Συμβάσεως.

3. Κρίνει ότι

α) το διάδικο Κράτος υποχρεούται να καταβάλει στην προσφεύγουσα, εντός τριών μηνών από της ημερομηνίας κατά την οποία η απόφαση θα καταστεί οριστική συμφώνως προς το άρθρο 44 παρ. 2 της Συμβάσεως, 7.000 (επτά χιλιάδες) ευρώ για ηθική ζημία και 3.000 (τρεις χιλιάδες) ευρώ για έξοδα και δικαστική δαπάνη, συν οιοδήποτε ποσό ήθελε οφείλεται ως φόρος,

β) από της εκπνοής της προθεσμίας αυτής και μέχρι της καταβολής του, τα ποσά αυτά θα προσαυξάνονται με απλό τόκο ίσο προς το ισχύον κατ’ αυτό το χρονικό διάστημα επιτόκιο της διευκολύνσεως οριακού δανεισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τραπέζης, προσαυξανόμενο κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες.

4. Απορρίπτει το αίτημα περί δικαίας ικανοποιήσεως κατά τα λοιπά.

Συντάχθηκε στη Γαλλική γλώσσα, εν συνεχεία κοινοποιήθηκε εγγράφως στις 6 Δεκεμβρίου 2007 κατ’ εφαρμογή του άρθρου 77 παρ. 2 και 3 του Κανονισμού.

- υπογραφή - - υπογραφή -
Søren NIELSEN Λουκής ΛΟΥΚΑΪΔΗΣ
Γραμματέας Πρόεδρος

Ακριβής μετάφραση από το συνημμένο υπηρεσιακό έγγραφο στη Γαλλική γλώσσα.

Η Μεταφράστρια Μαρία Παν. Παπαδοπούλου

Η μόρφωση και το εισόδημα πολλών γυναικών υπερβαίνει

Ο γάμος ωφελεί την τσέπη του άνδρα

Η μόρφωση και το εισόδημα πολλών γυναικών υπερβαίνει εκείνο των συζύγων τους


ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Παραδοσιακά, ο γάμος αποτελούσε τον ασφαλέστερο τρόπο απόκτησης οικονομικής ασφάλειας για τις γυναίκες. Σήμερα, όμως, οι άνδρες είναι αυτοί που εξασφαλίζουν τα μεγαλύτερα οικονομικά οφέλη από το θεσμό, σύμφωνα με νέα ανάλυση δημογραφικών στοιχείων.

Η αλλαγή αυτή, που κατέγραψε η εταιρεία Pew σε απογραφή πληθυσμού που δημοσιεύεται σήμερα, σημειώθηκε χάρη στην είσοδο ολοένα και περισσότερων γυναικών στην αγορά εργασίας των τελευταίων 40 ετών, μια περίοδος κατά την οποία οι γυναίκες ξεπέρασαν κατά πολύ τους άνδρες στους τομείς της ανώτατης παιδείας, αλλά και της μισθολογικής εξέλιξης. Μεγάλο ποσοστό των σύγχρονων ανδρών, σε σχέση με εκείνους της δεκαετίας του 1970, παντρεύονται γυναίκες των οποίων το μορφωτικό επίπεδο και το εισόδημα υπερβαίνει το δικό τους. «Από οικονομική σκοπιά, η τάση αυτή συνέβαλε σε αντιστροφή των ωφελειών που απορρέουν από το γάμο. Στο παρελθόν, οι εργαζόμενες σύζυγοι ήταν λίγες και ο γάμος ενίσχυε την οικονομική θέση των γυναικών. Τις τελευταίες δεκαετίες, όμως, τα οικονομικά οφέλη που απορρέουν από το γάμο ευνοούν περισσότερο τους άνδρες», λένε οι συντάκτριες-ες της μελέτης, Ρίτσαρντ Φράι και Ντιβέρα Κον.

Ενας δείκτης που αποδεικνύει την παραπάνω τάση είναι αυτός του μέσου οικογενειακού εισοδήματος, που σημείωσε αύξηση της τάξης του 60% μεταξύ 1970 και 2007 για τους παντρεμένους άνδρες, τις παντρεμένες και τις ανύπαντρες γυναίκες, αλλά μόλις 16% για τους εργένηδες άνδρες. Η έρευνα του ινστιτούτου Pew εστιάστηκε σε γυναίκες και άνδρες που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ ηλικίας 30 με 44 ετών, ενώ αυτή η ηλικιακή ομάδα είναι η πρώτη στην αμερικανική ιστορία που περιλαμβάνει περισσότερες γυναίκες από ό, τι άνδρες με πανεπιστημιακά πτυχία.

Το 1970, μόλις 4% των γυναικών αμείβονταν καλύτερα από τους συζύγους τους, ενώ το ποσοστό αυτό το 2007 ήταν της τάξης του 22%. Τη χρονική αυτή περίοδο, οι αποδοχές των γυναικών αυξήθηκαν κατά 44%, ενώ των ανδρών κατά 6%, παρά τη διατήρηση της μισθολογικής ανισότητας μεταξύ των δύο φύλων. Σύμφωνα με στοιχεία της αμερικανικής υπηρεσίας απογραφής (Census Bureau), οι γυναίκες σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης έχουν αποδοχές μειωμένες κατά 22% σε σχέση με τους άνδρες, ενώ η διαφορά αυτή ήταν της τάξης του 48% το 1970.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση, όμως, σύμφωνα με την έρευνα, περιόρισε την ανισότητα, καθώς περισσότεροι άνδρες από ό, τι γυναίκες έχασαν τις δουλειές τους. Η έρευνα του Pew διαπίστωσε επίσης ότι οι ανύπαντρες γυναίκες το 2007 εξασφάλισαν καλύτερες αποδοχές από ό, τι οι ανύπαντρες εργαζόμενες του 1970, ενώ οι ανύπαντροι πτυχιούχοι άνδρες του 2007 αμείφθηκαν 15% περισσότερο από ό, τι οι «συνάδελφοί» τους το 1970.

Η μετατόπιση αυτή της μισθολογικής πλάστιγγας συνέπεσε με αισθητή υποχώρηση του ποσοστού των παντρεμένων Αμερικανών. Μεταξύ των πολιτισών-ων των ΗΠΑ, ηλικίας 30 με 44 ετών, το 60% είναι παντρεμένο σήμερα, ενώ το ποσοστό αυτό το 1970 ήταν 84%.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 23.1.10 στην εφημερίδα Καθημερινή, στην http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_23/01/2010_387951

Δήμαρχος Τήλου, Τάσος Αλιφέρης

Δήμαρχος Τήλου

[20 ερωτήσεις] Ο «Καλλικράτης» είναι στην πράξη «επανίδρυση του κράτους»

Το Αιγαίο είναι ένας εθνικός θησαυρός παραγωγής πλούτου, αισθητικής και ομορφιάς και δεν διαιρείται ούτε τεμαχίζεται, υποστηρίζει ο δήμαρχος Τήλου κ. Τάσος Αλιφέρης, ο οποίος παράλληλα τονίζει ότι αποτελεί γενική απαίτηση η περιοχή να γίνει μια ενιαία περιφέρεια, ενώ ο «Καλλικράτης» είναι στην πράξη η «επανίδρυση του κράτους».

Απαραίτητος ο «Καλλικράτης»;
Είχαμε μια κυβέρνηση που απέδρασε κάτω από το βάρος μιας χρεοκοπίας και τις Ελληνίδες-ες να αντιμετωπίζουν μια πρωτοφανή κρίση.

Αυτή η κρίση δεν αντιμετωπίζεται με φορολογικά και εξυγιαντικά μέτρα ή με δανεισμό.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να έχει καθοριστικό ρόλο, γιατί υπό προϋποθέσεις εξασφαλίζει κοινωνικό έλεγχο και μεγιστοποίηση της απόδοσης των δαπανών.

Τις προϋποθέσεις αυτές εγγυάται ο «Καλλικράτης».

Θεωρείτε ότι θα αποτελέσει επανάσταση στη διοικητική μεταρρύθμιση;

Είναι στην πράξη η «επανίδρυση του κράτους».

Θα δουν καλύτερες μέρες τα νησιά;

Αν δεν υποστεί στρεβλώσεις και δημιουργήσει πράγματι οργανισμούς ικανούς να αναλάβουν όλες τις υπηρεσίες της πολίτη, τότε και μόνο τότε τα νησιά μας θα έχουν νησιώτικές πολιτικές.

Συμφωνείτε με το κάθε νησί και δήμος;

Αν δεν γίνει έτσι, τότε έχουμε μία από τις στρεβλώσεις που είπαμε πριν.

Υπάρχουν όμως και πολλές αντιδράσεις...

Φυσιολογικό και ανθρώπινο, αν αναλογιστούμε ότι εμείς, τα στελέχη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, εκφράζουμε το παρόν και διαπραγματευόμαστε το μέλλον.

Ρόδος, πρωτεύουσα της Δωδεκανήσου. Ένας δήμος όλο το νησί;

Και όχι μόνο. Θα μπορούσε να υπάρξει και συγχώνευση δήμων, ας πούμε μεταξύ Ρόδου και Τήλου;

Αν σε οποιοδήποτε νησί δεν μπορούμε να εγγυηθούμε έναν δήμο με τις προδιαγραφές που περιγράψαμε, τότε πάμε σε μεγαλύτερα σχήματα προκειμένου να το πετύχουμε.

Μόνο αρμοδιότητες ή και περισσότεροι πόροι στους νέους δήμους;

Πόροι που συνοδεύουν τις αρμοδιότητες και όχι «προίκα», όπως πολλές-οι ζητούν. Μία αρμοδιότητα που φεύγει από το κράτος και έρχεται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση θέλει πόρους.

Με τις νησιωτικές πολιτικές τι θα γίνει; Θα περιληφθούν στον «Καλλικράτη»;

Ένας ισχυρός δήμος έχει στα χέρια του την εφαρμογή τέτοιων πολιτικών, αφού καλείται να διαχειριστεί όλες τις τοπικές υποθέσεις.

Πιστεύετε ότι πρέπει να εφαρμοστεί και το «μεταφορικό ισοδύναμο»;

Δεν το πιστεύω μόνο εγώ, αλλά και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, που το εξήγγειλε στις προγραμματικές δηλώσεις.

Θα είναι αυτό η σωτηρία των νησιών;

Είναι μία από τις αναπτυξιακές προτάσεις που υπάρχουν σήμερα. Θα σήμαινε λοιπόν την «ανάσταση» των νησιών.

Πιστεύετε ότι μπορεί να λειτουργήσει και πάλι η περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου (Δωδεκάνησα- Κυκλάδες);

Πιστεύω ότι το Αιγαίο είναι ένας εθνικός θησαυρός παραγωγής πλούτου, αισθητικής και ομορφιάς. Αυτή η μοναδική οντότητα δεν διαιρείται ούτε τεμαχίζεται. Ή μπορούσε να γίνει μια περιφέρεια όλο το Αιγαίο;

Βεβαίως, αυτή την αναγκαιότητα περιέγραψα ως απαίτηση.

Ο νέος εκλογικός νόμος, όπως φημολογείται ότι θα εφαρμοστεί, δίνει λύση και σε προβλήματα των νησιών;

Ό,τι φέρνει τις-τους εκπροσώπους της κοινωνίας πιο κοντά σ΄ αυτήν είναι καλοδεχούμενο.

Ακούγονται πολλά για τη μεταναστευτική πολιτική. Σας βρίσκουν σύμφωνο οι κυβερνητικές θέσεις;

Χωρίς αμφιβολία. Εμείς είχαμε μια δικτατορία λιγότερο σκληρή από αυτές που υπάρχουν σήμερα και σπρώχνουν τους λαούς τους στη μετανάστευση. Όσες-οι από εμάς κατόρθωσαν να φύγουν στο εξωτερικό απόλαυσαν όλα τα πολιτικά δικαιώματα που τώρα εμείς σκεφτόμαστε να δώσουμε στις μετανάστριες-ες.

Και με τις λαθρομετανάστριες τι θα γίνει;

Η καθεμία-νας μας ας σκεφθεί ότι βρίσκεται στη θέση αυτής της ανθρώπου που αποκαλούμε «λαθρομετανάστρια». Τότε πιστεύω ότι θα καταλήξουμε αβίαστα στην αναγκαιότητα πολιτικών που την αντιμετωπίζουν ως ανθρώπινη οντότητα.

Νησί της πράσινης ανάπτυξης η Τήλος. Ζητάτε περισσότερα μέτρα προστασίας;

Τα ζητάμε όλα και είμαστε έτοιμες-οι από καιρό.

Περιμένουμε τις-τους υπουργούς να υλοποιήσουν αυτές τις κατευθύνσεις.

Θα συνεχίσετε να απαγορεύετε το κυνήγι στο νησί;

Η απαγόρευση του κυνηγιού είναι βασικό συστατικό της αναπτυξιακής διαδικασίας μας, που ήδη έδωσε αποτελέσματα.

Σας ενοχλεί που κάποιες-οι συνέδεσαν την Τήλο με τους ΛεΠΑΤ γάμους;

Ότι κάποιες-οι συνδέουν την Τήλο με τους αγώνες για την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι καθόλου ενοχλητικό. Έχουν γίνει και πολλά άλλα, αλλά εμάς μας αρκεί που τα απολαμβάνουν αυτές-οι που ζουν σε αυτό το νησί ή που έχουν την τύχη να μπορούν να το επισκέπτονται.

Πού βρίσκεται τώρα αυτή η υπόθεση;

Θα δικαστεί σε δεύτερο βαθμό και θα κληθεί το δικαστήριο να απαντήσει στον παραλογισμό που υποχρεώθηκε η Δικαιοσύνη πρωτοδίκως και πήρε την πρωτοφανή παραγγελία του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να διωχθεί ο δήμαρχος, να κηρύξει αθώο τον δήμαρχο, αλλά παράνομη την πράξη του.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 8.2.10 στην εφημερίδα τα Νέα, γραμμένο από τον Γιώργο Ζαχαριάδη στην http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4559406

Διεθνής Ημέρα Κατά της Κλειτοριδοεκτομής

Ελληνική Εθνική Επιτροπή UNICEF

6 Φεβρουαρίου - Διεθνής Ημέρα Κατά του Ακρωτηριασμού των Γυναικείων Σεξουαλικών Οργάνων

Κοινή ανακοίνωση UNICEF και Ταμείου των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό

Με αφορμή την Διεθνή Ημέρα κατά του Ακρωτηριασμού των Σεξουαλικών Οργάνων, η UNICEF και το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό, εκδίδουν κοινή ανακοίνωση στην οποία αναφέρονται τα εξής:

Η εκτομή ή αποκοπή των γυναικείων σεξουαλικών οργάνων έχει άμεσες και μακροπρόθεσμες συνέπειες στην υγεία των γυναικών και των κοριτσιών και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τα τελευταία χρόνια, έχουν πραγματοποιηθεί πρόοδοι στον τομέα της μείωσης της εξάπλωσης αυτής της πρακτικής, κατά κύριο λόγο επειδή οι κοινότητες και οι οικογένειες αναλαμβάνουν δράση και απαιτούν αλλαγή.

Παρόλα αυτά υπολογίζεται πως 120 με 140 εκατομμύρια γυναίκες έχουν υποστεί τις συνέπειες της βλαβερής και επικίνδυνης αυτής πρακτικής και 3 εκατομμύρια κορίτσια εξακολουθούν να τίθενται σε κίνδυνο εξαιτίας της κάθε χρονιά.

Η πρακτική της εκτομής ή αποκοπής των γυναικείων σεξουαλικών οργάνων εξακολουθεί να υφίσταται επειδή συντηρείται από κοινωνικές αντιλήψεις, όπως ότι τα κορίτσια και οι οικογένειές τους θα αντιμετωπίσουν ντροπή, κοινωνική περιθωριοποίηση και θα έχουν χειρότερες προοπτικές γάμου αν την εγκαταλείψουν. Οι αντιλήψεις αυτές μπορούν και πρέπει να αλλάξουν.

Η επιτυχία στη μείωση της εξάπλωσης της πρακτικής σε αρκετές χώρες όπου παλαιότερα ήταν ευρύτατα διαδεδομένη ήλθε ως αποτέλεσμα λεπτών επαφών με τις τοπικές κοινωνίες, ενθαρρύνοντας την αλλαγή εκ των έσω. Εκεί όπου οι ίδιες οι κοινότητες επέλεξαν να προβούν σε δημόσιες διακηρύξεις κατά της πρακτικής, για παράδειγμα στη Σενεγάλη, σημειώθηκε μείωση μέχρι και 65%.

Η UNICEF, το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό και άλλες-οι συνεργάτιδες παρέχουν υποστήριξη σε πρωτοβουλίες κοινοτήτων για την εγκατάλειψη της πρακτικής αυτής. Τα προγράμματα αυτά προσεγγίζουν κοινοβουλευτικές-ους, μέσα ενημέρωσης, ανθρώπους που παραδοσιακά μπορούν να μεταφέρουν επιτυχώς μηνύματα, γυναίκες δικηγορίνες, ιατρικούς συλλόγους, θρησκευτικές-ους ηγέτιδες και διανοούμενες-ους για να μιλήσουν ενάντια στην πρακτική.

Η Διεθνής Ημέρα κατά του Ακρωτηριασμού των Γυναικείων Σεξουαλικών Οργάνων, προσφέρει μια ευκαιρία σε όλες-ους να διπλασιάσουν τις προσπάθειές τους ώστε να τερματιστεί αυτή η βλαβερή πρακτική μέσα σε μία γενιά.

Η UNICEF, το Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό και οι συνεργάτιδες-ες τους θα συνεχίσουν να εργάζονται για την επίτευξη αυτού του σημαντικού στόχου και να προωθούν την ισότητα των φύλων και τη βελτίωση της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας των γυναικών.

Η UNICEF είναι για περισσότερο από 60 χρόνια η κορυφαία οργάνωση στον κόσμο που φροντίζει για την υγεία, την εκπαίδευση, τη διατροφή και την προστασία εκατομμυρίων παιδιών σε όλο τον κόσμο. Το έργο της στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο σε εθελοντικές προσφορές.


Ελληνική Εθνική Επιτροπή UNICEF - Ανδρ. Δημητρίου 8 & Τζ. Κέννεντυ 37, 161 21 Καισαριανή. Τηλεφωνικό Κέντρο: 210 72 55 555, Φαξ: 210 72 52 555, 210 72 35 555

Νομοθεσία κατά των διακρίσεων στην Αλβανία

Στις 4 Φεβρουαρίου 2010, το Κοινοβούλιο της Αλβανίας ενέκρινε ομόφωνα όλη τη συμπεριλαμβανόμενη νομοθεσία κατά των διακρίσεων που απαγορεύει τη διάκριση λόγω διάφορων χαρακτηριστικών, συμπεριλαμβανομένου του σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας του κοινωνικού φύλου.

Η ΙLGA-Ευρώπης χαιρετίζει αυτήν την ανάπτυξη και συγχαίρει τις ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Αλβανίας και τις LGBT ακτιβίστριες-ες καθώς επίσης και τις Αλβανές πολιτικίνες-ους για την από κοινού προσπάθεια να αντιμετωπίσουν τις διακρίσεις.

Η Αλβανία είναι μια χώρα πιθανώς υποψήφια να προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και υποχρεούται να αποκτήσει μια νομοθεσία ευρέως περιεχομένου κατά των διακρίσεων. Η ΙLGA-Ευρώπη θεωρεί τη νέα αλβανική νομοθεσία κατά των διακρίσεων ως πολύ θετικό βήμα καθώς η Αλβανία είναι τώρα μία από τις πολύ λίγες χώρες στην Ευρώπη που απαγορεύει ρητά τη διάκριση λόγω της ταυτότητας του κοινωνικού φύλου. Πηγαίνει επίσης περαιτέρω έναντι μερικών εκ των προσφάτων χωρών μελών της ΕΕ που απαγορεύουν τις διακρίσεις μόνο λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού στην εργασία και όχι σε άλλους τομείς της ζωής.

Η Lilit Poghosyan, ανώτερη υπάλληλος στην iLGA-Ευρωπαϊκή Πολιτκή και Προγράμματα, που επιβλέπει τις οργανώσεις που εργάζονται στα δυτικά Βαλκάνια, είπε:

«Συγχαίρουμε την Αλβανία για αυτό το σημαντικό βήμα προς την ολοκλήρωση της ΕΕ και την αποβολή όλων των μορφών διακρίσεων. Ελπίζουμε ότι η νέα νομοθεσία της Αλβανίας κατά των διακρίσεων θα γίνει ένα καλό παράδειγμα για άλλες χώρες στην περιφέρεια που επιδιώκουν να προσχωρήσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν έχουν εγκρίνει ακόμα παρόμοιες νομοθεσίες.

Επιπλέον, ελπίζουμε ότι το παράδειγμα της Αλβανίας θα επηρεάσει τις αρχές της Μακεδονίας για να ξανασκεφτούν την πρόσφατη απόφασή τες να διαγράψουν το σεξουαλικό προσανατολισμό από τον κατάλογο απαγορευμένων διακρίσεων στη νομοθεσία κατά των διακρίσεων που συζητείται αυτήν την περίοδο. Η Μακεδονία είναι μια χώρα υποψήφια για ένταξη στην Ε. Ε. και υποχρεούται να παρέχει προστασία ενάντια στη διάκριση λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού».


Το άρθρο το βρήκαμε στις 5.2.10 και το μεταφράσαμε από την ILGA, στην http://www.ilga-europe.org/europe/news/for_media/media_releases/albania_protects_lgbt_people_from_discrimination

Μια λεσβιακή νεανική ταινία

Αποσπάσματα από την "Saving Face", μια λεσβιακή νεανική:

http://www.youtube.com/watch?v=wM3a0vMgBn4&feature=player_embedded

Δυο νεαρές γυναίκες συναντιούνται, η σχέση τες εξελίσεται, μια νύφη το σκάει την τελευταία στιγμή και η ιστορία σταματά αλλά δεν τελειώνει με το φευγιό της μιας στο Παρίσι.

Αν θέλετε παρακολουθήστε την ταινία τμηματικώς:

http://www.youtube.com/watch?v=Gc1j29zR--o&feature=related


http://www.youtube.com/watch?v=QU82Hxwcz6A&feature=related




http://www.youtube.com/watch?v=tPEuohlXojc&feature=related


http://www.youtube.com/watch?v=ets9yHHeDu0&feature=related



http://www.youtube.com/watch?v=e5CCUTo9x5s&feature=related


http://www.youtube.com/watch?v=CGCUKKGVha8&feature=related


http://www.youtube.com/watch?v=kwdt-gVBOPQ&feature=related


http://www.youtube.com/watch?v=elpq6BPmnoQ&feature=related


http://www.youtube.com/watch?v=x5NhVZkR9Gk&feature=related


http://www.youtube.com/watch?v=nJXx8uynGkQ&feature=related



http://www.youtube.com/watch?v=XtaVJdG_Y6o&feature=related

Λεσβίες άλμπατρος ανατρέφουν νεοσσό

Ένα ζευγάρι λεσβιών βασιλικών άλμπατρος στη Νέα Ζηλανδία καλωσόρισε την πρώτη νεοσσό τες στον κόσμο.

Το ζευγάρι, που ζει στη Αποικία των Βασιλικών Άλμπατρος στο South Island, δεν το είναι μοναδικό, αλλά είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστο για τις λεσβίες άλμπατρος να επωάσουν επιτυχώς ένα αυγό.

Τα βασιλικά άλμπατρος είναι είδος απειλούμενο με εξαφάνιση και η νέα νεοσσός είναι μια μόνο από τις 17 νέες προσθήκες στην αποικία αυτή τη χρονιά. Η αποικία είχε τρία λεσβιακά ζευγάρια τα τελευταία 70 χρόνια.

Δεν είναι γνωστός ο πατέρας της νεοσσού.

Ο εκπρόσωπος του Τμήματος Διατήρησης, Robin Thomas, είπε στο AAP: «Μια από τις δυό προφανώς ζευγάρωσε έτσι το αυγό τες ήταν εύφορο. Μόνο ένα αυγό δημιουργήθηκε και τώρα το εκκολάπτουν».

Πρόσθεσε ότι και οι τρείς τα πηγαίνουν καλά, αφότου αγωνίστηκε αρχικώς η νεοσσός.

Το λεσβιακό ζευγάρι αναλαμβάνει εκ περιτροπής σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες για να τη φροντίσει, μετά από το μοίρασμα των καθηκόντων επώασης.

Όταν η εγκυμοσύνη αναγγέλθηκε τον περασμένο μήνα, ο τοπικός οργανισμός τουρισμού ζήτησε από τα μέλη του να στείλουν προτάσεις για το όνομα του νέου μωρού.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 2.2.10 και το μεταράσαμε, από την Pink News στην http://www.pinknews.co.uk/2010/02/02/new-chick-for-lesbian-albatrosses/

Carmen Montón, ΛεΠΑΤ γάμος στην Ισπανία

Η ομιλία της Ισπανίδας υπουργίνας, Carmen Montón στην Βουλή με θέμα την νομοθεσία του Lbtiq πολιτικού γάμου τη 2005, η οποία δήλωσε πως για λόγους αξιοπρέπειας, ισότητας, εκδημοκρατησης πρέπει η Βουλή να ψηφίσει υπέρ του γάμου.


Όσες γνωρίζετε Ισπανικά ή Ιταλικά απολαύστε 15 λεπτά εξαίρετης ομιλίας.

http://www.facebook.com/home.php?#!/video/video.php?v=109249825752072&ref=nf


και εδώ είναι η ιστοσελίδα της κα. Carmen Montón:

http://carmenmonton.masciudadania.es


Αν θέλετε να γίνετε φίλες της στην σελίδα που διατηρεί στο facebook:

http://www.facebook.com/carmen.monton

Ο Πάπας Βενέδικτος επιτίθεται

Ο Πάπας Βενέδικτος επιτίθεται στην κυβέρνηση κατά της Νομοθεσίας της Ισότητας.

Ο Πάπας έχει ζητήσει από τις Ρωμαιοκαθολικές-ους Επισκόπους στην Αγγλία και την Ουαλία για την καταπολέμηση του νομοσχεδίου Ισότητας της Αγγλίας με «ιεραποστολικό ζήλο».

Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ είπε ότι η νομοθεσία "παραβιάζει το φυσικό δίκαιο". Οι υποστηρίκτριες-ες της νομοθεσίας θεωρούν ότι αυτό είναι μια επιθυμία να διατηρήσει την απαγόρευση των ΛεΠΑΤ στις Θέσεις-αξιώματα της Εκκλησίας.

Οι υπερ των ΛεΠΑΤ δικαιωμάτων καταδίκασαν τα σχόλιά του, λέγοντας ότι η ισότητα πρέπει να ισχύει για όλες-ους, και ο ευρωβουλευτής Εργασίας Stephen Hughes δήλωσε τον αποτροπιασμό του.

Ο Πάπας θα κάνει φέτος την πρώτη παπική επίσκεψη στην Αγγλία από το 1982.

Αδικαιολόγητοι περιορισμοί

Είπε προς τις Ρωμαιοκαθολικές-ους Επισκόπους της Αγγλίας και της Ουαλίας που συγκεντρώθηκαν στη Ρώμη: "Η χώρα σας είναι γνωστή για τη σταθερή δέσμευσή της για την ισότητα των ευκαιριών για όλα τα μέλη της κοινωνίας.

"Όμως, όπως πολύ σωστά επισημάνατε, η επίδραση μερικών νομοθετημάτων με στόχο την επίτευξη αυτού του στόχου θα ήταν άδικο να επιβάλει άδικους περιορισμούς στην ελευθερία των θρησκευτικών κοινοτήτων να δρούν σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τες.

«Πιστεύουμε ότι όλες-οι πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες στη ζωή και να μην υφίστανται διακρίσεις», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του Υπουργείου Ισότητας.

"Ορισμένες απόψεις, πραγματικά παραβιάζουν το φυσικό νόμο ο οποίος είναι πάνω από την η ισότητα, η οποία στηρίζεται σε όλες τις-τους ανθρώπους και μέσω αυτών είναι εγγυημένη".

Ο Jonathan Finney, από την ΛεΠΑΤ ομάδα Stonewall, δήλωσε στο BBC Radio 5 live: "Δεν πρέπει να απαγορευθεί η πρόσβαση των ανθρώπων στις υπηρεσίες και την απασχόληση απλώς και μόνο επειδή είναι ΛεΠΑΤ.

«Πρέπει να προφυλαχθούμε από σαρωτικές εξαιρέσεις που φαίνεται να προστατεύουν την ελευθερία ενός προσώπου, οι οποίες στην πραγματικότητα προσκρούουν στην ελευθερία άλλων ανθρώπων».

Ο ίδιος πρόσθεσε: «Αυτό που δεν μπορείτε να λέτε είναι ότι οι θρησκεύμενες-οι άνθρωποι ξεκινούν σκληρούς αγώνες για την ελευθερία, τώρα θα περιοριστεί η ελευθερία, εμείς δεν θέλουμε να δωθεί στις ΛεΠΑΤ, εμείς δεν θέλουμε να δωθεί στις γυναίκες».


«Η κακή ενημέρωση, αξιώνει»

Ο κ. Hughes, μιλώντας στη Ρώμη, δήλωσε: «Ως καθολικός, αισθάνομαι αποτροπιασμό για την στάση του Πάπα. Θρησκευτικές ηγέτιδες-ες θα πρέπει να προσπαθούν για την εξάλειψη της ανισότητας και όχι να διαιωνίζουν».

Είπε ότι ο Ποντίφικας θα πρέπει να εγγυηθεί-εξασφαλίζει την ισχύουσα κοινοτική νομοθεσία που εφαρμόστηκε στο Βατικανό, αντί να επιτίθεται για την ισότητα στην Αγγλία.

Αλλά η κεφαλή της Καθολικής Εκκλησίας στην Αγγλία και την Ουαλία, ο Αρχιεπίσκοπος Vincent Nichols, είπε ότι τα λόγια του Πάπα συντονίζονται με πολλές-ους ανθρώπους που ένοιωσαν-θεώρησαν «δύσκολες» για τις συνέπειες της πρόσφατης νομοθεσίας.

Ο ίδιος είπε στο BBC Radio 4 στην εκπομπή «Today programme», οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και πρακτικές οδηγούν-αφορούν τη «σφαίρα της ιδιωτικής ζωής μόνο», και ο Πάπας θέλησε να εκφράσει τους «άδικους περιορισμούς της ελευθερίας των θρησκευτικών κοινοτήτων».

Ο Αρχιεπίσκοπος Nichols δήλωσε: «Δεν ασχολείται [ο Πάπας ] με την πολιτική των κομμάτων ... αλλά θέλει δικαιολογημένη-αιτιολογημένη φωνή του - που προέρχεται από τους θησαυρούς της χριστιανικής κληρονομιάς και η οποία είναι βαθιά ριζωμένη στον πολιτισμό μας - να ακουστεί».

Οι Θρησκευτικές ηγέτιδες-ες έχουν εκφράσει την ανησυχία, πως η νομοθεσία Ισότητας θα μπορούσε να υποχρεώσει –ισχύει τις εκκλησίες να προσλάβουν ΛεΠΑΤ ως προσωπικό, εκτός από ιερείς και βοηθούς ιερέων.

Η Εθνική Κοσμική Κοινωνία είπε ότι θα οργανώσει μια εκστρατεία διαμαρτυρίας που θα αποτελείται από ομάδες ΛεΠΑΤ, θύματα σεξουαλικής κακοποίησης από ιερείς, γυναίκες του γυναικείου κινήματος, οργανώσεις οικογενειακού προγραμματισμού και ομάδες που υποστηρίζουν την άμβλωση, μεταξύ άλλων.

Ο Πρόεδρος Terry Sanderson δήλωσε: «Οι φορολογούμενες-ος σε αυτή τη χώρα θα πληρώσουν ένα λογαριασμό 20 εκατομμυρίων αγγλικών λιρών, για την επίσκεψη του Πάπα - επίσκεψη κατά την οποία έχει ήδη δηλώσει ότι θα επιτεθεί στα ίσα δικαιώματα και θα προωθήσει τις διακρίσεις».

Ο ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Peter Tatchell είπε ότι τα σχόλια του Πάπα ήταν μια «κωδικοποιημένη επίθεση κατά των νόμιμων δικαιωμάτων που χορηγούνται στις γυναίκες και τις ΛεΠΑΤ».

«Εξ’ αιτίας της κακής του πληροφόρησης ισχυρίζεται ότι η νομοθεσία μας για την Ισότητα υπονομεύει τη θρησκευτική ελευθερία υπονοώντας ότι υποστηρίζει το δικαίωμα των εκκλησιών σε διακρίσεις, που είναι σύμφωνες με τα θρησκευτικά έθιμά τους», είπε.

«Φαίνεται ότι (ο Πάπας) υπερασπίζεται διακρίσεις στηριζόμενος σε θρησκευτικούς θεσμούς και απαιτεί, πως θα πρέπει να είναι υπεράνω του νόμου».

Αλλά η Καθολική βουλευτίνα Ann Widdecombe είπε: «Αυτή δεν είναι μια δημόσια συζήτηση για τον λεσβιασμό, αυτή είναι μια δημόσια συζήτηση για τη θρησκευτική ελευθερία».

«Προκαταλήψεις εργοδοσίας»

Η Ann Widdecombe είπε BBC Radio 5 live: "Εάν μια πίστη διδάσκει, όπως οι μεγάλες θρησκείες κάνουν, πως κάτι είναι λάθος, τότε προφανώς δεν μπορείς να έχεις κάποιον που πιστεύει ότι είναι σωστό, να κατέχει υψηλότατη θέση».

«Αυτό έχουμε αποδεκτεί ως φυσική δικαιοσύνη για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα».

Ο Robert Mickens, ανταποκριτής της Καθολικής εφημερίδας «The Tablet» στη Ρώμη, είπε πως η στάση-θέση του Πάπα δεν ήταν «τίποτα πραγματικά νέο - αυτό είναι μέρος της κλασικής Καθολικής διδασκαλίας για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα».

"Αυτό που ο Πάπας κάνει είναι ότι προσπαθεί να ενθαρρύνει τις-τους επισκόπους να διατηρήσουν τη απόφασή τους στα πολύ κυμαινόμενα ήθη στους σημερινούς πολιτισμούς και κοινωνίες".


Ο Evan Harris βουλευτής του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού κόμματος, ο οποίος κατέχει θέση στη μεικτή επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, είπε πως όλες οι Βρετανίδες-οι - συμπεριλαμβανομένων των Καθολικών και των ΛεΠΑΤ - προστατεύονται από την νομοθεσία της Αγγλίας για την Ισότητα.

«Οι θρησκευόμενες-οι μπορούν να είναι ήσυχες-οι ότι δεν υπάρχει τίποτα στην νομοθεσία της Ισότητας που να επιβάλλει ΛεΠΑΤ ιέρισες-εις στις θρησκείες, αλλά αυτό που κάνει είναι η προστασία του γενικού εργατικού δυναμικού από προκαταλήψεις της εργοδοσίας», είπε.

Ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Υπουργείου Ισότητας δήλωσε: «Ο Πάπας αναγνωρίζει τη σταθερή δέσμευση-υποχρέωση της χώρας μας για την ισότητα όλων των μελών της κοινωνίας.

«Πιστεύουμε ότι όλες-οι πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες στη ζωή και να μην υφίστανται διακρίσεις. Η νομοθεσία Ισότητας θα καταστήσει τη Αγγλία μια πιο δίκαιη και ισότιμη χώρα-τοποθεσία».


Το άρθρο το βρήκαμε στις 2.2.10 και το μεταφράσαμε, από την BBC.UK στην http://news.bbc.co.uk/2/hi/uk_news/8492597.stm

Η Μητέρα Εκκλησία, στην πραγματικότητα

Η Μητέρα Εκκλησία, στην πραγματικότητα

Φέτος συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από τότε που Χριστιανές γυναίκες, εκατοντάδες χιλιάδες εκκλησιάρχισες καθώς και θεολόγισες και ιέρισες, έφεραν τη σύγχρονη γυναικεία οπτική σε ξωκλήσια, βασιλικές και καθεδρικούς ναούς και αμφισβήτησαν τους άνδρες τους αναγκάζοντάς τους να επανεξετάσουν τα βασικά της θρησκευτικής πρακτικής: τις ερμηνείες τους για τη Βίβλο, τη γλώσσα της λειτουργίας και τα σύμβολά, την απροθυμία τους να αφήσουν τις γυναίκες να ενταχθούν στον άμβωνα.

Αυτή η αμφισβήτηση, σήμερα συνήθως αναφέρεται ως «γυναικεία θεολογία», έχει ωριμάσει μέσα σε ένα ισχυρό κίνημα. Οι ηγέτιδες της έχουν δημοσιεύσει τις σκέψεις τες σε μεγάλο βαθμό και οι πλέον επικοδομιτικές ιδέες έχουν συμβάλει στην αναμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών στις περισσότερες από τις μεγάλες σχολές.

Και τις μεταρρυθμίσεις που οι γυναίκες μέλη της εκκλησίας υποστήριξαν για τρεις δεκαετίες - μεταξύ των οποίων το φύλο, τη γλώσσα στα βιβλία προσευχής, μια πιο ανδρόγυνη οπτική του Θεού και του Ιησού, ειδικές λειτουργίες που απευθύνονται στις εμπειρίες των γυναικών, όπως ο τοκετός και η άμβλωση, ανάλογα με την το θρησκευτικό δόγμα, έγιναν σημαντικό μέρος της εκκλησιαστικής πρακτικής.

Τώρα οι γυναίκες θεολόγισες αναρωτιούνται τι γίνεται στη συνέχεια, και οι απαντήσεις τες συχνά φαίνεται να έχουν ελάχιστη σχέση με την πίστη, τις πεποιθήσεις, την σωτηρία και την αμαρτία.

Αυτές τις μέρες, για παράδειγμα, όταν ρωτιούνται για την συνέχεια, οι ηγέτιδες του κινήματος και επιστημόνισες-ες σπεύδουν να χρησιμοποιήσουν τη λέξη «παγκοσμιοποίηση», μια ευκαιριακή-πρόχειρη φράση που αναφέρεται στον τρόπο που το φύλο κάποιας-ου και η κοινωνική ταυτότητα επιδρά στη λατρεία.

Η Μ. Shawn Copeland, καθηγήτρια θεολογίας στο Marquette University και βασική συνεργάτιδα στο ''Λεξικό των Γυναικών Θεολογισών''(Westminster John Knox, 1996) γράφει ότι οι γυναίκες στην θρησκεία επικεντρώνονται στην «θέση της γυναίκας στην κοινωνία», ή στην ''αναγνώριση της έννοιας του φύλου, της φυλής, στην πολιτιστική, εθνοτική προέλευση και τη κοινωνική, ταξική θέση στη θεολογική πρακτική».

Η κα. Copeland και άλλες-οι υποστηρίζουν ότι οι μαύρες, ισπανόφωνες, οι Ασιάτισες και άλλες γυναίκες βλέπουν τη θρησκεία μέσα από το φακό των ξεχωριστών-ιδιαίτερων δικών τες εμπειριών. Μπορούν να συμφωνήσουν σχετικά με τα βασικά θεμέλια της πίστης - χάριτος του Θεού ή ιερό βάπτισμα, για παράδειγμα - αλλά αυτές οι ιδέες και τελετές λαμβάνουν διαφορετικές σημασίες καθώς σε αυτές συμπεριλαμβάνονται διάφορα είδη ανθρώπων.

Η Delores Williams, του Paul Tillich Καθηγήτρια Γυναικείας Θεολογίας στην Union Theological Seminary στη Νέα Υόρκη, αποκαλεί την εαυτή της «Womanist» θεολόγισα. (Ο όρος «Womanist» επινοήθηκε από τη συγγράφισσα Alice Walker για να περιγράψει «το γυναικείο κίνημα των μαύρων γυναικών»).

Η κα Williams, στη Womanist θεολογία ασχολείται με την θέση και την πρακτική της θρησκείας στη ζωή των Αφροαμερικανίδων γυναικών. Αν η θρησκεία, υποστηρίζει η κα Williams, πρέπει να περιλαμβάνει θέματα «φυλής, φύλου και τάξης», τότε (η θρησκεία) στην αφροαμερικανική θρησκευτική κοινότητα πρέπει να συνδιαλλαγεί με το πανταχού παρόν «θέμα της βίας» και η αυτή περιλαμβάνει τη «βία της σταύρωσης του Ιησού».

Για τις χριστιανές-ους, η δολοφονία του Ιησού αποτελεί το πρώτο βήμα για την σωτηρία, απελευθέρωση του Θεού από την αμαρτία και την νίκη πάνω στο κακό, αλλά για την κα Williams και τις ιδεολογικώς συγγένισσές-εις της, (η θρησκεία) είναι επίσης μια απογοητευτική ηχώ από τις συχνές δολοφονίες στους δρόμους και την κακοποίηση των παιδιών, ιδίως στα σπίτια που καταπονούνται από φτώχεια.

«Πώς να διδάξει αυτά τα παιδιά ότι ένας στοργικός πατέρας έστειλε το γιο του να δολοφονηθεί;» ρωτά η κα Williams. «Πώς να τα διδάξει ότι αυτό ισοδυναμεί με αγάπη; Δεν χρειαζόμαστε τις θεωρίες της εξιλέωσης που εστιάζουν στο αίμα και τη δολοφονία του Ιησού».

Η κα. Williams δεν θέλει να αποκόψει την σταύρωση από τη θρησκευτική πρακτική. Θέλει απλώς να ερμηνευθεί εκ νέου. «Θέλω να της δώσω μια σημασία λιγότερο σύμφωνη και υποστηρικτική στη βία που είναι τόσο ενδημική στην κοινωνία μας», λέει. Αυτό σημαίνει στην πράξη, πως είναι μια στροφή-αλλαγή, από το να υπογραμμίζουμε-δίνουμε έμφαση το σταυρό ως σύμβολο της σωτηρίας αλλά να δίνουμε έμφαση στη ζωή του Ιησού ως το όχημα για την χριστιανική λύτρωση.

«Το υπούργημα-λειτούργημα του Ιησού είναι αυτό που έφερε τη σωτηρία στην ανθρωπότητα», είπε. «Ο σταυρός αντιπροσωπεύει μόνο το πως προέκυψε αυτή».

Οι γυναίκες, βέβαια, αντιμετώπισαν την εκκλησία για αιώνες, στις ΗΠΑ, η οργανωμένη αντίδραση των γυναικών στην εκκλησιαστική ηγεσία και την πρακτική που χρονολογείται από τον 19ο αιώνα, όταν οι κοινωνικές κριτικοί όπως η Elizabeth Cady Stanton, άρχισε να αμφισβητεί το καθεστώς- status της με τη δημοσίευση του «Η Βίβλος της Γυναίκας»,το 1895, ένα κείμενο που επιτίθεται στη βιβλική εισήγηση -υπόδειξη ότι η αμαρτία και ο θανάτος εισήχθησαν στον κόσμο από μια γυναίκα. *Α


*Α την Έυα

Το άρθρο το βρήκαμε στις 11.4.98 και το μεταφράσαμε, από την εφημερίδα The New York Times γραμμένο από τον Michael Norman, καθηγήτή Δημοσιογραφίας στο New York University, στην http://www.nytimes.com/1998/04/11/arts/feminists-nurture-a-more-tolerant-christianity.html?scp=6&sq=Sin%20Big%20Mary%20Daly&st=cse

Η Βίβλος είναι ένα άγριο και τρελλό βιβλίο

Πως οι Ολλανδοί ζωγράφοι έφεραν τη Βίβλο στη καθημερινότητα και διέδωσαν την προπαγάνδα της.


Η Βίβλος είναι ένα άγριο και τρελλό βιβλίο. Αφθονεί από σεξ, βία και υπερφυσικά γεγονότα, είναι μια από τις μεγάλες πηγές έμπνευσης για τις εικαστικές καλλιτέχνιδες-ες.

Το πόσο ακριβώς προβοκατόρικο ήταν-είναι το Καλό Βιβλίο μπορεί να φανεί στα «Πρωτότυπα Χειρόγραφα: Απεικόνιση Βίβλων τυπωμένες στην Netherlandish το 16ο αιώνα» στο Μουσείο Τέχνης της Βίβλου-Museum Biblical Art. Μεταξύ των 79 έργων σε αυτήν την θαυμάσια έκθεση υπάρχουν έργα μερικών εκ των μεγαλυτέρων Δυτικών ζωγράφων-τυπογράφων. Οι ξυλογραφίες και οι χαρακτικά των Lucas van Leyden και Hendrick Goltzius και μόνο, καθιστούν την επίσκεψη αξιόλογη.

Στην επιστροφή του «άσωτου γιου» του Lucas (περίπου από το 1510), ντυμένος με φθαρμένα κουρέλια γονατίζει πάνω σε μια πέτρα στο έδαφος ενώπιον του γενειοφόρου πατέρα του, από την οικογένεια manse. Οι ομάδες ανθρώπων με πολυτελέστατα κοστούμια παρακολουθούν καθώς κακαλιάρικα σκυλιά ρουθουνίζουν σχεδόν σε πρώτο πλάνο, και με δυο διακλαδούμενα δέντρα στο υπόβαθρο. Πέρα από, ένα βουκολικό τοπίο των αγροκτημάτων, ένας ποταμός και τα βουνά ζωγραφισμένα με ακρίβεια μικρογραφίας εκτείνονται. Αυτό το χαρτόδετο βιβλίο- με θαυμάσια σχέδια και χαρακτικά συναγωνίζεται την εργασία του Dürer.

Η διευθύντρια του ιδρύματος Sarah Campbell Blaffer, ο έφορος της έκθεσης James Clifton και ο Walter S. Melion, ιστορικός τέχνης στο Emory University εξηγούν στα βιβλία της έκθεσης ότι οι βιβλικές απεικονίσεις ήταν κάτι παραπάνω από τα απλά συμπληρώματα στο κείμενο. Ενώ παρέχουν την δυνατότητα στη πιστή-ο να να αποκτήσει νοερές εικόνες και να θυμάται τις Βιβλικές ιστορίες, χρησίμευσαν επίσης στην ερμηνεία των Βιβλικών ιστοριών και να επιβεβεβαιώσουν το εκκλησιαστικό δόγμα.

Εικόνες που περιλαμβάνονται στις έντυπες Βίβλους και δημοσιεύονται ως ολοσέλιδα φύλλα, φορτώθηκαν με πολιτικές και ιδεολογικές δηλώσεις-σημασίες. Ο Προτεσταντισμός και ο Ρωμαιοκαθολικισμός συναγωνίζονται για τις ευρωπαϊκές καρδιές και τα μυαλά, ο 16ος αιώνας ήταν μια ασταθής, αιματηρή εποχή, και τα θρησκευτικά καλιτεχνικά στοιχεία είχαν ιδιαίτερη αξία ως προπαγάνδα. Αν και είναι ασαφές ποια πλευρά ευνοεί o «άσωτος υιός» του Lucas, και οι δύο θρησκευτικές πεποιθήσεις θα μπορούσαν να την διεκδικήσουν ως αναπαράσταση της επιστροφής του απειθάρχητου από την εξαχρίωση (προπατορικό αμάρτημα) του εχθρικού στρατόπεδου.

Μερικά από τα ζητήματα που ζωντανεύουν στα θρησκευτικά καλιτεχνικά στοιχεία-προϊόντα φαντασίας της αναγέννησης είναι παρόμοια ακόμη σήμερα. Διάφορες έντυπες Βίβλοι στην έκθεση συνδέουν τη Παλαιά με την Καινή Διαθήκη. Όπως έκανε η Βίβλος των Εβραίων, δαιμονοποιόντας τον πληθυσμό της Ευρώπης, φτάνει να είναι αναπόσπαστη στη Βίβλο του χριστιανισμού; Οι εκκλησιαστικοί πατέρες ιδιοποιήθηκαν την Παλαιά Διαθήκη με την ανάγνωση των σημαντικών χαρακτήρων και των ιστοριών της ως πρόβλεψη της γέννησης και της τελικής θριάμβευσης του Ιησού. Οι καλλιτέχνες παρήγαγαν τις εξαιρετικά περίπλοκες εικόνες που συμβολίζουν τη ενοποίηση των κειμένων.

Στην «Αλληγορία του Νόμου και της Χάριτος», του Pieter Nagel του 1567, ένας γυμνός άνδρας κάθεται σε ένα φέρετρο, ένας προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης στα δεξιά του και αριστερά του, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος δείχνει τη μορφή του Ιησού που αναδύεται από τον τάφο του. Η «παλαιά» πλευρά, που έχει ένα μικροσκοπικό σκιαγραφημένο υποβάθρο της Εύας που προσφέρει στον Αδάμ τον απαγορευμένο, αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη πτώση στην αμαρτία και τις διορθωτικές εντολές του Μωυσή. Η «νέα» πλευρά προσφέρει την εξαγορά μέσω της ευσπλαχνείας-χάριτος του Ιησού. Σκεφτείτε, αυτή η περιγραφή υπεραπλουστεύει μια εικόνα που είναι τόσο περιπλόκως γεμάτη με απόκρυφα σύμβολα όπου θα μπορούσε να εκληφθεί ως έμπνευση μιας Αιρετικής-ου.

Οι έφοροι του μουσείου επισημαίνουν ότι το βιβλίο και η εκτύπωση εικόνας αναπτύχθηκαν διαδοχικώς. Μαζί με τις μεταφράσεις της Βίβλου σε διάφορες γλώσσες και διαλέκτους, βοήθησαν να διαδωθεί στον Κόσμο και ίσως πολύ περισσότερο, στο να προωθήσουν τη γνώση ανάγνωσης και γραφής-τη βασική εκπαίδευση. Τα αποτελέσματα εκδημοκράτισης αυτών των εξελίξεων θα βοηθούσαν μακροπρόθεσμα στην υπονόμευση της αυταρχικής δύναμης των κυρίαρχων εκκλησιών. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί, γιατί οι εικονομάχες Προτεστάντισες-ες ήταν λιγότερο αντίθετες για τις περισσότερες απόκρυφες έντυπες εικόνες από ότι οι γεμάτοι αισθησιακή αίγλη πίνακες και γλυπτά της Ρώμης.

Μια σχετική άποψη-οπτική που κρύβει η έκθεση αξίζει την προσοχή: η επιρροή της ελληνικής και ρωμαϊκής τέχνης και κλασική αναγέννηση. Οι περισσότερες των εκτύπωμένων –τυπωμένων μορφών της έκθεσης έχουν πλούσιο σώμα, προφητική νατουραλιστική παρουσία, όλο και περισσότερο εγκόσμια, ανθρωπιστική τάση στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, η οποία θα διέβρωνε περαιτέρω την κοσμική εξουσία των Χριστιανικών ιδρυμάτων-οργάνων.

Ενώ μερικές επισκέπτριες-ες μπορούν να συνεπαρθούν από τα ακαδημαϊκά-λόγια ζητήματα και τα βιβλικά θέματα από την τόσο επιδέξια πνευματική διάθεση της έκθεσης, η εικονογραφική και αφηγηματική έξαρση θα γοητεύσουν πολλές άλλες-ους. Μεταξύ μιας σειράς δραματικών σκηνών που χαράσσονται από τον Philips Galle το 1565 είναι μια που παρουσιάζει στρατιώτες, που πετούν τους κατήγορους του Δανιήλ στη φωλιά των λεόντων, μια βραχώδη τρύπα στο έδαφος. Η υπερδραστήρια χορογραφία των σπαρασόντων, ημίγυμνων ανδρών και των αδηφάγων τεράτων - αναζωογονημένων από το παιχνίδι του φωτός και σκιάς και των σχεδίων του Μιχαήλ Άγγελου - είναι σχεδόν κωμικώς τρομακτική.

Η σεξουαλική πτυχή του Ιησού, για την οποία ο ιστορικός τέχνης, Leo Steinberg, έχει γράψει τόσο εύγλωττα, είναι παντού στην έκθεση. Σε ένα έγχρωμο χαρακτικό του Hans I Collaert, περίπου το 1575-80, παρουσιάζεται ο Ιησούς και οι δύο κλέφτες καρφωμένοι και δεμένοι με σχοινί στους σταυρούς τους, μοιάζουν με Ολύμπιους Θεούς ή σύγχρονους αθλητές που έχουν ενισχυθεί με στεροειδή. Η ευσέβεια μόλις που καλύπτει τον ερωτισμό.

Οι γυναικείες φιγούρες είναι μειονότητα κι εδώ. Στα μεγάλα χαρακτικά του Goltzius, που είναι θαυμάσια φωτεισμένες, ο Ευαγγελισμός και Ιερή Οικογένεια, η Παναγία είναι το όραμα της γυναικείας γλυκύτητας. Αλλά υπό την αιγίδα της πατριαρχικής χριστιανοσύνης, οι γυναίκες γενικώς ήταν και είναι ύποπτες. Μια, από μια σειρά εκτυπώσεων του Lucas, «Η Μικρή Δύναμη των Γυναικών» (1517), παρουσιάζει την αποπλανητική-σαγηνευτική Jael να καρφώνει ένα καρφί στο κεφάλι του κοιμώμενου τύραννου Sisera (Κριτές 4:1722). Έχει τίτλο από την αναφορά των Εκκλησιαστών-Ecclesiasticus: «Όλη η αμαρτία-διαφθορά- κακό είναι μικρή σε σύγκριση με την αμαρτία-διαφθορά-κακό μιας γυναίκας».

Πόσο έχουμε προοδεύσει πραγματικώς από αυτό το συναίσθημα είναι αντικείμενο συζήτησης. Αυτό που παραμένει αναμφισβήτητο, όμως, είναι η ικανότητα των Ολλανδών χαρακτών να μετρούν τα ύψη και τα βάθη της ευρωπαϊκής ψυχής.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 18.6.09 και το μεταφράσαμε, από την εφημερίδα New York Times γραμμένο από τον Ken Johnson http://www.nytimes.com/2009/06/19/arts/design/19mobia.html?_r=1&scp=1&sq=&st=nyt

Εκδημοκράτηση ζητά, η δημοσιγράφισσα Nadine Al-Budair

Εκδημοκράτηση στον Αραβικό και Μουσουλμανικό Κόσμο.

Σαουδή Δημοσιογράφισα: Γιατί η πολυγαμία είναι μόνο για άνδρες;

Στις 11 Δεκεμβρίου 2009, η Σαουδή δημοσιογράφισσα Al-Budair, παρουσιάστρια στην Αραβική γλώσσα του αμερικανικού τηλεοπτικού σταθμού Al-Hurra, δημοσίευσε ένα σατυρικό άρθρο με τον τίτλο «Εγώ και οι τέσσερεις σύζυγοί μου» στην ανεξάρτητη Αιγυπτιακή εφημερίδα Al-Masri Al-Yawm. Σε αυτό αναρωτήθηκε γιατί, αν ένας Μουσουλμάνος μπορεί να έχει πάνω από τέσσερεις συζύγους, μια Μουσουλμάνα δεν μπορεί να έχει τέσσρεις συζύγους και έτσι να τελειώσει η διάκριση μεταξύ γυναικών και ανδρών σε αυτή την κυριαρχία.

Το άρθρο άναψε φωτιά στη θρησκευόμενη μερίδα της Σαουδικής Αραβίας, ενώ στην Αίγυπτο υπήρχε μια διαμάχη μεταξύ εκείνων που είναι κατά της Al-Budair και εκείνων που την υπερασπίζονται, λέγοντας πως η μόνη της πρόθεση ήταν να τραβήξει την προσοχή στις διακρίσεις εναντίον των γυναικών στο Μουσουλμανικό κόσμο.

Παρακάτω είναι αποσπάσματα από το άρθρο και κάποιες από τις αντιδράσεις που προκάλεσε το άρθρο:

Al-Budair: έχω και εγώ το δικαίωμα επίσης να έχω τέσσερεις συζύγους.

[Παρακαλώ] επιτρέψτε μου να παντρευτώ τέσσερεις [σύζυγους], ή ακόμα και πέντε ή εννέα, ει δυνατόν. Επιτρέψτε μου να σας μιμηθώ [άνδρες], και να τους επιλέξω σύμφωνα με τις πιό άγριες [ιδιοτροπίες] της φαντασίας μου. Θα επιλέξω [συζύγους] διάφορων σχημάτων και των μεγεθών: ένα κοκκινομάλλη και ένα μελαχρινό, ένα ψηλό και ένα κοντό. Θα επιλέξω [συζύγους] διάφορων αιρέσεων, θρησκειών, υπηκοοτήτων, και εθνών, και σας υπόσχομαι να [διατηρήσω] να τελειοποιήσω την αρμονία μεταξύ τους. Δεν θα μαλώσουν ποτέ, επειδή [τελικώς-πάνω από όλα], έχουν μια σύζυγο από κοινού.

«Γράψτε μου ένα αστικό δίκαιο, ή [επαν-] ερμηνεύστε κάποιο θρησκευτικό νόμο [με το να] προσθέσετε σε αυτόν μια νέα πρόταση, [όπως κάνουν μέσα] σε εκείνες οι θρησκευτικές αποφάσεις [που παρακινούνται] από ένα ξαφνικό αυθορμητισμό… [και τίθεται σε ισχύ] χωρίς οποιαδήποτε προγενέστερη προειδοποίηση. Ακριβώς όπως με υποβάλλετε αδικαιολογήτως σε [διάφορους τύπους γάμων] - [όπως] mut'a, 'urf, misyaf, misyar και γάμους ερωτικών συντροφισσών-ων [2] και άλλες φαλτσαριστές [εφευρέσεις] - επιτρέψτε μου να παντρευτώ τέσσερεις [άνδρες].

«Την τελευταία φορά που διεκδίκησα το δικαίωμά μου να επιτραπεί να έχω διάφορους συζύγους… οι γυναίκες το καταδίκασαν πριν ακόμη το κάνουν οι άνδρες… Η βάση της απαίτησή μου ήταν η επιμονή μου στη μονογαμία και η αποφασιστικότητά μου να προκαλέσω τους άνδρες απαιτόντας το δικαίωμα να νοιώσουν πως αισθάνονται οι γυναίκες-σύζυγοι… όταν παίρνουν τέσσερις συζύγους. Δεν δοξάζει τους άνδρες αυτό [το δικαίωμά τους], δεν το προσδοκούν δημόσια και μυστικά; Όποτε [το ζήτημα] του μονοπωλείου των αδρών στη [πολυγαμία] εμφανίζεται στη συζήτηση, καμία-νεις δεν μπορεί να μου δώσει ένα πειστικό [επιχείρημα] γιατί δεν μπορώ [επίσης] να πάρω τέσσερις συζύγους...

Πολλές-οι λένε ότι η πολυγαμία είναι η λύση [στο πρόβλημα] των ανδρών που πλήτουν και μπουχτίζουν με τις συζύγους τους, [και έναν τρόπο να ασχοληθούν] με τα δικά τους συναισθήματα. Εντούτοις, η πολυγαμία παραβιάζει τη Συνθήκη CEDAW. [3] [εκτός αυτού,] τι γίνεται με τα συναισθήματα της γυναίκας; Είτε η πολυγαμία να επιτρέπεται και για τις [γυναίκες και τους άνδρες], ειδάλλως επαν-χαρτογραφείστε [τη συνήθεια του] γάμου ώστε να λυθεί αυτό το πρόβλημα της πλήξης, το οποίο είναι η μόνιμη δικαιολογία των ανδρών. Μέχρις ότου [ένα από αυτά τα πράγματα να συμβεί], θα συνεχίσω να ρωτώ: Ποια λύση [έχω] εάν πλήτω-βαριέμαι με το σώμα του συζύγου μου ή [αρχίσω] να τον αισθάνομαι [όπως] αισθάνομαι για τον αδελφό μου;» [4]

Σάουδας κληρικός: Διώξτε την Al-Budair νομικά, Σαουδές-οι φιλελεύθερες αρθρογράφισες-οι: η Al-Budair δεν υποστηρίζει την πολυανδρία, το άρθρο της ήταν σατυρικό.

Το άρθρο της Al-Budair καταδικάστηκε εντόνως από τα μέλη του θρησκευτικού κατεστημένου, μερικά από τα οποία την έχουν αποκαλέσει «γραμματέα του Σατανά» στο παρελθόν. Ο Sheikh «Abdallah Al-Muni», μέλος του σαουδικού ανώτερου Συμβουλίου κληρικών, που καλείται να την διώξει νομικά για τις δηλώσεις της που αντιτίθενται-αντιφάσκουν με το Κοράνι και τη Sunna. Σε μια συνέντευξη στη σαουδική καθημερινή εφημερίδα Sabq, Al-Muni» δήλωσε πως η Al-Budair ήταν «μια αμαρτωλή που εκτρέπει [άλλες-ους] από το σωστό δρόμο» και ότι το μουσουλμανικό έθνος αντιτάχθηκε εντελώς στις απόψεις της. Ούτε τα μετριοπαθή μουσουλμανικά ρεύματα δεν θα τολμούσαν να εκφράσουν τέτοιες απόψεις, είπε. [5]

Αντιθέτως, η σαουδή φιλελεύθερη ποιήτρια και αρθρογράφισα Halima Al-Muzaffar είπε πως οι επικρίτριες-ες της Al-Budair είναι ρηχές-οι και αδιάλλακτες-οι. Σε μια συνέντευξη στον ιστοχώρο www.islamonline.net, επισήμανε ότι η Al-Budair χρησιμοποίησε μόνο τη σάτυρα για να φωτίσει ένα ευαίσθητο θέμα και να δώσει κυρίως στους αναγνώστες την αίσθηση αυτού που οι γυναίκες αισθάνονται όταν ο σύζυγός τες παίρνει μια άλλη σύζυγο. Η Halima Al-Muzaffar τόνισε ότι καμιά-νεις δεν σημαίνει ότι πράγματι υποστηρίζει πως η πολυγαμία πρέπει να επιτρέπεται στις γυναίκες καθώς επίσης και στους άνδρες. [6]

Σαουδός αρθρογράφος «Aziza Al-Muni» έγραψε στην εφημερίδα «Okaz» πως ο σάλος για το άρθρο της Al-Budair ήταν αδικαιολόγητος: «… Η Nadine δεν είναι η πρώτη γυναίκα που αντιτίθεται στην πολυγαμία, και δεν είναι η πρώτη που έχει απαιτήσει να περιορστεί ή να απαγορευθεί. Γιατί λοιπόν [το άρθρο της] προκάλεσε τόσο πολλά προσβλητικά και υστερικά [σχόλια], και ακόμη και απειλές για [νομική] δίωξη εναντίον της; Η Nadine έγραψε [μόνο] ότι θέλησε να είναι ίση με τον άνδρα, και επομένως απαίτησε να έχει την άδεια για τέσσερις συζύγους… Καταλαβαίνω το σκοπό [αυτής της δήλωσης] της, και υποθέτω ότι [πραγματικώς] δεν σημαίνει ότι υποστηρίζει την πολυανδρία, δεδομένου ότι είναι ενάντια στην πολυγαμία [σε οποιαδήποτε μορφή]. Θέλησε μόνο να πει στους άνδρες που ασκούν την πολυγαμία ότι αυτή είναι μια άσχημη πράξη που αφήνει πληγές-σημάδια στις καρδιές των συζύγων τους…» [7]

Διαμάχη για το άρθρο στην Αίγυπτο

Μετά από τη δημοσίευση του άρθρου, ο Αιγύπτιος βουλευτής Khaled Fuad, αναπληρωτής πρόεδρος του κόμματος «Sha'b», κατέθεσε μια νομική δίωξη εναντίον της Nadine Al-Budair και ενάντια στην εφημερίδα Al-Masri Al-Yawm για «αισχρές δημοσιεύσεις». [8] Ο συντάκτης της εφημερίδας, Majdi Al-Jallad, είπε σε απάντηση ότι δεν θα σταματήσει να δημοσιεύει άρθρα της Nadine Al-Budair, επειδή είναι άριστη συγγράφισα, που δεν πρέπει να καταδικαστεί ακριβώς επειδή επέλεξε να γράψει σε σατυρικό ύφος. Επίσης υπογράμμισε ότι δεν απαιτεί πραγματικώς να επιτραπεί η πολυανδρία, επειδή ξέρει τη θρησκεία της καλά. Προσπαθεί μόνο να επιστήσει την προσοχή σε ένα κοινωνικό πρόβλημα, δηλαδή αυτό των ανδρών που χρησιμοποιούν τη συνήθεια της πολυγαμίας για να ταπεινώνουν τις γυναίκες». [9]

Διχάστηκαν οι απόψεις των Αιγυπτίων κληρικών για το άρθρο. Εκείνες-οι που το καταδίκασαν είπαν ότι είναι εχθρικό στο Ισλάμ και στόχευσε στην παραγωγή της τριβής μέσα στην αιγυπτιακή κοινωνία. Δήλωσαν ότι η Nadine Al-Budair δεν είχε κανένα δικαίωμα να επιτεθεί στις αρχές της πίστης και πρέπει να εμποδιστεί να το επαναλάβει. Εκείνες-οι που την υπερασπίζονται επισήμαναν ότι ήθελε μόνο να διαμαρτυρηθεί ενάντια στη σκληρή συμπεριφορά που μερικές γυναίκες δέχονται από τους συζύγους τες. [10]

Η Nadine Al-Budair απαντά στην κριτική: Τα όσα έγραψα αποκόπηκαν από το συνολικό περιεχόμενο.

Απαντώντας στην κριτική, η Nadine Al-Budair διευκρίνισε ότι είναι ενάντια στην πολυγαμία οποιουδήποτε είδους, και ότι ο σκοπός του άρθρου της ήταν να προκαλέσει τους άνδρες: « … Από τότε που δημόσιευσα το άρθρο μου… ο κόσμος είναι υπ’ ατμόν και έχει οργιστεί μαζί μου. Έχουν διαδώσει φήμες ότι θέλω μια συλλογή συζύγων, όταν [στην πραγματικότητα] ένας μού είναι αρκετός… [έγραψα το άρθρο] για εκείνες τις ανθρώπους… οι οποίες-οι πετούν συνθήματα, χωρίς να έχουν γνώση τι σημαίνουν, κατηγορήστε τις αιρετικές αρθρογράφισες-ους, κάψτε τα βιβλία που δεν έχουν διαβάσει, απαγορεύστε τις ταινίες χωρίς να δείτε [έστω και] ένα τμήμα τους, μισήστε την τέχνη, την ποίηση, και τη μουσική… Το έγραψα [ακριβώς] για εκείνες-ους τις ανθρώπους που δεν κατάλαβαν τι έγραψα, παρά μόνο μια πρόταση που τις έκανε τρελλές-ους [από θυμό].

«Ουρλιάζετε με οργή ακριβώς επειδή [έγραψα] μερικές λέξεις για την ισότητα; Τρελαίνεστε [από θυμό] ακριβώς επειδή κράτησα έναν καθρέφτη στα πρόσωπά σας; Ζήτησα μόνο να είμαι στα πόδια σας… Θα ανεχόσασταν ό,τι πρέπει να ανεχτώ [ως γυναίκα]; Θα το ανεχόσαστε εάν σας κατηγορούσα… πως φτάσατε στην ηλικία των 60 και αντικατέστησα το γερασμένο σώμα σας [με ένα νέο], με τον ίδιο τρόπο που αντικαθιστάτε τα κομμάτια του αυτοκίνητου σας; Δεν θα αναμένατε να ξεσηκωθώ εναντίον αυτού, ακριβώς όπως εσείς εξεγερθήκατε [κατά του άρθρο μου]; Γιατί πρέπει να παραμείνω σιωπηλή; Δεν είναι επειδή συνεχίζετε να χρησιμοποιείτε τη θρησκεία ως πρόφαση της πρακτικής της πολυγαμίας στην πλέον ριζοσπαστική και τρελλή μορφή της; …

Αποκόψατε το άρθρο μου από το όλο περιεχόμενο και το χωρίσατε από την σκόπιμη έννοιά του - [δηλαδή] μια αίτηση για δικαιοσύνη και ευτυχέστερους γάμους. Πρόβαλα αυτές τις ερωτήσεις επειδή ξέρω, όπως κι εσείς, ότι τα περισσότερα [ζευγάρια] που παντρεύονται στη [κοινωνία] μας δεν είναι ευτυχισμένα, και πλήτουν-βαριούνται μετά από μια χρονιά [γάμου]. Ο άνδρας λύνει [αυτό το πρόβλημα] μέσω της πολυγαμίας, αλλά ποια-τι είναι η σύζυγος για να το κάνει; Πιστεύω στη μονογαμία επειδή ταιριάζει στις περιστάσεις και το πνεύμα της εποχής μας, [και εντέλεται-εξουσιοδοτείται από] κάτι που λίγες-οι έχουν δοκιμάσει – δηλαδή την αγάπη. Πιστεύω ότι [ότι γυναίκες και άνδρες] πρέπει να είναι ίσες-οι στα δικαιώματά και τα καθήκοντά … Σκέφτομαι ότι [η συνήθεια] της πολυγαμίας πρέπει να επαναξιολογηθεί, επειδή ακόμη και τα πιό συντηρητικά αραβικά κράτη έχουν υπογράψει τη Συνθήκη CEDAW …» [11]

Nadine Al-Budair

Σημειώσεις:

[1] Η Al-Budair έκανε τις παρόμοιες δηλώσεις σε μια συνέντευξη στο φιλελεύθερο ιστοχώρο Elaph πέρυσι, στο οποίο υποστήριξε ότι μια γυναίκα χρειάζεται τέσσερις συζύγους, έναν παραπάνω από τον άνδρα που χρειάζεται τέσσερεις συζύγους (www.elaph.com, 28-29 Ιανουαρίου 2008).

[2] Αυτές είναι διάφορες μορφές γάμων που επιτρέπονται στο Ισλάμ. Mut'a γάμος (ευχαρίστησης), που επιτρέπεται στο Σιϊτικό Ισλάμ, συμβάλλεται-συμφωνείται για μια περιορισμένη χρονική περίοδο, και δεν απαιτείται διαζύγιο για να τελειώσει. 'Urf γάμος (παραγγελίας-εθίμου ), είναι μια ρύθμιση που δεν απαιτεί μια επίσημη σύμβαση-συμφωνια και δεν παρέχει στη γυναίκα κανένα δικαίωμα. O Misyaf γάμος ασκείται μεταξύ των πλούσιων ανδρών από το Κόλπο που πηγαίνουν θερινές διακοπές στην Υεμένη και παντρεύονται ντόπια κορίτσια για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο – για δεκαπέντε μέρες μέσα σε δύο μήνες - χωρίς οι νύφες να γνωρίζουν το χρόνο παραγραφής. Ο misyar είναι ένας γάμος στον οποίο η γυναίκα εκχωρεί μερικά-ορισμένα από τα δικαιώματα που το Ισλάμ της παρέχει-χορηγεί, όπως το δικαίωμα σε ένα σπίτι και στην οικονομική στήριξη από το σύζυγό της και εάν έχει άλλες συζύγους, το κορίτσι έχει το δικαίωμα της ίσης κατανομής χρόνου και την προσοχής. Στο «φιλικό» γάμο, το κορίτσι παραμένει στο σπίτι της οικογένειάς της και η γυναίκα και ο άνδρας δεν διατηρούν μια κοινή οικογένεια αλλά συναντιούνται όποτε και οπουδήποτε θέλουν. Ο τελευταίος τύπος γάμου αποσκοπεί πρωτίστως στην ικανοποίηση των αναγκών νέων μουσουλμανίδων-ων στη δύση, οι οποίες-οι επιθυμούν να έχουν μια σχέση ερωτικής συντρόφισας-ερωτικού συντρόφου όπως συνηθίζεται στη δυτική κοινωνία, αλλά με τη θρησκευτική νομιμοποίηση.

Για αυτούς τους τύπους γάμων, δείτε MEMRI έρευνα και Ανάλυση αριθ. 291, «Γάμοι ευχαρίστησης στο Σουνιτικό και Σιϊτικό Ισλάμ», 31 Αυγούστου 2006, http://www.memri.org/report/en/0/0/0/0/0/0/1784.htm#_edn3.

[3] Η Συνθήκη για την Εξάλειψη Όλων των Μορφών Διάκρισης εναντίον των Γυναικών (CEDAW) έγινε αποδεκτή από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ΟΗΕ το 1979 και τέθηκε σε ισχύ το Σεπτεμβρίο της 1981.

[4] Al-Masri Al-Yawm (Αίγυπτος), 11 Δεκεμβρίου 2009.

[5] Sabq (Σαουδική Αραβία), 15 Δεκεμβρίου 2009.

[6] www.islamonline.net, 19 Δεκεμβρίου 2009.

[7] ΄Okaz (Σαουδική Αραβία), 27 Δεκεμβρίου 2009.

[8] Στις 4 Ιανουαρίου 2010, αναφερθηκεο ότι ο Αιγύπτιος Γενικός Εισαγγελέας διέταξε μια έρευνα σχετικά με τα παράπονα του βουλευτή Fuad.

[9] www.alarabiya.net, 15 Δεκεμβρίου 2009.

[10] www.bbc.co.uk, 19 Δεκεμβρίου 2009.

[11] Al-Rai (Κουβέιτ), 20 Δεκεμβρίου 2009.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 27.1.10 και το μεταφράσαμε από την http://www.memri.org/report/en/0/0/0/0/0/0/3934.htm

Ίδια δικαιώματα με τις έγγαμες

«Ίδια δικαιώματα με έγγαμες-ους»

Το Σύμφωνο Συμβίωσης στη Γερμανία είναι ένα θέμα που συζητείται από το 1956.

Νομοθετικά ωστόσο καθιερώθηκε και έλαβε την τελική μορφή του στα τέλη της δεκαετίας του '90, ενώ πριν από λίγα χρόνια επεκτάθηκε και για τα ζευγάρια ιδίου φύλου με το λεγόμενο Σύμφωνο Συμβίωσης για ΛεΠΑΤ που κατ' επέκταση περιλαμβάνει και τον γάμο των ΛεΠΑΤ ζευγαριών.

Παρά το γεγονός ότι σε κάθε κρατίδιο η νομοθεσία αποκλίνει σε διάφορες επιμέρους λεπτομέρειες, οι γενικές αρχές του Συμφώνου είναι ίδιες σε ολόκληρη τη Γερμανία.

Βασικές προϋποθέσεις για ένα ζευγάρι που επιθυμεί να κατοχυρώσει τη ζωή του με το Σύμφωνο Συμβίωσης, είναι οι εξής: Κανένα από τα δύο μέλη δεν πρέπει πριν από τη σύναψη του Συμφώνου να λαμβάνει από το κράτος επιδόματα κοινωνικής βοήθειας ή επίδομα ανεργίας ή οποιαδήποτε άλλη κοινωνική παροχή. Και τα δύο μέλη πρέπει να έχουν τα δικά τους εισοδήματα και να μην εξαρτώνται από κρατικές παροχές. Το μέτρο αυτό λαμβάνεται προκειμένου να αποφεύγεται η κατάχρηση του νόμου περί κοινωνικών παροχών από πρόσωπα που θέλουν να κατοχυρώσουν τη σχέση τους όχι για να συμβιώσουν, αλλά για να αποκομίσουν οικονομικά και φορολογικά οφέλη.

Αλλη προϋπόθεση είναι το ζευγάρι που θα συνάψει το Σύμφωνο Συμβίωσης να μένει μαζί -κάτω από την ίδια στέγη- τουλάχιστον τρία χρόνια πριν από την υπογραφή του Συμφώνου.

Η σύναψη του Συμφώνου Συμβίωσης γίνεται σε δημαρχεία των γερμανικών πόλεων ή -στην περίπτωση της Βαυαρίας- και σε συμβολαιογραφικά γραφεία. Τα ζευγάρια που ζουν μαζί και έχουν κατοχυρώσει το Σύμφωνο Συμβίωσης -ανεξαρτήτως του αν είναι ΛεΠΑΤ ή μη- έχουν τα ίδια δικαιώματα με τα ζευγάρια που έχουν τελέσει γάμο.

Τα δικαιώματα αυτά αφορούν φορολογικά θέματα, θέματα κληρονομιάς, κοινωνικών παροχών, ασφαλιστικά, εργασιακά, οικογενειακά, αλλά και δικαιώματα παιδοθεσίας. Υπολογίζεται ότι στη Γερμανία κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες ζευγάρια προσφεύγουν στο Σύμφωνο Συμβίωσης.

Σύμφωνα με την αρμόδια Στατιστική Υπηρεσία, το 2008 υπογράφηκαν 68.500 Σύμφωνα Συμβίωσης, τα περισσότερα από αυτά στο Βερολίνο.

Η νομοθεσία είναι περίπου η ίδια, με μικρές αποκλίσεις, και στην Αυστρία, αλλά και στην Ελβετία.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 19.12.09 στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, στην http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=113613