Παράρτημα Σύστασης CM/Rec (2010) Α'

Τελικά αυτό που θα γίνει σε οτι αφορά την δήθεν εξίσωση Γάμου-Συμφώνου Συμβίωσης που σήμερα 15.11.16 συζήτησε την Βουλή είναι πως θα πάρει τον παλιό νόμο 3304/2005 περί ίσης μεταχείρισης και θα προσθέσει την ταυτότητα κοινωνικού φύλου κ αυτό είναι όλο.

Να πούμε επίσης πως ο Νόμος 3304/2005 αφορούσε την ίση μεταχείρηση στην εργασία. 

Η ευρωπαϊκή επιτροπή έχει ηδη κάνει σύσταση προς τις χώρες για το θέμα της ισότητας προς τις Lgbtiq από το 2010 η Ελλάδα περί άλλων τιρβάζει.

Σύσταση CM/Rec (2010)5 της Υπουργικής Επιτροπής των χωρών μελών σχετικά με μέτρα για την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου (Υιοθετήθηκε από την Υπουργική Επιτροπή στις 31 Μαρτίου 2010 κατά την 1081η συνεδρίαση των Αναπληρωτών Υπουργίνων-ών)Η Επιτροπή, σύμφωνα με τους όρους του Άρθρου 15β του Καταστατικού του Συμβουλίου της Ευρώπης,

Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο σκοπός του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι η επίτευξη μεγαλύτερης ενότητας μεταξύ των μελών του και ότι ο σκοπός αυτός μπορεί να επιτευχθεί, κατά κύριο λόγο, με κοινή δράση στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων,

Υπενθυμίζοντας ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οικουμενικά και ισχύουν για όλα τα πρόσωπα και υπογραμμίζοντας συνεπώς τη δέσμευσή του να εγγυάται την ίση αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων και την απόλαυση των δικαιωμάτων και ελευθεριών τις-τους χωρίς διακρίσεις λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, γλώσσας, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων, εθνικής ή κοινωνικής καταγωγής, σχέσης με εθνική μειονότητα, ιδιοκτησίας, γέννησης ή άλλης κατάστασης, σύμφωνα με τη Σύμβαση για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών ( ETS αριθ. 5) (εφεξής: «η Σύμβαση») και τα πρωτόκολλά της,

Αναγνωρίζοντας ότι η μη διακριτική μεταχείριση από κρατικούς φορείς, όπως επίσης η λήψη θετικών κρατικών μέτρων για την προστασία από κάθε διακριτική μεταχείριση, συμπεριλαμβανομένων των μη κρατικών φορέων, είναι θεμελιώδη συστατικά του διεθνούς συστήματος προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών,

Αναγνωρίζοντας ότι εδώ και αιώνες, οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές και οι τρανς υπόκεινται σε λεσβοφοβία, αμφιφοβια, τρανσφοβία και άλλες μορφές μισαλλοδοξίας και διακρίσεων ακόμη και μέσα στην ίδια τις-τους την οικογένεια - συμπεριλαμβανομένης ποινικοποίησης, περιθωριοποίησης, κοινωνικού αποκλεισμού και βίας - λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας κοινωνικού φύλου, και ότι πρέπει να ληφθεί συγκεκριμένη δράση προκειμένου να διασφαλιστεί η πλήρης απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αυτών των προσώπων,

Λαμβάνοντας υπόψη τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (εφεξής: «το Δικαστήριο») και άλλων διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων που θεωρούν το σεξουαλικό προσανατολισμό απαγορευμένο λόγω διάκρισης και έχουν συμβάλει στην επαύξηση της προστασίας των δικαιωμάτων των τρανς,

Υπενθυμίζοντας ότι σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου, κάθε διαφορετική μεταχείριση –προκειμένου να μη χαρακτηριστεί διακριτική – πρέπει να έχει αντικειμενική και εύλογη αιτιολογία, δηλαδή να επιδιώκει ένα θεμιτό σκοπό και να χρησιμοποιεί μέσα που είναι ευλόγως ανάλογα προς τον επιδιωκόμενο σκοπό,

Λαμβάνοντας υπόψη την αρχή σύμφωνα με την οποία καμιά-κανείς δεν μπορεί να επικαλεσθεί τις πολιτιστικές, παραδοσιακές ή θρησκευτικές αξίες αλλά ούτε και τους κανόνες της «επικρατούσας κουλτούρας» για να αιτιολογήσει το μισαλλόδοξο λόγο ή κάθε άλλη μορφή διακρίσεων, συμπεριλαμβανομένων των λόγων σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου,

Έχοντας υπόψη το μήνυμα της Επιτροπής Υπουργών προς τις διευθύνουσες επιτροπές αλλά και άλλες επιτροπές που εμπλέκονται στη διακυβερνητική συνεργασία του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα ίσα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς, που υιοθετήθηκε στις 22 Ιουλίου 2008, καθώς επίσης τις σχετικές συστάσεις,

Έχοντας κατά νου τις συστάσεις που έχει εκδώσει από το 1981 η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης σχετικά με τις διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου, όπως και τη Σύσταση 211 (2007) του Κογκρέσου των Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης σχετικά με την «ελευθερία του συνέρχεσθαι και την ελευθερία έκφρασης των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς».

Εκτιμώντας το ρόλο του Επιτρόπου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ως προς την παρακολούθηση της κατάστασης των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς στις χώρες μέλη όσον αφορά τις διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας κοινωνικού φύλου,

Λαμβάνοντας υπόψη την κοινή δήλωση 66 χωρών στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών τη 18η Δεκεμβρίου 2008, όπου κατήγγειλαν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας κοινωνικού φύλου, όπως φόνους, βασανιστήρια, αυθαίρετες συλλήψεις και «στέρηση οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος στην υγεία»,

Υπογραμμίζοντας ότι οι διακρίσεις και ο κοινωνικός αποκλεισμός λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας κοινωνικού φύλου μπορούν να καταπολεμηθούν με μέτρα που στοχεύουν, τόσο εκείνες-ους που υφίστανται τέτοιες διακρίσεις ή αποκλεισμό, όσο και το γενικότερο πληθυσμό.

Συνιστά στις χώρες μέλη: 1. να εξετάσουν την ισχύουσα νομοθεσία και λοιπά μέτρα, να προβούν σε αναθεώρησή τους, να συλλέξουν και να αναλύσουν τα σχετικά δεδομένα προκειμένου να ελέγξουν και να επανορθώσουν κάθε άμεση ή έμμεση διάκριση λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου,

2. να διασφαλίσουν ότι τα νομοθετικά και λοιπά μέτρα θεσπίζονται και εφαρμόζονται αποτελεσματικά για την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας κοινωνικού φύλου, να διασφαλίσουν το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς, και να προωθήσουν την ανεκτικότητα προς όφελός τις-τους,

3. να διασφαλίσουν ότι τα θύματα των διακρίσεων είναι ενήμερα και έχουν πρόσβαση σε αποτελεσματικά ένδικα μέσα ενώπιον εθνικής αρχής, και ότι τα μέτρα για την καταπολέμηση των διακρίσεων, συμπεριλαμβάνουν, όπου κρίνεται αναγκαίο, κυρώσεις για παραβιάσεις και διατάξεις για επαρκή αποζημίωση των θυμάτων των διακρίσεων,

4. να χρησιμοποιούν ως κατευθυντήριες γραμμές στη νομοθεσία, τις πολιτικές και τις πρακτικές τους τις αρχές και τα μέτρα που περιλαμβάνονται στο παράρτημα της παρούσας Σύστασης,

5. να διασφαλίσουν ότι θα λάβουν τα απαραίτητα μέτρα και δράσεις προκειμένου η παρούσα Σύσταση, συμπεριλαμβανομένου του παραρτήματός της, να μεταφραστεί και να διαδοθεί όσο το δυνατόν ευρύτερα.

Παράρτημα στη Σύσταση CM/Rec (2010)5

I. Δικαίωμα στη ζωή, την ασφάλεια και την προστασία από τη βία

A. «Εγκλήματα μίσους» και άλλα κρούσματα μισαλλοδοξίας

1. Οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν αποτελεσματικές, άμεσες και αμερόληπτες έρευνες για τις φερόμενες υποθέσεις εγκλημά των και άλλων αδικημάτων, όπου υπάρχει εύλογη υποψία ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός ή η ταυτότητας κοινωνικού φύλου του θύματος αποτέλεσαν κίνητρο για τη δράστρια-η. Οφείλουν περαιτέρω να διασφαλίσουν ότι δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στη διερεύνηση αυτών των εγκλημά των και αδικημάτων όταν φέρονται ότι τελέστηκαν από όργανα καταστολής ή άλλα πρόσωπα που δρουν με επίσημη ιδιότητα, και ότι οι υπεύθυνες-οι αυτών των πράξεων οδηγούνται στη δικαιοσύνη και, όταν απαιτείται, τιμωρούνται προκειμένου να αποφευχθεί η ατιμωρησία.

2. Οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι κατά την επιμέτρηση της ποινής, η προκατάληψη έναντι του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας κοινωνικού φύλου, ως κίνητρο, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ως επιβαρυντική περίσταση.

3. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν ότι τα θύματα και οι μάρτυρες των «εγκλημάτων μίσους» και άλλων αδικημάτων με κίνητρο το μίσος λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου ενθαρρύνονται να καταγγέλλουν αυτά τα εγκλήματα και αδικήματα. Γι' αυτό το λόγο, οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν ότι οι δομές των αρχών επιβολής του νόμου, συμπεριλαμβανομένου του δικαστικού συστήματος, κατέχουν τις απαιτούμενες γνώσεις και δεξιότητες για να αναγνωρίσουν τέτοια εγκλήματα και αδικήματα, αλλά και να προσφέρουν στα θύματα και τις-τους μάρτυρες την κατάλληλη βοήθεια και υποστήριξη.

4. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν κατάλληλα μέτρα για να διασφαλίσουν την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια όλων των προσώπων που βρίσκονται σε φυλακές ή των οποίων η ελευθερία έχει περιοριστεί με άλλους τρόπους, συμπεριλαμβανομένων των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς, και κυρίως να λάβουν προστατευτικά μέτρα κατά των σωματικών επιθέσεων, του βιασμού και άλλων μορφών σεξουαλικής κακοποίησης, είτε τελούνται από συγκρατούμενες-ους, είτε από το προσωπικό. Τα μέτρα πρέπει να λαμβάνονται έτσι ώστε να προστατεύουν και να σέβονται επαρκώς την ταυτότητα κοινωνικού φύλου των τρανς.

5. Οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι τα σχετικά δεδομένα συλλέγονται και αναλύονται ως προς την πρόληψη και τη φύση της διάκρισης και της έλλειψης ανεκτικότητας λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας κοινωνικού φύλου, και ιδίως όσον αφορά τα «εγκλήματα μίσους» και τα κρούσματα μισαλλοδοξίας που σχετίζονται με το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα κοινωννικού φύλου.

B. «Μισαλλόδοξος λόγος»

6. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για να καταπολεμήσουν όλες τις μορφές έκφρασης, συμπεριλαμβανομένων των μέσων ενημέρωσης και του διαδικτύου, που μπορεί εύλογα να θεωρηθεί ότι παροτρύνουν, προπαγανδίζουν ή προωθούν το μίσος ή άλλες μορφές διακρίσεων κατά των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς. Τέτοιος «μισαλλόδοξος λόγος» πρέπει να απαγορεύεται και να καταγγέλλεται δημόσια οπουδήποτε κι αν εμφανίζεται. Όλα τα μέτρα πρέπει να σέβονται το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης σύμφωνα με το Άρθρο 10 της Σύμβασης και της νομολογία του Δικαστηρίου.

7. Οι χώρες μέλη οφείλουν να εγείρουν την επίγνωση των δημόσιων αρχών και δημόσιων θεσμών σε όλα τα επίπεδα των αρμοδιοτήτων τους να απέχουν από δηλώσεις, ιδιαιτέρως σε μέσα ενημέρωσης, οι οποίες μπορεί εύλογα να κατανοηθούν ως νομιμοποίηση αυτού του μίσους ή των διακρίσεων.

8. Οι δημόσιες-οι λειτουργοί και άλλοι εκπρόσωποι του κράτους πρέπει να ενθαρρύνονται στην 4 προώθηση της ανεκτικότητας και στο σεβασμό των δικαιωμάτων των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς όταν εισέρχονται σε διάλογο με σημαντικές-ούς εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτισών-ών, συμπεριλαμβανομένων των μέσων ενημέρωσης, των φορέων άθλησης, των πολιτικών οργανώσεων και των θρησκευτικών κοινοτήτων.

II. Ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι

9. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν, σύμφωνα με το Άρθρο 11 της Σύμβασης, ότι το δικαίωμα για ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι μπορεί να ασκηθεί αποτελεσματικά χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου. Ιδιαίτερα, οι διοικητικές διαδικασίες που εισάγουν διακρίσεις, όπως η υπερβολική τυπολατρία για την καταχώρηση και την πρακτική λειτουργία σωματείων, πρέπει να αποτρέπονται και να καταργούνται. Πρέπει επίσης να ληφθούν μέτρα για την αποτροπή της κατάχρησης νομικών και διοικητικών διατάξεων, όπως αυτές που σχετίζονται με απαγορεύσεις που βασίζονται στη δημόσια υγεία, τη δημόσια ηθική και τη δημόσια τάξη.

10. Η πρόσβαση στη δημόσια χρηματοδότηση των μη κυβερνητικών οργανώσεων πρέπει να διασφαλίζεται χωρίς διάκριση λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου.

11. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για την αποτελεσματική προστασία των υπερασπιστών των δικαιωμάτων των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς εναντίον του μίσους και της εχθρότητας την οποία μπορεί να υφίστανται, ακόμη κι όταν φέρεται να τελείται από δημόσιους λειτουργούς, προκειμένου να τους επιτρέπεται να διεξάγουν ελεύθερα τις δραστηριότητές τους, σύμφωνα με τη Διακήρυξη της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης περί βελτίωσης της προστασίας των υπερασπιστριών-ών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και προώθησης των δράσεών τους.

12. Οι χώρες μέλη οφείλουν να εγγυώνται ότι ζητείται επαρκώς η συνδρομή των μη κυβερνητικών οργανώσεων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς κατά τη θέσπιση και εφαρμογή μέτρων που μπορεί να έχουν επιπτώσεις στα δικαιώματα αυτών των προσώπων.

III. Ελευθερία έκφρασης και ειρηνικής συνάθροισης

13. Οι χώρες μέλη οφείλουν λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν ότι, σύμφωνα με το Άρθρο 10 της Σύμβασης, το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης ασκείται αποτελεσματικά χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας της λήψης και της μετάδοσης ενημέρωσης για θέματα που σχετίζονται με το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα κοινωνικού φύλου.

14. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο για να διασφαλίσουν ότι το δικαίωμα στην ελευθερία ειρηνικής συνάθροισης που προβλέπεται από το Άρθρο 11 της Σύμβασης θα ασκείται αποτελεσματικά, χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου.

15. Οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι οι αρχές επιβολής του νόμου λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα για να προστατεύσουν τους συμμετέχοντες σε ειρηνικές διαδηλώσεις υπέρ των δικαιωμάτων των λεσβιών, γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς από κάθε παράνομη απόπειρα διατάραξης ή παρεμπόδισης της αποτελεσματικής απόλαυσης του δικαιώματος στην ελευθερία της έκφρασης και στην ειρηνική συνάθροιση.

16. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για να αποτρέψουν περιορισμούς στην αποτελεσματική άσκηση των δικαιωμάτων της ελευθερίας της έκφρασης και της ειρηνικής συνάθροισης που απορρέουν από την κατάχρηση νομικών ή διοικητικών διατάξεων, για 5 παράδειγμα για λόγους δημόσιας υγείας, δημόσιας ηθικής και δημόσιας τάξης.

17. Οι δημόσιες αρχές σε κάθε επίπεδο οφείλουν να ενθαρρύνονται να καταδικάζουν δημόσια, και κυρίως στα μέσα ενημέρωσης, κάθε παράνομη παρέμβαση στο δικαίωμα των προσώπων και ομάδων προσώπων να ασκούν την ελευθερία της έκφρασης και της ειρηνικής συνάθροισης, ιδίως όταν αφορά τα δικαιώματα των λεσβιών, γκέι, των αμφισεξουαλικών και τρανς. 


Βρίσκεστε στο Α' μέρος για να βρεθείτε στο Β' μέρος πατήστε εδώ


Τη σύσταση την βρήκαμε από την https://rm.coe.int/CoERMPublicCommonSearchServices/DisplayDCTMContent?documentId=09000016804c50b0 

Στη φωτογραφία έργο της Σοφίας Λασκαρίδου 1882-1965

Παράρτημα Σύστασης CM/Rec (2010) B'

IV. Δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής

18. Οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι θα καταργηθεί κάθε νομοθεσία που εισάγει διακρίσεις κοινικοποιώντας τις λεσβιακές, γκει, αμφισεξουαλικές σεξουαλικές πράξεις μεταξύ συναινούντων ενηλίκων, όπως και κάθε διαφορά όσον αφορά την ηλικία συναίνεσης για λεσβιακές και ετερόφυλες σεξουαλικές πράξεις. Θα πρέπει, επίσης, να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλιστεί ότι η ποινική νομοθεσία που, λόγω της διατύπωσής της, μπορεί να οδηγήσει σε διακριτική εφαρμογή, είτε θα καταργηθεί, είτε θα αναθεωρηθεί, είτε θα εφαρμοστεί κατά τρόπο που είναι συμβατή με την αρχή της μη διάκρισης.

19. Οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι τα προσωπικά δεδομένα που αναφέρονται στο σεξουαλικό προσανατολισμό ή στην ταυτότητα κοινωνικού φύλου ενός προσώπου δεν συλλέγονται, αποθηκεύονται ή άλλως χρησιμοποιούνται από δημόσιες αρχές, συμπεριλαμβανομένων ιδίως των δομών επιβολής του νόμου, εκτός κι αν κάτι τέτοιο κριθεί αναγκαίο για την επιδίωξη συγκεκριμένου θεμιτού και νόμιμου σκοπού. Τα τηρούμενα αρχεία που δεν συμβαδίζουν με αυτές τις αρχές πρέπει να καταστρέφονται.

20. Πρέπει να εξετάζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα οι προϋποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στο σώμα, για τη νομική αναγνώριση της μετάβασης φύλου, προκειμένου να αποφεύγονται εκείνες που είναι καταχρηστικές.

21. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για να εγγυηθούν την πλήρη νομική αναγνώριση της μετάβασης φύλου ενός πρσώπου σε όλες τις πτυχές της ζωής της-του, ιδίως καθιστώντας εφικτή την αλλαγή του ονόματος και του κοινωνικού φύλου στα δημόσια έγγραφα με σύντομο, διαφανή και προσβάσιμο τρόπο. Οι χώρες μέλη οφείλουν, επίσης, να διασφαλίσουν, εφόσον κριθεί απαραίτητο, την αντίστοιχη αναγνώριση και αλλαγές από μη κρατικές-ούς φορείς όσον αφορά σημαντικά έγγραφα, όπως εκπαιδευτικά ή εργασιακά πιστοποιητικά.

22. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσουν ότι από τη στιγμή που ολοκληρωθεί η μετάβαση φύλου και αναγνωριστεί νόμιμα σύμφωνα με τις παραγράφους 20 και 21, τότε διασφαλίζεται το δικαίωμα των τρανς να τελέσουν γάμο με ετερό πρόσωπο.

23. Όπου το εθνικό δίκαιο αναγνωρίζει δικαιώματα και υποχρεώσεις σε άγαμα ζευγάρια, οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι αυτά εφαρμόζονται χωρίς διακρίσεις, τόσο σε λεσβιακά, όσο και σε ετερό ζευγάρια, συμπεριλαμβανομένων των συνταξιοδοτικών παροχών και δικαιωμάτων ενοικίασης της επιζώσας συντρόφισσας-ου.

24. Όπου το εθνικό δίκαιο αναγνωρίζει τις καταχωρημένες σχέσεις μεταξύ λεσβιακών ζευγαριών, οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι το νομικό καθεστώς, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις τους είναι ισοδύναμα με τα αντίστοιχα των ετερό ζευγαριών σε ανάλογη κατάσταση.

25. Όπου το εθνικό δίκαιο δεν αναγνωρίζει δικαιώματα ή υποχρεώσεις για τις λεσβιακές καταχωρημένες σχέσεις και τα άγαμα ζευγάρια, οι χώρες μέλη οφείλουν να εξετάζουν τη δυνατότητα να παρέχουν στα λεσβιακά ζευγάρια νομικά ή άλλα μέσα για να αντιμετωπίζουν τα 6 πρακτικά προβλήματα που σχετίζονται με την κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ζουν από αυτήν την έλλειψη νομικής αναγνώρισης, χωρίς καμία απολύτως διάκριση έναντι των ετερό ζευγαριών.

26. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το βέλτιστο συμφέρον των παιδιών αποτελεί το πρωταρχικό κριτήριο για τη λήψη αποφάσεων που αφορούν τη γονική μέριμνα ή τη κηδεμονία ενός παιδιού, οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι τέτοιες αποφάσεις θα λαμβάνονται χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου. 27. Λαμβάνοντας υπόψη ότι το βέλτιστο συμφέρον των παιδιών αποτελεί το πρωταρχικό κριτήριο για τη λήψη αποφάσεων που αφορούν την παιδοθεσία, οι χώρες μέλη των οποίων το εθνικό δίκαιο επιτρέπει την ατομική παιδοθεσία, οφείλουν να διασφαλίσουν ότι ο νόμος εφαρμόζεται χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου.

28. Όπου το εθνικό δίκαιο επιτρέπει τις αγωγές υποβοηθούμενης αναπαραγωγής σε άγαμες, οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι η πρόσβαση σε τέτοιες αγωγές δεν ενέχει διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού.


V. Εργασία

29. Οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν την κατοχύρωση και την εφαρμογή κατάλληλων μέτρων που επιτρέπουν την αποτελεσματική προστασία κατά των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου στο χώρο της εργασίας και απασχόλησης στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Αυτά τα μέτρα πρέπει να καλύπτουν το υς όρους πρόσβασης στην εργασία, στις προαγωγές, στις απολύσεις, τις αμοιβές και άλλες εργασιακές συνθήκες, συμπεριλαμβανομένης της αποτροπής, της καταπολέμησης και της τιμωρίας της παρενόχλησης και άλλων μορφών θυματοποίησης.

30. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνεται στην παροχή αποτελεσματικής προστασίας στο δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής των τρανς στο πλαίσιο της εργασίας, ιδιαίτερα όσον αφορά τις αιτήσεις εργασίας, ώστε να αποτρέπεται η άσχετη διάδοση του ιστορικού του κοινωνκού φύλου τις-τους ή το πρώην όνομά τις-τους στην εργοδοσία και τις άλλες εργαζομένς;-ους.


VI. Εκπαίδευση

31. Λαμβάνοντας, ιδιαιτέρως, υπόψη τα υπερέχοντα συμφέροντα των παιδιών, οι χώρες οφείλουν να λάβουν τα κατάλληλα νομοθετικά και λοιπά μέτρα, απευθυνόμενες προς το εκπαιδευτικό προσωπικό και τις μαθήτριες-ές, ώστε να διασφαλίζεται ότι το δικαίωμα στην εκπαίδευση θα ασκείται αποτελεσματικά και χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας λοινωνικού φύλου. Αυτό περιλαμβάνει ιδιαίτερα τη διασφάλιση του δικαιώματος των παιδιών και των νέων στην εκπαίδευση σε ένα ασφαλές περιβάλλον, χωρίς βία, εκφοβισμό, κοινωνικό αποκλεισμό ή άλλες μορφές διακριτικής και ταπεινωτικής μεταχείρισης που συνδέονται με το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα κοινωνικού φύλου.

32. Λαμβάνοντας, ιδιαιτέρως, υπόψη τα υπερέχοντα συμφέροντα των παιδιών, πρέπει να ληφθούν αποτελεσματικά μέτρα σε όλα τα επίπεδα για να προωθηθεί η αμοιβαία ανεκτικότητα και ο σεβασμός στα σχολεία, ανεξάρτητα από το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα κοινωνικού φύλου. Συνεπώς, θα πρέπει να παρέχονται αντικειμενικές πληροφορίες σχετικά με το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα κοινωνικού φύλου, για παράδειγμα στα σχολικά προγράμματα και το εκπαιδευτικό υλικό, και να δίνονται σε μαθήτριες-ες και φοιτήτριες οι απαραίτητες πληροφορίες, προστασία και υποστήριξη προκειμένου να μπορέσουν να ζήσουν σύμφωνα με το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα κοινωνικού φύλου τις-τους. Περαιτέρω, οι χώρες μέλη οφείλουν να καταρτίσουν και να εφαρμόσουν πολιτικές ισότητας και ασφάλειας στο σχολείο καθώς και σχέδια δράσης, ενώ παράλληλα οφείλουν να διασφαλίσουν ουν την πρόσβαση σε επαρκή εκπαίδευση κατά 7 των διακρίσεων, διδακτικά βοηθήματα ή προγράμματα βοήθειας. Τέτοια μέτρα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τα δικαιώματα των γονέων για την εκπαίδευση των παιδιών τις-τους.


VII. Υγεία

33. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν τα κατάλληλα νομοθετικά και λοιπά μέτρα για να διασφαλίσουν ότι το υψηλότερο δυνατό επίπεδο υγείας ισχύει για όλες-ους χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου. Πρέπει να λάβουν ιδιαίτερα υπόψη τους τις ιδιαίτερες ανάγκες των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς στην κατάρτιση εθνικών προγραμμάτων υγείας συμπεριλαμβανομένων μέτρων καταπολέμησης των αυτοκτονιών, μελετών για την υγεία, προγραμμάτων ιατρικής επιμόρφωσης, σεμιναρίων κατάρτισης και επιμορφωτικού υλικού, καθώς, επίσης, στον έλεγχο και την αξιολόγηση της ποιότητας των υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης.

34. Κατάλληλα μέτρα πρέπει να λαμβάνονται προκειμένου να αποφεύγεται η κατηγοριοποίηση της λεσβιοσύνης ως αρρώστιας, σύμφωνα με τα πρότυπα της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας.

35. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για να διασφαλίσουν ότι οι τρανς έχουν επαρκή πρόσβαση στις κατάλληλες υπηρεσίες μετάβασης φύλου, συμπεριλαμβανομένης ψυχολογικής, ενδοκρινολογικής και χειρουργικής εμπειρογνωσίας στον τομέα της υγείας των τρανς, χωρίς να πρέπει να υποβάλλονται σε παράλογες προϋποθέσεις. Καμία-κανένας δεν πρέπει να υποβάλλεται σε διαδικασίες μετάβασης φύλου χωρίς τη συναίνεσή της-του.

36. Οι χώρες μέλη οφείλουν να λάβουν τα απαραίτητα νομοθετικά και λοιπά μέτρα για να διασφαλίσουν ότι όλες οι αποφάσεις, που περιορίζουν το κόστος που καλύπτεται από την ασφάλιση υγείας για διαδικασίες μετάβασης φύλου, είναι νόμιμες, αντικειμενικές και ανάλογες.


VIII. Στέγαση

37. Πρέπει να λαμβάνονται μέτρα που να διασφαλίζουν ότι η πρόσβαση σε επαρκή στέγαση θα εφαρμόζεται αποτελεσματικά και θα αφορά εξίσου όλα τα πρόσωπα, χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου. Τέτοια μέτρα πρέπει να αποσκοπούν ιδιαίτερα στην προστασία έναντι εξώσεων για λόγους διάκρισης και να εγγυώνται ίσα δικαιώματα για την απόκτηση και διατήρηση κυριότητας ακινήτων και άλλης ιδιοκτησίας.

38. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στον κίνδυνο έλλειψης στέγης που αντιμετωπίζουν οι λεσβίες, γκέι, οι αμφισεξουαλικές και τρανς, συμπεριλαμβανομένων νέων προσώπων και παιδιών που ενδέχεται να είναι ιδιαίτερα ευπαθή στον κοινωνικό αποκλεισμό, ακόμη κι από τις ίδιες τις οικογένειές τους. Ως προς αυτό, οι αντίστοιχες κοινωνικές υπηρεσίες πρέπει να παρέχονται στη βάση μίας αντικειμενικής αξιολόγησης των αναγκών κάθε προσώπου, χωρίς διακρίσεις. 


IX. Άθληση

39. Η λεσβοφοβία, αμφιφοβία είνναι διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας κοινωνικού φύλου στην άθληση, είναι - όπως ο ρατσισμός και οι άλλες μορφές διακρίσεων – μη αποδεκτές και πρέπει να καταπολεμούνται.

40. Οι αθλητικές δραστηριότητες και εγκαταστάσεις πρέπει να είναι προσβάσιμες σε όλους χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου. Πρέπει να λαμβάνονται επαρκή μέτρα για την πρόληψη, αντιμετώπιση και τιμωρία της χρήσης υβριστικής γλώσσας με αναφορά στο σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα κοινωνικού φύλου στις αθλητικές εκδηλώσεις ή 8 γύρω από αυτές.

41. Οι χώρες μέλη οφείλουν να ενθαρρύνουν το διάλογο και να υποστηρίζουν τους αθλητικούς ομίλους και τα σωματεία οπαδών στην προώθηση δραστηριοτήτων συνειδητοποίησης που αφορούν τις διακρίσεις κατά λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς στην άθληση και στην καταδίκη εκδηλώσεων μισαλλοδοξίας σε βάρος τις-τους.


X. Δικαίωμα αίτησης ασύλου

42. Σε περιπτώσεις όπου οι χώρες μέλη έχουν σχετικές διεθνείς υποχρεώσεις, οφείλουν να αναγνωρίζουν ότι ο δικαιολογημένος φόβος δίωξης λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου μπορεί να αποτελεί έγκυρο λόγο χορήγησης καθεστώτος προσφύγισας-α και ασύλου βάσει του εθνικού δικαίου.

43. Οι χώρες μέλη οφείλουν ιδίως να διασφαλίσουν ότι οι αιτούσες-ες άσυλο δεν απελαύνονται σε χώρα όπου απειλείται η ζωή ή η ελευθερία τους ή αντιμετωπίζουν κίνδυνο βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης ή τιμωρίας για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου.

44. Οι αιτούσες-ντες άσυλο πρέπει να προστατεύονται από κάθε πολιτική ή πρακτική διακρίσεων για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου. Θα πρέπει ιδίως να ληφθούν κατάλληλα μέτρα για να αποτραπεί ο κίνδυνος σωματικής βίας, συμπεριλαμβανομένης σεξουαλικής κακοποίησης, λεκτικής βίας ή άλλων μορφών παρενόχλησης σε βάρος αιτουσών-ντων άσυλο που έχουν στερηθεί την ελευθερία τους, και να διασφαλίζεται η πρόσβασή τους σε πληροφόρηση σχετικά με την ιδιαίτερη κατάστασή τους.


XI. Εθνικές δομές ανθρωπίνων δικαιωμάτων

45. Οι χώρες μέλη οφείλουν να διασφαλίσουν ότι στις εθνικές δομές για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχει δοθεί η ευρύτερη δυνατή εντολή για την αντιμετώπιση διακρίσεων που άπτονται του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας κοινωνικού φύλου. Πρέπει να είναι ιδίως σε θέση να προβαίνουν σε συστάσεις για νομοθεσία και πολιτικές, να αυξάνουν την ευαισθητοποίηση του γενικότερου κοινού, καθώς επίσης - στο μέτρο που προβλέπεται από το εθνικό δίκαιο - να εξετάζουν ατομικές καταγγελίες σχετικά με τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, και να προσφεύγουν στο δικαστήριο ή να συμμετέχουν σε δικαστικές διαδικασίες.


XII. Πολλαπλές διακρίσεις

46. Οι χώρες μέλη ενθαρρύνονται να λάβουν μέτρα για να διασφαλιστεί ότι οι νομικές διατάξεις του εθνικού δικαίου που απαγορεύουν ή αποτρέπουν τις διακρίσεις παρ' έχουν επίσης προστασία κατά των διακρίσεων για πολλαπλούς λόγους, συμπεριλαμβανομένου του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου. Οι εθνικές δομές για τα δικαιώματα πρέπει να έχουν ευρεία εντολή προκειμένου να είναι σε θέση να αντιμετωπίζουν τέτοια ζητήματα. 


Τη σύσταση την βρήκαμε από την https://rm.coe.int/CoERMPublicCommonSearchServices/DisplayDCTMContent?documentId=09000016804c50b0

Σειρά εργαλείων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Lbtiq 11

Διακυρήξεις
• Οικουμενική Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, 1948
(Άρθρα 1,2,3,5,7,12,16,18,19,20,22,23)
• Διακήρυξη των ΗΕ για το Δικαίωμα και την Ευθύνη των Ατόμων, των Ομάδων και των Οργάνων της Κοινωνίας Προώθησης και Προστασίας των Αναγνωρισμένων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Θεμελιωδών Ελευθεριών, 1999
(Άρθρα 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 12, 18)
Άλλα περιφερειακά έγγραφα
• Συμβούλιο της Ευρώπης "Σύσταση για την Καταπολέμηση των Διακρίσεων Λόγω Σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας κοινωνικού φύλου", 2010
• Ψήφισμα της Οργάνωσης Αμερικανικών Χωρών (ΟΑΧ) "Ανθρώπινα δικαιώματα, σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας κοινωνικού φύλου", 2008
• Ψήφισμα ΟΑΧ για τα "Ανθρώπινα δικαιώματα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα κοινωνικού φύλου στις χώρες της Αμερικής", 2009

Δηλώσεις
• Δήλωση των Ην. Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα του κοινωνικού φύλου, 2008

Παράρτημα 2:
Στοιχεία για την ανάλυση, καταλόγος ελέγχου της κατάστασης όσον αφορά τα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Lgbtiq:

Ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων
1. Δικαίωμα στη ζωή
1.1. Χρησιμοποιείται η θανατική ποινή για την επιβολή κυρώσεων-ποινικοποίηση συναινετικών λεσβιακών σχέσεων;

1.2 Είναι οι Lgbtiq
στόχος εκτελέσεων χωρίς δίκη με βάση το σεξουαλικό τις προσανατολισμό ή την ταυτότητα κοινωνικού φύλου;

Δείκτες
Προβλέπει η νομοθεσία θανατική ποινή για συναινετικές λεσβιακές σχέσεις;
Πιέζει η νομοθεσία για (έρευνες από την αστυνομία ή και καταδίκη από τα δικαστήρια);

Υπάρχουν αξιόπιστες εκθέσεις για δολοφονίας των Lgbtiq
ή απείλησαν να τις δολοφονήσουν είτε από είτε με τη συμμετοχή της αστυνομίας ή άλλων αξιωματούχων ασφαλείας;
Έχουν τέτοιες υποθέσεις διερευνηθεί
και έχουν διωχθεί;

Πηγές Πληροφοριών
Ποινικός κώδικα, ρεπορτάζ των εφημερίδων,στατιστικές για την εγκληματικότητα,
ΜΚΟ, blogs και ιστοσελίδες.

Μαρτυρίες,
ρεπορτάζ των εφημερίδων,ΜΚΟ, blogs και ιστοσελίδες, αναφορές Ειδικών Εισηγητριών του ΟΗΕ ή άλλων εκπροσώπων διεθνών οργανώσεων.

Σειρά εργαλείων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Lbtiq 13

Η νομοθεσία ή και οι διοικητικές διατάξεις -κανονισμοί επιτρέπουν κάτι τέτοιο;

Από νομική άποψη, έχει μια τρανς που επαναπροσδιόρισε το κοινωνικό φύλο
της την ίδια μεταχείρηση όπως και κάθε άλλο πρόσωπο του ιδίου φύλου;

Μαρτυρίες, ποινικός κωδικας, ρεπορτάζ εφημερίδων, στατιστικές εγκλημάτων, ΜΚΟ, blogs και ιστοσελίδες.

Μαρτυρίες, ρεπορτάζ εφημερίδων, ΜΚΟ, ποινικός κώδικα, νομικές-δικηγορικές
ενώσεις.

Μαρτυρίες,
ρεπορτάζ εφημερίδων και ιστοσελίδων δικαστικών υποθέσεων, ΜΚΟ, ποινικός κώδικας, εκθέσεις της αστυνομίας.

Επίσημη καταγραφή
Lgbtiq οργανώσεων, οργανισμών, ΜΚΟ.

Νομικές ενώσεις, υπαλλήλοi που είναι εξουσιοδοτημένες να
διεξαγάγουν-συνάπτουν γάμους.

5. Δικαίωμα ενώσεων
5.1. Μπορούν οι Lgbtiq να θεσπίσουν ενώσεις που εκπροσωπούν τα συμφέροντά τις;

Η νομοθεσία απαγορεύει τέτοιες ενώσεις; 
Αν όχι, είναι αυτές ουσιαστικά εκτός νόμου-παράνομες, μετά από επίσημη
παρενόχληση; Η ιδιότητα μέλους συνεπάγεται αρνητικές συνέπειες για τα μέλη; Οι ενώσεις αισθάνονται την υποχρέωση να αποκρύψουν την πραγματική τις
ιδιότητα με τη χρήση ευφημισμών;

Νομοθεσία για τις
ΜΚΟ, οργανώσεις, υπάρχουσες ιστοσελίδες,εκθέσεις των ΜΚΟ,

6. Ελευθερία του συνέρχεσθαι
6.1 Οι Lgbtiq οργανώσεις μπορούν
διοργανώνουν δημόσιες εκδηλώσεις όπως η Ημέρα Υπερηφάνειας – Pride, πορείες, πολιτιστικές ή κοινωνικές εκδηλώσεις;

Τέτοιες δράσεις λαμβάνουν χώρα χωρίς
υπερβολικά πολιτικά εμπόδια; Η αστυνομία προστατεύει τις δράσεις, αν υπάρχει δημόσια εχθρότητα; Ασκήθηκαν πιέσεις στις ιδιοκτήτριες να μην παραχωρούν, ενοικιάζουν
χώρους για Lgbtiq εκδηλώσεις;

Νομοθεσία του συνέρχεσθαι,
δελτία ειδήσεων, εκθέσεις ΜΚΟ,ιστοσελίδων, τοπικές ομάδες πολιτικών λευθεριών/Lgbtiq.

7. Ελευθερία της πληροφόρησης καιτης Έκφρασης

7,1 Η νομοθεσία άδειας
περιοδικών, ιστοσελίδων, ραδιοφωνικών προγραμμάτων, ταινίες της τηλεόρασης που κυριαρχούν Lgbtiq θέματα; Αυτά λειτουργούν ουσιαστικά;

Τα περιοδικά είναι διαθέσιμα να πουληθούν στο κοινό-δημόσια; Μπορούν οι ραδιοφωνικές εκπομπές, οι τηλεοπτικές ταινίες να προβάλουν πτυχές της ζωής των Lgbtiq; Αναφέρονται LGBT θέματα που προορίζονται να ενημερώσουν ή να υποκινήσουν μίσος; Υπάρχει επίσημη πίεση στους διανομείς και τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς να αποθαρρύνουν τις θετικές εικόνες των Lgbtiq;

Εμφάνιση σε
περίπτερα, σημεία ανακοινώσεων σε όλη τη χώρα, αναφορές εφημερίδων και εκθέσεις ιστοσελίδων, εκθέσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και Lgbtiq ΜΚΟ, συζητήσεις με ομάδες μέσων ενημέρωσης.

Σειρά εργαλείων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Lbtiq 12

2. Δικαίωμα στην ελευθερία από βασανιστήρια ή σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση

2,1 Έχουν οι Lgbtiq συστηματικά υποβληθεί σε βασανιστήρια από τις αστυνομικές ή άλλες δυνάμεις ασφαλείας;

2.2 Οι αστυνομικές και άλλες υπάλληλοι ασφαλείας προσφέρουν επαρκή προστασία στις Lbtiq;

3. Δικαίωμα στην ισότητα ενώπιον του νόμου και της μη διάκρισης

3,1 Έχουν οι Lgbtiq ίση και αποτελεσματική προστασία έναντι διακρίσεων ενώπιον του νόμου;

Υπάρχουν αξιόπιστες αναφορές για τις LGBT που βασανίζονται από την αστυνομία ή άλλες δυνάμεις ασφαλείας κατά την άνάκριση ή την κράτηση; Τέτοιες υποθέσεις έχουν διερευνηθεί και διώκονται;

Τα βίαια εγκλήματα κατά των Lgbtiq ερευνώνται και διώκονται;

Η νομοθεσία προβαίνει σε διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας κοινωνικού φύλου;
Η νομοθεσία κατά των διακρίσεων καλύπτει το σεξουαλικό προσανατολισμό και ταυτότητα κοινωνικού φύλου;
Η νομοθεσία αυτή επιβάλλεται από την αστυνομία και το δικαστηριακό σύστημα;

Μαρτυρίες, ρεπορτάζ εφημερίδων, ΜΚΟ, blogs και ιστοσελίδες, αναφορές Ειδικών Εισηγητριών του ΟΗΕ ή άλλων εκπροσώπων διεθνών οργανώσεων.

Μαρτυρίες, ρεπορτάζ εφημερίδων, στατιστικές εγκληματικότητας, ΜΚΟ, blogs και ιστοσελίδες,

Μαρτυρίες, νομοθεσία κατά των διακρίσεων, γενικοί νομικοί κώδικες, νομικές ενώσεις, ΜΚΟ, blogs και ιστοσελίδες.

4. Δικαίωμα στην προστασία της ιδιωτικής ζωής
4,1 χρησιμοποιείται το ποινικό δίκαιο για την ποινικοποίηση συναινετικών λεσβιακών σχέσεων;

4,2 Οι άλλοι νόμοι που αφορούν χρηστά ήθη ή τη δημόσια τάξη χρησιμοποιούνται για να θέσουν εκτός νόμου τις λεσβιακές σχέσεις;

4,3 Υπάρχουν διαφορές στην ηλικία συναίνεσης για Lbtiq και ετερό συνευρέσεις;
Είναι αυτές επιβεβλημένες;

4.4 Μπορούν οι τρανς να αλλάξουν τον προσδιορισμό του κοινωνικού φύλου τις στα επίσημα έγγραφα;

4.5 Μπορεί μια transgender να απολαύσει το σύνολο των δικαιωμάτων της του νέου προσδιορισμένου κοινωνικού φύλου, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος γάμου;

Η αστυνομία συλλαμβάνει ανθρώπους με την υποψία Lgbtiq σχέσης;
Δικάζονται και τιμωρούνται άνθρωποι για τέτοιες σχέσεις;

Οι αρχές επιδράμουν σε ιδιωτικούς χώρους, ή εμποδίζουν τις ανθρώπους να διαφημίσουν την αναζήτηση συντρόφισας σε ιστοσελίδες;

Υπάρχουν έρευνες ή και διώξεις; Μήπως οι νέες κάτω από την ηλικία συναίνεσης τιμωρούνται για λεσβιακές σεξουαλικές πράξεις, όταν δεν αφορά ετερό σεξουαλικές πράξεις;

Σειρά εργαλείων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Lbtiq 14

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

Βρυξέλλες, 17 Ιουνίου 2010 11179/10
LIMITE COHOM 162 PESC 804


8. Δικαίωμα στην Εργασία
8.1. Οι εργαζόμενες οι οποίες είναι γνωστές, ή υπάρχουν
υπόνοιες, πως είναι Lgbtiq υφίστανται διακρίσεις στο δικαίωμα στην εργασία;

Πρέπει οι Lbitq να κρύψουν το σεξουαλικό τις προσανατολισμό, την ταυτότητα του κοινωνικού φύλου στο χώρο εργασίας ή κατά την υποβολή πρόσληψης στην εργασία; Απορρίπτονται νομίμως εφόσον η Lgbtiq συνθήκη (σεξουαλικός προσανατολισμός) τις ανακαλυφθεί; Υπάρχει κάποια νομική προστασία έναντι των διακρίσεων για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού ή και ταυτότητας κοινωνικού φύλου;

Μαρτυρίες, ρεπορτάζ εφημερίδων και εκθέσεις ιστοσελίδων, Lgbtiq ομάδων και blogs, συνδικάτων.

9. Δικαίωμα στην υγεία
9,1 Οι Lgbtiq απολαμβάνουν την ισότητα πρόσβασης στις υγειονομικές εγκαταστάσεις για τα ζητήματα που τις αφορούν;

Η πρόσβαση είναι εμπιστευτική και είναι επαρκείς οι υπηρεσίες υγείας για τις Lgbtiq; Υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες για την στόχευση πρόληψης των Σεξουαλικών Μεταδιδομένων Νοσημάτων και του Hiv-Aids; Δυσμενής ποινική νομοθεσία εμποδίζει ή εξαρτά την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας πιο δύσκολη για τις Lgbtiq;

Υπάρχουν κάποιες υπηρεσίες υγείας που τις αρνούνται σε Lgbtiq, π.χ. Αναπαραγωγική υγειονομική περίθλαψη σε λεσβίες;

Lgbtiq ομάδες, επαγγελματικές ιατρικές ενώσεις, υπουργείο υγείας.

9.2 Οι τρανς λάβουν υγειονομική περίθαλψη κατάλληλη για την συνθήκη τις, εάν είναι διαθέσιμη;

Οι ψυχίατροι και οι γιατρίνες επιτρέπεται να βοηθήσουν τρανς να προσδιρίσουν το φύλο τις;

Υπουργείο Υγείας, επαγγελματικές ενώσεις γιατρών και των ψυχιάτρων, οργανώσεις ασθενών, Lgbtiq ομάδες.

10. Δικαιώματα των παιδιών
10,1 Τα παιδιά υποφέρουν από διακριτική μεταχείριση λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή και ταυτότητας κοινωνικού φύλου;

Τα παιδιά υφίστανται διακρίσεις λόγω του δικού τους σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας κονωνικού φύλου;
Ο σεξουαλικός προσανατολισμός ή η ταυτότητα κοινωνικού φύλου μιας Lgbtiq γονέα έχει αρνητική επίπτωση στη συνθήκη των παιδιών της;

Νομοθεσία καταπολέμησης των διακρίσεων, νόμοι δικαιωμάτων των παιδιών, νόμοι κηδεμονίας, κληρονομίας, νομικές ενώσεις, δικαιώματα των παιδιών και των Lgbtiq ΜΚΟ.

(1) Το πλήρες κείμενο διατίθεται στην http://www.droitslgbt2008.fr/documents/?mode=download&id=2

(2) Οι όροι, που χρησιμοποιούνται στο παρόν έγγραφο, δεν είναι γενικά αποδεκτοί.
 
(3) Ορισμός του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Επιτρόπισας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, “Έκδοση Βίβλου Ισότητας της Ταυτότητας Κοινωνικού Φύλου". Μολονότι ο ορισμός της ταυτότητας του κοινωνικού φύλου στην πράξη δεν είναι νομικά δεσμευτικός, προσφέρει μια πολύτιμη δέσμευση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των τρανς.


Την είδηση την βρήκαμε στις 17.6.10 και την μεταφράσαμε από την ιστοσελίδα Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cmsUpload/st11179.en10.pdf

Σειρά εργαλείων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Lbtiq 3

O σεξουαλικός προσανατολισμός και το κοινωνικό φύλο εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ως δικαιολογίες για σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρο τον κόσμο. Λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές και τρανς (LGBTIQ) είναι συνταγματικά ευάλωτη ομάδα και συνεχίζουν να γίνονται θύματα διώξεων, διακρίσεων και καταφανούς κακομεταχείρισης, που συχνά φτάνει σε ακραίες μορφές βίας. Σε αρκετές χώρες, οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ συναινουσών ενηλίκων του ιδίου φύλου θεωρούνται ως έγκλημα και τιμωρούνται με φυλάκιση ή με τη θανατική ποινή.

Η ΕΕ υποστηρίζει σθεναρά το δικαίωμα όλων των προσώπων, χωρίς διακρίσεις, να απολαμβάνουν το πλήρες φάσμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η προώθηση και προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι βασικά χαρακτηριστικά του στόχου της εξωτερικής δράσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μέσα από τα διάφορα εργαλεία που έχει στη διάθεσή της στο πλαίσιο της εξωτερικής δράσης, περιλαμβανομένων των χρηματοδοτικών μέσων μέσω των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και των χωρών μελών, η ΕΕ θα επιδιώξει την ενεργό προώθηση και προστασία στην απόλαυση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις Lgbtiq.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης («ΣΕΕ»), η "Ένωση βασίζεται στην αξία του σεβασμού της αξιοπρέπειας των Ανθρώπων [...], [...] την ισότητα και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι αξίες αυτές είναι κοινές στις χώρες μέλη σε μια κοινωνία του πλουραλισμού, της μη διάκρισης, της ανοχής, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της ισότητας γυναικών και ανδρών» (άρθρο 2 ΣΕΕ). Το άρθρο 3 η ΣΕΕ δεσμεύει την Ένωση για την Προώθηση αυτών των αξιών, την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού και των διακρίσεων, την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών καθώς και να διατηρήσουν, να προωθήσουν και να υποστηρίξουν τις αξίες σε κάθε ευρύτερη σχέση με όλο τον κόσμο.

Ομοίως, οι συνθήκες της ΕΕ – αφότου τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας - επέκτεινε σημαντικά τη δεσμευτική υποχρέωση της ΕΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα αφενός, διευκρινίζοντας, στο άρθρο 6 της ΣΕΕ, πως Ευρ. Ένωση αναγνωρίζει τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και τις αρχές που περιέχονται στη Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περιλαμβανομένης της απαγόρευσης των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού (άρθρο 21 της Χάρτας), και προβλέπει την προσχώρηση της ΕΕ στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρώπίνων Δικαιωμάτων.
Κατά τον καθορισμό και την εφαρμογή των πολιτικών και δραστηριοτήτων, η Ευρ. Ένωση επιδιώκει να καταπολεμήσει κάθε διάκριση, μεταξύ άλλων, στον σεξουαλικό προσανατολισμό (βλ. άρθρα 10 και 19 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης).

Το παρόν έγγραφο λαμβάνει πλήρως υπόψη τις κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο. Οι Κατευθυντήριες Γραμμές για τη θανατική ποινή, για τα βασανιστήρια και άλλη σκληρή, απάνθρωπη, ταπεινωτική μεταχείριση ή τιμωρία, για τις υπερασπίστριες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για τη βία εναντίον γυναικών και κοριτσιών καθώς και για την καταπολέμηση όλων των μορφών διακρίσεων εις βάρος τις είναι ιδιαίτερα σημαντικές.

II. Η απόλαυση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις Lgbtiq, οι Lgbtiq έχουν τα ίδια ανθρώπινα δικαιώματα, όπως όλα τα πρόσωπα, τα οποία περιλαμβάνουν το δικαίωμα απαγορεύσεως των διακρίσεων στην απόλαυση αυτών των δικαιωμάτων. Πρόκειται για μία αρχή σε πολλά διεθνή μέσα, παρέχοντας ένα ευρύ πεδίο εφαρμογής στην εφαρμογής της. Συγκεκριμένα, σε παγκόσμιο επίπεδο, ενσωματώνεται στο άρθρο 26 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR) και του άρθρου 2 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα (ICESCR) (βλ. παράρτημα 1).


Την είδηση την βρήκαμε στις 17.6.10 και την μεταφράσαμε από την ιστοσελίδα Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cmsUpload/st11179.en10.pdf

Ο J. Alito μειοψηφεί στην υπόθεση Whole Woman's Health κατά John Hellerstedt 1

ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ 
Αριθ. 15-274 
Whole Woman's Health, και άλλες-οι κατά John Hellerstedt, Επίτροπος, Texas Department of State Health Services, και άλλες-οι. 
Με Διαταγή Έφεσης προς το Εφετείο των Ηνωμένων Πολιτειών της Πέμπτης Περιφέρειας 
[27 Ιουνίου 2016] 

Ο Δικαστής Alito, με τον οποίο ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου και ο Δικαστής Thomas εντάχθηκαν από κοινού, στην μειοψηφία.

Το πόσο συνταγματικοί είναι οι νόμοι που ρυθμίζουν την άμβλωση είναι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα στην νομοθεσία των Ην. Πολιτειών, αλλά αυτή η υπόθεση δεν απαιτεί από εμάς να -σκαλίσουμε αυτή την αμφισβητούμενη διαφορά. Αντ' αυτού, το ζήτημα της τελικής απόφασης αφορά εδώ ένα καθημερινό ερώτημα που μπορεί να προκύψει σε κάθε υπόθεση, ανεξάρτητα από το θέμα, δηλαδή, αν η παρούσα υπόθεση έχει παρακωλυθεί από δεδικασμένο.

Ως δικαστήριο, έχουμε την υποχρέωση να εφαρμόζουμε αυτούς τους κανόνες με ένα ουδέτερο τρόπο σε όλες τις υποθέσεις, ανεξάρτητα από το αντικείμενο της αγωγής. Αν μη τι άλλο, όταν μια υπόθεση αφορά ένα αμφιλεγόμενο θέμα, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικές-οί ώστε να είναι αυστηρά ουδέτερη όσον αφορά την εφαρμογή των κανόνων αυτών. Το Δικαστήριο δεν το έκανε εδώ. Αντίθετα, αποφάσισε να καταρρίψει δύο διατάξεις του νέου νόμου άμβλωσης του Τέξας σε όλες τις εφαρμογές τις, το Δικαστήριο δεν λαμβάνει υπόψη απλά βασικούς κανόνες που ισχύουν σε όλες τις άλλες υποθέσεις. Εδώ είναι το χειρότερο παράδειγμα. Λίγο μετά την ψήφιση του νόμου House Bill 2 (H. B. 2) του Τέξας το 2013, οι ενάγουσες στην προκειμένη υπόθεση κατέθεσαν αγωγή, υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, ότι μια διάταξη του νέου νόμου που απαιτεί από μια γιατρίνα που εκτελεί μία άμβλωση να έχει ομολογουμένα-προνόμια σε ένα κοντινό νοσοκομείο είναι "πραγματικά" αντισυνταγματική και ως εκ τούτου εντελώς ανεφάρμοστη. Οι ενάγουσες είχαν μια δίκαιη ευκαιρία να φτιάξουν την υπόθεσή τις, αλλά έχασαν επί της ουσίας στο Εφετείο των Ην. Πολιτειών της Πέμπτης Περιφέρειας, και επέλεξαν να μην αιτηθούν στο Δικαστήριο επανεξέταση. Η απόφαση εναντίον τις κατέστη αμετάκλητη.
Planned Parenthood of Greater Tex. Surgical Health Servs. κατά Abbott, 951 F. Supp. 2d 891 (WD Tex. 2013), επιβεβαιώνει εν μέρει αναιρεί εν μέρει, 748 F. 3d 583 (CA5 2014) (Abbott). Σύμφωνα με τους κανόνες που ισχύουν στις συνήθεις υποθέσεις, οι ενάγουσες δεν θα μπορούσαν να διεκδικήσουν δίκη με ακριβώς το ίδιο αίτημα σε μια δεύτερη δίκη.

Όπως έχουμε πει, «η διάδικος που χάνει δεν αξίζει δεύτερο αγώνα μετά την ήττα που υπέστει, κατ' αντιμωλία, ένα θέμα κατ' ουσίαν ταυτόσημο με εκείνο που στη συνέχεια προσπαθεί να προκύψει". Astoria Fed. Sav. & Loan Assn.v. Solimino, 501 U. S. 104, 107 (1991). Σε αυτή την υπόθεση έκτρωσης, κατά κάποιον τρόπο, ο κανόνας αυτός δεν λαμβάνεται υπόψη. Το δικαστήριο επιβράβευσε τη νίκη των εναγουσών με την ίδια απαίτηση που ανεπιτυχώς πίεσαν στην προηγούμενη υπόθεση.

Το Δικαστήριο το κάνει αυτό, ακόμη και αν οι ενάγουσες, αναμφίβολα συνειδητοποιώντας ότι δεν θα επιτρέπεται ένας δεύτερος αγώνας, δεν τολμούσαν να περιλαμβάνουν μια τέτοια αξίωση στην προσφυγή τις. Το Δικαστήριο ευνοεί τις ενάγουες με μια νίκη που δεν είχαν το θράσος να ζητήσουν. Εδώ είναι ένα ακόμη παράδειγμα:

η συμπεριφορά του Δικαστηρίου στο νόμο H. Β. 2 "ρήτρα διαχωρισμού". Όταν μέρος του νόμου κριθεί αντισυνταγματικό, τίθεται το ερώτημα κατά πόσον άλλα μέρη του νόμου πρέπει επίσης να φύγουν. Εάν ένας νόμος λέει ότι οι διατάξεις για να κριθούν αντισυνταγματικές ίσως να αποκοπούν από τον υπόλοιπο νόμο, οι έγκυρες διατάξεις παραμένουν. Ο Η. Β. 2 περιέχει ό, τι πρέπει σίγουρα είναι η πιο εμφατική ρήτρα διαχωρισμού που γράφτηκε ποτέ.
Η ρήτρα αυτή λέει ότι κάθε λέξη του νόμου και κάθε πιθανή εφαρμογή των διατάξεων του είναι διαχωρισμένες. Αλλά παρά αυτή τη γλώσσα, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι κανένα τμήμα των αμφισβητούμενων διατάξεων και η μη εφαρμογή οποιουδήποτε μέρους των μπορεί να σωθεί. Διατάξεις που είναι αναμφισβήτητα συνταγματικές-για παράδειγμα, διατάξεις που απαιτούν οι εγκαταστάσεις που εκτελούν εκτρώσεις να ακολουθούν τα βασικά μέτρα πυρασφάλειας-εξαλείφθηκαν από τα βιβλία. Δεν υπάρχει καμία πιθανή δικαιολογία για αυτές τις παράπλευρες απώλειες. Η ολοφάνερη άρνηση του Δικαστηρίου να εφαρμόσει το καθιερωμένο δίκαιο με ουδέτερο τρόπο είναι απαράδεκτη και θα υπονομεύσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς το Δικαστήριο ως δίκαιης και ουδέτερης διαιτησίας.


Ι 
Δεδικασμένο, για να χρησιμοποιήσω την πιο σύγχρονη ορολογία, «αξίωση αποκλεισμού» -είναι μια αρχή θεμέλιο του νομικού μας συστήματος. Όπως είπαμε πριν από πολλά χρόνια, «[η] δημόσια πολιτική υπαγορεύει ότι υπάρχει ένα τέλος των δικών[,] ότι εκείνες που αμφισβήτησαν ένα θέμα θα πρέπει να δεσμεύονται από το αποτέλεσμα του αγώνα, και τα θέματα που κάποτε προσπάθησαν να θεωρούνται πάντα ότι θα διευθετηθούν μεταξύ των μερών". Baldwin κατά Iowa State Traveling Men’s Assn., 283 U. S. 522, 525 (1931). Αυτό το δόγμα "είναι κεντρικής σημασίας για το σκοπό για τον οποίο έχουν συσταθεί τα πολιτικά δικαστήρια, η οριστική επίλυση των διαφορών εντός της δικαιοδοσίας τους. . . . Να εμποδίζουν τα μέρη να αμφισβητήσουν θέματα για τα οποία είχαν μια πλήρη και δίκαιη ευκαιρία επίλυσης προστασίας των διαφορών των αντιπάλων τις από το κόστος και την ενόχληση ακολουθούν με τις πολλαπλές αγωγές, εξοικονομείται δικαστικό δυναμικό, και ενισχύεται η εξάρτηση από δικαστική δράση ελαχιστοποιώντας την πιθανότητα ασυνεπών αποφάσεων". Αυτό το δόγμα "είναι κεντρικής σημασίας για το σκοπό για τον οποίο έχουν συσταθεί τα πολιτικά δικαστήρια, η οριστική επίλυση των διαφορών εντός της δικαιοδοσίας τους. . . . Να εμποδίζουν τα μέρη να αμφισβητήσουν θέματα για τα οποία είχαν μια πλήρη και δίκαιη ευκαιρία επίλυσης προστασίας των διαφορών των αντιπάλων τις από το κόστος και την ενόχληση ακολουθούν με τις πολλαπλές αγωγές, εξοικονομείται δικαστικό δυναμικό, και ενισχύεται η εξάρτηση από δικαστική δράση ελαχιστοποιώντας την πιθανότητα ασυνεπών αποφάσεων". Montana κατά United States, 440 U. S. 147, 153–154 (1979). Αυτά είναι "ζωτικά δημόσια συμφέροντα" που πρέπει "" εγκάρδια να θεωρείται και η επιβολή” " Federated Department Stores, Inc. κατά. Moitie, 452 U. S. 394, 401 (1981).

Ο βασικός κανόνας του αποκλεισμού είναι γνωστός και έχει συχνά καθορίσει τις γνωμοδοτήσεις μας. Η αντιδικία της "αιτίας του νόμου" ή η "απαίτηση" παρακωλύθηκε, αν (1) η ίδια η (ή στενά συνδεδεμένη) διάδικος (2) έφερε μια προηγούμενη αγωγή υποστηρίζοντας την ίδια αιτία ή αξίωση, (3) η προηγούμενη υπόθεση εκδικάστηκε από ένα αρμόδιο δικαστήριο και (4) αποφασίστηκε επί της ουσίας, (5) η τελική απόφαση εκδόθηκε, και (6) δεν υπάρχει κανένας λόγος, τέτοια απάτη, να ακυρώσει την προηγούμενη απόφαση. Δείτε Montana, παράνω, στην 153, Commissioner κατά Sunnen, 333 U. S. 591, 597 (1948); Cromwell κατά County of Sac, 94 U. S. 351, 352–353 (1877).

Α 
Έρχομαι πρώτα στην εφαρμογή αυτού του κανόνα που ισχυρίζονται οι ενάγουσες ότι απαιτεί να έχουν ομολογουμένα-προνόμια του H. Β. 2 είναι πράγματι αντισυνταγματική. Εδώ, όλα τα στοιχεία που αναφέρονται ανωτέρω είναι εύκολα να ικανοποιηθούν με βάση την Abbott, υπόθεση του 2013 στην οποία αναφέρθηκα προηγουμένως.
Η υπόθεση (1) ασκήθηκε από μια ομάδα εναγουσών που περιλαμβάνει ενάγουσες της προκείμενης υπόθεσης, (2) υποστήριξε την ίδια αιτία ή αξίωση του νόμου, δηλαδή, μια πραγματική αμφισβήτηση της συνταγματικότητας του Η. Β. 2 απαίτησης άδειας προνομίων, (3) επιδικάστηκε από τα δικαστήρια της αρμόδιας δικαιοδοσίας, (4) αποφασίστηκε επί της ουσίας, (5) είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη της οριστικής αποφάσεως εναντίον των εναγουσών, και (6) δεν ήταν διαφορετικά ώστε να υπόκειται σε ακύρωση. Όλα αυτά είναι σαφή, και αυτός είναι αναμφίβολα ο λόγος που οι δικηγορίνες των εναγουσών δεν περιλαμβάνουν ακόμη μια πραγματική επίθεση στην προσφυγή τις σχετικά με την απαίτηση ομολογιυμένων-προνομίων σε αυτή την υπόθεση. Αν το είχαν πράξει θα διακινδύνευαν κυρώσεις για ανάρμοστη συμπεριφορά. Δείτε Robinson κατά National Cash Register Co., 808 F. 2d 1119, 1131 (CA5 1987) (η ενός μέρους "εμμονή στην προσφυγή στη δικαιοσύνη [μίας αξίωσης], όταν το δεδικασμένο σαφώς κωλύει την αγωγή που παραβίασε τον κανόνα 11"), McLaughlin κατά Bradlee, 602 F. Supp. 1412, 1417 (DC 1985) («Είναι ιδιαίτερα σκόπιμο να επιβάλει κυρώσεις σε καταστάεις όπου τα δόγματα του δεδικασμένου και της τελεσίδικης εξασφάλισης αποκλείουν προφανώς την επίλυση διαφορών με νέα αγωγή»).

Από τα στοιχεία που αναφέρονται ανωτέρω, το Δικαστήριο αμφισβητεί μόνο ένα. Το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι πριν από την πραγματική επίθεση οι ενάγουσες σχετικά με την απαίτηση ομολογουμένων-προνομίων και τις τρέχουσες επιθέσεις, στην ίδια απαίτηση δεν είναι κατά κάποιο τρόπο η ίδια αιτία της αγωγής ή αξίωσης. Αλλά αυτό το συμπέρασμα δεν υποστηρίζεται από την αρχή και είναι απλά λάθος.


Β 
Παρά το γεγονός ότι ο σκοπός της προσφυγής μίας αγωγής ή ο ισχυρισμός σκοπών δεδικασμένου είναι μία νέα ερώτηση, τα δικαστήρια και οι μελετήτριες έχουν παλέψει για να κατασταλάξουν σε έναν ορισμό.


1 
Αλλά η έκβαση της παρούσας υπόθεσης δεν εξαρτάται από την επιλογή του κατάλληλου ορισμού μεταξύ εκείνων που επιλέγονται ή συνιστώνται κατά τη διάρκεια των ετών, λόγω της υποστήριξης της πλειοψηφίας δεν στηρίχθηκε σε καμία από αυτές. Στη Baltimore S. S. Co. κατά Phillips, 274 U. S. 316 (1927), ορίσαμε μια αιτία της αγωγής ως "λάθος δικάσιμη". Στο ίδιο, στην 321, βλέπε επίσης ibid. («Μια αιτία της αγωγής δεν συνίσταται από τα γεγονότα, αλλά από την παράνομη παραβίαση του δικαιώματος που δείχνουν τα γεγονότα"). Σε αυτή την κατανόηση, οι δύο αξιώσεις στο θέμα εδώ είναι αναμφισβήτητα το ίδιο. Το ίδιο αποτέλεσμα υπαγορεύεται από τον κανόνα που συνιστάται από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Δικαίου (ALI) στη πρώτη Επαναδιατύπωση των Δικαστικών Αποφάσεων, που εκδόθηκαν το 1942. Ενότητα 61 της πρώτης Επαναδιατύπωσης εξηγεί, όταν έναν ισχυρισμό τον επικαλεστεί η ενάγουσα σε μία δεύτερη αγωγή είναι ίδια με σκοπό τον αποκλεισμό ως ισχυρισμό ότι η ενάγουσα ανεπιτυχώς εκδίκασε σε μια προηγούμενη υπόθεση. Κατά τη διάταξη αυτή, «η ενάγουσα έχει αποκλειστεί από το να διατηρήσει μια δεύτερη προσφυγή-δίκης με βάση την ίδια συναλλαγή, εφόσον τα αποδεικτικά στοιχεία που απαιτούνται για να διατηρηθεί η δεύτερη προσφυγή θα έχει υποστεί την πρώτη δίκη". Επαναδιατύπωση των αποφάσεων §61. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο κανόνας αυτός ικανοποιείται εδώ.


Βρίσκεστε στο Α' μέρος για να βρεθείτε στο Β' μέρος πατήστε εδώ


Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και το μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf

Ο J. Alito μειοψηφεί στην υπόθεση Whole Woman's Health κατά John Hellerstedt 2

Η δεύτερη Επαναδιατύπωση των αποφάσεων, που εκδόθηκε από την ALI το 1982, υιοθέτησε μια νέα προσέγγιση για τον προσδιορισμό του πεδίου εφαρμογής μιας αιτίας αγωγής ή αξίωσης. Στη Nevada κατά United States, 463 U. S. 110 (1983), διαπιστώσαμε ότι οι δύο Επαναδιατυπώσεις διαφέρουν ως προς το θέμα αυτό, αλλά δεν είχαμε την ανάγκη να καθοριστεί ποια ήταν σωστή. Id., στην 130-131, και n. 12. 

Εδώ, η πλειοψηφία θεωρεί απλώς ότι θα πρέπει να ακολουθήσουμε τη δεύτερη Επαναδιατύπωση παρόλο που η Επαναδιατύπωση-στην ανάγνωση του Δικαστηρίου, τουλάχιστον, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι διαφέρει από το συμπέρασμα υπαγορεύεται καθαρά από την πρώτη Επαναδιατύπωση. Εάν η δεύτερη Επαναδιατύπωση υποστήριξε στην πραγματικότητα την απόφαση της πλειοψηφίας, το Δικαστήριο θα είναι σίγουρα υποχρεωμένο να εξηγήσει γιατί επέλεξε να ακολουθήσει την προσέγγιση της δεύτερης Επαναδιατύπωσης. Αλλά εδώ, όπως και στην υπόθεση Nevada, παραπάνω, στην 130-131, η εφαρμογή του κανόνα που ορίζεται στη δεύτερη Επαναδιατύπωση δεν αλλάζει το αποτέλεσμα. Ενώ το Δικαστήριο στηρίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ένα σχόλιο ενός τμήματος της δεύτερης Επαναδιατύπωσης, το Δικαστήριο αγνοεί το γεγονός ότι μια απλή εφαρμογή των διατάξεων της εν λόγω Επαναδιατύπωσης οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δύο πραγματικές αμφισβητήσεις στην υποχρέωση ομολογουμένων προνομίων αποτελούν μία ενιαία αξίωση.

Το τμήμα 19 της δεύτερης Επαναδιατύπωσης καθορίζει τον κανόνα γενικής απαίτησης-αποκλεισμού που ισχύει σε μια υπόθεση όπως αυτή που έχουμε μπροστά μας: "Μια έγκυρη και τελική απόφαση που εκδόθηκε υπέρ της κατηγορουμένης κωλύει άλλη αγωγή από την ενάγουσα για την ίδια αξίωση" Ενότητα 24 (1), στη συνέχεια, εξηγεί το πεδίο εφαρμογής της «απαίτησης» που χάνεται: αυτή "περιλαμβάνει όλα τα δικαιώματα της ενάγουσας να ασκήσει ένδικα μέσα κατά της εναγομένης σε σχέση με το σύνολο ή οποιοδήποτε μέρος της συναλλαγής ή σειράς συνδεομένων συναλλαγών, εκ των οποίων προέκυψε η αγωγή". Ενότητα 24 του Σχόλιο β, με τη σειρά του, ξεκαθαρίζει τον όρο κλειδί «συναλλαγή», η οποία ορίζει ως «φυσική ομαδοποίηση ή κοινό πυρήνα των λειτουργικών γεγονότων". Είτε μια συλλογή γεγονότων αποτελεί μια ενιαία συναλλαγή λέγεται ότι εξαρτάται από την "συγγένεια της στο χρόνο, στο χώρο, στην καταγωγή ή στο κίνητρο, είτε, στο σύνολό τους, αποτελούν μια βολική μονάδα για τους σκοπούς της δίκης». Στο ίδιο. Τόσο η αξίωση που υποστηρίχθηκε στην πρώτη αγωγή των εναγουσών όσο και η τωρινή αξίωση που αναβίωσε από το Δικαστήριο αφορά τον ίδιο "πυρήνα των γενεσιουργών γεγονότων". Πράγματι, συνεπάγονται τα ίδια «λειτουργικά γεγονότα», δηλαδή, η θέσπιση της απαίτησης- ομολογουμένων προνομίων, στα οποία, σύμφωνα με τη θεωρία στηρίζονται οι πραγματικές αξιώσεις των εναγουσών», θα έχουν αναπόφευκτα ως αποτέλεσμα οι κλινικές αμβλώσεων να κλείσουν.

Αυτό είναι ό,τι χρειάζονται οι ενάγουσες ώστε να δείξουν-και τι προσπάθησαν να δείξουν στη πρώτη επίθεση τις: δεν είναι ότι η απαίτηση ομολογουμένων προνομίων, είχε ήδη επιβάλλει μια σημαντική επιβάρυνση στο δικαίωμα των γυναικών του Τέξας να έχουν πρόσβαση σε αμβλώσεις, αλλά μόνο ότι θα έχει αυτό το αποτέλεσμα τον καιρό που οι κλινικές ήταν σε θέση να εκτιμήσουν κατά πόσον θα μπορούσαν στην πράξη να συμμορφωθούν. Η απόφαση του Δικαστηρίου στην Planned Parenthood South-eastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833 (1992), το καθιστά σαφές. Η Casey έκρινε ότι η υποχρέωση συζυγικής συναίνεσης της Πενσυλβανίας ήταν πράγματι αντισυνταγματική, ακόμη και αν η διάταξη αυτή υιοθετήθηκε πριν από την επιβολή της νομοθεσίας. Δείτε στο, στην 845. Και το Δικαστήριο ακύρωσε τη διάταξη, διότι «θα επιβάλει ένα σημαντικό εμπόδιο". Id., στην 893 - 894 (η υπογράμμιση προστέθηκε). Δείτε επίσης id, στην 893 («Η υποχρέωση συζυγικής συναίνεσης είναι επομένως πιθανό να αποτρέψει σημαντικό αριθμό γυναικών από το να έχουν πρόσβαση στην έκτρωση» (η υπογράμμιση προστέθηκε)), id., στην 894 (Οι γυναίκες “είναι πιθανό να αποθαρρύνονται από την εξεύρεση έκτρωσης» (η υπογράμμιση προστέθηκε)). Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, οι ενάγουσες προσπάθησαν να δείξουν στην πρώτη υπόθεση τις ήταν πως η απαίτηση ομολογουμένων προνομίων θα προκαλέσει κλείσιμο στις κλινικές. Ισχυρίστηκαν ότι τα στοιχεία τις έδειξαν ότι «τουλάχιστον το ένα τρίτο των αδειοδοτημένων παρόχων του Δημοσίου θα σταματήσει την παροχή αμβλώσεων όταν η απαίτηση προνομίων τεθεί σε ισχύ".

Συμφωνώντας με τις ενάγουσες, το Επαρχιακό Δικαστήριο διέταξε την εκτέλεση της απαίτησης, με την αιτιολογία ότι «θα υπάρξουν κλινικές αμβλώσεων που θα κλείσουν. "Abbott, 951 F. Supp. 2d, στο 900 (η υπογράμμιση προστέθηκε). Η Πέμπτη Περιφέρεια διαπίστωσε ότι τα αποδεικτικά στοιχεία των πιθανών επιπτώσεων των εναγουσών” ήταν ανεπαρκή, δηλώνοντας ότι ενάγουσες δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι «κάθε γυναίκα θα στερείται την εύλογη πρόσβαση σε μια κλινική στο Τέξας Abbott, 748 F. 3d, στην 598 (μερικές υπογραμμίσεις προστέθηκαν, κάποιες εμφάσεις διαγράφηκαν). Η ορθότητα αυτής της απόφασης είναι άνευ σημασίας για τους παρόντες σκοπούς. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το «γενεσιουργό γεγονός» στην προηγούμενη υπόθεση ήταν η ψήφιση της απαίτησης ομολογουμένων προνομίων, και αυτό είναι ακριβώς το ίδιο γενεσιουργό γεγονός που διέπει την επίθεση των εναγουσών στην υπόθεση που έχουμε ενώπιόν μας. 3


Γ Υπό το φως αυτού του σώματος της αρχής, πώς μπορεί το Δικαστήριο να υποστηρίζει ότι οι πρώτες και οι δεύτερες αξιώσεις είναι πραγματικά δύο διαφορετικές αξιώσεις; Το πρώτο επιχείρημα του Δικαστηρίου είναι ότι οι ενάγουσες δεν φέρουν δύο αξιώσεις, επειδή η καταγγελία τις στην παρούσα υπόθεση επιζητείται μόνο ως εφαρμοζόμενη ελάφρυνση-επικουρία και ήταν το Επαρχιακό Δικαστήριο, όχι οι ενάγουσες, οι οποίες ενέβαλλαν το θέμα της ελάφρυνσης-επικουρίας στην υπόθεση. Παραπάνω, στην 11. (Μετά το Επαρχιακό Δικαστήριο τις έδωσε ελάφρυνση-επικουρία σε όλη την επικράτεια της Πολιτείας, οι ενάγουσες αποδέχθηκαν με χαρά το δώρο και τώρα παρουσιάζουν την αμφισβήτησή τις ως πραγματική. Βλέπε Απαντητική Επιστολή 24-25 ("η [π] ραγματική ακύρωση είναι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί ότι οι απαιτήσεις του Τέξας δεν εξοντώνουν την ελευθερία των γυναικών »).) Η ώθηση του επιχειρήματος του Δικαστηρίου είναι ότι η κρίση μίας δίκης μπορεί να παρακάμψει τους κανόνες αξίωσης αποκλεισμού από τη χορήγηση αρωγής σε μία ενάγουσα σχετικά με τον ισχυρισμό ότι η ενάγουσα έχει αποκλειστεί από το να επαναδιεκδικήσει μια δίκη. Δεν αποτελεί έκπληξη, το Δικαστήριο όντως δεν έχει την εξουσία για αυτή την πρόταση, η οποία θα μπορούσε να υπονομεύσει τα συμφέροντα που το δόγμα της αξίωσης αποκλεισμού έχει σχεδιαστεί για να υπηρετήσει. Ένας "θεμελιώδης κανόνας του κοινού ποινικού δικαίου εκδίκασης είναι ότι ο άπαξ καθορισμός ενός ζητήματος από το αρμόδιο δικαστήριο είναι οριστικός». Arizona κατά California, 460 U. S. 605, 619 (1983). Αυτό το ενδιαφέρον για το αμετάκλητο είναι εξίσου προσβλητικό, ανεξάρτητα από το αν η αποκλεισμένη αξίωση περιλαμβάνεται σε καταγγελία ή εισήχθηκε στην υπόθεση από δικαστίνα. 4

Ένα άλλο επιχείρημα που απέρριψε το Δικαστήριο είναι ότι η απόφαση σχετικά με τα ομολογουμένα προνόμια στην πρώτη υπόθεση δεν έχει αποκλειστική ισχύ, διότι βασίστηκε στο "" πρόωρο του νόμου” ” Δείτε πριν, στην 11-12 (αναφέροντας την (δεύτερη) Επαναδιατύπωση των αποφάσεων §20 (2)). Αλλά αυτό το επιχείρημα κακοχαρακτηρίζει κατάφωρα τη βάση για την απόφαση της πρώτης υπόθεσης. Το Εφετείο δεν έκρινε ότι η αμφισβήτιση ήταν πρόωρη. Έκρινε ότι οι αποδείξεις που προσφέρουν οι ενάγουσες ήταν ανεπαρκής. Δείτε Abbott, 748 F. 3d, συην 598-599, δείτε επίσης n. 9, παρακάτω.


Βρίσκεστε στο Β' μέρος για να βρεθείτε στο Γ' μέρος πατήστε εδώ


Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και το μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf


1 Δείτε, π.χ., Σημείωση, Εξελίξεις στο Νόμο: Δεδικασμένο, 65 Harv. L. Rev. 818, 824 (1952), Cleary, Επανεξετασμένα Δεδικασμένα, 57 Yale L. J. 339, 339-340 (1948).

2 Επιιστολή εναγουσών-έφεσης στην Abbott, Νο 13-51008 (CA5), σελ. 5 (Η υπογράμμιση προστέθηκε), δείτε επίσης id., στο 23-24 ("[Α] πό τα ίδια στοιχεία προέκυπτε ότι, ως αποτέλεσμα της απαίτησης ομολογουμένων προνομίων, περίπου το ένα τρίτο των αδειοδοτημένων παρόχων αμβλώσεων στο Τέξας θα σταματήσουν την παροχή αμβλώσεων . . . . Ως αποτέλεσμα, μία στις τρεις Τεξανές θα είναι σε θέση να έχει πρόσβαση σε επιθυμητές υπηρεσίες αμβλώσεων. . . . [Η] άμεση και γενικευμένη μείωση των υπηρεσιών που προκαλείται από την απαίτηση ομολογουμένων προνομίων θα παράγει ένα έλλειμμα στην δυναμικότητα των παρόχων υπηρεσιών να εξυπηρετήσουν όλες τις γυναίκες που επιζητούν μία έκτρωση» (η υπογράμμιση προστέθηκε)).

3 Ακόμη και αν τα "γενεσιουργά γεγονότα" ήταν το πραγματικό κλείσιμο της κλινικής, οι ισχυρισμοί στις δύο υποθέσεις θα εξακολουθούσαν να είναι ίδιοι. Το Δικαστήριο υποδηλώνει ότι πολλές κλινικές έκλεισαν μεταξύ του χρόνου της απόφασης της Πέμπτης Περιφέρειας στην πρώτη υπόθεση και τη στιγμή της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου στην παρούσα υπόθεση, συγκρίνοντας τι είπε το Εφετείο στην Abbott σχετικά με την επίδραση της απαίτησης ομολογουμένων προνομίων και μόνο, 748 F. 3d, σε 598 ("Όλες οι μεγάλες πόλεις του Τέξας . . . συνεχίζουν να έχουν πολλαπλές κλινικές όπου πολλές γιατρίνες θα έχουν ή θα αποκτούν νοσοκομειακά ομολογουμένα-προνόμια”), με ό,τι είπε το Επαρχιακό Δικαστήριο στην υπόθεση σχετικά με τη συνδυασμένη επίδραση της απαίτησης ομολογουμένων προνομίων και η απαίτηση χειρουργικού κέντρου παροχής αυθημερόν χειρουργικής περίθαλψης, 46 F. Supp 3d 673, 680 (WD Tex. 2014) (Ήταν η απαίτηση χειρουργικού κέντρου να τεθεί σε ισχύ την 1η Σεπτεμβρίου 2014, μόνο επτά ή οκτώ κλινικές θα παραμείνουν ανοικτές). Δείτε ανωτέρω, στην 14-15. Προφανώς, η σύγκριση αυτή δεν αποδεικνύει ότι η επίδραση της απαίτησης ομολογουμένων-προνομίων και μόνο ήταν μεγαλύτερη κατά τη στιγμή της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου στην δεύτερη αυτή υπόθεση. Με απλά λόγια, το Δικαστήριο δεν παρουσιάζει κάποιο νέο κλείσιμο κλινικής που να φέρεται ότι προκλήθηκε από την απαίτηση ομολογουμένων προνομίων πέραν εκείνων που ήδη αντιπροσώπευαν την Abbott, όπως θα συζητήσουμε, παρακάτω, στην 15-17, και στις σημειώσεις.

4 Δεν χρειάζεται να εγείρουμε ζητήματα με τις δικαστικές αρχές που αναφέρουν ότι η ελάφρυνση-επικουρία μπορεί μερικές φορές να είναι κατάλληλη ακόμα και όταν την έχει ζητήσει η ενάγουσα μόνο ως εφαρμοζόμενη ελάφρυνση-επικουρία. Πριν, στην 15. Αν υποθέσουμε ότι αυτή είναι γενικά κατάλληλη, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή μπορεί να γίνει όταν η ενάγουσα έχει αποκλειστεί από την άσκηση αγωγής λόγω δεδικασμένου.

Ο J. Alito μειοψηφεί στην υπόθεση Whole Woman's Health κατά John Hellerstedt 3

Οι ενάγουσες μπορούσαν να ζητήσουν επανεξέταση σε αυτό το Δικαστήριο, αλλά επέλεξαν να μην το πράξουν. Αυτό με φέρνει στο κύριο επιχείρημα του Δικαστηρίου-ότι η δεύτερη αμφισβήτιση είναι μια διαφορετική αξίωση λόγω της «μεταβολής των περιστάσεων". Τι εννοεί το Δικαστήριο με το ότι οι ενάγουσες έχουν πλέον καλύτερα αποδεικτικά στοιχεία από ό, τι κατά το χρόνο της πρώτης υπόθεσης σε σχέση με με τον αριθμό των κλινικών που θα πρέπει να κλείσουν ως αποτέλεσμα της απαίτησης ομολογουμένων προνομίων.

Το επιχείρημα αυτό έρχεται σε αντίθεση με έναν θεμελιώδη κανόνα του δεδικασμένου, δηλαδή, ότι η ενάγουσα που χάνει σε μια πρώτη υπόθεση δεν μπορεί αργότερα να φέρει την ίδια υπόθεση απλώς και μόνο επειδή έχει πλέον συγκεντρώσει καλύτερα στοιχεία. Η αξίωση αποκλεισμού δεν περιέχει μια εξαίρεση "καλύτερης απόδειξης". Δείτε, π.χ., Torres κατά Shalala, 48 F. 3d 887, 894 (CA5 1995) ("Αν απλά με την υποβολή των νέων στοιχείων που παρασχέθηκαν σε μια προηγούμενη απόφαση εκ των πραγμάτων διακριτή, το δεδικασμένο θα πάψει να υπάρχει"), Geiger κατά Foley Hoag LLP Retirement Plan, 521 F. 3d 60, 66 (CA1 2008). (Η αξίωση αποκλεισμού "ισχύει ακόμα και αν η διάδικος είναι έτοιμη να παρουσιάσει διαφορετικά στοιχεία στη δεύτερη δίκη...") Saylor κατά United States, 315 F. 3d 664, 668 (CA6 2003) ("Το γεγονός ότι... Τα νέα στοιχεία θα μπορούσαν να αλλάξουν την έκβαση της υπόθεσης δεν επηρεάζει την εφαρμογή του δόγματος της αξίωσης αποκλεισμού"), International Union of Operating Engineers-Employers Constr. Industry Pension, Welfare and Training Trust Funds v. Karr, 994 F. 2d 1426, 1430 (CA9 1993) ("Το γεγονός ότι κάποια διαφορετικά στοιχεία μπορούν να παρουσιαστούν σε αυτή τη δίκη..., ωστόσο, δεν νικά το κώλυμα του δεδικασμένου"), (δεύτερη) Επαναδιατύπωση των αποφάσεων §25, Σχόλιο β' («Μια απλή μετατόπιση των αποδεικτικών στοιχείων για να υποστηρίξει μια αναπόδεικτη βάση προηγούμενης δίκης δεν θα είναι αρκετή για να προχωρήσει σε μια νέα αξίωση αποφεύγοντας την ανατρεπτική επίδραση της απόφασης"), 18 C. Wright, A. Miller, & Ε Cooper, Ομοσπονδιακή Πρακτική και Διαδικασία §4403, σ. 33 (2d ed. 2002) (Wright & Miller) (Το δεδικασμένο ισχύει κανονικά παρά τη διαθεσιμότητα νέων στοιχείων"),Επαναδιατύπωση των αποφάσεων §1, Σχόλιο β (Οι συνήθεις κανόνες της αξίωσης αποκλεισμού ισχύουν "αν η διάδικος κατά της οποίας καθίσταται μια απόφαση είναι αργότερα σε θέση να δώσει καλύτερα αποδεικτικά στοιχεία, έτσι ώστε είναι επιτυχής σε μια δεύτερη δίκη»).

Σε μια προσπάθεια να ξεφύγει από αυτόν τον κανόνα μιας θεμελιώδους και καλά αποδεκτής νομικής αρχής που δεν απαιτεί καμία περαιτέρω εξήγηση, το Δικαστήριο αναφέρει ένα ποτ πουρί των αποφάσεων μας, που δεν έχουν καμία σχέση με το επίμαχο ζήτημα. Μερικές δεν είναι καν δεδικασμένα. 5 Και οι υποθέσεις που δεν αφορούν το δεδικασμένο, Αbie State Bank κατά Bryan, 282 U. S. 765, 772 (1931), Lawlor κατά National Screen Service Corp., 349 U. S. 322, 328 (1955), και Third Nat. Bank of Louisville κατά Stone, 174 U. S. 432, 434 (1899), εγκρίνει την μέτρια πρόταση ότι η προηγούμενη απόφαση δεν αποκλείει νέες αξιώσεις που βασίζονται σε γεγονότα που συνέβησαν μετά το χρόνο της πρώτης δικαστικής απόφασης. 6
Αλλά η δεύτερη αμφισβήτηση των εναγουσών δεν βασίζεται σε νέες πράξεις μεταγενέστερες της πρώτης δίκης. Περισσότερο, στηρίζεται στην ίδια υποκείμενη πράξη, παρά στη ψήφιση του H. Β. 2, ο οποίος φέρεται να θέτει μια υπερβολική επιβάρυνση. Έρχομαι τώρα στην αρχή στην οποία στηρίζεται κυρίως το Δικαστήριο, το σχόλιο στ' της §24 της δεύτερης Επαναδιατύπωσης. Αυτό έχει ως εξής: "Υλικό γεννησιουργών γεγονότων που συμβαίνουν μετά την απόφαση της προσφυγής σε σχέση με το ίδιο θέμα μπορούν από μόνα τους, ή σε συνδυασμό με τα προγενέστερα γεγονότα, να περιλαμβάνουν μια συναλλαγή που μπορεί να γίνει η βάση μιας δεύτερης δίκης δεν αποκλείεται από την πρώτη. Δείτε Illustrations 10–12. Όπου σημαντικές ανθρώπινες αξίες, όπως είναι η νομιμότητα μιας συνεχούς προσωπικής αναπηρίας ή περιορισμού-διακυβεύονται, ακόμη και μια μικρή αλλαγή των συνθηκών μπορεί να δώσει μία επαρκή βάση για την άσκηση μιας δεύτερης προσφυγής». (η υπογράμμιση προστέθηκε).

Δεδομένου ότι έχω τονίσει τη λέξη- "μπορεί"-θα πρέπει να καταστεί σαφές, αυτό το σχόλιο δεν λέει ότι «[ο]υσιώδη γεννεισιουργά γεγονότα που συμβαίνουν μετά την απόφαση της δίκης πάντα ή ακόμα και συνήθως αποτελούν «τη βάση μιας δεύτερης δίκης δεν αποκλείεται από τη πρώτη". Αντίθετα, το σχόλιο είναι της άποψης ότι αυτό το "μπορεί" να είναι έτσι. Σύμφωνα, προηγούμενο, στην 11 («[Α]νάπτυξη νέων ουσιωδών πραγματικών περιστατικών μπορεί να σημαίνει ότι μια νέα υπόθεση και μια κατά τα άλλα παρόμοια με προηγούμενη υπόθεση που δεν παρουσιάζει την ίδια αξίωση» (η υπογράμμιση προστέθηκε)). Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πότε η ανάπτυξη νέων πραγματικών περιστατικών θα πρέπει να οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα. Και υπάρχουν σοβαροί λόγοι να συμπεράνουμε πως αυτό θα πρέπει να είναι μία πολύ στενή εξαίρεση πράγματι. Αλλοιώς, η δήλωση αυτή, υποβιβάζεται σε απλό σχόλιο, θα φέρει επανάσταση στους κανόνες της αξίωσης αποκλεισμού-επιτρέποντας ένα μέρος να επαναδιεκδικήσει δικαστικώς μία χαμένη αξίωση κάθε φορά που αποκτά καλύτερα αποδεικτικά στοιχεία. Σχόλιο στ' σίγουρα δεν είναι γραφτό να ηττηθεί αυτός ο θεμελιώδης κανόνας.

Τι σημαίνει το σχόλιο αναμφίβολα είναι πολύ πιο μέτριο-μόνο σε λίγες, περιορισμένες υποθέσεις η ανάπτυξη νέων ουσιωδών πραγματικών περιστατικών θα πρέπει (κατά τη γνώμη της ALI) να επιτρέπουν δικαστική επαναδιεκδίκηση. Ποιες είναι αυτές οι συνθήκες; Η ενότητα 24 περιλαμβάνει τρία ενδεικτικά παραδείγματα, με τη μορφή των υποθετικών υποθέσεων, και καμία δεν μοιάζει με την παρούσα υπόθεση. Στη πρώτη υποθετική υπόθεση, η επακόλουθη δίκη βασίζεται σε νέα γεγονότα που παρέχουν μια βάση ελάφρυνσης-επικουρίας με διαφορετική νομική θεωρία. (Δεύτερη) Επαναδιατύπωση των αποφάσεων §24, Illustration 10. Στη δεύτερη υπόθεση, ένας πατέρας που έχασε μια προηγούμενη υπόθεση επιμέλειας των παιδιών φέρνει μια δεύτερη προσφυγή κατά του γυμναστηρίου της συζύγου του ως μητέρα που βασίζεται στην «μετέπειτα εμπειρία», η οποία θεωρώ σημαίνει μετέπειτα συμπεριφορά από τη μητέρα. Στο ίδιο, Illustration 11.

Αυτή η εικόνα-illustration είναι σαφώς συνδεδεμένη με τον προσδιορισμό της «κατάστασης» ενός προσώπου -και όχι τη κατάσταση σε γενικές γραμμές, αλλά μια συγκεκριμένη κατάσταση, του πόσο κατάλληλη είναι ως γονέας, πως ο νόμος την αναγνωρίζει ως ευμετάβλητη. Δείτε Reporter’s Note, id., §24, σχόλιο f (Illustration 11 "αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της επίδρασης της μεταβολής των συνθηκών σε μια δίκη σχετικά με το καθεστώς-status").
Στο τελευταίο παράδειγμα, η κυβέρνηση χάνει μία αστική αντιμονοπωλιακή υπόθεση συνωμοσίας, αλλά στη συνέχεια φέρνει μια δεύτερη αστική αντιμονοπωλιακή υπόθεση συνωμοσίας με βάση τις νέες συνωμοτικές πράξεις. Η εικόνα- illustration δεν δείχνει ότι η νομιμότητα των προγενέστερων πράξεων τελειώνει στη πρώτη υπόθεση και είναι δικάσιμες στη δεύτερη υπόθεση, μόνο ότι οι μεταγενέστερες πράξεις οδηγούν σε μια νέα αξίωση και ότι η απόδειξη των προηγούμενων πράξεων μπορεί να γίνει δεκτή ως αποδεικτικό στοιχείο για να εξηγήσει τη σημασία των μετέπειτα πράξεων. Id., illustration-Εικόνες 12. Η παρούσα αξίωση δεν είναι παρόμοια με οποιαδήποτε από αυτές τις εικόνες. Αυτό δεν συνεπάγεται πως μια αξίωση που στηρίζεται σε πράξεις μετά από δικαστικές αποφάσεις και μια νέα νομική θεωρία. Δεν μας ζητήθηκε να καταργηθεί το καθεστώς-status ενός προσώπου. Και δεν συνεπάγεται μια συνεχής πορεία της συμπεριφοράς που πρέπει να αποδειχθεί από τους νέους νόμους του κράτους. Η τελική εικόνα στην πραγματικότητα υπονομεύει την απόφαση του Δικαστηρίου. Reporter’s Note links this illustration to a Fifth Circuit case, Exhibitors Poster Exchange, Inc. κατά National Screen Service Corp., 421 F. 2d 1313 (1970). Στην υπόθεση αυτή, το Δικαστήριο διέκρινε μεταξύ πραγματικών μετά-δικαστικών αποφάσεων νόμους και «νόμους που έχουν ολοκληρωθεί [πριν από την προηγούμενη απόφαση], εκτός από τις συνέπειές τους". Στο ίδιο, στην 1318.

Μόνο νόμοι μετά από δικαστική κρίση- και όχι τις συνέπειες μετά από δικαστική κρίση, έκρινε η Πέμπτη Περιφέρεια, μπορεί να οδηγήσουν σε μια νέα αιτία της αγωγής. δείτε ibid.7 Εδώ, το Δικαστήριο δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε νέους νόμους που διενεργούνται από το κράτος του Τέξας μετά το τέλος της πρώτης υπόθεσης. Αντ' αυτού, το Δικαστήριο στηρίζεται αποκλειστικά σε ό,τι χρειάζεται για να είναι οι νέες συνέπειες, το κλείσιμο των πρόσθετων κλινικών, που είπαν πως έχουν προκύψει από την ψήφιση του H. Β. 2.


Δ Για τους λόγους αυτούς, αυτό που το Δικαστήριο έχει κάνει εδώ είναι να δημιουργήσει μια εντελώς νέα εξαίρεση από τον κανόνα ότι η ενάγουσα χάνει, δεν μπορεί να επαναδιεκδικήσει αξίωση μόνο και μόνο επειδή έχει τώρα νέες και καλύτερες αποδείξεις. Όσο καλύτερα μπορώ να πω, ο νέος κανόνας του Δικαστηρίου πρέπει να είναι κάτι σαν αυτό:
Αν η ενάγουσα χάνει αρχικά επειδή απέτυχε να παράσχει επαρκείς αποδείξεις ότι η αμφισβήτηση του νόμου θα έχει ένα αντισυνταγματικό αποτέλεσμα και εάν μετέπειτα εξελίξεις τείνουν να δείξουν ότι ο νόμος θα έχει στην πραγματικότητα τα αποτελέσματα αυτά, η ενάγουσα μπορεί να επανα-διεκδικήσει την ίδια αξίωση. Ένας τέτοιος κανόνας θα ήταν άνευ προηγουμένου, ενώ δεν είμαι σίγουρος για τη σοφία του, αλλά είμαι βέβαιος για αυτό: Δεν υπάρχει καμία πιθανή δικαιολογία για ένα τέτοιο κανόνα, εκτός αν η ενάγουσα, κατά το χρόνο της πρώτης υπόθεσης, δεν μπορούσε ευλόγως να δείξει ποιες είναι η συνέπειες του νόμου. Και αυτό δεν ισχύει ως κατάσταση στην προκειμένη υπόθεση.

Το Δικαστήριο δεν ισχυρίζεται ότι ενάγουσες, κατά το χρόνο της πρώτης υπόθεσης, δεν θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν και να προσκομίσουν αποδεικτικά στοιχεία που ήταν αρκετά για να δείξουν ότι η απαίτηση ομλογουμένων προνομίων θα προκαλέσει κλείσιμο σε επαρκή αριθμό κλινικών. Αντ' αυτού, το Δικαστήριο επιχειρεί να υποστηρίξει ότι οι ενάγουσες δεν θα μπορούσαν να αποδειξουν εκείνη τη στιγμή πως ένας επαρκής αριθμός κλινικών είχε ήδη κλείσει. Όπως έχω εξηγήσει, δεν χρειάζεται οι ενάγουσες να δείξουν ή τι θα προσπαθήσουν να αποδείξουν.


Βρίσκεστε στο Γ' μέρος για να βρεθείτε στο Δ' μέρος πατήστε εδώ


Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και το μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf


5 Δείτε προηγούμενο, στην 13 (αναφέρρται στην United States v. Carolene Products Co., 304 U. S. 144, 153 (1938), και Nashville, C. & St. L. R. Co. κατά. Walters, 294 U. S. 405, 415 (1935)).

6 Το υποθετικό Δικαστήριο μολυσμένου νερού, δείτε προηγούμενο, στην 12-13, μπορεί να συνεπάγεται μια τέτοια κατάσταση. Εάν μετά το χάσιμο της πρώτης δίκης, οι ίδιες οι κρατούμενες συνέχισαν να πίνουν το νερό, δεν θα πρέπει να αποκλειστούν από μια δίκη ως αποτέλεσμα ανάρρωσης των τραυματισμών που υπέστησαν μετά τη πρώτη δίκη. Αλλά αν το Δικαστήριο με απλά λόγια σημαίνει ότι το πέρασμα του χρόνου θα επιτρέψει στις κρατούμενες να παρουσιάσουν καλύτερα αποδεικτικά στοιχεία για την υποστήριξη της ίδιας αξίωσης, η διαδοχική δίκη θα παραγραφεί για τους λόγους που εξέθεσα. Σε αυτή την περίπτωση, η προσφυγή τις θα κινηθεί για την ελάφρυνση-επικουρία από την απόφαση. Δείτε (δεύτερη) Επαναδιατύπωση §73.

7 Δείτε επίσης Sutliffe κατά Epping School Dist., 584 F. 3d 314, 328 (CA12009) («[Ό] ταν η κατηγορούμενη κατηγορείται ... για πράξεις οι οποίες όμως συμβαίνουν κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου ήταν ουσιαστικά του ίδιου είδους και ίδιου κινήτρου, η εντιμότητατα-ευθύτητα προς την κατηγορούμενη, καθώς και για τη δημόσια διευκόλυνση μπορεί να απαιτεί ότι πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο νόμο, και τα γεγονότα που συνιστούν όμως μία συναλλαγή» (τα εσωτερικά εισαγωγικά παραλείπονται)), Monahan κατά New York City Dept. of Corrections, 214 F. 3d 275, 289 (Ca2 2000) ("η αξίωση των εναγουσών των νέων περιστατικών που προκύπτουν από την εφαρμογή της προσβαλλόμενης πολιτικής είναι επίσης ανεπαρκής ώστε να απαγορεύσει την εφαρμογή του δεδικασμένου»), Huck κατά Dawson, 106 F. 3d 45, 49 (CA3 1997) (εφαρμογή δεδικασμένου, όπου "τα ίδια πραγματικά περιστατικά που οδήγησαν στην προγενέστερη απόφαση προκάλεσαν τη συνεχιζόμενη ζημία").