Η Sheila Matthews έχασε την δίκη κατά της λεσβιακής παιδοθεσίας

Η χριστιανή γιατρίνα έχασε την δικαστική προσφυγή κατά της λεσβιακής παιδοθεσίας

Η χριστιανή γιατρίνα η οποία ισχυρίστηκε ότι ήταν θύμα θρησκευτικής διάκρισης έχασε την υπόθεσή της ενάντια στην επιτροπή Northamptonshire County.

Η Δρ Sheila Matthews, από την Kettering, ισχυρίστηκε ότι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη θέση της στο συμβούλιο Northamptonshire στην ομάδα παιδοθεσίας, ζήτησε να της επιτραπεί να απόσχει από την ψηφοφορία σε υποθέσεις παιδοθεσίας που αφορούν τα λεσβιακά ζευγάρια, με το αιτιολογικό ότι πιστεύει ότι τα λεσβιακά ζευγάρια δεν πρέπει να παιδοθετούν.

Πήγε στο δικαστήριο εργατικών διαφορών Leicester ισχυριζόμενη πως υπήρξε θύμα θρησκευτικής διάκρισης, όμως η επιτροπή απέρριψε την προσφυγή και τη διέταξε να πληρώσει τα νομικά έξοδα του Συμβουλίου.
Σύμφωνα με το BBC, η Δρ Matthews είπε στο δικαστήριο πως στην Αγία Γραφή είναι σαφές ότι "η λεσβιακή πρακτική δεν είναι το πώς ο Θεός θέλει να ζούμε".

Είπε κατά την διάρκεια της ακρόασης πως είχε δει έρευνα η οποία ισχυριζόταν πως τα λεσβιακά λεσβιακά ζευγάρια μπορεί να αναθρέψουν παιδιά με “προκατάληψη κατά των ανδρών” και ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε λεσβιακά ζευγάρια είναι “πιο πιθανό να σκεφτούν σοβαρά ή να συμμετέχουν σε λεσβιακές σχέσεις".

Ο John MacMillan, Δικαστής του Εργατικού Δικαστηρίου, δήλωσε: “Οι καταγγελίες της θρησκευτικής διάκρισης απέτυχε και έχει απορριφθεί. Η υπόθεση αυτή απέτυχε, τίμια και ξεκάθαρα από τα στοιχεία της ".
Και πρόσθεσε: “Κατά την κρίση μας, τουλάχιστον από τη στιγμή της αναθεώρησης πριν από την ακρόαση, η συνέχιση της παρούσας διαδικασίας ήταν προδήλως εσφαλμένη ... ήταν καταδικασμένη να αποτύχει. Απλούστατα, δεν υπάρχει πραγματική βάση για τους ισχυρισμούς”.


Το δικαστήριο ανέφερε ότι δεν υπήρχαν αποδείξεις πως είχε αδικηθεί στη βάση της θρησκείας της και πως δεν υπήρχε καμία απόδειξη ότι υπήρξε διαφορετική μεταχείριση σε οποιοδήποτε άλλο μέλος της ομάδας, που της ζήτησαν να απέχει από την ψηφοφορία για το αν οι λεσβίες γονείς θα πρέπει να επιτρέπεται να παιδοθετήσουν.

H Δρ Matthews είπε ότι σκέφτεται σοβαρά τι μέτρα πρέπει να ληφθούν στη συνέχεια.


Την είδηση την βρήκαμε στις 17.11.10 και την μεταφράσαμε από την Pink News στην http://www.pinknews.co.uk/2010/11/17/christian-doctor-loses-gay-adoption-case/

Μόνο 9 γυναίκες δημαρχίνες σε 325

Μόνο 9 γυναίκες δημαρχίνες σε 325

Σκεπτικισμό για τον βαθμό συμμετοχής του γυναικείου φύλου στον δημόσιο βίο προκαλεί ο αριθμός των γυναικών που εξελέγησαν δημαρχίνες.

Από το σύνολο των 325 δημάρχων που ανεδείχθησαν κατά τις εκλογές μόνο οι εννέα είναι γυναίκες.

Η Μ. Ανδρούτσου στον Άγιο Δημήτριο Αττικής, η Χ. Γεωργιάδη στη Βέροια, η Π. Βρυζίδου στην Εορδαία Κοζάνης, η Ι. Κριεκούκη στη Μάνδρα Αττικής, η Ε. Λαΐτσου στο Ρήγα Φεραίο Μαγνησίας, η Στ. Μπότση στο Σούλι Θεσπρωτίας, η Μ. Ανυφαντάκη στο Φαιστό Ηρακλείου, η Α. Σωτηριάφου στο Παρανέστη Δράμας.

Στη Φιλαδέλφεια Αττικής εξελέγη η Έφη Αποστολάκη, χήρα του δημάρχου Γιώργου Αποστολάκη.


Την είδηση την βρήκαμε στις 15.11.10 στην http://www.madata.gr/epikairotita/politics/82160.html

Πρόγραμμα της Women Leaders of Jalal-Abad για την βία κατά των γυναικών

Το Κέντρο OSCE συμβάλλει στην ενίσχυση ευαισθητοποίηση για θέματα των γυναικών στo νοτιοδυτικό Κιργιστάν-Kyrgyzstan

OSCE Δελτίο Τύπου

Jalal-Abad, Kyrgyzstan, 19 Νοεμβρίου 2010 - Η αντιμετώπιση των θεμάτων του φύλου, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η απαγωγή της νύφης, η ανδρική πολυγαμία και οι πρόωροι γάμοι κοριτσιών ήταν το κεντρικό θέμα της διάσκεψης, που υποστηρίζεται από τον OSCE, όπου πραγματοποιήθηκε στις 19.11.10 στη Jalal-Abad.

Σχεδόν 60 εκπροσώπισες, της αστυνομίας, των τοπικών κέντρων πρόληψης του εγκλήματος, των μέσων ενημέρωσης, της κοινωνίας των πολιτισών και των φορέων της πολιτείας συμμετείχαν στη συνάντηση, που διοργάνωσε η Μη Κυβερνητική Οργάνωση "Ηγέτιδες Γυναίκες της Τζαλάλ-Αμπάντ" και υποστηρίζεται από το Κέντρο OSCE στη Μπισκέκ-Bishkek.

Η διάσκεψη αυτή περιέλαβε δράσεις ενός προγράμματος για την ενίσχυση του έργου της αστυνομίας προς την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Το πρόγραμμα περιλάμβανε επίσης στρογγυλές τράπεζες-συζητήσεις για την πρόληψη εγκλήματος στην γειτονιά από την ίδια την γειτονιά, καθώς και πρόληψη της νεανικής παραβατικότητας μεταξύ των μελών των τοπικών κέντρων πρόληψης του εγκλήματος σε όλη την πόλη Jalal-Abad τέλος περιλάμβανε έξι τηλεοπτικές εκπομπές σχετικά με το θέμα.

Η Zhanna Saralaeva, προεδρίνα της ΜΚΟ "Ηγέτιδες Γυναίκες της Τζαλάλ-Αμπάντ - Women Leaders of Jalal-Abad" είπε ότι το πρόγραμμα έχει επηρεάσει θετικά τις δράσεις της αστυνομίας: “Όταν η γειτονιά αντιμετωπίζει υποθέσεις βίας στην οικογένεια, μας καλούν συχνά μας και ζητούν συμβουλές, παροχή ψυχολογικής βοήθεια ή καταφύγιο για τα θύματα".

"Το πρόγραμμα αυτό δείχνει πώς η κοινωνία των πολιτισών και η αστυνομία μπορεί να επιδρά σε σημαντικές υποθέσεις όπως είναι η αντιμετώπιση της βίας που βασίζεται στο φύλο και στην προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών», δήλωσε ο Vincent O'Shea, σύμβουλος του Κέντρου OSCE για την κοινοτική αστυνόμευση.

Η αντιμετώπιση των θεμάτων των γυναικών μέσω της συνεργασίας της κοινότητας με την αστυνομία είναι ένα σημαντικό τμήμα του προγράμματος του Κέντρου OSCE για την Μεταρρύθμιση της Αστυνομίας της Bishkek.


Την είδηση την βρήκαμε στις 19.11.10 και την μεταφράσαμε από την http://www.osce.org/item/47723.html

Τέλος στην πολιτική "μη ρωτάς, μη λες", υποσχέθηκε ο Πρόεδρος Obama

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ - Σε μια άμεση πρόκληση για το Ρεπουμπλικανικό κόμμα το οποίο υποστηρίζει την πολιτική "μη ρωτάς, μη λες" που απαγορεύει στις λεσβίες να υπηρετούν ανοιχτά στις ένοπλες δυνάμεις, ο ηγέτης της πλειοψηφίας της Γερουσίας, Harry Reid από τη Νεβάδα, είπε ότι θα ωθήσει ένα νομοσχέδιο της στρατιωτικής πολιτικής που περιλαμβάνει τη μέθοδο που επιτρέπει στο Πεντάγωνο την κατάργηση της απαγόρευσης.

Ο γερουσιαστής John McCain της Αριζόνα, βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, επικεφαλής των συνεργατών του στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων, που εν μέρει μπλόκαρε το νομοσχέδιο, το Σεπτέμβριο, διότι επέτρεψε να ασκηθεί έφεση στη πολιτική "μη ρωτάς, μη λες". Ο John McCain δεν έχει αλλάξει τη θέση του, και το Δημοκρατικό κόμμα είχε υπόψη να ξεκαθαρίσει τη διάταξη για την προώθηση της νομοθεσίας.

Αλλά ο Λευκός Οίκος στις 17.11.10 επανέλαβε τη δέσμευσή του Προέδρου Obama για την κατάργηση της απαγόρευσης. Σε δήλωσή του αργότερα την ίδια ημέρα, ο κ. Reid είπε ότι θα φέρει το νομοσχέδιο, με γλώσσα που θα επιτρέπει την κατάργηση της πολιτικής αυτής. "Πρέπει να καταργηθεί η εν λόγω πολιτική διακρίσεων, έτσι ώστε κάθε Αμερικανίδα που θέλει να υπερασπιστεί τη χώρα να μπορεί να το κάνει". Είπε ο κ. Reid.

Ο Γερουσιαστής του Δημοκρατικού κόμματος, κ. Reid δήλωσε πως θα προσπαθήσει να αναλάβει το νομοσχέδιο γύρω στο Δεκέμβριο, που σημαίνει ότι μετά το Πεντάγωνο αναμένεται να συντάξει έκθεση σχετικά με το πώς θα προβεί στη κατάργηση. Η έκθεση περιλαμβάνει επίσης μια έρευνα των ενεργών επαγγελματιών στις ένοπλες δυνάμεις και τις οικογένειές τις, η οποία δείχνει ότι η πλειοψηφία δεν νοιάζεταιι αν οι λεσβίες υπηρετούν ανοιχτά στις ένοπλες δυνάμεις.

Η έκθεση πρέπει να υποβληθεί στις 1 Δεκεμβρίου.

Ο γερουσιαστής Carl Levin, του Δημοκρατικού κόμματος του Μίσιγκαν και πρόεδρος της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων, χειροκρότησε την απόφαση του κ. Reid λέγοντας πως θα παλέψει για την έγκριση του νομοσχεδίου.
Σε δήλωσή του, ο κ. Carl Levin είπε ότι θα διενεργήσει ακροάσεις για την έκθεση του Πενταγώνου, μόλις κυκλοφορήσει και ότι είχε ζητήσει από τον κ. Reid να περιμένουν έως ότου ολοκληρωθούν οι ακροάσεις πριν ξεκινήσει η συζήτηση.

Υπουργός Αμυνας Robert M. Gates έχει δηλώσει ότι θα ήθελε να δει τη πολιτική "μη ρωτάς, μη λες" να καταργείται πριν από το τέλος της τρέχουσας χρονιάς, αλλά ορισμένες ανώτερες διοικητικές υπάλληλοι των ενόπλων δυνάμεων και κάποιες από το νομοθετικό σώμα στο Κογκρέσο έχουν εκφράσει αντίθεσή στον τερματισμό της πολιτικής.

Η κα. Cindy McCain, σύζυγος του γερουσιαστή, έκανε έκκληση την περασμένη εβδομάδα για τον τερματισμό της πολιτικής, σε ένα βίντεο μιας εκστρατείας με στόχο την πρόληψη της παρενόχλησης των queer εφήβων, αλλά στην συνέχεια άλλαξε την στάση της και είπε ότι συμφωνεί με τον σύζυγό της.

Η Βουλή έχει ήδη έχει εγκρίνει την νομοθεσία που επιτρέπει την κατάργηση, και η απόφαση του κ. Reid δείχνει πως το Δημοκρατικό κόμμα, παρά τις βαριές απώλειες στις ενδιάμεσες εκλογές, δεν υπαναχώρησε στις κορυφαίες νομοθετικές προτεραιότητες, σημαντικά στη βάση του κόμματος.

Στις 17.11.10 ο κ. Reid ανακοίνωσε ότι θα ωθήσει επίσης ένα νομοσχέδιο που θα δημιουργήσει ένα μονοπάτι προς την ιθαγένεια, για ορισμένες μετανάστριες που ήρθαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως τα μικρά παιδιά.

Ο κ. Reid προσπάθησε να δώσει τη νομοθεσία ως τροπολογία στο νομοσχέδιο στρατιωτικής πολιτικής πριν από το ενδιάμεσες εκλογές, αλλά το Ρεπουμπλικανικό κόμμα εν μέρει μπλόκαρε το νομοσχέδιο, επειδή είπε ότι τη χρησιμοποιεί ως πολιτικό στήριγμα να απευθύνει έκκληση προς τις Ισπανίδες και λεσβίες ψηφοφόρους του για την επανεκλογή του στη Νεβάδα.

Στην προεκλογική εκστρατεία του, ο κ. Reid υποσχέθηκε ότι θα προσπαθήσει ξανά να περάσει τη μεταναστευτική διάταξη, που είναι γνωστή ως ο Νόμος Όνειρο. Και σε μια δήλωση του στις 17.11.10 είπε ότι θα προσπαθήσει να το θέσει ως αυτόνομο νομοσχέδιο.

Η ομιλήτρια του Λευκού Οίκου, Nancy Pelosi της Καλιφόρνια, έχει συζητήσει τη διάταξη της μετανάστευσης με το Λαϊκό κόμμα, αλλά δεν έχει προγραμματιστεί η ψηφοφορία για αυτό, είπε μια εκπροσώπισα.

Η νομοθεσία θα δώσει νομική παραμονή στις μετανάστριες που έφθασαν στις Ηνωμένες Πολιτείες πριν από την ηλικία των 16 ετών και έζησαν εδώ για τουλάχιστον πέντε χρόνια, αποφοίτησαν από το γυμνάσιο και ολοκλήρωσαν δύο χρόνια στο κολέγιο ή σε στρατιωτική υπηρεσία. Θα υπόκεινται σε ελέγχους ιστορικού, αν έχουν ποινικό μητρώο, ακόμη και σε περίπτωση επιτυχίας, θα εξακολουθουν να μην έχουν χρηματοδοτική ενίσχυση, όπως οι επιχορηγήσεις Pell.

Σε δήλωσή του, ο κ. Reid είπε: "Εάν υπάρχει ένα δικομματικό νομοσχέδιο που έχει νόημα για τη χώρα μας οικονομικά, από τη σκοπιά της εθνικής ασφάλειας που απεικονίζει τις αμερικανικές αξίες, είναι το νομοσχέδιο Νόμος Όνειρο, θα δώσουμε στα παιδιά που έφεραν στη χώρα αυτή, χωρίς δική τους υπαιτιότητα, την ευκαιρία να κερδίσουν νομικό καθεστώς".


Την είδηση την βρήκαμε στις 18.11.10 και την μεταφράσαμε από την Nytimes γραμμένη από τον David Herszenhorn στην http://www.nytimes.com/2010/11/18/us/politics/18gays.html?_r=1&scp=1&sq=Bill%20Could%20Authorize%20Repeal%20of%20%27Don%27t%20Ask,%20Don%27t%20Tell%27&st=cse

Ο λεσβιακός γάμος σύντομα νόμιμος στη Γαλλία;

Ο λεσβιακός γάμος σύντομα νόμιμος;

Το Συνταγματικό Συμβούλιο θα πρέπει να θέσει τέλος στη συζήτηση σχετικά με το λεσβιακό γάμο.

Την υπόθεση της καταχώρησης για το θέμα του λεσβιακού γάμου, το Ανώτατο Δικαστήριο την έστειλε μόλις στις 16.11.10, στο Συνταγματικό Συμβούλιο, το οποίο θα τελειώσει αυτή τη μακρά συζήτηση. Αυτή είναι μια προσφυγή από ένα λεσβιακό ζευγάρι που ζει στην Marne, η οποία είναι υπεύθυνη για τη δικαστική διαδικασία.

Το ζευγάρι που προσέφυγε ενώπιον του δικαστηρίου- Tribunal de Grande Instance de Reims ισχυρίστηκε, πως η απαγόρευση του γάμου των λεσβιακών ζευγαριών είναι αντισυνταγματική, το δικαστήριο μην ξέροντας τι να απαντήσει, υπέβαλε την υπόθεση στο Δικαστήριο του Αρείου Πάγου στις 24 Αυγούστου.

Αυτο-ανακηρυσόμενη αναρμόδια για το θέμα αυτό, η Επιτροπή του δικαστηρίου απέστειλε την υπόθεση στις 16.11.10 στο Συνταγματικό Συμβούλιο, του ανώτατου γαλλικού δικαστηρίου, ως «ερώτηση προτεραιότητας για τη συνταγματικότητα». Είναι μια διαδικασία αμφισβήτησης μια νομοθεσίας που ήδη εφαρμόζεται.

Το Συνταγματικό Συμβούλιο θα εξετάσει συνεπώς τα άρθρα 75 και 144 του Αστικού Κώδικα, που δεν αναγνωρίζουν το γάμο των λεσβιακών ζευγαριών. Για τις προσφεύγουσες, τα άρθρα είναι αντισυνταγματικά επειδή «περιορίζουν την προσωπική ελευθερία μιας Γαλλίδας πολίτισας να νυμφευθεί κάποια”.

Μια ερώτηση "νέα" και "σοβαρή "
Στην απόφασή του, το πρώτο πολιτικό τμήμα του Άρειου Πάγου έκρινε ότι η ερώτηση ήταν "νέα" και "σοβαρή ", ο γάμος των λεσβιακών ζευγαριών «σήμερα είναι μια ευρεία συζήτηση στην κοινωνία, μια αιτία, ειδικότερα, με την εξέλιξη των ηθών και την νομοθεσία αναγνώρισης του γάμου μεταξύ λεσβιακών ζευγαριών σε πολλές χώρες του εξωτερικού”. Αυτό ήταν που παρακίνησε την απόφασή του Αρείου Πάγου να παραπέμψει το ζήτημα στο Συνταγματικό Συμβούλιο.

Μια συζήτηση που σίγουρα επιστρέφει στο νομοθετικό σώμα
"A priori, είναι πράγματι καλή είδηση," απάντησε στην Europe 1 η Caroline Mécary, δικηγορίνα, μέλος του Συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου του Παρισιού. «Η απόφαση αυτή του Ανωτάτου Δικαστηρίου αποτελεί καλή είδηση για τα τρία εκατομμύρια λεσβίες πως ως τώρα δεν μπορούν να νυμφευθούν», η Caroline Mécary, εξέφρασε την ικανοποίησή της, δικηγορίνα που έχει υπερασπιστεί πολλές υποθέσεις αυτού του είδους.

Αλλά αυτή η συζήτηση "είναι απίθανο να επιλυθεί από το Συνταγματικό Συμβούλιο, διότι είναι πραγματικά ένα κοινωνικό ζήτημα που αποτελεί ένα πραγματικό πολιτικό ζήτημα", είπε.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο είναι βέβαιο ότι θα θεωρήσει ότι "αποτελεί ευθύνη του νομοθετικού σώματος", καθώς ανέλυσε η ίδια:
"Σύντομα μπορεί να είναι, αρχίζει να ελπίζει, πως η Γαλλία θα σεβαστεί την αρχή της ίσης μεταχείρισης, το άνοιγμα του γάμου σε λεσβιακά ζευγάρια, όπως έχουν κάνει ήδη οκτώ Ευρωπαϊκές χώρες (Κάτω Χώρες, Βέλγιο, Ισπανία, Νορβηγία, Σουηδία, Πορτογαλία, Ισλανδία, Αγγλία).

Η Hélène Mandroux, δημαρχίνα του Μονπελιέ-Montpellier του Σοσιαλιστικού κόμματος, επίσης, αναζωπύρωσε πρόσφατα το θέμα, ζητώντας από τον πρόεδρο Nicolas Sarkozy να δείξει «πολιτικό θάρρος» για το θέμα αυτό. Το 2009, συνέταξε την: "Έκκληση του Μονπελιέ” υπέρ του γάμου των λεσβιακών ζευγαριών.


Την είδηση την βρήκαμε στις 16.11.10 και την μεταφράσαμε από την Europe1.fr στην http://www.europe1.fr/France/Le-mariage-homosexuel-bientot-legal-311608/

Την φωτογραφία την βρήκαμε επίσης στην Europe1. fr, όπου κάτω από την φωτογραφία γράφει: "Καταχώρηση ένος λεσβιακού ζευγαριού, τα γαλλικά δικαστήρια θα πρέπει να αποφασίσουν στο θέμα του γάμου των λεσβιακών ζευγαριών". © REUTERS

0% στην παιδική κακοποίηση έλαβαν οι λεσβίες γονείς

Μηδέν τοις εκατό στην παιδική κακοποίηση έλαβαν τα Λεσβιακά Νοικοκυριά, διαπιστώνει η Νέα Έκθεση Νοικυριών

Los Angeles, CA – Το Ινστιτούτο Williams, ένα ερευνητικό κέντρο για το σεξουαλικό προσανατολισμό στο νόμο και τη δημόσια τάξη στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου UCLA, ανακοίνωσε νέα ευρήματα από την Εθνική Διαμήκη Μελέτη της Λεσβιακής Οικογένειας (NLLFS) των Ην. Πολιτειών, η μακροβιότερη μελέτη που έχει διεξαχθεί ποτέ στις λεσβιακές οικογένειες στις Ην. Πολιτείες (τώρα βρίσκεται στην 24η χρονιά). Σε ένα άρθρο που δημοσιεύεται σήμερα στην επιθεώρηση "Αρχεία της Σεξουαλικής Συμπεριφοράς", οι 17-χρονες κόρες και γιοι των λεσβιών γονιών ρωτήθηκαν σχετικά με σεξουαλική κακοποίηση, το σεξουαλικό προσανατολισμό, και τη σεξουαλική συμπεριφορά.

Η αναφορά διαπίστωσε ότι καμιά από τις 78 εκθέσεις της NLLFS σε έφηβες δεν αναφέρει να έχουν ποτέ υποστεί σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση από την λεσβία γονέα ή άλλη κηδεμόνα. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με 26% των εφήβων των Ην. Πολιτειών που αναφέρουν σωματική κακοποίηση από γονέα ή κηδεμόνα και το 3,8% που αναφέρουν σεξουαλική κακοποίηση.

Σύμφωνα με τις συγγράφισες, "η απουσία κακοποίησης των παιδιών σε οικογένειες λεσβιών είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη, διότι η θυματοποίηση των παιδιών, είναι διάχυτη και οι συνέπειές της είναι καταστροφικές. Στο βαθμό που τα ευρήματά μας αναπαραχθούν από άλλες ερευνήτριες, οι εν λόγω εκθέσεις από έφηβες με λεσβίες γονείς έχουν συνέπειες για τις επαγγελματίες της υγείας, τις υπεύθυνες χάραξης πολιτικής, κοινωνικών υπηρεσιών, καθώς και τις ειδικευμένες σε θέματα προστασίας του παιδιού που αναζητούν μοντέλα οικογένειας όπου η βία δεν συμβαίνει".
Στο σεξουαλικό προσανατολισμό, το 2,8% των εφήβων προσδιορίζονται ως αποκλειστικά λεσβίες στις έρευνες της NLLFS.

Η μελέτη αυτή εκπονήθηκε από την Nanette Gartrell, MD, Henny Bos, Ph.D. (Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ), και την Naomi Goldberg, MPP (Williams Institute). Κύρια ερευνήτρια Nanette Gartrell, MD, είναι μια διακεκριμένη μελετήτρια του Ινστιτούντου Williams 2010, αναπληρώτρια καθηγήτρια κλινικής ψυχιατρικής στο UCSF και συνδέεται με το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ.


Την είδηση την βρήκαμε στις 10.11.10 και την μεταφράσαμε από την http://www.huffingtonpost.com/2010/11/10/lesbians-child-abuse--percent_n_781624.html

Η Sheila Matthews, χριστιανή γιατρίνα αρχίζει νομικό αγώνα κατά της λεσβιακής παιδοθεσίας

Η Sheila Matthews, χριστιανή γιατρίνα αρχίζει νομικό αγώνα κατά της λεσβιακής παιδοθεσίας

Η Sheila Matthews που απομακρύνθηκε από τη μια ομάδα παιδοθεσίας αφότου αρνήθηκε να εγκρίνει τις αιτήσεις από λεσβιακά ζευγάρια ελπίζει να πάει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Η Δρ Sheila Matthews, από την Kettering, θα ζητήσει από το δικαστήριο να κρίνει αν η ιατρική γνωμάτευση θα πρέπει να επιτρέπεται να αγνοήσει τους νόμους περί ισότητας.

Λέει ότι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη θέση της από το Συμβούλιο Παιδοθεσίας της Northamptonshire, μετά ζήτησε να της επιτραπεί να απόσχει από την ψηφοφορία σε υποθέσεις που αφορούν τα λεσβιακά ζευγάρια, με το αιτιολογικό ότι θα παραβίαζε τις πεποιθήσεις της.

Της είπαν ότι τις πεποιθήσεις της σχετικά με την λεσβιακή παιδοθεσία ήταν ασύμβατες με τη νομοθεσία της ισότητας και τις πολιτικές του Συμβουλίου και παραιτήθηκε το Μάρτιο.

Η Daily Telegraph αναφέρει πως θα πάει σε ένα Εργατικό Δικαστήριο στην Leicester στις 15.11.10 όπου θα ζητήσει ζητήσει να υποβάλει την περίπτωσή της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Η Δρ Matthews θα ζητήσει από το δικαστήριο να αποφασίσει αν η επαγγελματική ιατρική γνωμάτευση θα πρέπει να υπερισχύει των δικαιωμάτων των επίδοξων λεσβιών γονιών.

Είπε: «Καταλαβαίνω ότι η νομοθεσία επιτρέπει λεσβιακά ζευγάρια ναα παιδοθετούν και να είναι θετικά ενθαρρύνονται να αιτούνται για παιδοθεσία, αλλά έχω επαγγελματικές ανησυχίες, με βάση τα εκπαιδευτικά και ψυχολογικά στοιχεία, από τις επιρροές στα παιδιά που μεγαλώνουν σε λέσβιακές οικογένειες και πιστεύω ότι αυτό είναι δεν είναι η καλύτερη δυνατή επιλογή για ένα παιδί.

"Δεν θεωρώ την εαυτή μου λεσβοφοβική, ωστόσο πιστεύω ότι για τα παιδιά είναι καλύτερα σε ετερό οικογένειες, όπου παίζουν διαφορετικούς ρόλους στην ανατροφή ενός παιδιού και έχουν δεσμευθεί σε μια δια βίου σχέση". *A

Η ίδια πρόσθεσε: "Η άποψή μου προέκυψε τόσο από τις αναγνώσεις στη λογοτεχνία, και από την ιστορική χριστιανική οπτική των σχέσεων, με βάση την Αγία Γραφή, μια αρχή που το δικαστικό σύστημα μας χρησιμοποιεί ακόμα και σήμερα να ορκιστούν σε αυτή μάρτυρες και ένορκοι".

Η Δρ Matthews η οποία εκπροσωπείται από το χριστιανικό Νομικό Κέντρο.
Ο Andrea Minichiello Williams, ανώτερος δικηγόρος και διευθύνων σύμβουλος του χριστιανικού Νομικού Κέντρου, δήλωσε: "Δεν μπορεί να είναι σωστό μια γιατρίνα να αναγκάζεται σε απομάκρυνση από το ρόλο της στην παιδοθεσία, ακριβώς λόγω των επαγγελματικών και των χριστιανικών απόψεών της.

"Μεγάλο μέρος του πληθυσμού, και πολλές μελέτες, συμφωνούν με την επαγγελματική και προσωπική άποψη της. Επαγγελματικές απόψεις για το θέμα αυτό συμβαίνει να ταιριάζουν στενά με τη χριστιανική άποψη. Ωστόσο, οι Χριστιανές είναι όλο και περισσότερο αποκλείονται από τη δημόσια σφαίρα και αυτό δεν μπορεί πλέον να περάσει απαρατήρητο".


Την είδηση την βρήκαμε στις 15.11.10 και την μεταφράσαμε από την Pink News γραμμένη από την Jessica Geen στην http://gay.pinknews.co.uk/2010/11/15/christian-doctor-begins-legal-fight-over-gay-adoptions/

*A Το 50% των γάμων στην Ελλάδα καταλήγει σε διαζύγιο.

"Δικαίωμα στην LGBT πόλη"

“Lesb.Equal - Λεσβίες για την Ισότητα”

Μη Κυβερνητική Οργάνωση
για τη διεκδίκηση και την προώθηση
των δικαιωμάτων των λεσβιών στην κοινωνία

"Δικαίωμα στην LGBT πόλη"

Έχουμε την πολυτέλεια της αποχής;

Μετά τα αποτελέσματα της προηγούμενης Κυριακής έχει γίνει πολύς λόγος για την ερμηνεία και την αξία της αποχής. Εμείς θεωρούμε ότι η αποχή αναδεικνύεται ως μια πολυτελής επιλογή, που ενέχει τελικά, θετικά ή αρνητικά, την αποδοχή της υπάρχουσας κατάστασης. Η αντίληψη ότι κανένα κόμμα, καμιά παράταξη, καμία υποψήφια δεν κρίνεται άξια να εκπροσωπήσει τις ψηφοφόρους που απέχουν, ευνοεί το κατεστημένο πολιτικό προσωπικό. Ισοδυναμεί με λευκή επιταγή προς το πολιτικό σύστημα.

Εμείς απαντάμε όχι στην αποχή!

Η Κυριακή που μας έρχεται έχει ένα και μοναδικό διακύβευμα: θέλουμε ο επόμενος Δήμαρχος της πόλης να είναι ο Γ. Καμίνης ή ο Ν. Κακλαμάνης; Ως λεσβίες που έχουμε διανύσει μια πορεία στο χώρο των διεκδικήσεων παίρνουμε θέση! Ζυγίζοντας από τη μια τη διαχρονικά απαξιωτική στάση του σημερινού Δημάρχου απέναντι σε κάθε ζήτημα που αφορά την ποιότητα ζωής στην πόλη και τη συστηματική αγνόησή του όσον αφορά τα LGBT θέματα και από την άλλη τις προτάσεις του Γ. Καμίνη, τη στήριξη του σε μια σειρά θεμάτων που μας αφορούν, αλλά και το παρελθόν του ως Συνηγόρου του Πολίτη∙ έχοντας την προσωπική εγγύηση του LGBT ακτιβιστή Δ. Τσαμπρούνη και υποψήφιου δημοτικού συμβούλου ότι θα προωθήσει το διάλογο με την κοινότητα και τα αιτήματά μας, απαντάμε θετικά στην πρόταση Καμίνη!

Ψηφίζουμε “Δικαίωμα στην πόλη”!

H ΜΚΟ "Lesb.Equal - Λεσβίες για την Ισότητα"

Εκφοβισμός: Τι μπορούμε να κάνουμε

Εκφοβισμός: Τι μπορούμε να κάνουμε

Πρωτότυπη δημοσιεύση στην εφημερίδα Mombian στις 13.10.10

Τα παιδιά στην κοινότητα LGBTQ πεθαίνουν. Ως LGBTQ γονείς, πρέπει να είμαστε στη πρώτη γραμμή που ζουν για να τα βοηθήσουμε.

Έχουμε όλες ακούσει αυτοκτονίες νέων, από εκφοβισμό γιατί ήταν LGBTQ ή εικάζοταν. Τα παιδιά των LGBTQ γονιών επίσης αντιμετωπίζουν παρενοχλήσεις και εκφοβισμό, καθώς η έρευνα από το Δίκτυο Λεσβιών, Γκέι, Ετερό (LGSEN) έχει δείξει.

O κατά των LGTBQ εκφοβισμός και η βία, δυστυχώς δεν είναι μια νέα τάση. Πολλές ΜΚΟ και έρευνες έχουν καταγράψει εκφοβισμό κατά των LGBTQ και αυτοκτονίες για χρόνια. Ο πολλαπλασιασμός των μέσων ενημέρωσης, ωστόσο, μας δίνει μια σημαντική ευκαιρία να πιέσουμε για αλλαγές.

Δεν υπάρχει μια αιτία, έτσι δεν υπάρχει μια απλή λύση. Πιστεύω, ωστόσο, ότι μπορούμε να εργαστούμε σε τέσσερα διαφορετικά επίπεδα για να υπάρξει διαφορά.

Πρώτον, ενισχύουμε τη δική μας οικογένεια. Συζητάμε με τα παιδιά μας σχετικά με τον εκφοβισμό, και γενικότερα για τις φίλες τις, το σχολείο, την άθηλησή τις, καθώς και άλλες δραστηριότητες. Να είμαστε σε εγρήγορση για οτιδήποτε μπορεί να τις απασχολεί. Δεν τις λέμε «απλώς διαχειρίσου το αυτό". Ερευνούμε και προβαίνουμε στις απαραίτητες ενέργειες.

Εάν χρειαζόμαστε βοήθεια για τον εντοπισμό των σημαδιών του εκφοβισμού μιλάμε για αυτό με τα παιδιά μας, ή βρίσκουμε την ιστοσελίδα “Να Σταματήσει ο Εκφοβισμός Τώρα”, ένα σχέδιο του Υπουργείου Υγείας και Ανθρώπινων Υπηρεσιών των Ην. Πολιτειών. Επίσης χρησιμοποιούμε δημοφιλή βιβλία και ταινίες να ξεκινήσουμε την συζήτηση. (Βιβλία για παράδειγμα, που ασχολούνται με την ηθική παρενόχληση και τη μισαλλοδοξία, με διάφορους τρόπους.)

Μπορούμε επίσης να εξετάσουμε το ενδεχόμενο των πολεμικών τεχνών ως μάθημα για τα παιδιά μας, όχι επειδή οι σωματικές μάχες είναι η λύση, αλλά επειδή κάθε καλό πρόγραμμα πολεμικών τεχνών για παιδιά, περιλαμβάνει εκπαίδευση στην αυτοπεποίθηση και στην αντιμετώπιση των εκφοβιστριών-τραμπούκων καθώς επίσης και με άλλους τρόπους. Βεβαιωνόμαστε, βεβαίως, πως η σχολή πολεμικών τεχνών είναι φιλόξενη σε LGBTQ οικογένειες. Συζητάμε με τις εκπαιδεύτριες εκ των προτέρων και μπορούμε να δούμε το “Τρίγωνο Πολεμικών Τεχνών”, ένα δίκτυο LGBTQ φιλικών σχολών.

Δεύτερον, επιχειρηματολογούμε κατά του Lgbtiq εκφοβισμού και αναζητάμε πηγές πληροφοριών στην κοινότητά μας. Αρχίζουμε με το να ανακαλύψουμε εάν τα τοπικά σχολεία έχουν πολιτικές κατά του εκφοβισμού. Υπάρχει εκπαίδευση κατά του εκφοβισμού στις μαθήτριες, στο εκπαιδευτικό και το υπόλοιπο προσωπικό εκεί; Γίνεται εκπαίδευση-κατάρτιση ή συζήτηση της πολιτικής εκφοβισμού ή παρενόχλησης λόγω πραγματικού ή υποτιθέμενου σεξουαλικού προσανατολισμού, του φύλου και ταυτότητας κοινωνικού φύλου; Υπάρχει γενικά πρόγραμμα σπουδών για τις Lgbtiq και τις οικογένειές τις;

Συζητάμε με τις δασκάλες και τις αρχές του σχολείου εάν έχουμε οποιεσδήποτε ανησυχίες. Δημιουργούμε συμμαχίες μεταξύ άλλων γονέων. Μιλάμε με τα μέλη της ενορίας μας, εάν γίνεται. Προτείνουμε όλες ή μερικές από τις παρακάτω πηγές πληροφοριών:

Α. Η Εργαλειοθήκη Ασφαλής Περιοχή του Δικτύου LGSEN περιέχει 42 σελίδες "Οδηγίες Συμμαχίας με LGBTQ Φοιτήτριες", αφίσες, και αυτοκόλλητα με το σήμα "Ασφαλής Περιοχή". Επίσης, υπάρχουν οδηγίες για το πώς να αξιολογήσουμε το κλίμα και τις πολιτικές ενός σχολείου και πως να συνηγορήσουμε για αλλαγές. Με 20 δολάρια μπορούν να στείλουν τις Οδηγίες στο Γυμνάσιο ή το Λύκειο της επιλογής μας.

Β. Η Εργαλειοθήκη Επιβίωσης Trevor, που είναι δωρεάν, περιλαμβάνει οδηγίες των πηγών πληροφόρησης, ένα αντίγραφο της ταινίας Trevor, βραβευμένη από την Ακαδημία, ένα εργαστήριο κατευθυντηρίων και προγράμματα σπουδών για κάθε ηλικία, καθώς και κατάλογο των βιβλίων και των ταινιών για τις νέες LGBTQ, μαζί με αφίσες, φυλλάδια, κάρτες και αυτοκόλλητα με πληροφορίες για την "Γραμμή Ζωής Trevor", μια ανοικτή τηλεφωνική γραμμή παρέμβασης σε κρίσεις. Το Πρόγραμμα Trevor προσφέρει επίσης δωρεάν, τριμηνιαίες διαδικτυακές ενημερώσεις σχετικά με το πώς θα χρησιμοποιηθούν καλύτερα οι Εργαλειοθήκες.

Γ. "Διδασκαλία Ανοχής", ένα πρόγραμμα του Κέντρου “Νομοθεσία των Φτωχών του Νότου”, προσφέρει οδηγίες κατά του εκφοβισμού, ένα δωρεάν dvd με 40-λεπτο ντοκιμαντέρ για τη ρηξικέλευθη ομοσπονδιακή δικαστική υπόθεσή Jamie Nabozny που καταγράφηκε για πρώτη φορά στην ιστορία των Ην. Πολιτιειών, ότι ένα δημόσιο σχολείο μπορεί να θεωρηθεί υπόλογο για τη μη διακοπή του εκφοβισμού κατά των LGBTQ.
Στην ταινία, αφηγήτρια είναι η λεσβία πρωταγωνίστρια, της διάσημης παράστασης “Glee”, Jane Lynch, μπορείτε να την παραλάβετε με οδηγίες μαθημάτων και ανάπτυξης δραστηριοτήτων του προσωπικού κατά του LGBTQ εκφοβισμού.

[...]

Δ. Η Εκστρατεία Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων προσφέρει δωρεάν οδηγείες 93 σελίδων “Μια Παρουσίαση Φιλόξενων Σχολείων”, με τα εργαλεία, τα μαθήματα, και τις πηγές πληροφοριών για να αγκαλιαστεί η διαφορετικότητα της οικογένειας, αποφεύγοντας τα στερεότυπα των φύλων, και τελειώνει με τον εκφοβισμό και τις κοροϊδευτικές ετικέτες-λεκτική βία. Είναι βασισμένη σε ένα πρόγραμμα που δοκιμάστηκε σε αρκετά σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα.

Τρίτον, επικοινωνήστε με τις εκλεγμένες αξιωματούχους σας (Βουλευτίνες, Δημαρχίνες, Δημοτικές Συμβούλους, Υπουργίνες). Αρκετές Πολιτείες δεν έχουν κανενός είδους νομοθεσία για ασφαλή σχολεία. Οι περισσότερες δεν διαθέτουν νομοθεσία για την προστασία ειδικότερα για τις μαθήτριες, φοιτήτριες τις, λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού, φύλου και ταυτότητας του κοινωνικού φύλου. Η γενική νομοθεσία μπορεί να προστατεύει τις σπουδάστριες σε αυτούς τους τομείς επίσης, αλλά η έρευνα του Δικτύου LGSEN έδειξε πως απαριθμώντας τις προστατευόμενες κατηγορίες αυξάνεται η πιθανότητα παρέμβασης.

Η Μασαχουσέτη πέρασε ένα νομοσχέδιο κατά του εκφοβισμού χωρίς να απαριθμεί τις κατηγορίες εκφοβισμού, τον Μάιο 2010, ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αν και ίσως δεν είναι αρκετο.

Σε ομοσπονδιακό επίπεδο, η Νομοθεσία Φοιτητικής Απαγόρευσης των Διακρίσεων, θα απαγορεύει τις διακρίσεις (που περιλαμβάνει και την παρενόχληση) στα σχολεία, με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό, το φύλο και την ταυτότητα του κοινωνικού φύλου. Η Νομοθεσία Βελτίωσης Ασφαλών Σχολείων θα απαιτούσε τα σχολεία να εφαρμόσουν και να υποβάλουν σχετικές εκθέσεις που θα συμπεριλαμβάνουν προγράμματα κατά του LGBTQ εκφοβισμού. Υπάρχουν εκτυπώσεις για κάθε νομοσχέδιο τόσο στο Κονγκρέσο όσο και στη Γερουσία. Φαίνεται απίθανο να προχωρήσει σε αυτή τη περίοδο-σύνοδο του Κογκρέσου, αλλά φαίνεται ότι είναι πολύ νωρίς για να ασκήσει καμιά πίεση επανα-παρουσίασης και υποστήριξης των προσπαθειών την επόμενη σύνοδο-περίοδο.

Τέταρτον, συνεχίστε να συνηγορείτε για τα δικαιώματα των LGBTQ και εκπροσωπείστε τις σε όλους τους τομείς. Μέχρι να είμαστε ίσες, θα αντιμετωπιζόμαστε πάντα ως "λιγότερες από", γινόμενες στόχος για εκφοβίστριες και νταήδες.

'Οχι, δεν θα είναι εύκολο ή γρήγορο. Αλλά όταν οι ζωές των παιδιών εξαρτώνται από αυτό, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να δράσουμε.


Την είδηση την βρήκαμε στις 11.11.10 και την μεταφράσαμε από την http://www.mombian.com/2010/11/11/bullying-what-we-can-do/#more-8458

Η πολυτέλεια της αποχής

Η πολυτέλεια της αποχής

Πολλαπλή είναι η εξήγηση της στάσης σχεδόν των μισών Ελληνίδων πολιτισών, που επέλεξαν είτε να μην προσέλθουν στις κάλπες για την Τοπική Αυτοδιοίκηση (περίπου 40%) είτε να καταθέσουν λευκή ή άκυρη ψήφο (άλλο ένα 10%). Χωρίς να ταυτίζονται μεταξύ τις, οι τελευταίες είναι και αυτές εν μέρει «απέχουσες», εφόσον απέχουν από την επιλογή προσώπων, πράξη που αποτελεί αναφαίρετο στοιχείο της συγκεκριμένης εκλογικής διαδικασίας. Η υπόθεση εργασίας του παρόντος σημειώματος είναι ότι αναδεικνύεται πάντως -ως κοινή συνισταμένη πιθανών εξηγητικών δίπολων- ο χαρακτήρας της αποχής ως μιας πολυτελούς επιλογής, η οποία ενέχει την αποδοχή, με θετικό ή αρνητικό πρόσημο, του status quo.

Πολιτική επιλογή ή αδιαφορία; Στην πρώτη περίπτωση, η απόρριψη του συνολικού πολιτικού συστήματος προτάσσεται ως κύρια εξήγηση της αποχής, βάσει γνώσης, κριτικής στάσης και ενδιαφέροντος για την πολιτική. Η απόρριψη αυτή δεν αποτυπώνεται εκλογικά, ίσως δεν εκφράζεται καν με άλλους τρόπους, πέραν της αποχής, συνεπώς δεν δημιουργεί ένα θετικό μέγεθος, δεν συναρτάται άμεσα με μία πρωτοβουλία ανατροπής ή αλλαγής του συστήματος. Η πολιτική αυτή στάση ταυτίζεται έτσι, κατ’ αποτέλεσμα, με την αδιάφορη αποχή όσων ιδιωτεύουν ασχολούμενες με την προσωπική τις ευημερία ή δυστυχία. Και οι δύο κατηγορίες απεχουσών αποδέχονται την υφιστάμενη κατάσταση -είτε συλλογική είτε ατομική τις- στον βαθμό που η στάση τις διατηρεί τον παθητικό της χαρακτήρα.

Αυτοδιοικητική ή αντι-μνημονιακή ψήφος είναι το δεύτερο δίπολο. Η άρση εκ μέρους των κομμάτων του αυτοδιοικητικού χαρακτήρα των εκλογών και η ταύτισή τους με -φιλοκυβερνητικό ή αντικυβερνητικό, φιλομνημονιακό ή αντιμνημονιακό- δημοψήφισμα οδήγησε πιθανόν άλλη μια μερίδα ψηφοφόρων στην αποχή. Ομως και σ’ αυτήν την περίπτωση η άρνηση του διλήμματος θα ήταν η στην πράξη επιλογή παρατάξεων ή προσώπων με αυτοδιοικητικά κριτήρια. Η αντίσταση στις κομματικές λογικές δεν μπορεί να προϋποθέτει την αποδοχή τις. Το αποτέλεσμα είναι η επιλογή να εγκαταλείπεται στα πιστά και πλέον συσπειρωμένα κομματικά ακροατήρια, όπως δείχνει το ποσοστό του ΚΚΕ αλλά και της Χρυσής Αυγής, που στην Αθήνα φτάνει εκείνο του ΣΥΡΙΖΑ. Έλλειμμα αντιπροσώπευσης ή εγωκεντρισμός; Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, κανένα κόμμα, καμιά παράταξη, καμία υποψήφια δεν κρίνεται άξια να εκπροσωπήσει την απέχουσα ψηφοφόρο. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην αντίληψη περί περιγραφικής αντιπροσώπευσης, σύμφωνα με την οποία η αντιπρόσωπος πρέπει να έχει τα κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά της αντιπροσωπευόμενης, σε μια ισοπεδωτική και ατεκμηρίωτη άποψη περί ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού ή στην εγωκεντρική αντίληψη ότι η απέχουσα ψηφοφόρος είναι καλύτερη από όλες τις υποψήφιες.

Χωρίς το τελευταίο να αποκλείεται, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει καμιά ότι η συλλήβδην απόρριψη και ισοπέδωση ευνοεί τις χειρότερες και αποτρέπει ανθρώπους άξιες να ασχοληθούν με τα κοινά, ενώ παράλληλα ευνοεί το κατεστημένο πολιτικό προσωπικό. Εν όψει αυτών, μήπως τελικά η αποχή και η λευκή και άκυρη ψήφος, ως πολυτελής έκφραση αδιαφορίας ή μιας ιδεολογικής ή προσωποκεντρικής αλαζονείας, ισοδυναμούν με λευκή επιταγή προς το πολιτικό σύστημα; Η δημοκρατία μας πάσχει εντέλει από την εγγενή της ασθένεια της κυριαρχίας της μέσης ανθρώπου, πνεύματος, ικανότητας και ήθους ή μήπως από υπερβολική υγεία;


Την είδηση την βρήκαμε στις 12.11.10 στην εφημερίδα το Έθνος γραμμένη από τη Λίνα Παπαδοπούλου, Επίκουρη καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου στο Τμήμα Νομικής του ΑΠΘ στην http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11374&subid=2&pubid=41458961

Το Ιράν δεν θα συμμετάσχει στον φορέα "Γυναίκες Ηνωμένων Εθνών"

To Ιράν απέτυχε να λάβει μια έδρα στον οργανισμό "Γυναίκες Ηνωμένων Εθνών" για τα δικαιώματα των γυναικών

Το Ιράν απέτυχε να λάβει μια έδρα στο διοικητικό συμβούλιο του νέου υπερ-οργανισμού του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των γυναικών, μετά από την έντονη αντίδραση των ακτιβιστριών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Ην. Πολιτειών.

Ωστόσο, η Σαουδική Αραβία, η οποία επίσης αντιμετώπισε διαμαρτυρίες από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξασφάλισε μια έδρα.

Στο Ιράν είχε αρχικά κατατεθεί εγγύηση για μια έδρα καθώς δεν υπήρχαν ανταγωνίστριες χώρες, αλλά το Ανατολικό Τιμόρ που αυτο-προτάθηκε αργότερα, κέρδισε τη θέση αντί του Ιράν.

Η νέα υπηρεσία, γνωστή ως Γυναίκες Ηνωμένων Εθνών, ενοποιεί τέσσερις υφιστάμενους φορείς.

Η Human Rights Watch είχε πει ότι παραδέχεται πως τόσο το Ιράν όσο και η Σαουδική Αραβία θα έστελναν λάθος μήνυμα στις γυναίκες σε όλο τον κόσμο λόγω κακών καταγραφών τις στα δικαιώματά.

Η Ιρανή, Shirin Ebadi, κάτοχος Νομπέλ Ειρήνης δήλωσε πως η ένταξη χωρών όπως το Ιράν και η Σαουδική Αραβία στη διοίκηση ήταν «σαν ένα αστείο».

Το Ιράν υπέστει την διεθνή καταδίκη πρόσφατα μετά την καταδίκη γυναικών σε θάνατο διά λιθοβολισμού για μοιχεία.

Και ένα ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης τη περασμένη χρονιά υπογράμισε την "βαθιά ανησυχία" για την αύξηση της χρήσης των εκτελέσεων, των βασανιστηρίων, την μαστίγωση, των ακρωτηριασμών, και των διακρίσεων κατά των μειονοτήτων στο Ιράν.

Εν τω μεταξύ, ακτιβίστριες υπογράμμισαν πως στη Σαουδική Αραβία, οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να οδηγούν και να αποκλείονται από πολλά κτήρια υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται από τους άνδρες.

«Λιγότερο αξισημείωτες-διακεκριμένες»
Η Λιβύη και το Κονγκό δέχτηκαν επίσης την κριτική από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μετά τη νίκη αμφισβητούμενων εδρών στο διοικητικό συμβούλιο.

Η Πρέσβειρα των Ην. Πολιτειών Susan Rice δήλωσε ότι οι Ην. Πολιτείες ήταν ικανοποιημένες με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας όπου το Ιράν έχασε την έδρα.

"Δεν πρόκειται να αρνηθώ ότι υπήρξαν πολλές χώρες που πρόκειται να συμμετάσχουν στο συμβούλιο-διοιηκιτικό των Γυναίκών Ηνωμένων Εθνών που έχουν λιγότερο από αξισημείωτες-διακεκριμένες καταγραφές σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών, και μάλιστα και στα ανθρώπινα δικαιώματα", πρόσθεσε.

Κατά την εκλογή των -54 εθνών στο Οικοινομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών, το Ιράν έλαβε το χαμηλότερο αριθμό ψήφων των 11 χωρών, οι οποίες συναγωνίζονταν για τις 10 έδρες.

Το Ιράν συγκέντρωσε 19 ψήφους έναντι των 36 του Ανατολικού Τιμόρ.

Η ψηφορία της Γενικής Συνέλευσης ενέκρινε τον Ιούλιο 2010 να συγκεντρωθούν τα τέσσερα όργανα του ΟΗΕ που ασχολούνται με τα θέματα των γυναικών σε ένα για τη βελτίωση της ισότητας των γυναικών.


Την είδηση την βρήκαμε 10.11.10 και την μεταφράσαμε από την BBC στην http://www.bbc.co.uk/news/world-middle-east-11729848

Δήμαρχοι στην Αθήνα και την Τήλο

Αφού είμαστε στον δεύτερο γύρω των δημοτικών περιφερειακών εκλογών, όσες ψηφίζουν στην Αθήνα ας ρίξουν μια ματιά στις παρακάτω δηλώσεις του κ. Καμίνη με τον συνδυασμό "Δικαίωμα στην Πόλη", που απαντά για το τι πρόκειται να κάνει για τις LGBTIQ σε όποια θέση κι αν βγει, στο εδώ βίντεο



Οι πολίτισες της Τήλου ψήφισαν για 5η τετραετία τον Δήμαρχο Αναστάσιο Αλιφέρη με το συνδυασμό "Τήλος 21ος αιώνας" που εξασφάλισε το 63,59% των ψήφων.

Συγχαρητήρια λοιπόν στο Δήμαρχο για άλλη μια φορά, που όλα αυτά τα χρόνια λειτουργεί με γνώμονα το συμφέρον όσων κατοικούν στην Τήλο.

Πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Τήλο, αύξηση των μόνιμων κατοίκων, δύο ΧΙΤΑ, καλοί δρόμοι, δημιουργία νέου μουσείου παλαιο-νεολιθικής εποχής, κοινοτικό πλοίο για την μεταφορά κατοίκων και επισκεπτριών, προστασία του περιβάλλοντος, τέλεσε γάμο σε ένα λεσβιακό και γκέι ζευγάρι, είναι λίγα από αυτά που ήδη έχει κάνει, προσπαθεί να πετύχει το μεταφορικό ισοδύναμο ώστε να χαμηλώσει πολύ το κόστος μεταφοράς από και προς την Τήλο και πάρα πολλά άλλα.

Τι άλλο να πούμε, τον ευχαριστούμε και του ευχόμαστε μια ακόμη πετυχημένη θητεία.

Ευαγγελία Βλάμη

Οι Φιλανδές ζητούν πιο ανεκτική εκκλησία

Οι περισσότερές Φινλανδές θέλουν να είναι πιο ανεκτική η Λουθηρανική Εκκλησία προς τις Queer

O Αρχιερατικός Επίτροπος σημειώνει ότι μπορεί να ευλογήσει ζευγάρι βουδιστών ή ένα σχολείο, αλλά όχι ένα λεσβιακό ζευγάρι χριστιανών.

Μια πιο φιλελεύθερη πολιτική θα εγκριθεί σύντομα από την Ευαγγελική Λουθηριανή Εκκλησία, λέει o Seppo Sarlin, υποψήφιος στις εκλογές του Ενοριακού Συμβούλιου Puotila στα ανατολικά του Ελσίνκι.

"Ελπίζω ότι τουλάχιστον το να μιλάμε μόνο για αμαρτία θα σταματήσει πια", λέει o 72χρονος Sarlin, αναφερόμενος στην συνεχιζόμενη συζήτηση για την κατάσταση των σεξουαλικών μειονοτήτων στην εκκλησία.
Η πλειονότητα των Φινλανδών φαίνεται να συμφωνεί με τον Sepo Sarlin.

Πάνω από 50% των Φινλανδών θα ήθελε να προωθήσει η εκκλησία μια πιο ανεκτική στάση σε θέματα των Lgbtiq, σύμφωνα με δημοσκόπηση που ανατέθηκε από την Helsingin Sanomat και διεξήχθει από την Suomen Gallup.

Μόλις το 23% θα είχε μια πιο συντηρητική οπτική, υποστηρίζοντας μόνο την ένωση μεταξύ μιας γυναίκας και ενός άνδρα.

Αυτό που είναι σαφές είναι ότι υπάρχει μόνο μια σχετικά μικρή ομάδα ανθρώπων μεταξύ των άκρων που είναι ικανοποιημένες με αυτή την κατάσταση-status quo. Το 16% των ερωτηθεισών θεωρούν ότι η τρέχουσα πολιτική γραμμή της εκκλησίας είναι καλή.

Η έρευνα περιέλαβε συνεντεύξεις με 1.147 Φινλανδές, στις οποίες περιλαμβάνονται μέλη και μη μέλη της Λουθηριανής Εκκλησίας.

Η πιο υποστηρικτική στην αλλαγής της νοοτροπίας της εκκλησίας απέναντι στις σεξουαλικές μειονότητες ήταν οι υποστηρίκτριες του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, της Πράσινης League και η η Αριστερή Συμμαχία. Η άποψη ήταν λιγότερο δημοφιλής μεταξύ των υποστηρικτριών του Χριστιανοδημοκρατικού και του Κεντρόου Κόμματος.

Υπάρχει κάποια διάσταση απόψεων σχετικά με το θέμα αυτό, για το πρέπει να κάνει η εκκλησία και τι δεν πρέπει. Οι γνώμες μπορούν να χωριστούν σε περίπου τρεις ομάδες.

Tο 37%, δεν εγκρίνει την ιδέα ότι η εκκλησία θα πρέπει να νυμφεύει λεσβιακά ζευγάρια.
To 28%, ήταν υπέρ της πραγματοποίησης του γάμου των λεσβιακών ζευγαριών, και ελαφρώς λιγότερες, το 26% θα αποδεχόταν μια τέτοια κίνηση, αν και στην πραγματικότητα δεν την υποστηρίζουν ή την υπερασπίζονται.

Ο Sarlin υποστηρίζει την ευλογία του γάμου των λεσβιακών ζευγαριών.

Η 36χρονη φοιτήτρια θεολογίας Elina Ojanen-Raike, και ο 22χρονος Sami Kautonen, είναι υπερ του γάμου των λεσβιακών ζευγαριών στην εκκλησία.
Ωστόσο, η Raike-Ojanen δεν το βλέπει ως ένα πολύ πιθανό σενάριο, καθώς μια τέτοια κίνηση θα απαιτούσε από το Κοινοβούλιο να περάσει νομοθετική αλλαγή.

Η Λουθηριανή Σύνοδος αναμένεται να αποφασίσει κατά τη σύνοδό της το Νοέμβριο σχετικά με τη διοργάνωση μιας ευλογίας, ως μια πραγματική τελετή, η οποία θα είναι σχεδόν πανομοιότυπη με μια γαμήλια τελετή, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως υπερβολικά μεγάλο άλμα.

"Έχω παρουσιάσει όταν ένας επίσκοπος έχει ευλογήσει τα γραφεία του εκδότη περιοδικού Α-lehdet. Αλλά υπό τις παρούσες πρακτικές, δεν μπορώ να ευλογεί δύο μέλη της δικής μου ενορίας. Ή θα μπορούσα να ευλογήσω ένα ζευγάρι Βουδιστών που δεν έχουν καν ακούσει για τον Ιησού, αλλά δεν μπορώ να ευλογήσω ένα λεσβιακό ζευγάρι που είναι χριστιανές», υπογράμισε ο Jukka Pakarinen εφημέριος της Ενορίας Vartiokylä.

Ο Pakarinen υποστηρίζει ένα είδος ευλογίας με την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει περισσότερο λεπτομερής θεολογική καθοδήγηση από τις επισκόπισες για το ποια είναι η διαφορά μεταξύ των δύο τελικά.

Η ομάδα υποψιάζεται ότι οι διαφορές εξαρτώνται όχι από το πρόσωπο αλλά από την ένωση που είναι να ευλογηθεί.
"Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να αισθάνονται ότι είναι αποδεκτές"," σημείωσε ο Sarlin.


Την είδηση την βρήκαμε στις 4.11.10 και την αποδώσαμε στην ελληνική από την http://www.hs.fi/english/articlePoll+Most+Finns+want+Lutheran+Church+to+be+more+tolerant+toward+gays/1135261330716

2,633 Φιλανδές παραιτήθηκαν από την εκκλησία

Φιλανδές παραιτήθηκαν από την εκκλησία μετά από συζήτηση στην τηλεόραση για τα Lgbtiq δικαιώματα

Ένας αριθμός ρεκόρ Φιλανδών που αποσχίστηκε από την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στις 13.10.10.
Η μαζική φυγή πραγματοποιήθηκε μέσω της υπηρεσίας on-line της εκκλησίας, η συνήθης διαδικασία που χρησιμοποιείται πια.

Μέχρι αργά χθες το απόγευμα, 1.200 άνθρωποι είχαν παραιτηθεί από την εκκλησία. Σύμφωνα με την eroakirkosta.fi ιστοσελίδα, η οποία διευκολύνουν την απόσχιση από την εκκλησία, ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που παριτήθηκαν χθες ήταν 2,633. Αυτό δεν ήταν απλώς περίπου 1.500 περισσότερα από το προηγούμενο ημερήσιο υψηλό ποσοστό παραίτησης, αλλά μεγαλύτερο από το συνολικό αριθμό σε ολόκληρο το μήνα Ιούλιο.

Το προηγούμενο ρεκόρ που διαχωρίστηκαν από την κρατική εκκλησία ήταν 1,049 στο διάστημα μιας ημέρας ήταν από την τελευταία ημέρα του 2008.

Ο υπεύθυνος πληροφόρησης, Heikki Orsila, της ιστοσελίδας eroakirkosta.fi υπαινίχθηκε ότι η παραίτηση προέκυψε από την εκπομπή της Τηλεοπτικής Εταιρείας YLE της Ajankohtainen Kakkonen, που προβλήθηκε στις 13.11.10.
Η εκπομπή με τίτλο Lgbtiq Night ήταν μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης που ασχολήθηκε με ζητήματα των Lgbtiq δικαιωμάτων, περιλαμβανομένου του θέματος τoυ δικαιώματος των λεσβιάκων ζευγαριών να νυμφεύονται στην εκκλησία.

Στη συζήτηση της εκπομπής συμμετείχαν, για παράδειγμα ο χριστιανοδημοκράτης βουλευτής Päivi Räsänen, ο οποίος άσκησε έντονη κριτική στον Lgbtiq γάμο και ήταν κύριος αντίπαλος στην κοινοβουλευτική συζήτηση σχετικά με τo δικαίωμα παιδοθεσίας, στη Φιλανδία, στα λεσβιακά ζευγάρια που έχουν σύμφωνο συμβίωσης, και ο Επίσκοπος, της Tampere, Matti Repo.
Πάνω από τις μισές, 372, παραιτήσεις εστάλησαν κατά την διάρκεια της εκπομπής.

Σύμφωνα με τον Orsila, περίπου 90% όλων των παραιτήσεων από την εκκλησία συμβαίνει πια μέσω του Διαδικτύου.

Η ιστοσελίδα eroakirkosta.fi σημείωσε πως οι γυναίκες είναι συνήθως το 44% περίπου των ανθρώπων που εγκαταλείπουν εκκλησία-, αλλά ότι το ποσοστό αυτό ανήλθε στο 48% στις 14.10.11, και ότι αυτές που αναχώρησαν ήταν επίσης μεγαλύτερες ηλικιακά από ότι συνήθως.

Αν και περίπου 8 στις 10 Φινλανδές ανήκουν στην κρατική εκκλησία, η πραγματική συμμετοχή τις στις υπηρεσίες είναι σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο, και πολλλές παραμένουν στο εσωτερικό του ναού - πράγμα το οποίο συνεπάγεται την υποχρέωση να καταβάλουν ετήσια δημοτικά τέλη στην ενορία - σε μεγάλο βαθμό για να είναι σε θέση να να τελέσουν γάμο στην εκκλησία.

Οι αριθμοί έχουν μειωθεί σταθερά καθώς η κοινωνία γίνεται όλο και λιγότερο επιρεπής στη θρησκευτική επιρροή.

Ωστόσο, συχνά η αιτία είναι μια θεμελιώδης διαφορά απόψεων σε ένα καυτό θέμα που εξετάζεται, όπως τα Lgbtiq δικαιώματα ή η χειροτονία των γυναικών.


Την είδηση βρήκαμε στις 14.10.10 και την μεταφράσαμε από την http://www.hs.fienglisharticlRecord+numbers+of+Finns+resign+from+church+after+gay+rights+panel+discussion+on+TV+/1135260896872

Η Αλίνα Τράιγκερ, χειροτονήθηκε Ραβίνα

Αλίνα Τράιγκερ, Ραβίνα γυναίκα για τις εβραίες της Γερμανίας
Η Αλίνα Τράιγκερ αναβιώνει την «γυναικότητα» του φιλελεύθερου ιουδαϊσμού

ΒΕΡΟΛΙΝΟ Γυναίκα ραβίνα, τη δεύτερη μόλις στην ιστορία της, απέκτησε η Γερμανία. Πρόκειται για την Αλίνα Τράιγκερ, 31 ετών, η οποία διαδέχεται έπειτα από 68 ολόκληρα χρόνια την πρώτη διδάξασα Ρεγγίνα Γιόνας, τη ραβίνα που έπεσε θύμα του ναζιστικού ολοκαυτώματος. «Οταν κοιτάζω την εικόνα της θυμάμαι πόσο σημαντικό βήμα είναι αυτό» τονίζει η κυρία Τράιγκερ για την προκάτοχό της το πορτρέτο της οποίας βρίσκεται στο Εβραϊκό Μουσείο του Βερολίνου.

Η κα. Τράιγκερ γεννήθηκε στην Ουκρανία και μετανάστευσε στη Γερμανία το 2001. Η χειροτονία της έγινε σε συγκινητική τελετή στο Βερολίνο παρουσία 30 εξεχουσών ραβίνων από όλον τον κόσμο, αλλά και του προέδρου της Γερμανίας Κρίστιαν Βουλφ. Η νέα ραβίνα προετοιμαζόταν πέντε χρόνια για τη χειροτονία της: αντίθετα με τη Γιόνας η Τράιγκερ θα έχει τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ευθύνες με τους άνδρες ραβίνους.

Οι υπερ-ορθόδοξες εβραίες όμως δεν αποδέχονται τη χειροτονία της. Οπως παραδέχεται και η ίδια, ακόμη και σήμερα οι διακρίσεις ανάμεσα στις γυναίκες και στους άνδρες συναδέλφισές της παραμένουν έντονες. «Οταν ένας άνδρας φοράει το σάλι της προσευχής, όλες τον παραδέχονται αμέσως ως ραβίνο, ενώ πολλές δεν θέλουν να αποδεχθούν πως όταν το φοράει μια γυναίκα μπορεί επίσης να είναι ραβίνα» υπογραμμίζει.

Αν και η Γερμανία υπήρξε γενέτειρα του λεγόμενου φιλελεύθερου ιουδαϊσμού, μετά το Ολοκαύτωμα το κίνημα μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ, όπου η πρώτη γυναίκα ραβίνα χειροτονήθηκε το 1972. Τα φιλελεύθερα σεμινάρια μελέτης των ιερών βιβλίων του Ιουδαϊσμού για επίδοξες ραβίνες σταμάτησαν στη Γερμανία μετά το Ολοκαύτωμα και δεν επαναλήφθηκαν παρά το 1999 στο Πότσνταμ.

Η ιστορία εξάλλου της κυρίας Τράιγκερ αντικατοπτρίζει την ιστορία της Ευρώπης του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε το 1979 στην ουκρανική πόλη Πολτάβα, όπου οι κομμουνιστικές αρχές δεν επέτρεπαν στον πατέρα της, λόγω της καταγωγής του, να μορφωθεί. Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου μπόρεσε ελεύθερα να λατρέψει τη θρησκεία της, να γραφτεί σε εβραϊκή λέσχη νέων και να συναναστραφεί άλλες ομόδοξες της. Η φαλλοκρατική όμως στάση των υπερορθόδοξων εβραίων την ώθησε να μεταναστεύσει στη Δύση.

Η προηγούμενη πέθανε στο Αουσβιτς

Η Ρεγγίνα Γιόνας είχε γεννηθεί στο Βερολίνο το 1902. Εργάστηκε ως δασκάλα προτού εγγραφεί στο Ανώτερο Ινστιτούτο Εβραϊκών Μελετών του Βερολίνου. Εγραψε ένα κείμενο 88 σελίδων για να θεμελιώσει την άποψή της ότι μια γυναίκα μπορεί να χειροτονηθεί ραβίνα, σύμφωνα με τον εβραϊκό θρησκευτικό νόμο Χάλατσα. Δεν μπορούσε όμως να βρει ραβίνο για να χειροτονήσει την ίδια. Τελικώς, το 1935, ο φιλελεύθερος ραβίνος Μαξ Ντίνεμαν τη χειροτόνησε: εκείνη όμως, ως τη σύλληψή της από τους ναζιστές το 1942, δεν μπόρεσε να βρει κοινότητα για να κηρύξει και περιορίστηκε στο να διδάξει την εβραϊκή θρησκεία. Τελικώς, θανατώθηκε στους θαλάμους αερίων του Αουσβιτς, τον Αύγουστο του 1944, σε ηλικία 42 ετών.


Την είδηση και τις φωτογραφίες τις βρήκαμε στις 9.11.10 στην εφημερίδα το Βήμα http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=365795&dt=09%2F11%2F2010

«ΝΑΙ» ΣΤΙΣ ΠΟΣΟΣΤΩΣΕΙΣ

«ΝΑΙ» ΣΤΙΣ ΠΟΣΟΣΤΩΣΕΙΣ
Οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών έχουν σφραγίδα κοινωνική και είναι ευθύνη της κοινωνίας να λάβει μέτρα για να τις άρει

Η επίθεση ήταν «άνανδρη», η στάση «αντρίκια», το κράτος «επανδρώνεται» ακόμη κι όταν πρόκειται μόνο για πρόσληψη γυναικών, στα κόμματα υπάρχει «λειψανδρία», τα παιδιά «ανδρώθηκαν».

Φράσεις που απαντούν σε αφθονία στον δημόσιο χώρο. Στο Πανεπιστήμιο Αθηνών επί χρόνια, παρά τις διαμαρτυρίες, παρά τις διαβεβαιώσεις, παρά την απόφαση της Συγκλήτου που ενέκρινε αίτημα του Γραφείου Ισότητας, σε κάθε εξεταστική περίοδο, πρέπει να υπογράφω τα βαθμολόγια σβήνοντας τη λέξη «Ο Διδάσκων» και γράφοντας με το χέρι «Η Διδάσκουσα». Το ίδιο πρέπει να κάνω όταν υπογράφω αποδείξεις: σβήνω το «Ο εισπράξας» και γράφω «Η εισπράξασα». Το ίδιο με τις βεβαιώσεις, τις δηλώσεις, τις αιτήσεις, κτλ. Σβήνω το «Ο Βεβαιών», «Ο Δηλών», «Ο Αιτών» και γράφω μόνη μου «Η Βεβαιούσα», «Η Δηλούσα», «Η Αιτούσα». Ασκήσεις ματαιότητας… Πόσες, και για πόσο ακόμη, θα έχουν την αντοχή, την επιμονή και την ετοιμότητα να διορθώνουν τα κακώς κείμενα; Και γιατί πρέπει οι γυναίκες μόνες τις να φροντίζουν για την αποκατάσταση μιας καταφανώς άνισης με ταχείρισης όταν οι άνδρες, σε αντίστοιχες περιστάσεις, δεν έχουν τίποτε να σκεφθούν;

Πάνω από το μισό του πληθυσμού συστηματικά παραγκωνίζεται, αγνοείται, τοποθετείται στο περιθώριο για εκατονταετίες, και πρέπει μόνες τις οι γυναίκες να υπενθυμίζουν ότι κάτι πρέπει να γίνει γιαυτό. Και όχι μόνο δεν εισακούγονται όταν επισημαίνουν όσα πρέπει να αλλάξουν, αλλά συνήθως αντιμετωπίζονται με ειρωνεία, καχυποψία, δυσφορία και συγκατάβαση. Οι αιτιάσεις τις εκλαμβάνονται ως απειλή σε εγκατεστημένες πρακτικές και νοοτροπίες (σαν να προσπαθούν να εκπορθήσουν φρούρια που δικαιωματικά δεν είναι γι’αυτές), ενώ η όποια διευθέτηση θεωρείται καταχρηστική παραχώρηση σε παράλογες απαιτήσεις. Εχουν γίνει, ασφαλώς, πολλά και μεγάλα βήματα. Ομως οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, έκδηλες ή λανθάνουσες, κάθε άλλο παρά έχουν εκλείψει. Στον δημόσιο χώρο οι επιτυχημένες επαγγελματίες παρουσιάζονται ως κάτι αξιοπερίεργο, στους χώρους δουλειάς όπου βιώνουν την υποτίμηση, την έλλειψη σεβασμού και συχνά τις διάφορες μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης, γνωρίζουν αργά ή γρήγορα τη λεγόμενη γυάλινη οροφή που με επώδυνο τρόπο συμπιέζει τις φιλοδοξίες και την ανέλιξή τις. Στις διαφημίσεις, εκτός των σεξιστικών στερεοτύπων, οι γυναίκες προβάλλονται ως ανίδεες που περιμένουν να μάθουν από τον σύζυγο πώς πρέπει να κάνουν τις συναλλαγές τις, ενώ ακόμη και σήμερα φυσικός χώρος των γυναικών θεωρείται η οικογένεια και το σπίτι. Είδατε κάποιον άνδρα να ερωτάται για το αν μπορεί να συνδυάζει καριέρα και οικογένεια; Ποτέ. Γιατί θεωρείται αυτονόητο πως αυτή είναι μέριμνα των γυναικών.

Το ανησυχητικό, και δυσάρεστο, δεν είναι μόνο ότι το φαινόμενο επιμένει, αλλά ότι προσπάθειες προς την κατεύθυνση της εξάλειψής του συναντούν μια ευρύτερη αντίσταση ακόμη και από γυναίκες. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι λεγόμενες πολιτικές θετικής διάκρισης.

Οι γυναίκες θεωρούν ότι η λήψη τέ τοιων μέτρων, π.χ. οι ποσοστώσεις, όπως η υποχρέωση του 30% στις υπο ψηφιότητες για τις αυτοδιοικητικές εκλογές, είναι σαν να αντιμετωπίζονται ως υποδεέστερες, σαν να χρειάζονται ειδική προστασία, σαν να μην μπορούν να τα καταφέρουν μόνες τις.

Η αλήθεια είναι ότι η εμπειρία δείχνει ότι δεν μπορούν να τα καταφέρουν μόνες τις, τουλάχιστον σε μεγάλους αριθμούς. Όχι γιατί υστερούν, όχι γιατί δεν έχουν τις γνώσεις ή τις ικανότητες, αλλά γιατί είναι έτσι συγκροτημένα τα πράγματα που οι συνθήκες δεν τις ευνοούν για να προχωρήσουν. Φταίνε οι γυναίκες που ενώ είναι πάνω από το 50% του φοιτητικού πληθυσμού, συχνά αριστεύοντας, στη συνέχεια αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος του διδακτικού προσωπικού (άνισα κατανεμημένου σε ειδικότητες), ειδικά στις υψηλές βαθμίδες, ενώ πρακτικά αποκλείονται απ’ όλες τις θέσεις εξουσίας και διοίκησης;

Είναι ήττα για τις γυναίκες, και νίκη της κυρίαρχης άποψης, να υποστηρίζεται ότι είναι δικό τις πρόβλημα, των γυναικών δηλαδή, που δεν διακρίνονται στον δημόσιο βίο ή δεν προχωρούν στην επαγγελματική τους ζωή. Αυτό υπονοείται όταν λέγεται ότι μόνες τις μπορούν να τα καταφέρουν, ότι αν προσπαθήσουν αρκετά, οι πόρτες γι’α αυτές θα’ ανοίξουν. Λες και το πρόβλημα είναι ότι οι γυναίκες δεν προσπαθούν αρκετά. Οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών έχουν σφραγίδα κοινωνική και είναι ευθύνη της κοινωνίας συνολικά να πάρει μέτρα για να τις άρει. Οι γυναίκες που είναι αντίθετες σε τέτοια θετικά μέτρα υποστήριξης των γυναικών, όχι μόνο δεν εναντιώνονται στην κυρίαρχη άποψη που βάζει πολλαπλά εμπόδια στην εξέλιξή τις, αλλά αποδέχονται και στηρίζουν την άποψη αυτή στιγματίζοντας τις υπόλοιπες γυναίκες ως μη ικανές. Είναι σαν να δέχονται ότι οι άνδρες συνάδελφοί τις προχωρούν μόνο με την αξία τους, ότι δεν υπάρχουν εγκατεστημένες δομές και πρακτικές, θεσμικά και άτυπα δίκτυα, που τους δίνουν εκ προοιμίου πλεονέκτημα, το οποίο μάλιστα μοιάζει τόσο φυσικό που είναι πλέον αόρατο. Και μόνο οι μεγάλοι αριθμοί των ανδρών σε οποιονδήποτε χώρο δείχνει πόσο πιο φιλόξενοι είναι οι χώροι αυτοί γι’ αυτούς και πόσο λιγότερο φιλικοί για τις γυναίκες. Τα θετικά μέτρα υπέρ των γυναικών δεν αποκαθιστούν μόνο τις αδικίες που εξακολουθούν να διαπράττονται εις βάρος τις, αλλά μπορούν να φέρουν μεγαλύτερους αριθμούς γυναικών στο προσκήνιο αποκαθιστώντας όχι μόνο τη δημοκρατική αντιπροσώπευση του πληθυσμού, αλλά προβάλλοντας ένα πιο ισορροπημένο και δίκαιο μοντέλο της κοινωνίας.


Την είδηση την βρήκαμε στις 6.11.10 στην εφημερίδα το Βήμα γραμμένη από την Βάσω Κιντή Διδακτώρισα Φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών στην http://www.vimaideon.gr//Article.aspx?d=20101106&nid=17744532&sn=%CE%9A%CE%A5%CE%A1%CE%99%CE%9F+%CE%A4%CE%95%CE%A5%CE%A7%CE%9F%CE%A3&spid=1478

Ο Βοο μεταμφιέστηκε σε Δάφνη

Μητέρα υπερασπίστηκε την φορεσιά του 5χρονου γιού της στο Διαδίκτυο.

Μια μητέρα από το Missouri “χτυπήθκε” στο διαδίκτυο αφ' ότου υπερασπίστηκε εγγράφως την απόφασή της να επιτρέψει στον 5χρονο γιό της να φορέσει φόρεμα για τις αποκριές.

Η Sarah, η οποία γράφει στο Νerdy Apple Bottom Blog και λέει πως είναι “αστυνομικίνα”, ανταπέδωσε το “χτύπημα” απέναντι στην κριτική, που τις είπαν δεν έπρεπε να αφήσει τον «Boo» να φορέσει φόρεμα ενός κοριτσιού και είπε ότι δεν θα νοιαζόταν αν όταν μεγαλώσει ο γιός της θα είναι τρανς ή γκέι.

Είπε πως ο 5χρονος γιός της την παρακάλεσε να του επιτρέψει να ντυθεί ως Δάφνη από Scooby Doo για φέτος για μια γιορτή προσχολικής ηλικίας.
Η μόνη της ανησυχία ήταν αν θα άλλαζε γνώμη για την στολή, ενόσω η ίδια είχε ήδη παραγγείλει την στολή, όπως τα πεντάχρονα συνηθίζουν να κάνουν.

Αλλά αφότου δέχτηκε κριτική από άλλες γονείς στο σχολείο Ζώνη της Αγίας Γραφής-Bible-belt, έγραψε: «Είναι ή δεν είναι τρανς, γκέι. Δε με νοιάζει.Παραμένει γιός μου. Αυτός είναι μόλις πέντε ετών. Εγώ είμαι η μητέρα του. Αν έχετε κάποιο πρόβλημα με κάτι από τα παραπάνω, δεν θέλω να να σας ξέρω".

Ο Boo, ο οποίος «ξετρελάθηκε» από τον ενθουσιασμό όταν έφθασε το κοστούμι, που φόρεσε στη Halloween Party όπου οι φίλες του δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τα πολύχρωμα ρούχα.

Ωστόσο, η φορεσιά, συμπληρονόταν, από μια περούκα, ένα ροζ φόρεμα και μπότες, τράβηξε την αρνητική προσοχή άλλων γονέων.

Στο blog της, η Sarah εξιστόρησε πώς τρεις γονείς σοκαρίστηκαν και αηδίασαν που επέτρεψε στον γιό της να ντυθεί σαν κορίτσι.

Της είπαν ότι δεν θα έπρεπε να του " επιτρέψει " να φορέσει το κοστούμι, μιάς και τα άλλα παιδιά θα ήταν σκληρά και θα γελούσαν μαζί του.
.
Ο Boo προφανώς και δεν αντιμετωπίστηκε έτσι.

"Πρώτον, τι γελοία οπτική. Δεύτερον, αν ο γιος μου είναι τρανς ή γκέι, ΕΝΤΑΞΕΙ. Δεν θα τον αγάπώ λιγότερο. Τρίτον, δεν ανησυχώ πως ο γιός σας θα μεγαλώσει για να γίνει ένας πραγματικός ninja, σταματήστε λοιπόν".


Την είδηση την βρήκαμε στις 5.11.10 και την μεταφράσαμε από την Pink News γραμμένη από την Jessica Geen στην http://www.pinknews.co.uk/2010/11/05/mums-defence-of-cross-dressing-5-year-old-becomes-internet-hit/

Στην φωτογραφία ο Βοο μεταμφιεσμένος σε Δάφνη

Απάντηση στον λεσβοφοβικό Andreas Themistocleous

Η διακομματική ομάδα LGBT δικαιωμάτων απαντά στις κατηγορίες του Κύπριου ευρωβουλευτή

Νωρίτερα αυτή τη χρονιά, ο Βουλευτής Ανδρέας Θεμιστοκλέους δήλωσε: "μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν ανάμεσά μας παιδεράστριες, οι άνθρωποι που ασκούν την πρακτική της κτηνοβασίας, της νεκροφιλίας και άλλων εγκλημάτων, θα πρέπει το κράτος να νομιμοποιήσει αυτό το καθεστώς επίσης;" Η Διακομματική Ομάδα για τα LGBT δικαιώματα έστειλε επιστολή στον κ. Θεμιστοκλέους, απαιτώντας να ζητήσει συγγνώμη .

Ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους απάντησε στην επιστολή μας σε μεγάλο βαθμό, κατηγορώντας τη διακομματική ομάδα για παρέμβαση στη δημοκρατία και πως προσπάθησαν να τον «διασύρουν». Η βουλευτίνα Ulrike Lunacek και Michael Cashman έγραψαν και πάλι στα μέλη της Βουλής της Κύπρου, διευκρινίζοντας τη θέση της διακομματικής ομάδας.

Αξιότιμε Ανδρέα Θεμιστοκλέους,
Σας ευχαριστούμε για την απάντησή σας. Η αρχική επιστολή μας εξέφρασε την ανησυχία για τις δηλώσεις σας που παρομοιάζαν τον λεσβιασμό με την νεκροφιλία, την κτηνοβασία, την παιδοφιλία, κτηνοβασία και την νεκροφιλία. Δεν επιδιώκει να εκφράσει την συμπαράστασή με "συναδέλφισές-συνεργάτιδες μας εδώ", δεν συνήγαγε ότι η Κύπρος είχε την υποχρέωση να θεσπίσει ένα νομικό καθεστώς για τα λεσβιακά ζευγάρια υπό τη Σσυνθήκη της ΕΕ, της Χάρτας των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, ή άλλων διεθνών νόμων, και δεν συνιστά, όπως λανθασμένα προτείνετε, "ένα σοβαρό και πραγματικό κίνδυνο ποινικοποίησης της πολιτικής διαδικασίας και την υιοθέτηση ενός μεταβληθέντος και άσεμνου φασισμού".

Αν και σεβόμαστε το δικαίωμά σας να απαντήσετε δημόσια, δημοσιεύοντας την επιστολή σας, επιθυμούμε να εξετάσουμε-αντιμετωπίσουμε αρκετούς από τους ισχυρισμούς σας όπου τα γεγονότα αποτυγχάνουν να υποστηρίξουν.

Η επιστολή μας δεν είχε ως στόχο να σας «διασύρει», αλλά απάντησε στα επιβλαβή σχόλια που κάνατε κατά την άσκηση των εκλεγμένων καθηκόντων σας. Αντιθέτως, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι οι αρχικές παρατηρήσεις σας είχαν ως σκοπό να διασύρουν-δυσφημίσουν τις lgbtiq εξομοιώνοντας τις με ηθικά επιλήψιμες-πράξεις.

Επιπλέον, το να ζητάμε την συγγνώμη σας δεν είχε τίποτα "βαθιά αντιδημοκρατικό”, και δεν βλέπουμε πώς προσβάλει την έννοια της ίδιας της δημοκρατίας". Η ανοικτή επιστολή μας δεν μετέβαλε το δικαίωμά σας να εκφραστείτε ελεύθερα με οποιονδήποτε τρόπο. Επαναλαμβάνουμε, όμως, ότι τα άμεσα εκλεγμένα μέλη των κοινοβουλίων πρέπει να απέχουν από επιβλαβείς εξομοιώσεις των λεσβιών, αμφισεξουαλικών, γκέι και τρανς (ή μέλη της οποιασδήποτε μειονότητας) ως δημιουργούς ηθικά επιλήψιμων-εγκλημάτων.

Μπορείτε να ισχυρίζεστε ότι υπάρχει αιτιώδης συνάφεια μεταξύ των χωρών που παρέχουν στα λεσβιακά ζευγάρια νομική υπόσταση, καθώς και αποποινικοποίηση της κτηνοβασίας. Ως νομοθέτιδες δύσκολα θα μπορούσαμε να σκεφτούμε την ύπαρξη αιτιώδους σύνδεσης μεταξύ της νομικής κατάστασης των λεσβιακών ζευγαριών και την ευημερία των ζώων στην νομοθεσία. Τέτοιες εξομοιώσεις που παραδοσιακά χρησιμοποιούνται με λαϊκίστικο τρόπο, ενθαρρύνουν τη σύνδεση του λεσβιασμού με πρακτικές όπως η ζωοφιλία (και άλλες καταδικαστέες πρακτικές όπως η παιδοφιλία και η νεκροφιλία, στην οποία εσείς αναφέρεστε). Η αιτιακή σύνδεση- σχέση αιτίας και αποτελέσματος, όμως, απλώς δεν υπάρχει.

Σεβόμαστε το “δικαίωμα να έχετε τη δική [σας] κοσμοθεωρία και φιλοσοφία" και γι' αυτό δεν ζητήσαμε η Κύπρος να εγκρίνει νομοθεσία που θα χορηγεί νομική αναγνώριση σε λεσβιακά ζευγάρια -αρμοδιότητα η οποία παραμένει ξεκάθαρα σε κάθε επιμέρους χώρα μέλος. Ωστόσο, κατά την άποψή μας, το καθήκον σας ως εκλεγμένου αντιπροσώπου θα πρέπει να πληρούται από σεβασμό στις πολίτισες που εκπροσωπείτε, ανεξάρτητα από την προσωπική σας γνώμη σχετικά με το φύλο, την εθνικότητα, την ικανότητα, την ηλικία ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό τις. Ισχυρίζεστε ότι οι πολιτιστικές παραδόσεις πρέπει να γίνονται σεβαστές, αλλά αυτές δεν θα πρέπει να περιλαμβάνουν τη δημόσια προσβολή των εκλογέων σας, ή των αξιών των οικουμενικών θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Τέλος, ο ισχυρισμός σας ότι δεν γίνονται διακρίσεις για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού στην Κύπρο τα όσα καταγράφηκαν τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε αντίθεση με τα στοιχεία από το Γραφείο της Διαμεσολαβήτριας Επιτρόπισας, η οποία αναφέρει πως παρέλαβε δύο καταγγελίες από το 2007, Δύο το 2008, Τέσσερις το 2009 και ως σήμερα μια για το 2010. Μπορούμε να υποθέσουμε πολλές περισσότερες θα είχαν καταχωρηθεί, αν δημόσια πρόσωπα-μεταξύ των οποίων πολιτικίνες, δεν έκαναν επιβλαβείς δηλώσεις αναγκάζοντας τις LGBΤIQ να παραμείνουν σιωπηλές.

Κλείνετε υποδηλώνοντας πως "η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση βρίσκεται σε κίνδυνο, θα πρέπει να εξομοιωθεί με την αποσύνθεση και την καταστροφή των εθνικών, κοινωνικών, θρησκευτικών και πολιτισμικών ταυτοτήτων και τα χαρακτηριστικά του λαού της ΕΕ και την επακόλουθη σύνθλιψη και την καταστροφή". Και πάλι, έχουμε σεβασμό, διαφωνούμε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια κοινότητα κοινών αξιών, καθώς και μέσω των Συνθηκών και της Χάρτας των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και οι 27 χώρες μέλη έχουν προσχωρήσει στις ίδιες αρχές, και συμφωνούν να εργάζονται από κοινού για το γενικότερο καλό των πάνω από 500 εκατομμύρια πολιτισών, ανεξάρτητα από το ποιες είναι.


Ulrike Lunacek MEP, Co-president
Michael Cashman MEP, Co-president

Την είδηση την βρήκαμε στις 8.7.10 και την μεταφράσαμε από την http://www.lgbt-ep.eu/intergroup-documents/intergroup-responds-to-accusations-from-cyprus-mp/

Αμαζώνες Amazonen

Καλά εκπαιδευμένες και βαριά οπλισμένες

Μια έκθεση εντείνει των κόσμο των πολεμιστριών Αμαζόνων.

Τα χείλη λεπτά, το στήθος κανονικό. Η ιδέα ότι οι άνδρες δημιούργησαν στην αρχαιότητα τις Αμαζόνες δεν διέφερε ουσιαστικά από την πρωταγωνίστρια του υπολογιστή, στο παιχνίδι της Tomb Raider και από την ταινία που έπαιξε η Angelina Jolie με την ίδια κινημτογραφική φιγούρα. Ήταν ισχυρή, καλά εκπαιδευμένη και σκληρή - οι θρυλικές γυναίκες που οδήγησαν πόλεμο κατά της Αθήνας, στις πύλες της Τροίας πολέμησαν και συναντήθηκαν με τον Μέγα Αλέξανδρο.

Η Έλληνες συγγραφείς περιέγραψαν τις βαριά οπλισμένες Αμαζόνες ως “όμοιες με άνδρες”-"männergleich" (Όμηρος) και "καλά εκπαιδευμένες"-“wohlberitten” (Πίνδαρος). Θα πρέπει να έχουν ζήσει σε μια κοινωνία που οι άνθρωποι ήταν ελέυθερες ή τουλάχιστον σε μία κοινωνία όπου όλα ήταν διαφορετικά από ό,τι στην κλασική Ελλάδα: Στο βασίλειο των Αμαζόνων οι άνδρες εκτελούσαν και την εργασία των γυναικών, οι γυναίκες είχαν και τους ρόλους των ανδρών. Και έτσι παρέμειναν αυτές οι σχέσεις (όπως αναφέρει ο Διόδωρος), τα αρσενικά παιδιά ακρωτηριάζονταν ή ακόμη και σκοτώνονταν μετά τη γέννηση.

Το απογυμνωμένο στήθος, οι κοντές φούστες, το απόμακρο βλέμμα. Οι αμαζώνες ήταν πρωτίστως μια δυναμική προβολή.

Οι Αμαζώνες είναι το θέμα της τρέχουσας έκθεσης του Ιστορικού Μουσείου του Παλατινάτου στο Speyer.

Οι Αμαζόνες, ήταν πολιτιστική δημιουργία, μια αιχμηρή αντίθετη άποψη. Θα έπρεπε ίσως να κατασταθεί σαφές ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση για την ανδροκρατούμενη κοινωνία. Γεωγραφικά, οι Αμαζώνες είχαν τοποθετηθεί στην άκρη του τότε γνωστού κόσμου, στα βόρεια της Μαύρης Θάλασσας και του Καυκάσου.

Αλλά η έκθεση δείχνει, επίσης, ποια είναι η τρέχουσα αρχαιολογική έρευνα, βοηθά να διερευνηθούν οι ρίζες των Αμαζόνων. Τι μπορεί να ήταν τόσο γοητευτικό πριν από 3.000 χρόνια για την ανθρώπινη φαντασία; Υπήρχαν πολεμίστριες, οι οποίες έχουν έρθει στο φως κατά τις τελευταίες δεκαετίες στον κάμπο μεταξύ Ανατολικής Ευρώπης και Σιβηρίας.

Σε πολλούς τάφους υπάρχουν γυναίκες που έχουν θαφτεί όχι μόνο με κοσμήματα και κεραμικά, αλλά και με πολεμική εξάρτηση: Βέλη, τόξα, λόγχες, μαχαίρια, ρούχα ιππασίας και χαλινάρια. Αυτά τα σύνεργα των γυναικών φαίνεται να εξελίσονταν.

Αυτό μαρτυρούν τα τραύματά τις: Η γυναίκα στον τάφο της περιοχής Semoawtschala είχε υποστεί σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι, υπέστει πλήγμα στο γόνατο από καμπύλο χάλκινο βέλος. Στο κρανίο μιας από τις νεκρές της Tschertomlyk βρέθηκαν τρεις Σκυθικές λεπίδες και μια αιχμή βέλους. Αυτές οι γυναίκες θεωρήθηκαν ως αμαζώνες από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις και επαύξησαν τη φήμη τις.

Για το έθνος των πολεμιστριών γυναικών ο ιστορικός Ηρόδοτος αναφέρει τη διαφυγή των Αμαζόνων στην βόρεια ακτή της Μαύρης Θάλασσας - και ότι είχαν επαφές με το λαό των Σκυθισών που ζούσαν εκεί.

Έτσι, τουλάχιστον γεωγραφικά αναφέρεται στο τόξο της περιοχής αυτή, ως "άκρη του τότε γνωστού κόσμου".

Κατά συνέπεια, τουλάχιστον, γεωγραφικά το φύλλο πρέπει να υπήρξε σε εκείνη την περιοχή “στην άκρη του γνωστού κόσμου”.

Οι τάφοι δείχνουν ότι 2.500 χρόνια πριν υπήρξαν εκεί, ένοπλες γυναίκες – εντούτοις καμία λαϊκή γυναίκα.

-----

Τα θεμέλια της αρχαίας Σίγειον Sigeion εκθέτουν Γερμανίδες αρχαιολόγοι που ανέσκαψαν στη σύγχρονη Τουρκία τα τμήματα της αρχαίας πόλης Sigeion. Η πόλη που διαδέχτηκε τη Τροία ήταν ένα κομβικό σημείο εμπορίου του Ευξείνου Πόντου.

Στην περιοχή γύρω από την Τροία στην σύγχρονη Τουρκία αρχαιολόγοι από το πανεπιστήμιο Tübingen αποκάλυψαν τα πρώτα θεμέλια ελληνικών σπιτιών της αρχαίας πόλης Sigeion. Οι ανασκαφές έχουν ιδιαίτερη σημασία, γιατί η Sigeion ως επικοινωνιακός κόμβος εμπορίου του Ευξείνου Πόντου στην αρχαιότητα ήταν μια περιοχή όπου πολλοί πολιτισμοί συναντήθηκαν, δήλωσε το πανεπιστήμιο Tübingen.

Από την αρχή, οι ερευνήτριες γνώριζαν την ύπαρξη της πόλης. “Ήδη κατά τον 18ο ή 19ο αιώνα είναι γνωστό ότι στην περιοχή αυτή, ήταν κάποτε η πόλη Sigeion”, λέει ο Thomas Schaefer, Διευθυντής του Ινστιτούτου Κλασικής Αρχαιολογίας. "Αλλά, δεν μπορούσαν να γίνουν ανασκαφές, διότι ο τουρκικός στρατός χρησιμοποιούσε την περιοχή".

Πρόσφατοι γεωφυσικοί ελέγχοι μας και βολιδοσκοπήσεις με ραντάρ και γεωμαγνητικές έρευνες ολοκληρώθηκαν και τώρα είμαστε έτοιμες για τις πρώτες ανασκαφές», είπε ο κ. Schaefer.

Η πρώτη φορά που ιδρύθηκε η Σίγειον-Sigeion είναι στη πόλη της Μυτιλήνης στο νησί της Λέσβου, βρισκόταν στη νότια ακτή των Δαρδανελίων στο βόρειο-δυτικό σημείο η θέση καθορίζεται από τον ποταμό Σκάμανδρο, όπου πρόσφατα υπήρξαν ευρήματα από το 700-300 προ κοινής χρονολόγησης. Η Sigeion ήταν σε κάποιο βαθμό η πόλη που διαδέχτηκε την Τροία. Με τις προσχώσεις του ποταμού έγινε λιμάνι της πόλης του Σκαμάνδρου, οι αρχαίες Ελληνίδες που ήρθαν γύρω στα 700 προ κοινής χρονολόγησης, δημιούργησαν ένα νέο κομβικό σημείο από το οποίο μπορούσαν να ελέγχουν το εμπόριο της Μαύρης Θάλασσας.

Ο Σκαμάνδρος ποταμός, ωστόσο, ξηραίνεται και κατά τις επόμενες χρονιές θα συνεχιστεί η ξηρασία. Η πόλη Sigeion έχασε τη σημασία της, και γύρω στο έτος 300 προ κοινής χρονολόγησης, τελικά αντικαταστάθηκε ως λιμάνι της πόλης περίπου 50 χιλιόμετρα από τη μακρινή Αλεξάνδρεια.

«Είναι μεγάλο πλεονέκτημα για εμάς ότι η Sigeion έχει μία σαφή αρχή και τέλος. Η πόλη είχε ανάπτυξη κατά τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους χωρίς να υπάρξει υπερβολικό χτίσιμο, και εμείς δεν χρειάζεται να ψάχνουμε μέσα από κτίρια, χτισμένα αργότερα", είπε ο κ. Schaefer.


Την είδηση την βρήκαμε στις 3.9.10 και την αποδώσαμε στην ελληνική, στην http://www.zeit.de/2010/36/A-Amazonen και στην http://www.zeit.de/wissen/geschichte/2010-01/sigeion-grabung-tuerkei

Η φωτογραφία είναι το έργο "Αμαζώνες σε κυνήγι λύκων" του Anselm Feuerbach το 1874

Γολγοθάς η μητρότητα στην Ελλάδα

Οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου γερνούν ακατάπαυστα, όπως δείχνει νέα διεθνής μελέτη, ενώ όσες είναι φιλικότερες προς τις μητέρες (π.χ. Γαλλία, Νορβηγία) κρατούν τη γεννητικότητά τIς σε ικανοποιητικά επίπεδα

Έχει από μικρή όνειρα και στόχους. Περνά τη σχολική ζωή της έχοντας στον νου της «τι θα γίνει όταν μεγαλώσει». Παλεύει για μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν το τελειώνει προχωρεί και σε μεταπτυχιακές σπουδές, αφού χωρίς αυτές πλέον το βιογραφικό θεωρείται εντελώς «φτωχό». Με αυτά και με εκείνα έχει φτάσει να οδεύει ολοταχώς προς τα τριάντα και ψάχνει αγωνιωδώς για μια... επαγγελματική θέση στον ήλιο. Και όταν τη βρίσκει ξεκινά νέος αγώνας για να καταφέρει να εδραιωθεί, να εξελιχθεί και να ανελιχθεί στην επαγγελματική κλίμακα. Κάπου στο ενδιάμεσο σκέφτεται ότι ίσως ήρθε η ώρα να γίνει και μητέρα, ωστόσο οι επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν αφήνουν περιθώριο ούτε για σκέψεις. «Αδύνατον» λέει στην εαυτή της, «δεν προλαβαίνω, άσε που μπορεί να χάσω και τη δουλειά που με τόσο κόπο βρήκα αν μείνω έγκυος». Και τα χρόνια περνούν και εκείνη καθυστερεί συνεχώς τη μητρότητα. Και κάποια ημέρα, όταν τελικά αποφασίσει ότι παρά τις δυσκολίες ήλθε η ώρα να γίνει μητέρα, η ζωή και η φύση πιθανόν να έχουν αποφασίσει διαφορετικά. Αυτή η γνώριμη εικόνα για πολλές γυναίκες αποτελεί και την... άτεκνη φωτογραφία της Ελλάδας, όπως την αποτυπώνει μια νέα διεθνής μελέτη στην οποία συμμετείχε και η χώρα μας. Σύμφωνα με τα ευρήματά της, οι Ελληνίδες και κυρίως εκείνες ανώτερου μορφωτικού επιπέδου καθυστερούν σημαντικά να αποκτήσουν το πρώτο παιδί τις, γεγονός που προφανώς έχει αντίκτυπο τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Αποτέλεσμα είναι ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια «γερασμένη» χώρα. Ας το λάβουν υπόψη τις οι αρμόδιες-οι με τις... γερασμένες αντιλήψεις που είναι σε μεγάλο βαθμό υπαίτιες-οι για το ότι δεν «γεννιούνται» παιδικά χαμόγελα ελπίδας.

Η μελέτη
Η μελέτη που δημοσιεύεται στο τεύχος Νοεμβρίου του επιστημονικού περιοδικού «Ρopulation Studies» αποτελεί «τέκνο» ειδικών από διαφορετικά πανεπιστημιακά ιδρύματα και κέντρα σε Βρετανία, Γαλλία, Νορβηγία, Ιταλία, Ισπανία, Αυστρία, ΗΠΑ και Ελλάδα. Διεξήχθη με χρηματοδότηση του αμερικανικού, μη κερδοσκοπικού ινστιτούτου RΑΝD Corporation, το οποίο έχει ως στόχο τη βελτίωση των πολιτικών που αφορούν την κοινωνική μέριμνα μέσω της έρευνας και της ανάλυσης. Από την Ελλάδα συμμετέχοουσα-ων στη μελέτη ήταν η κυρία Γεωργία Βερροπούλου, επίκουρη καθηγήτρια Δημογραφίας στο Τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιώς, και ο επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Χρ. Μπάγκαβος.

Οι επιστημόνισες συνέκριναν επίσημα στατιστικά δεδομένα τα οποία αφορούσαν τις γεννήσεις του πρωτότοκου τέκνου σε διαφορετικές χώρες και συγκεκριμένα στη Γαλλία, στη Νορβηγία, στη Βρετανία, στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα, στην Ιταλία και στην Ισπανία. Οπως εξηγεί στο «Βήμα» η κυρία Βερροπούλου, σε ό,τι αφορούσε την Ελλάδα τα δεδομένα προήλθαν από την τελευταία απογραφή του πληθυσμού που έγινε το 2001. Μελετήθηκαν γυναίκες που γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1950 και του 1960 (επελέγησαν οι συγκεκριμένες έτσι ώστε να έχουν ολοκληρώσει σε γενικό πλαίσιο τον κύκλο της αναπαραγωγικής ζωής τις όταν διεξήχθη η ανάλυση).

Φιλικές χώρες και μη
Οι συμμετέχουσες χώρες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: η πρώτη περιελάμβανε τη Γαλλία και τη Νορβηγία, οι οποίες θεωρούνται «φιλικές» προς τις μητέρες σε ό,τι αφορά την κοινωνική πολιτική τις αφού έχουν εγκρίνει μέτρα διαφορετικών παροχών όπως οι άδειες ανατροφής μετ΄ αποδοχών, γονεϊκές άδειες και τα πολλά επιδόματα. Η δεύτερη ομάδα αφορούσε τον αποκαλούμενο αγγλοαμερικανικό άξονα (Βρετανία και ΗΠΑ), όπου ακολουθούνται όχι ιδιαιτέρως φιλικές προς την οικογένεια και την εργασία της μητέρας πολιτικές, και η τρίτη τη Νότια Ευρώπη (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία), η οποία έχει και τη λιγότερο... μητρική συμπεριφορά προς τις μέλλουσες- ή και νυν- μητέρες. Η (μη) κοινωνική πολιτική που ακολουθείται στη Νότια Ευρώπη σε ό,τι αφορά τις γυναίκες έχει ήδη αποτυπωθεί τις τελευταίες δεκαετίες και στις γεννήσεις στη χώρα μας, αναφέρει η κυρία Βερροπούλου. «Από τη δεκαετία του 1980 και μετά εμφανίζεται σημαντική πτώση των επιπέδων γονιμότητας στην Ελλάδα.Είναι χαρακτηριστικό ότι σε χώρες όπως η Βρετανία και οι ΗΠΑ, όπου δεν ακολουθείται και η πιο φιλική πολιτική για τις μητέρες, η γονιμότητα βρίσκεται σε υψηλότερα επίπεδα από τη Νότια Ευρώπη- αντιστοιχούν περίπου 1,8 παιδιά ανά γυναίκα, όταν στις νοτιοευρωπαϊκές χώρες όπως η δική μας μόλις 1,4 παιδιά ανά γυναίκα. Στις δε φιλικές προς τις μητέρες χώρες όπως η Νορβηγία και η Γαλλία η γονιμότητα είναι σχεδόν στα 2 παιδιά ανά γυναίκα».

Οι ερευνήτριες θέλησαν να δουν πότε έγιναν οι γυναίκες των διαφορετικών χωρών για πρώτη φορά μητέρες αφού προηγουμένως τις χώρισαν σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με το επίπεδο μόρφωσής τις. «Η κατώτερη κατηγορία περιελάμβανε γυναίκες που δεν είχαν ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στο μεσαίο επίπεδο θεωρήθηκε ότι ανήκουν γυναίκες που έχουν συμπληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ή έχουν φοιτήσει σε κάποιες σχολές, που όμως δεν θεωρούνται πανεπιστημιακού επιπέδου, ενώ στο ανώτερο επίπεδο εισήχθησαν οι γυναίκες που είχαν ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση» εξηγεί η κυρία Βερροπούλου.

Σύμφωνα με τα ευρήματα, στις φιλικές προς τις μητέρες χώρες δεν παρατηρείται ανάλογη καθυστέρηση στη γέννηση του πρώτου παιδιού συγκριτικά με τα κράτη της Νότιας Ευρώπης, καθώς και με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Σε κάθε περίπτωση η όποια καθυστέρηση στις «φιλομητρικές» χώρες είναι ανεξάρτητη από το μορφωτικό επίπεδο της γυναίκας, κάτι που δεν συμβαίνει στα νοτιοευρωπαϊκά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.

Οι Ελληνίδες δεν το αποφασίζουν
Συγκεκριμένα, όπως δείχνουν τα στοιχεία της μελέτης για τη χώρα μας, συνολικά στη γενεά γυναικών που γεννήθηκαν το 1950 το 24,7% απέκτησε το πρώτο τέκνο πριν από την ηλικία των 21 χρόνων, το 35,7% μεταξύ του 21ου και του 25ου έτους, το 21,8% από τα 26 ως τα 33 έτη, ενώ ποσοστό της τάξεως του 17,7% παρέμενε άτεκνο στην ηλικία των 33 ετών. Στη γενεά γυναικών του 1960 οι συσχετισμοί αυτοί φάνηκε να αλλάζουν: το 17,9% των γυναικών που ανήκαν στη μεταγενέστερη αυτή γενεά απέκτησε το πρώτο παιδί της πριν από τα 21 έτη, ενώ στην περίοδο των σπουδών και της ανεύρεσης εργασίας (μεταξύ 21 και 25 ετών) το ποσοστό των γυναικών που έγιναν για πρώτη φορά μητέρες ήταν 24,8% (δηλαδή, μείωση κατά περίπου 10% σε σύγκριση με τις γυναίκες αντίστοιχης ηλικίας στη γενεά του 1950). Στη γενεά του 1960 το 27,2% των γυναικών απέκτησε το πρώτο παιδί μεταξύ 26 και 33 ετών, ενώ ένα σεβαστό ποσοστό της τάξεως του 30,1% παρέμενε άτεκνο στα 33 έτη.

Η καθυστέρηση της απόφασης για απόκτηση παιδιού φάνηκε μάλιστα να είναι σημαντικά εντονότερη στις Ελληνίδες ανώτερου μορφωτικού επιπέδου: σε αυτή την κατηγορία από τις γυναίκες που ανήκαν στη γενεά του 1950 το 4,2% απέκτησε το πρώτο παιδί πριν από την ηλικία των 21 ετών, το 25,2% μεταξύ των 21 και 25 ετών, το 40,3% μεταξύ 26 και 33 ετών, ενώ ποσοστό της τάξεως του 30,3% παρέμενε άτεκνο στην ηλικία των 33 χρόνων. Στις δε Ελληνίδες ανώτερου μορφωτικού επιπέδου που γεννήθηκαν δέκα χρόνια αργότερα και ανήκουν στη γενεά του 1960 το 2,8% απέκτησε για πρώτη φορά παιδί πριν από τα 21 έτη, το 14% μεταξύ των 21 και 25 ετών, το 43% μεταξύ 26 και 33 ετών, ενώ στην ηλικία των 33 ετών τέσσερις στις δέκα γυναίκες παρέμεναν άτεκνες. Για να εννοήσει κάποια καλύτερα τη διαφορά αξίζει να αναφέρουμε ότι από τις γυναίκες της γενεάς του 1960 που ανήκαν στο κατώτερο μορφωτικό επίπεδο 4 στις 10 απέκτησαν το πρώτο παιδί τις πριν από την ηλικία των 21 ετών ενώ μόλις το 17% δεν είχε αποκτήσει παιδί ως την ηλικία των 33 ετών.

Η Νότια Ευρώπη γερνά
Παρόμοια με την (άτεκνη) εικόνα της Ελλάδας είναι εκείνη που αποτυπώνεται και στα υπόλοιπα κράτη της Νότιας Ευρώπης αλλά ως κάποιον βαθμό και στη Βρετανία και στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τη μελέτη. Ωστόσο σε χώρες όπως η Νορβηγία, που θεωρείται από τις «ηγέτιδες» σε ό,τι αφορά το κοινωνικό κράτος, τα δεδομένα αποδεικνύουν ότι οι γυναίκες ισορροπούν πολύ καλύτερα μεταξύ των δύο σημαντικών ρόλων τις, αυτού που αφορά τις σπουδές και την επαγγελματική ζωή και εκείνου που αφορά τη μητρότητα: για να κάνετε ευκολότερα τις συγκρίσεις αξίζει να μάθετε ότι οι Νορβηγίδες της γενεάς του 1960 απέκτησαν το πρώτο τους παιδί πριν από το 21ο έτος τους σε ποσοστό της τάξεως του 12%, μεταξύ του 21ου και του 25ου έτους τους σε ποσοστό περίπου 32%, ενώ μεταξύ του 26ου και του 33ου έτους τις σε ποσοστό της τάξεως του 36,5%. Περίπου δύο στις δέκα γυναίκες αυτής της γενεάς παρέμεναν άτεκνες στο 33ο έτος της ζωής τις. Οπως φαίνεται λοιπόν και από τα στοιχεία, ακόμη και στα παραγωγικά χρόνια των σπουδών, της μεταπτυχιακής εκπαίδευσης και της εύρεσης εργασίας δεν είναι λίγες οι γυναίκες που αποφασίζουν να γίνουν μητέρες, αρκεί να γνωρίζουν ότι θα ζουν σε ένα περιβάλλον που θα τις επιτρέψει να το πράξουν. Μάλλον το κατάλληλο αυτό περιβάλλον είναι το... κρύο σε ό,τι αφορά το κλίμα αλλά άκρως ζεστό για τις μητέρες βορειοευρωπαϊκό και όχι το κατά τα άλλα... εύκρατο αλλά άκρως ψυχρό σε ό,τι αφορά τη στήριξη των γυναικών περιβάλλον της Νότιας Ευρώπης.

Οι εκτιμήσεις των ειδικών είναι ότι αυτή η τάση της (μη) μητρότητας συνεχίζεται αμείωτη στη χώρα μας. Ωστόσο η κυρία Βερροπούλου επισημαίνει ότι κάτι τέτοιο μένει να υπολογιστεί επισήμως στο μέλλον αφού δεν έχουμε στα χέρια μας νέα στοιχεία απογραφής του πληθυσμού ώστε να μπορούμε να εξαγάγουμε ασφαλή συμπεράσματα.

Οι κοινωνικές αιτίες
Για ποιον λόγο όμως οι Ελληνίδες καθυστερούν τη μητρότητα; Οι αιτίες του φαινομένου είναι ποικίλες, σχολιάζει η καθηγήτρια. «Ιδιαίτερης σημασίας είναι ότι από τη μία πλευρά οι ίδιες οι γυναίκες με την πάροδο του χρόνου είδαν πιο “ζεστά” το θέμα της εκπαίδευσης και της εργασίας, όπως ήταν και είναι οι επιταγές των καιρών. Από την άλλη πλευρά, η πολιτεία στις χώρες της Νότιας Ευρώπης,όπως η δική μας, δεν διευκόλυνε τις γυναίκες στον διπλό ρόλο που κλήθηκαν να παίξουν προσπαθώντας να ισορροπήσουν τις σπουδές και αργότερα την εργασία με τη μητρότητα. Ετσι η τάση είναι οι γυναίκες να καθυστερούν ολοένα και περισσότερο την απόφαση για μητρότητα,γεγονός που έχει τόσο βιολογικές όσο και κοινωνικές επιπτώσεις».

Ποιες είναι αυτές οι επιπτώσεις;
Η επιστημόνισα εξηγεί ότι «αρχικώς το να καθυστερήσει μια γυναίκα να κάνει το πρώτο παιδί μεταφράζεται τελικώς σε ακόμη δυσκολότερη απόφαση να φέρει στον κόσμο και δεύτερο, γεγονός που συνδέεται με υπογεννητικότητα στη χώρα. Παράλληλα η καθυστέρηση έχει και βιολογικές παραμέτρους αφού η γονιμότητα των γυναικών αρχίζει να φθίνει μετά τα 30 έτη, με αποτέλεσμα όταν η γυναίκα αισθάνεται έτοιμη να γίνει μητέρα να έρχεται πολλές φορές αντιμέτωπη με τη...φύση».

Το μήνυμα, λοιπόν, σύμφωνα με την κυρία Βερροπούλου, πρέπει πρώτα να αποσταλεί στην πολιτεία, η οποία οφείλει να διευκολύνει τις γυναίκες στο να συνδυάσουν τον ρόλο της εργαζόμενης με εκείνον της μητέρας. Μπορεί στις ημέρες που ζούμε να φαίνεται δύσκολο αλλά δεν είναι αδύνατον: σε χώρες όπως η Σουηδία οι γυναίκες μπορούν να πάρουν άδεια ανατροφής τέκνου επί 36 μήνες με αποδοχές, στη Γαλλία οι τρίτεκνες γυναίκες τυγχάνουν σημαντικής υποστήριξης, ενώ στη Γερμανία υπάρχουν σημαντικά επιδόματα από το πρώτο κιόλας παιδί, το ύψος των οποίων ανεβαίνει μάλιστα με κάθε γέννα. Και το μήνυμα πρέπει να αποσταλεί όχι μόνο στις υπεύθυνες-ους του δημόσιου τομέα της χώρας μας αλλά και σε εκείνες-ους του ιδιωτικού που αρκετές φορές στέκονται εμπόδιο απέναντι σε ένα αναφαίρετο δικαίωμα κάθε γυναίκας που επιθυμεί να το ασκήσει, καταλήγει η επιστημόνισα. Το μήνυμα εστάλη. Μακάρι να παραδοθεί και να μη μείνει αναπάντητο...

ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ...ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ
Τα στοιχεία της νέας μελέτης αποτελούν ένα κομμάτι του παζλ που οδηγεί στην αποδεδειγμένη πτώση της γονιμότητας των Ελληνίδων,η οποία αποτυπώνεται και από τα επίσημα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Εurostat). Είναι χαρακτηριστικό ότι η γονιμότητα στην Ελλάδα ήταν το 1990 στο 1,4 (παιδιά ανά γυναίκα),το 1995 στο 1,31, το 2000 στο 1,26 και το 2005 στο 1,33. Σημειώνεται ότι μόνο το 2008 εμφανίστηκε μια μικρή αύξηση της γονιμότητας η οποία έφθασε στο 1,51. Η επίκουρη καθηγήτρια Δημογραφίας στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς κυρία Γεωργία Βερροπούλου εξηγεί ότι, όπως δείχνουν τα πιο πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία (2006), η αύξηση αυτή οφείλεται ουσιαστικώς στην υψηλότερη γονιμότητα των μεταναστριών, αφού από το σύνολο των γεννήσεων το 17% αφορά μετανάστριες.

Την ίδια στιγμή στη Γαλλία, που θεωρείται από τις...θετικά προσκείμενες στις μητέρες χώρες, η γονιμότητα των γυναικών ήταν το 2000 στο 1,89 και το 2005 στο 1,94 ενώ στη Νορβηγία το 2000 ήταν στο 1,85 και το 2005 στο 1,84. Παρόμοια επίπεδα γονιμότητας με τη Γαλλία και τη Νορβηγία εμφανίζουν η Βρετανία και οι ΗΠΑ, ενώ στα...τάρταρα της γονιμότητας, όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, βρίσκονται η Ισπανία και η Ιταλία. Εννοεί κάποια εύκολα τι σημαίνει για μια χώρα το να έχει επίπεδα γονιμότητας ίδια με αυτά της Ελλάδας αν αναλογιστεί ότι το επίπεδο αναπλήρωσης των γενεών είναι το 2,1. «Κάτω από αυτό το όριο οι γενιές δεν αναπληρώνονται και η χώρα “γερνά”» τονίζει η κυρία Βερροπούλου. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του πληθυσμού το 2001, η Ελλάδα κρατά τα σκήπτρα της πιο γερασμένης χώρας στην Ευρώπη μαζί με την Ιταλία,αφού το ποσοστό των ηλικιωμένων (άτομα 65 ετών και άνω) αγγίζει το 17% του συνολικού πληθυσμού. Ολα δείχνουν λοιπόν ότι η χώρα μας οδεύει ολοταχώς προς το...γηροκομείο.


Την είδηση την βρήκαμε 7.11.10 στην εφημερίδα το Βήμα γραμμένη από Θεοδώρα Τσώλη στην http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=33&artId=321886&dt=07/11/2010