Α
Δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι ο H. Β 2 προκάλεσε το κλείσιμο ορισμένων κλινικών. Πράγματι, είναι σαφές ότι ο H. Β. 2 είχε ως στόχο να αναγκάσει μη ασφαλείς εγκαταστάσεις να κλείσουν. Ο νόμος ήταν ένας από τους πολλούς που θεσπίστηκαν από τις Πολιτείες στον απόηχο του σκανδάλου Kermit Gosnell, στο οποίο ένας γιατρός που είχε μια κλινική αμβλώσεων στη Φιλαδέλφεια είχε καταδικαστεί για πρώτου βαθμού δολοφονία τριών βρεφών που γεννήθηκαν ζωντανά και για την ανθρωποκτονία της ασθενούς.
Ο Gosnell δεν είχε ενεργό εποπτεία από τις κρατικές ή τοπικές αρχές ή από τους ομότιτλούς του, και η διακεκριμένη κριτική επιτροπή της Φιλαδέλφεια που διερεύνησε την υπόθεση συνέστησε στην Κοινοπολιτεία υιοθετήσει ένα νόμο που να απαιτεί οι κλινικές αμβλώσεων να συμμορφωθούν με τους ίδιους κανόνες όπως της ASCs. 12 Αν η Πενσυλβάνια είχε τέτοια απαίτηση σε ισχύ, η εγκατάσταση Gosnell μπορεί να είχε κλείσει πριν από τα εγκλήματά της. Και αν υπήρχαν παρόμοια ανασφαλείς εγκαταστάσεις στο Τέξας, ο Η. Β. 2 θα προοριζλοταν σαφώς να τα καταστήσει ανενεργά. 13
Ενώ δεν μπορεί να υπάρξει κάποια αμφιβολία ότι ο H. B. 2 προκάλεσε σε μερικές κλινικές διακοπή λειτουργίας, η απουσία της απόδειξης σχετικά με τους λόγους για συγκεκριμένα κλεισίματα είναι ένα πρόβλημα, διότι μερικές κλινικές έχουν ή ενδέχεται να έχουν κλείσει για τουλάχιστον τέσσερις άλλους λόγους εκτός από τις δύο απαιτήσεις του H.B. 2 στο ζήτημα. Αυτά είναι:
1. Ο περιορισμός του H. Β. 2 για φαρμακευτική αγωγή άμβλωσης. Στην πρώτη υπόθεσή τις, οι ενάγουσες αμφισβήτησαν την διάταξη του H. Β. 2 που ρυθμίζει την φαρμακευτική αγωγή άμβλωσης, αλλά μέρος του νόμου έγινε δεκτό από τη Πέμπτη Περιφέρεια και να μην αμφισβητηθεί εκ νέου σε αυτή την υπόθεση. Τα πρακτικά σε αυτή την υπόθεση δείχνουν ότι κατά τους πρώτους έξι μήνες αφ' ότου ο περιορισμός αυτός τέθηκε σε ισχύ, ο αριθμός των αμβλώσεων με φαρμακευτική αγωγή μειώθηκε κατά 6.957 (σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του προηγούμενου έτους). App. 236.
2. Ανάκληση των κεφαλαίων οικογενειακού προγραμματισμού του Τέξας. Το 2011, το Τέξας ψήφισε ένα νόμο πρόληψης επιχορηγήσεων οικογενειακού προγραμματισμού για τις κλινικές που κάνουν εκτρώσεις και τις συνεργάτιδές τις. Στην πρώτη υπόθεση, ειδικές-οι των εναγουσών παραδέχτηκαν ότι ορισμένες κλινικές έκλεισαν, ως αποτέλεσμα της μη επιχορήγησης", 14 και όπως συζητείται παρακάτω, αυτή η ανάκληση φαίνεται ειδικά να έχει προκαλέσει πολλαπλά κλεισίματα κλινικών στο Δυτικό Τέξας. Βλέπε κατωτέρω, στην 29, και n. 18.
3. Η εθνική μείωση της ζήτησης άμβλωσης. Η μαρτυρία εμπειρογνώμονα των εναγουσών στηρίζεται 15 σε μια μελέτη από το Ινστιτούτο Guttmacher που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι « «[το] ι εθνικό ποσοστό των αμβλώσεων επανέλαβε την πτώση του, και δεν βρέθηκαν αποδεικτικά στοιχεία ότι η συνολική επίπτωση πτώσης των αμβλώσεων είχε σχέση με τη μείωση των παρόχων ή των περιορισμών που εφαρμόστηκαν μεταξύ του 2008 και του 2011". App. 1117 (άμεση μαρτυρία του Δρ. Peter Uhlenberg) (παραθέτω R. Jones & J. Jerman, Έκτρωση Συχνότητα και Διαθεσιμότητα Υπηρεσίας Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 2011, 46 Προοπτικές για τη Σεξουαλική και Αναπαραγωγική Υγεία 3 (2014), έμφαση στην κατάθεσή). Συνεπής με αυτή την τάση, "[ο] αριθμός των αμβλώσεων στις κατοίκους του Τέξας υποχώρησε κατά 4.956 μεταξύ 2010 και 2011 και 3.905 μεταξύ του 2011 και του 2012". App. 1118.
4. Ιατρική συνταξιοδότηση (ή άλλοι τοπικοί παράγοντες). Όπως όλες οι άλλες, οι περισσότερες γιατρίνες τελικά αποσύρονται, και η συνταξιοδότηση μιας γιατρίνας που εκτελεί αμβλώσεις μπορεί να προκαλέσει το κλείσιμο μιας κλινικής ή μείωση του αριθμού των αμβλώσεων που μια κλινική μπορεί να εκτελέσει.
Όταν συμβαίνει αυτό, το κλείσιμο της κλινικής ή η μείωση της παραγωγικής ικανότητας δεν μπορεί να αποδοθεί στον H. Β. 2, εκτός εάν αποδειχθεί ότι η συνταξιοδότηση προκλήθηκε από τα ομολογούμενα προνόμια ή τις ανάγκες χειρουργικού κέντρου, σε αντίθεση με την ηλικία ή κάποιον άλλο παράγοντα.
Τουλάχιστον εννέα κλινικές του Τέξας μπορεί να έχουν παύσει να τις εξυπηρετούμενες εκτρώσεις (ή να έχουν μειωμένη ικανότητα) για έναν ή περισσότερους από τους λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με τις διατάξεις που αμφισβητούνται εδώ. Για παράδειγμα, στην πρώτη υποθεσή τις, οι ενάγουσες ισχυρίστηκαν ότι ο περιορισμός φαρμακευτικής-άμβλωσης θα προκαλέσει τουλάχιστον σε τρεις κλινικές φαρμακευτικής-άμβλωσης να σταματήσουν την εκτέλεση αμβλώσεων, 16 και προέβλεψαν ότι «[ά] λλες κλινικές που προσφέρουν τόσο χειρουργική όσο και φαρμακευτική αγωγή άμβλωσης θα να είναι σε θέση να προσφέρουν φαρμακευτική αγωγή άμβλωσης", 17 πιθανώς μειώνοντας την δυναμικότητά τις. Για παράδειγμα, στην πρώτη υποθεσή τις, οι ενάγουσες ισχυρίστηκαν ότι ο περιορισμός φαρμακευτικής-άμβλωσης θα προκαλέσει τουλάχιστον σε τρεις κλινικές φαρμακευτικής-άμβλωσης να σταματήσουν την εκτέλεση αμβλώσεων, 16 και προέβλεψαν ότι «[ά] λλες κλινικές που προσφέρουν τόσο χειρουργική όσο και φαρμακευτική αγωγή άμβλωσης θα να είναι σε θέση να προσφέρουν φαρμακευτική αγωγή άμβλωσης", 17 πιθανώς μειώνοντας την δυναμικότητά τις.
Φαίνεται, επίσης, ότι αρκετές κλινικές (συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων από τις κλινικές που λειτουργούν στο Δυτικό Τέξας, εκτός από το Ελ Πάσο) έκλεισαν σε απάντηση προς τον μη συνδεδεμένο νόμο που περιορίζει την παροχή κεφαλαίων οικογενειακού προγραμματισμού. 18 Και δεν υπάρχει λόγος να αναρωτηθούμε αν τουλάχιστον δύο κλεισίματα (του Corpus Christi και μία στο Χιούστον) μπορεί να έχουν συμβεί από συνταξιοδοτήσεις γιατρίνων. 19
Ακριβή ευρήματα είναι σημαντικά επειδή το βασικό ζήτημα εδώ δεν είναι ο αριθμός ή το ποσοστό των κλινικών που επηρεάζονται, αλλά το αποτέλεσμα του κλεισίματος για τις γυναίκες που επιζητούν την έκτρωση, δηλαδή, την ικανότητα και τη γεωγραφική κατανομή των κλινικών που χρησιμοποιούνται από αυτές τις γυναίκες.
Στο βαθμό που έκλεισαν κλινικές (ή παρουσίασαν μείωση της παραγωγικής ικανότητας) για οποιονδήποτε λόγο που δεν σχετίζονται με τις αμφισβητούμενες διατάξεις του H. Β. 2, η αντίστοιχη επιβάρυνση για την πρόσβαση στην άμβλωση δεν μπορεί να συνυπολογιστεί στην ανάλυση της πρόσβασης. Επειδή δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να πιστεύουμε ότι ορισμένα κλεισίματα που προκλήθηκαν από αυτούς τους άλλους παράγοντες, η αποτυχία του Επαρχιακού Δικαστηρίου να γνωρίζει τους λόγους για το κλείσιμο κλινικής σημαίνει ότι, στο αρχείο που έχουμε ενωπιόν μας, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να δείξουν ποια κλεισίματα πραγματικά μετράνε. Οι ενάγουσες οποίες, ως ενάγουσες, έφεραν το βάρος της αποδείξεως, δεν μπορεί απλά να επισημάνουν τη χρονική συσχέτιση και να την ονομάσουν ως αιτία.
Β
Ακόμη και αν το Επαρχιακό Δικαστήριο είχε σωστά φιλτράρει το άυλο κλείσιμο, η ανάλυσή του θα ήταν ελλιπής για ένα δεύτερο λόγο. Οι ενάγουσες προσφέρουν λιγοστές ενδείξεις σχετικά με την ικανότητα των κλινικών που είναι σε θέση να συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις ομολογουμένων προνομίων και την ASC, ή με τη γεωγραφική κατανομή αυτών των κλινικών. Με την επανεξέταση των αποδεικτικών στοιχείων του αρχείου, δεν είναι καθόλου σαφές ότι υπήρξε σημαντική επίπτωση στην πρόσβαση στην άμβλωση. Σχετικά με την ικανότητα της κλινικής, το Δικαστήριο στηρίζεται στον εμπειρογνώμονα των εναγουσών Δρ Grossman, ο οποίος σε σύγκριση με τον αριθμό των αμβλώσεων που εκτελούνται στο Texas ASCs πριν από την ψήφιση του Η. Β. 2 (περίπου 14.000 ανά έτος) με το συνολικό αριθμό των αμβλώσεων ετησίως στη Πολιτεία (μεταξύ 60.000-70.000 ανά έτος). Προηγούμενο, στην 32-33. 21 Εφαρμόζοντας τους όρους του Δικαστηρίου "κοινή λογική", το Δικαστήριο συνάγει ότι οι ASCs που εκτελούν αμβλώσεις κατά τη στιγμή της θέσπισης του H. Β. 2 δεν διέθετε την ικανότητα να εκτελεί όλα τα ζητούμενα των αμβλώσεων στις Τεξανές.
Το συμπέρασμα του Δικαστηρίου έχει προφανείς περιορισμούς. Κατ' αρχάς, δεν είναι απρόσβλητη η "κοινή λογική" για να κρίνει ότι η τρέχουσα χρησιμοποίηση ισούται με την δυναμικότητα αν όλες γνωρίζουμε ένα μπακάλικο που σήμερα εξυπηρετεί 200 πελάτισες την εβδομάδα, προηγούμενο, στην 33, το γεγονός αυτό από μόνο του δεν μας λέει αν είναι υπερπλήρες ή ένα σχεδόν άδειο σούπερ μάρκετ. Αντιμέτωπες με την αυξημένη ζήτηση, οι ASCs θα μπορούσαν δυνητικά να αυξήσουν τον αριθμό των αμβλώσεων που εκτελούνται χωρίς απαγορευτικά ακριβές αλλαγές. Μεταξύ άλλων, θα μπορούσαν να προσλάβουν περισσότερες γιατρίνες που εκτελούν εκτρώσεις, 22 να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις τις πιο εντατικά ή αποτελεσματικά, ή ένας συνδυασμός των υπηρεσιών που παρέχονται. Δεύτερον, αυτό που έχει σημασία για τους σκοπούς της παρούσας δεν είναι η χωρητικότητα μόνο αυτών των ASCs που εκτελούσαν αμβλώσεις πριν από την ψήφιση του H. Β. 2 αλλά η ικανότητα των προσώπων που θα είναι διαθέσιμα να εκτελέσουν αμβλώσεις αφ' ότου ο νόμος τεθεί σε ισχύ. Και δεδομένου ότι με τη ψήφιση του H. Β. 2, ο αριθμός των ASCs που εκτελούν εκτρώσεις έχει αυξηθεί κατά 50% -από έξι το 2012 σε εννέα σήμερα. 23
Το πιο σοβαρό πρόβλημα με την αιτιολόγηση του Δικαστηρίου είναι ότι το συμπέρασμα αυτό διαψεύδεται από τα έγγραφα των εναγουσών στο Δικαστήριο. Στην πρώτη υπόθεση, όταν οι ενάγουσες ζήτησαν από το Δικαστήριο να εγκαταλείψει την παραμονή της Πέμπτης Επαρχίας των ασφαλιστικών μέτρων του Επαρχιακού Δικαστηρίου την έννοια της άδειας των προνομίων”, το Δικαστήριο συνάγει ότι οι ASCs που εκτελούν αμβλώσεις κατά τη στιγμή της θέσπισης του H. B. 2 δεν διέθετουν την ικανότητα να εκτελούν όλες οι αμβλώσεις που επιζητούν οι γυναίκες στο Τέξας. Το συμπέρασμα του Δικαστηρίου έχει προφανή όρια.
Βρίσκεστε στο ΣΤ' μέρος για να βρεθείτε στο Ζ' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και το μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
12 Report of Grand Jury in No. 0009901–2008 (1st Jud. Dist. Pa., Jan. 14, 2011), p. 248–249, online at http://www.phila.gov/districtattorney/pdfs/grandjurywomensmedical.pdf (all Internet materials as last visited June 24, 2016).
13 See House Research Org., Laubenberg et al., Bill Analysis 10
(July 9, 2013), online at http://www.hro.house.state.tx.us/pdf/ba832/
hb0002.pdf ("Υψηλότερα πρότυπα θα μπορούσαν να εμποδίσουν την εμφάνιση μιας κατάστασης στο Τέξας, όπως αυτή που πρόσφατα έχει εκτεθεί στη Φιλαδέλφεια, στην οποία ο Δρ. Kermit Gosnell είχε καταδικαστεί για φόνο μετά τη θανάτωση μωρών που γεννήθηκαν ζωντανά. Μία ασθενής πέθανε σε εκείνη την υποβαθμισμένη κλινική").
Το Δικαστήριο προσπαθεί να διακρίνει την ιστορία τρόμου του Gosnell επισημαίνοντας τις διαφορές μεταξύ του δικαίου της Πενσυλβάνια και του Τέξας. Δείτε προηγούμενο, στην 27-28.
Αλλά το Τέξας δεν χρειάζεται να είναι στην ίδια ακριβώς θέση της Πενσυλβανίας ώστε το νομοθετικό σώμα να συμπεράνει λογικά ότι ένας παρόμοιος νόμος θα ήταν χρήσιμος.
14 Rebuttal Decl. of Dr. Joseph E. Potter, Doc. 76–2, p. 12, ¶32, in Abbott (WD Tex., Oct. 18, 2013) (Potter Rebuttal Decl.).
15 Δείτε App. 234, 237, 253.
16 Προσφυγή και Έφεση Προκαταρκτικής και Μόνιμης Διαταγής στην Abbott
(WD Tex.), ¶¶10, 11 (Καταγράφοντας μια κλινική στο Stafford και δύο στο San Antonio).
17 Στο ίδιο, ¶88.
18 Στην πρώτη υπόθεση, οι ενάγουσες προφανώς ούτε καν πιστεύουν ότι οι κλινικές αμβλώσεων στο Abilene, Bryan, Midland, και το San Angelo έκλείσαν λόγω του H. B. 2. Σε αυτή την υπόθεση, οι ενάγουσες υπέβαλαν κατάλογο των 15 κλινικών που πίστευαν ότι θα κλείσουν ( ή έχουν πολύ περιορισμένη δυνατότητα) λόγω της απαίτησης ομολογουμένων προνομίων-και αυτές οι τέσσερις κλινικές του Δυτικού Τέξας δεν είναι στη λίστα.
Δείτε Παράρτημα, κατωτέρω. Και στη δίκη, ένα στέλεχος της Planned Parenthood κατέθεσε συγκεκριμένα ότι κλινική στην Midland έκλεισε εξαιτίας των περικοπών της χρηματοδότησης και επειδή ιατρικός διευθυντής της κλινικής συνταξιοδοτήθηκε. Δείτε 1 Tr. 91, 93, στην Abbott (WD Tex., 21 Οκτωβρίου 2013). «Λίστα εναγουσών και της Planned Parenthood και οι δυο ταιριάζουν με τη μαρτυρία των ειδικών των εναγουσών που αποδέχτηκαν στην πρώτη υπόθεση πως μερικές κλινικές έκλεισαν, “ως αποτέλεσμα της μη χρηματοδότησης". Potter Rebuttal Decl. ¶32.
19 Δείτε Stoelje, Abortion Clinic Closes in Corpus Christi, San Antonio Express-News (June 10, 2014), online at http://www.mysanantonio.com/news/local/article/Abortion-clinic-closes-in-Corpus-Christi-5543125.php
(Η πάροχος "συνταξιοδοτείται για ιατρικούς λόγους"), 1 Plaintiffs’ Exh. 18, p. 2, στην Whole Woman’s Health κατά Lakey, Νο. 1:14-cv-284 (WD Tex, παραδοχή στις αποδείξεις της 4 Αυγούστου 2014) (Με e-mail δηλώνοντας πως ο ιδιοκτήτης της κλινικής «συνταξιοδοτείται"). Οι ενάγουσες θα έπρεπε να απαιτείται να αποδείξουν το λόγο που έκλεισαν οι συγκεκριμένες κλινικές.
Παραθέτω το επιπλέον αρχείο της ιστορίας της Corpus Christi μόνο για να τονίσω την ανάγκη μιας τέτοιας απόδειξης.
20 Αυτό το είδος των αποδεικτικών στοιχείων ήταν άμεσα διαθέσιμα, στην πραγματικότητα, οι ενάγουσες παύθηκε τουλάχιστον μια κλινική, που δεν ήταν διάδικος, με την επιβάρυνση που θέτει ο H. B. 2. Δείτε App. 1474. Και υπενθυμίζω ότι στην πρώτη υπόθεση τις, οι ενάγουσες έθεσαν αποδεικτικά στοιχεία που έδειχναν πως η απαίτηση ομολογουμένων προνομίων θα (ή δεν θα) επηρεάσει 27 κλινικές. Δείτε Παράρτημα, παρακάτω (διάγραμμα κλινικών των εναγουσών).
21 Στην πρώτη υπόθεση, οι ενάγουσες υπέβαλαν έκθεση ότι ο Δρ Grossman συνέγραψε μαζί με την πιστοποίησή τις, ο Δρ Πότερ. 1 Tr. 38 Lakey (4 Αυγούστου 2014) (Lakey Τr.). Η εν λόγω έκθεση προέβλεψε ότι «η έλλειψη ικανότητας λόγω της απαίτησης ομολογουμένων προνομίων θα αποτρέψει τουλάχιστον 22.286 γυναίκες» από την πρόσβαση στην άμβλωση. Decl. of Dr. Joseph E. Potter, Doc. 9–8, p. 4, in Abbott (WD Tex., Oct. 1, 2013). Η μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε ήταν αμφίβολη. Δείτε Potter Rebuttal Decl. ¶18. Όπως ο Δρ. Potter παραδέχθηκε: «Δεν υπάρχει καμία επιστήμη εκεί. Είναι απλά στοιχεία". 2 Tr. 23 στην Abbott (WD Tex., 22 Οκτωβρίου 2013). Και σε αυτή την υπόθεση, στην πραγματικότητα, ο Δρ. Grossman παραδέχθηκε ότι η πρόβλεψή τους κατέληξε να είναι εξωφρενικά ανακριβής. Συγκεκριμένα, προβλέπεται ένα νέο σχήμα (περίπου 9.200) που ήταν λιγότερο από το μισό της προηγούμενης πρόβλεψης του. 1 Lakey Tr. 41. Και στη συνέχεια, παραδέχθηκε ότι δεν είχε αποδειχθεί η σύνδεση αιτίας μεταξύ της απαίτησης ομολογουμένων προνομίων και της μικρότερης μείωσης. Id., στην 54 (παραθέτοντας Grossman et al., Αλλαγή Υπηρεσιών αμβλώσεων μετά την Εφαρμογή ενός Περιοριστικού Νόμου στο Τέξας, 90 Αντισύλληψη 496, 500 (2014)). Η μαρτυρία του Δρ. Grossman σε αυτή την υπόθεση, εξάλλου, πρότεινε πως ο περιορισμός του H. Β. 2 για την έκτρωση με φαρμακευτική αγωγή (του οποίου η επίδραση στις κλινικές δεν μπορεί να αποδοθεί στις αμφισβητούμενες διατάξεις στην υπόθεση αυτή) ήταν η κύρια αιτία της μείωσης του ποσοστού των αμβλώσεων.
Αφ' ότου ο περιορισμός φαρμακευτικής άμβλωσης και απαίτηση ομολογουμένων προνομίων τέθηκε σε ισχύ, κατά τη διάρκεια των επόμενων έξι μηνών, ο αριθμός των αμβλώσεων φαρμακευτικής αγωγής μειώθηκε κατά 6.957 σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του προηγούμενου έτους. Δείτε App. 236. Ο αντίστοιχος αριθμός των χειρουργικών αμβλώσεωνς αυξήθηκε κατά 2.343. Δείτε στο ίδιο. Αν αυτή η καθαρή μείωση του 4.614 σε έξι μήνες διπλασιάζεται, προσεγγίζοντας την ετήσια τάση (η μεθοδολογία του Δρ Grossman είναι που προφανώς χρησιμοποιείται για να καταλήξουμε στον αριθμό 9.200, δείτε 90 Αντισύλληψη, ανωτέρω, στην 500), στη συνέχεια, η πτώση των ετήσιων των 9.228 αμβλώσεων φαίνεται να είναι εξ ολοκλήρου το προϊόν του περιορισμού της φαρμακευτικής έκτρωσης.
Στο σύνολό τους, τα στοιχεία αυτά καθιστούν δύσκολο να συναχθεί το συμπέρασμα ότι η απαίτηση ομολογουμένων προνομίων έφερε ύφεση στην πραγματικότητα στο ποσοστό αμβλώσεων.
Υπό το φως όλων αυτών, δεν είναι σαφές γιατί το Δικαστήριο λαμβάνει την μαρτυρία του Δρ. Grossman στην ονομαστική της αξία.
22 Το Δικαστήριο υποστηρίζει ότι η απαίτηση ομολογουμένων προνομίων προκαλεί μια δυσχέρεια σχετικά με την δυναμικότητα, προηγούμενο, στο 34, αλλά όντως δεν κατέχει κάποιο αποδεικτικό στοιχείο και δεν έχει καν αμφισβητήσει τα αποδεικτικά στοιχεία των εναγουσών ότι η απαίτηση ομολογουμένων προνομίων μπορεί να είχε μηδενική επίπτωση στο ποσοστό αμβλώσεων του Τέξας, n. 21, ανωτέρω.
23 Δείτε την Επιστολή Εναγουσών 23-24 (έξι κέντρα το 2012, σε σύγκριση με εννέα σήμερα). Δύο από τα τρία νέα χειρουργικά κέντρα που άνοιξαν αφού η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο λειτουργούν με την Planned Parenthood (η οποία κατέχει πλέον πέντε από τα εννέα χειρουργικά κέντρα της Πολιτείας). Δείτε App. 182-183, 1436. Η Planned Parenthood είναι προφανώς σε θέση να συμμορφώνεται με τις αμφισβητούμενες απαιτήσεις του Η. Β. 2.
Η-Ο πρόεδρος της ενάγουσας Whole Woman’s Health, μια πολύ μικρότερη οντότητα, έχει καταγγείλει ότι η Planned Parenthood " “θέτε [ι] τοπικές ανεξάρτητες επιχειρήσεις σε μια δύσκολη κατάσταση». Simon, Planned Parenthood Hits Suburbia {Χτυπά τα Προάστια}, η Wall Street Journal Online (23 Ιουνίου 2008) (που αναφέρεται εν συντομία στην υπόθεση CitizenLink et al., ως Amici Curiae 15-16, και n. 23). Αλλά, όπως σημειώνεται, οι ενάγουσες σε αυτή την υπόθεση δεν διεκδικούν τα δικαιώματά τις, αλλά εκείνα των γυναικών που επιθυμούν να αποκτήσουν μια έκτρωση, δείτε ανωτέρω, στο 24, και κατά συνέπεια η επίδραση των δύο απαιτήσεων του H. Β. 2 στις επιχειρήσεις και τα επαγγελματικά συμφέροντα των εναγουσών δεν είναι σχετικά.
17 Αυγ 2016
Ο J. Alito μειοψηφεί στην υπόθεση Whole Woman's Health κατά John Hellerstedt 7
Κατ' αρχάς, δεν είναι απρόσβλητη η "κοινή λογική" να κρίνει ότι η τρέχουσα χρησιμοποίηση ισούται με την ικανότητα, αν όλες γνωρίζουμε πως ένα μπακάλικο ότι σήμερα εξυπηρετεί 200 πελάτισες την εβδομάδα, προηγούμενο, στην 33, το γεγονός αυτό από μόνο του δεν μας λέει αν είναι μια μειοψηφία του J. Alito, ένα υπερπλήρες ή ένα σχεδόν άδειο σούπερ μάρκετ.
Αντιμέτωπες με αυξημένη ζήτηση, οι ASCs θα μπορούσαν ενδεχομένως να αυξήσουν τον αριθμό των αμβλώσεων που εκτελούνται χωρίς απαγορευτικά ακριβές αλλαγές. Μεταξύ άλλων, θα μπορούσαν να προσλάβουν περισσότερες γιατρίνες που εκτελούν εκτρώσεις, 22 να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις τις πιο εντατικά ή αποτελεσματικά, ή ένας συνδυασμός των υπηρεσιών που παρέχονται. Δεύτερον, αυτό που έχει σημασία για τους σκοπούς της παρούσας δεν είναι η χωρητικότητα αυτών των ASCs που εκτελούνται αμβλώσεις πριν από την ψήφιση του H. Β. 2, αλλά η ικανότητα εκείνων που θα είναι διαθέσιμες για να εκτελέσουν τις αμβλώσεις αφ' ότου ο νόμος τέθηκε σε ισχύ. Και δεδομένου ότι ο H. Β. 2 έχει ψηφιστεί, ο αριθμός των ASCs που εκτελούν εκτρώσεις έχει αυξηθεί κατά 50% -από έξι το 2012 σε εννέα σήμερα. 23
Το πιο σοβαρό πρόβλημα με την αιτιολόγηση του Δικαστηρίου είναι ότι το συμπέρασμα αυτό διαψεύδεται από τα ίδια τα έγγραφα των εναγουσών στο Δικαστήριο. Στην πρώτη υπόθεση, όταν οι ενάγουσες ζήτησαν από το Δικαστήριο να εγκαταλείψει την διατήρηση των ασφαλιστικών μέτρων των ομολογουμένων προνομίων 33 της Πέμπτης Περιφέρειας του Επαρχιακού Δικαστηρίου με την απαίτηση για την οποία εκκρεμεί έφεση, υπέβαλαν ένα διάγραμμα ήδη στο Επαρχιακό Δικαστήριο που παρέχει λεπτομερώς την ικανότητα των κλινικών αμβλώσεων μετά την απαίτηση των ομολογουμένων προνομίων ήταν να τεθεί σε ισχύ. 24 Αυτό το διάγραμμα περιλαμβάνεται ως παράρτημα στην παρούσα γνωμοδότηση. 25 Τρεις από τις εγκαταστάσεις που αναφέρονται στο διάγραμμα ήταν ASCs, και η ικανότητά τις παρουσιάστηκε ως εξής:
* Southwestern Women’s Surgery Center in Dallas ειπώθηκε πως έχει την ικανότητα για 5.720 αμβλώσεις ετησίως (110 ανά εβδομάδα),
* Planned Parenthood Surgical Health Services Center in Dallas ειπώθηκε πως έχει την ικανότητα για 6.240 αμβλώσεις ετησίως (120 ανά εβδομάδα), και
* Planned Parenthood for Choice in Houston είπε πως έχει την ικανότητα για 9.100 αμβλώσεις ετησίως (175 ανά εβδομάδα). 26 Δείτε Παράρτημα, κατωτέρω. Η μέση χωρητικότητα των τριών αυτών ASCs ήταν 7.020 αμβλώσεις ετησίως. 27
Εάν οι εννέα ASCs τώρα εκτελούν εκτρώσεις στο Τέξας έχουν τον ίδιο μέσο όρο δυναμικότητας, έχουν συνολική δυναμικότητα 63.180. Προσθέτωντας στην υποθετική ικανότητα για άλλες δύο κλινικές που λειτουργούν σύμφωνα με την απόφαση της Πέμπτης Περιφέρειας (πάνω από 3.100 αμβλώσεις ετησίως), 28 και συνολικά για την Πολιτεία είναι 66.280 αμβλώσεις ετησίως. Αυτό μπορεί να συγκριθεί με τις 68.298 συνολικές αμβλώσεις στο Τέξας το 2012, μια χρονιά πριν τεθεί σε ισχύ ο H. Β. 2, App. 236, 29 που υπερβαίνουν το ποσοστό αμβλώσεων θα περίμενε καμιά-59.070-αν αφαιραίσει την προφανή επίδραση του περιορισμού φαρμακευτικής άμβλωσης, δείτε n. 21, ανωτέρω.
Για να είμαι σαφής, δεν εγγυόμαι για την ακρίβεια του υπολογισμού αυτού. Θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλός ή πολύ χαμηλός. Το σημαντικό σημείο είναι ότι ενάγουσες έθεσαν τα στοιχεία της πραγματικής ικανότητας της κλινικής στην προηγούμενη υπόθεσή τις, και δεν υπάρχει προφανής λόγος για τον οποίο δεν θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο εδώ. Πράγματι, το Δικαστήριο ισχυρίζεται ότι, αφ' ότου η απαίτηση των ομολογουμένων προνομίων τέθηκε σε ισχύ, οι κλινικές "δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθούν στην αυξημένη ζήτηση", προηγούμενο, στην 35, αλλά τα ίδια τα αποδεικτικά στοιχεία των εναγουσών προτείνουν ότι η απαίτηση δεν είχε καμία επίδραση στην δυναμικότητα, δείτε n. 21, παραπάνω. Σε αυτό το σημείο, όπως και στην ερώτηση της αιτίας για το κλείσιμο κλινικών, οι ενάγουσες δεν εκπλήρωσαν την υποχρέωση τις, και το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν ασχολείται με το είδος της ανάλυσης που θα έπρεπε να είχε διεξαχθεί πριν διατάξει ένα σημαντικό νόμο του κράτους. Τόσο πολύ για τη δυναμικότητα. Το άλλο 30 πιθανό εμπόδιο στην πρόσβαση άμβλωσης είναι η κατανομή των εγκαταστάσεων σε όλη την πολιτεία. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί αν οι δύο αμφισβητούμενες απαιτήσεις του Η. Β. 2, προκαλούσαν το κλείσιμο των κλινικών σε ορισμένες αγροτικές περιοχές, οδηγόντας σε μια κατάσταση όπου ένα «μεγάλο μέρος» 31 των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας ζουν πολύ μακριά από οποιαδήποτε ανοιχτή κλινική. Με βάση την κρίση του Δικαστηρίου στην Planned Parenthood of Southeastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833, φαίνεται ότι η ανάγκη να ταξιδέψει μέχρι και 150 μίλια δεν είναι μια υπερβολική επιβάρυνση, 32 και τα στοιχεία σε αυτή την υπόθεση δείχνουν ότι αν οι μόνες κλινικές στη Πολιτεία ήταν αυτές που θα είχαν παραμείνει ανοικτές εάν η απόφαση της Πέμπτης Περιφέρειας δεν είχε διαταχθεί, περίπου το 95% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας στη Πολιτεία θα ζουν σε απόσταση 150 μιλίων από μια ανοικτή κλινική (ή ζούσαν εκτός αυτής της περιοχής πριν ισχύσει ο H. B. 2). 33
Επειδή το αρχείο δεν δείχνει γιατί οι συγκεκριμένες εγκαταστάσεις έκλεισαν, ο πραγματικός αριθμός μπορεί να είναι ακόμη υψηλότερος από το 95%. Θα πρέπει να τον μειώσουμε για να τηρηθεί αυτό που οι στατιστικές αυτές δικαιολογούν ως προς την ακύρωση των απαιτήσεων H. Β. 2.
Η πιθανότητα ότι η απαίτηση ομολογουμένων προνομίων θα μπορούσε να προκαλέσει ένα κλείσιμο στο Lubbock δεν είναι λόγος για να εκδώσει διαταγή απαλλαγής των κλινικών του Χιούστον από την υποχρέωση αυτή. Δεν απορρίπτω την κατάσταση των γυναικών που δεν θα ζουν πλέον σε απόσταση 150 μιλίων από μια κλινική, ως αποτέλεσμα του H. Β. 2. Αλλά υπό το παρόν δόγμα ως τοπικά προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν ως στενές εφαρμοζόμενες προκλήσεις.
Βρίσκεστε στο Ζ' μέρος για να βρεθείτε στο Η' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και το μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
24 Βλέπε Παράρτημα, κατωτέρω. Το Δικαστήριο προφανώς ψηλάφισε αυτά τα στοιχεία ως "εκτός ιστορίας", προηγούμενο, στην 35, αλλά κατατέθηκαν στο Δικαστήριο από τις ίδιες ενάγουσες στις διαφορές που συνδέονται στενά με την υπόθεση αυτή. Και "εμείς δεν μπορούμε κανονικά να λάβουμε δικαστική κάποια σημείωση στο αρχείο των εν λόγω διαφορών μεταξύ των ίδιων διαδίκων που βρίσκονται ενώπιον μας "Shuttlesworth κατά Birmingham, 394 U. S. 147, 157 (1969), δείτε επίσης, π.χ., United States κατά Pink, 315 U. S. 203, 216 (1942),
25 Ο πίνακας δείχνει πως 36 ιατρεία έκτρωσης είναι προφανώς ανοιχτά κατά τη στιγμή της δίκης, και προσδιορίζει την «Δυναμικότητα μετά την Απαίτηση Προνομίων» για 27 από αυτές τις κλινικές. Από αυτές τις 27 κλινικές, 24 ανήκαν στις ενάγουσες στην πρώτη υπόθεση, και 3 από αυτές (Coastal Birth Control Center, Hill Top Women’s Reproductive Health Services, and Harlingen Reproductive Services) δεν ανήκαν σε διαδίκους.
Δεν είναι σαφές γιατί το διάγραμμα των εναγουσών δεν περιλαμβάνει στοιχεία παραγωγικής ικανότητας για τις άλλες εννέα κλινικές (που δεν ανήκουν σε διάδικες). Σύμφωνα με τους Κανόνες της Ομόσπονδης Πολιτικής Δικονομίας 30 (β) (6), οι ενάγουσες θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να παύσουν τις εκπροσώπους των εν λόγω κλινικών για να καθορίσουν την «δυναμικότητα και την πρόσβαση των γιατρίνων στα ομολογούμενα προνόμια. Στην προκειμένη υπόθεση, οι ενάγουσες στην πραγματικότητα έπαυσαν τουλάχιστον μία τέτοια μη διάδικο ιδιοκτήτρια κλινικής, της οποίας η μαρτυρία αποκάλυψε ότι ήταν σε θέση να συμμορφωθεί με την απαίτηση ομολογουμένων προνομίων. Δείτε App. 1474 (μαρτυρία της ιδιοκτήτριας της κλινικής αμβλώσεων του Ελ Πάσο, επιβεβαιώνοντας ότι κατέχει τα ομολογουμένα προνόμια "σε κάθε νοσοκομείο του Ελ Πάσο" (κατεθημένα με σφραγίδα)).
Το διάγραμμα ανέφερε ότι 14 από αυτές τις κλινικές δεν θα είναι σε θέση να εκτελέσουν τις αμβλώσεις όταν η απαίτηση τεθεί σε ισχύ, και πως άλλη κλινική θα έχει «πολύ περιορισμένη» δυναμικότητα. Δείτε Παράρτημα, κατωτέρω.
26 Το Δικαστήριο ισχυρίζεται ξεκάθαρα ότι αυτή η κλινική "δεν αντιπροσωπεύει τις περισσότερες κλινικέςχ". Προηγούμενο, στην 35. Δεδομένου ότι στην υπόθεση αυτή οι ενάγουσες δεν εισάγουν στοιχεία σχετικά με "τις περισσότερες εγκαταστάσεις”, δεν έχω καμία ιδέα για το πώς το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα αυτό.
27 Το Δικαστήριο με επιπλήττει, προηγούμενο στη 35, για την παράλειψη της Whole Woman’s Health στο Σαν Αντόνιο από το μέσο όρο. Από τη δίκη Abbott το 2013, η δυναμικότητα της ASC ήταν (δήθεν) "σοβαρά περιορισμένη» από την απαίτηση ομολολογουμένων προνομίων. Δείτε Παράρτημα, ανωτέρω (λίστα "Δυναμικότητα μετά την Απαίτηση Προνομίων"). Αλλά η κλινική συμμορφώθηκε με την υποχρέωση αυτή, λίγους μήνες αργότερα, δείτε επιστολή από τον J. Crepps με τον Ν Cayce, γραμματέα του Δικαστηρίου στην Abbott (CA5, 3 Ιανουαρίου 2014), έτσι ώστε η προ-συμόρφωση της δυναμικότητα της είναι άσχετη εδώ.
28 Η ενάγουσα Whole Woman’s Health έκανε πάνω από 14.000 εκτρώσεις σε μια δεκαετία στο McAllen. Παράρτημα 128. Η ενάγουσα Nova Health Systems έκανε πάνω από 17.000 εκτρώσεις τη δεκαετία στο El Paso. Στο ίδιο, στην 129. (Και όπως θα εξηγήσω στο n. 33, κατωτέρω, είτε η Nova Health Systems είτε άλλη κλινική έκτρωσης θα είναι ανοικτή στην περιοχή του Ελ Πάσο, ωστόσο αυτή η υπόθεση έχει κριθεί.)
29 Το συμπέρασμα αυτό είναι σύμφωνο με τις στατιστικές για τη δημόσια υγεία που προσφέρονται από τις ενάγουσες. Αυτά τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι οι ASCs έχουν πολύ μεγαλύτερη δυναμικότητα από ό, τι άλλες εγκαταστάσεις άμβλωσης. Το 2012, υπήρχαν 14.361 αμβλώσεις που εκτελέστηκαν από έξι χειρουργικά κέντρα, δηλαδή υπήρχαν 2.394 αμβλώσεις ανά κέντρο. Δείτε Επιστολή εναγουσών 23, App. 236.
Το 2012, υπήρχαν περίπου 35 άλλες κλινικές αμβλώσεων που λειτουργούσαν στο Τέξας, δείτε στο ίδιο, στην 228 (41 στο σύνολο κλινικές από τη 1 Νοεμβρίου 2012), οι οποίες πραγματοποίησαν 53.937 αμβλώσεις, στο ίδιο, στην 236 (68.298 συνολικό μείον 14.361 που εκτελούνται σε χειρουργικά κέντρα). Κατά μέσο όρο, οι εν λόγω άλλες κλινικές πραγματοποιούν53937 ÷ 35 = 1.541 αμβλώσεις ετησίως. Έτσι, σε χειρουργικά κέντρα το 2012 πραγματοποιήθηκαν 55% περισσότερες αμβλώσεις ανά εγκατάσταση (2.394 αμβλώσεις) από το μέσο όρο (1.541) για άλλες κλινικές.
30 Το Δικαστήριο δίνει επίσης βαρύτητα στην υποτιθέμενη μείωση της «εξατομικευμένης προσοχής, της σοβαρής συζήτησης, και της συναισθηματικής υποστήριξης» στην ανάλυση αδικαιολόγητης επιβάρυνσης. Προηγούμενο, στην 36. Αλλά αυτά τα «γεγονότα» δεν είναι στα πρακτικά, οπότε δεν έχω κανένα τρόπο αντιμετώπισης τους.
31 Βλέπε n. 11, ανωτέρω.
32 Το Επαρχιακό Δικαστήριο στην Casey διαπίστωσε ότι το 42% των γυναικών της Πενσυλβάνια "πρέπει να ταξιδέψουν για τουλάχιστον μία ώρα, και μερικές φορές περισσότερο από τρεις ώρες, για να λάβει μια άμβλωση από την πλησιέστερη κλινική». 744 F. Supp. 1323, 1352 (ED Pa. 1990), επιβεβαιωμενη εν μέρει, άκυρη εν μέρει, 947 F. 2d 682 (CA3 1991), επιβεβαιωμενη εν μέρει, άκυρη εν μέρει, 505 U.S. 833 (1992) . Σε αυτή την υπόθεση, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η αμφισβητούμενη περίοδος αναμονής 24 ωρών θα απαιτήσει κάποιες γυναίκες να κάνουν αυτό το ταξίδι δύο φορές, και όμως επικύρωσε το νόμο. Δείτε στο ίδιο, στην 886-887.
33 Ειδικές επιστημόνισες των εναγουσών πιστοποίησαν ότι το 82,5% των γυναικών του Τέξας αναπαραγωγικής ηλικίας ζουν σε απόσταση 150 μιλίων από ένα χειρουργικό κέντρο αμβλώσεων του Τέξας. Δείτε App. 242 (930.000 γυναίκες ζουν πάνω από 150 μίλια μακριά), 244 (5.326.162 γυναίκες συνολικά). Εμπειρογνώμονας του κράτους κατέθεσε περαιτέρω, χωρίς να αντικρουστεί, ότι ένα επιπλέον 6,2% ζει σε απόσταση 150 μιλίων από την εγκατάσταση Μακάλεν, και ένα άλλο 3,3% σε απόσταση 150 μιλίων από μια εγκατάσταση της περιοχής του Ελ Πάσο. Στο ίδιο, στην 921 - 922.
(Αν το Δικαστήριο δεν απονείμει σε όλη την Πολιτεία μια ελάφρυνση, υποθέτω ότι αντί αυτού είτε καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η διαθεσιμότητα των αμβλώσεων στην πλευρά του Νέου Μεξικού της μητροπολιτικής περιοχής Ελ Πάσο ικανοποιεί το Σύνταγμα, είτε θα την απονείμει ως εφαρμοζόμενη ανακούφιση επιτρέποντας στην ενάγουσα Nova Health Systems να παραμείνει ανοικτή στο Ελ Πάσο. Είτε έτσι είτε αλλιώς, το ποσοστό 3,3% θα παραμείνει το ίδιο, γιατί κλινική Nova και η κλινική του Νέου Μεξικού είναι τόσο κοντά η μία στην άλλη. Δείτε στο ίδιο, στην 913, 916, 921 (μόνο έξι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας ζουν σε απόσταση 150 μιλίων από την κλινική Nova, αλλά όχι από την κλινική του Νέου Μεξικό).) Μαζί, στα ποσοστά αυτά προσθέσετε έως και 92,0% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας του Τέξας.
Ξεχωριστά, εμπειρογνωμόνισα της Πολιτείας κατέθεσε επίσης ότι το 2,9% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας ζουν πάνω από 150 μίλια από μία κλινική αμβλώσεων πριν ο H. Β. 2 τεθεί σε ισχύ. Στο ίδιο, στην 916. Έτσι, το περισσότερο, που επηρεάζει ο Η. Β. 2 δεν είναι πάνω από (100% -2,9%) - 92,0% = 5,1% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι το κλείσιμο πολλών αγροτικών κλινικών φαίνεται να έχει προκληθεί από άλλες εξελίξεις- μάλιστα, οι ενάγουσες φαίνεται να το πιστεύουν οι ίδιες-και ασφαλώς δεν έχει αποδειχθεί ότι προκαλείται από τις διατάξεις που αμφισβητούνται εδώ. Δείτε ανωτέρω, στις 29 και n. 18. Έτσι, το πραγματικό αντίκτυπο είναι σχεδόν σίγουρα μικρότερο από 5,1%.
Αντιμέτωπες με αυξημένη ζήτηση, οι ASCs θα μπορούσαν ενδεχομένως να αυξήσουν τον αριθμό των αμβλώσεων που εκτελούνται χωρίς απαγορευτικά ακριβές αλλαγές. Μεταξύ άλλων, θα μπορούσαν να προσλάβουν περισσότερες γιατρίνες που εκτελούν εκτρώσεις, 22 να χρησιμοποιούν τις εγκαταστάσεις τις πιο εντατικά ή αποτελεσματικά, ή ένας συνδυασμός των υπηρεσιών που παρέχονται. Δεύτερον, αυτό που έχει σημασία για τους σκοπούς της παρούσας δεν είναι η χωρητικότητα αυτών των ASCs που εκτελούνται αμβλώσεις πριν από την ψήφιση του H. Β. 2, αλλά η ικανότητα εκείνων που θα είναι διαθέσιμες για να εκτελέσουν τις αμβλώσεις αφ' ότου ο νόμος τέθηκε σε ισχύ. Και δεδομένου ότι ο H. Β. 2 έχει ψηφιστεί, ο αριθμός των ASCs που εκτελούν εκτρώσεις έχει αυξηθεί κατά 50% -από έξι το 2012 σε εννέα σήμερα. 23
Το πιο σοβαρό πρόβλημα με την αιτιολόγηση του Δικαστηρίου είναι ότι το συμπέρασμα αυτό διαψεύδεται από τα ίδια τα έγγραφα των εναγουσών στο Δικαστήριο. Στην πρώτη υπόθεση, όταν οι ενάγουσες ζήτησαν από το Δικαστήριο να εγκαταλείψει την διατήρηση των ασφαλιστικών μέτρων των ομολογουμένων προνομίων 33 της Πέμπτης Περιφέρειας του Επαρχιακού Δικαστηρίου με την απαίτηση για την οποία εκκρεμεί έφεση, υπέβαλαν ένα διάγραμμα ήδη στο Επαρχιακό Δικαστήριο που παρέχει λεπτομερώς την ικανότητα των κλινικών αμβλώσεων μετά την απαίτηση των ομολογουμένων προνομίων ήταν να τεθεί σε ισχύ. 24 Αυτό το διάγραμμα περιλαμβάνεται ως παράρτημα στην παρούσα γνωμοδότηση. 25 Τρεις από τις εγκαταστάσεις που αναφέρονται στο διάγραμμα ήταν ASCs, και η ικανότητά τις παρουσιάστηκε ως εξής:
* Southwestern Women’s Surgery Center in Dallas ειπώθηκε πως έχει την ικανότητα για 5.720 αμβλώσεις ετησίως (110 ανά εβδομάδα),
* Planned Parenthood Surgical Health Services Center in Dallas ειπώθηκε πως έχει την ικανότητα για 6.240 αμβλώσεις ετησίως (120 ανά εβδομάδα), και
* Planned Parenthood for Choice in Houston είπε πως έχει την ικανότητα για 9.100 αμβλώσεις ετησίως (175 ανά εβδομάδα). 26 Δείτε Παράρτημα, κατωτέρω. Η μέση χωρητικότητα των τριών αυτών ASCs ήταν 7.020 αμβλώσεις ετησίως. 27
Εάν οι εννέα ASCs τώρα εκτελούν εκτρώσεις στο Τέξας έχουν τον ίδιο μέσο όρο δυναμικότητας, έχουν συνολική δυναμικότητα 63.180. Προσθέτωντας στην υποθετική ικανότητα για άλλες δύο κλινικές που λειτουργούν σύμφωνα με την απόφαση της Πέμπτης Περιφέρειας (πάνω από 3.100 αμβλώσεις ετησίως), 28 και συνολικά για την Πολιτεία είναι 66.280 αμβλώσεις ετησίως. Αυτό μπορεί να συγκριθεί με τις 68.298 συνολικές αμβλώσεις στο Τέξας το 2012, μια χρονιά πριν τεθεί σε ισχύ ο H. Β. 2, App. 236, 29 που υπερβαίνουν το ποσοστό αμβλώσεων θα περίμενε καμιά-59.070-αν αφαιραίσει την προφανή επίδραση του περιορισμού φαρμακευτικής άμβλωσης, δείτε n. 21, ανωτέρω.
Για να είμαι σαφής, δεν εγγυόμαι για την ακρίβεια του υπολογισμού αυτού. Θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλός ή πολύ χαμηλός. Το σημαντικό σημείο είναι ότι ενάγουσες έθεσαν τα στοιχεία της πραγματικής ικανότητας της κλινικής στην προηγούμενη υπόθεσή τις, και δεν υπάρχει προφανής λόγος για τον οποίο δεν θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο εδώ. Πράγματι, το Δικαστήριο ισχυρίζεται ότι, αφ' ότου η απαίτηση των ομολογουμένων προνομίων τέθηκε σε ισχύ, οι κλινικές "δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθούν στην αυξημένη ζήτηση", προηγούμενο, στην 35, αλλά τα ίδια τα αποδεικτικά στοιχεία των εναγουσών προτείνουν ότι η απαίτηση δεν είχε καμία επίδραση στην δυναμικότητα, δείτε n. 21, παραπάνω. Σε αυτό το σημείο, όπως και στην ερώτηση της αιτίας για το κλείσιμο κλινικών, οι ενάγουσες δεν εκπλήρωσαν την υποχρέωση τις, και το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν ασχολείται με το είδος της ανάλυσης που θα έπρεπε να είχε διεξαχθεί πριν διατάξει ένα σημαντικό νόμο του κράτους. Τόσο πολύ για τη δυναμικότητα. Το άλλο 30 πιθανό εμπόδιο στην πρόσβαση άμβλωσης είναι η κατανομή των εγκαταστάσεων σε όλη την πολιτεία. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί αν οι δύο αμφισβητούμενες απαιτήσεις του Η. Β. 2, προκαλούσαν το κλείσιμο των κλινικών σε ορισμένες αγροτικές περιοχές, οδηγόντας σε μια κατάσταση όπου ένα «μεγάλο μέρος» 31 των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας ζουν πολύ μακριά από οποιαδήποτε ανοιχτή κλινική. Με βάση την κρίση του Δικαστηρίου στην Planned Parenthood of Southeastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833, φαίνεται ότι η ανάγκη να ταξιδέψει μέχρι και 150 μίλια δεν είναι μια υπερβολική επιβάρυνση, 32 και τα στοιχεία σε αυτή την υπόθεση δείχνουν ότι αν οι μόνες κλινικές στη Πολιτεία ήταν αυτές που θα είχαν παραμείνει ανοικτές εάν η απόφαση της Πέμπτης Περιφέρειας δεν είχε διαταχθεί, περίπου το 95% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας στη Πολιτεία θα ζουν σε απόσταση 150 μιλίων από μια ανοικτή κλινική (ή ζούσαν εκτός αυτής της περιοχής πριν ισχύσει ο H. B. 2). 33
Επειδή το αρχείο δεν δείχνει γιατί οι συγκεκριμένες εγκαταστάσεις έκλεισαν, ο πραγματικός αριθμός μπορεί να είναι ακόμη υψηλότερος από το 95%. Θα πρέπει να τον μειώσουμε για να τηρηθεί αυτό που οι στατιστικές αυτές δικαιολογούν ως προς την ακύρωση των απαιτήσεων H. Β. 2.
Η πιθανότητα ότι η απαίτηση ομολογουμένων προνομίων θα μπορούσε να προκαλέσει ένα κλείσιμο στο Lubbock δεν είναι λόγος για να εκδώσει διαταγή απαλλαγής των κλινικών του Χιούστον από την υποχρέωση αυτή. Δεν απορρίπτω την κατάσταση των γυναικών που δεν θα ζουν πλέον σε απόσταση 150 μιλίων από μια κλινική, ως αποτέλεσμα του H. Β. 2. Αλλά υπό το παρόν δόγμα ως τοπικά προβλήματα μπορούν να αντιμετωπιστούν ως στενές εφαρμοζόμενες προκλήσεις.
Βρίσκεστε στο Ζ' μέρος για να βρεθείτε στο Η' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και το μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
24 Βλέπε Παράρτημα, κατωτέρω. Το Δικαστήριο προφανώς ψηλάφισε αυτά τα στοιχεία ως "εκτός ιστορίας", προηγούμενο, στην 35, αλλά κατατέθηκαν στο Δικαστήριο από τις ίδιες ενάγουσες στις διαφορές που συνδέονται στενά με την υπόθεση αυτή. Και "εμείς δεν μπορούμε κανονικά να λάβουμε δικαστική κάποια σημείωση στο αρχείο των εν λόγω διαφορών μεταξύ των ίδιων διαδίκων που βρίσκονται ενώπιον μας "Shuttlesworth κατά Birmingham, 394 U. S. 147, 157 (1969), δείτε επίσης, π.χ., United States κατά Pink, 315 U. S. 203, 216 (1942),
25 Ο πίνακας δείχνει πως 36 ιατρεία έκτρωσης είναι προφανώς ανοιχτά κατά τη στιγμή της δίκης, και προσδιορίζει την «Δυναμικότητα μετά την Απαίτηση Προνομίων» για 27 από αυτές τις κλινικές. Από αυτές τις 27 κλινικές, 24 ανήκαν στις ενάγουσες στην πρώτη υπόθεση, και 3 από αυτές (Coastal Birth Control Center, Hill Top Women’s Reproductive Health Services, and Harlingen Reproductive Services) δεν ανήκαν σε διαδίκους.
Δεν είναι σαφές γιατί το διάγραμμα των εναγουσών δεν περιλαμβάνει στοιχεία παραγωγικής ικανότητας για τις άλλες εννέα κλινικές (που δεν ανήκουν σε διάδικες). Σύμφωνα με τους Κανόνες της Ομόσπονδης Πολιτικής Δικονομίας 30 (β) (6), οι ενάγουσες θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να παύσουν τις εκπροσώπους των εν λόγω κλινικών για να καθορίσουν την «δυναμικότητα και την πρόσβαση των γιατρίνων στα ομολογούμενα προνόμια. Στην προκειμένη υπόθεση, οι ενάγουσες στην πραγματικότητα έπαυσαν τουλάχιστον μία τέτοια μη διάδικο ιδιοκτήτρια κλινικής, της οποίας η μαρτυρία αποκάλυψε ότι ήταν σε θέση να συμμορφωθεί με την απαίτηση ομολογουμένων προνομίων. Δείτε App. 1474 (μαρτυρία της ιδιοκτήτριας της κλινικής αμβλώσεων του Ελ Πάσο, επιβεβαιώνοντας ότι κατέχει τα ομολογουμένα προνόμια "σε κάθε νοσοκομείο του Ελ Πάσο" (κατεθημένα με σφραγίδα)).
Το διάγραμμα ανέφερε ότι 14 από αυτές τις κλινικές δεν θα είναι σε θέση να εκτελέσουν τις αμβλώσεις όταν η απαίτηση τεθεί σε ισχύ, και πως άλλη κλινική θα έχει «πολύ περιορισμένη» δυναμικότητα. Δείτε Παράρτημα, κατωτέρω.
26 Το Δικαστήριο ισχυρίζεται ξεκάθαρα ότι αυτή η κλινική "δεν αντιπροσωπεύει τις περισσότερες κλινικέςχ". Προηγούμενο, στην 35. Δεδομένου ότι στην υπόθεση αυτή οι ενάγουσες δεν εισάγουν στοιχεία σχετικά με "τις περισσότερες εγκαταστάσεις”, δεν έχω καμία ιδέα για το πώς το Δικαστήριο καταλήγει στο συμπέρασμα αυτό.
27 Το Δικαστήριο με επιπλήττει, προηγούμενο στη 35, για την παράλειψη της Whole Woman’s Health στο Σαν Αντόνιο από το μέσο όρο. Από τη δίκη Abbott το 2013, η δυναμικότητα της ASC ήταν (δήθεν) "σοβαρά περιορισμένη» από την απαίτηση ομολολογουμένων προνομίων. Δείτε Παράρτημα, ανωτέρω (λίστα "Δυναμικότητα μετά την Απαίτηση Προνομίων"). Αλλά η κλινική συμμορφώθηκε με την υποχρέωση αυτή, λίγους μήνες αργότερα, δείτε επιστολή από τον J. Crepps με τον Ν Cayce, γραμματέα του Δικαστηρίου στην Abbott (CA5, 3 Ιανουαρίου 2014), έτσι ώστε η προ-συμόρφωση της δυναμικότητα της είναι άσχετη εδώ.
28 Η ενάγουσα Whole Woman’s Health έκανε πάνω από 14.000 εκτρώσεις σε μια δεκαετία στο McAllen. Παράρτημα 128. Η ενάγουσα Nova Health Systems έκανε πάνω από 17.000 εκτρώσεις τη δεκαετία στο El Paso. Στο ίδιο, στην 129. (Και όπως θα εξηγήσω στο n. 33, κατωτέρω, είτε η Nova Health Systems είτε άλλη κλινική έκτρωσης θα είναι ανοικτή στην περιοχή του Ελ Πάσο, ωστόσο αυτή η υπόθεση έχει κριθεί.)
29 Το συμπέρασμα αυτό είναι σύμφωνο με τις στατιστικές για τη δημόσια υγεία που προσφέρονται από τις ενάγουσες. Αυτά τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι οι ASCs έχουν πολύ μεγαλύτερη δυναμικότητα από ό, τι άλλες εγκαταστάσεις άμβλωσης. Το 2012, υπήρχαν 14.361 αμβλώσεις που εκτελέστηκαν από έξι χειρουργικά κέντρα, δηλαδή υπήρχαν 2.394 αμβλώσεις ανά κέντρο. Δείτε Επιστολή εναγουσών 23, App. 236.
Το 2012, υπήρχαν περίπου 35 άλλες κλινικές αμβλώσεων που λειτουργούσαν στο Τέξας, δείτε στο ίδιο, στην 228 (41 στο σύνολο κλινικές από τη 1 Νοεμβρίου 2012), οι οποίες πραγματοποίησαν 53.937 αμβλώσεις, στο ίδιο, στην 236 (68.298 συνολικό μείον 14.361 που εκτελούνται σε χειρουργικά κέντρα). Κατά μέσο όρο, οι εν λόγω άλλες κλινικές πραγματοποιούν53937 ÷ 35 = 1.541 αμβλώσεις ετησίως. Έτσι, σε χειρουργικά κέντρα το 2012 πραγματοποιήθηκαν 55% περισσότερες αμβλώσεις ανά εγκατάσταση (2.394 αμβλώσεις) από το μέσο όρο (1.541) για άλλες κλινικές.
30 Το Δικαστήριο δίνει επίσης βαρύτητα στην υποτιθέμενη μείωση της «εξατομικευμένης προσοχής, της σοβαρής συζήτησης, και της συναισθηματικής υποστήριξης» στην ανάλυση αδικαιολόγητης επιβάρυνσης. Προηγούμενο, στην 36. Αλλά αυτά τα «γεγονότα» δεν είναι στα πρακτικά, οπότε δεν έχω κανένα τρόπο αντιμετώπισης τους.
31 Βλέπε n. 11, ανωτέρω.
32 Το Επαρχιακό Δικαστήριο στην Casey διαπίστωσε ότι το 42% των γυναικών της Πενσυλβάνια "πρέπει να ταξιδέψουν για τουλάχιστον μία ώρα, και μερικές φορές περισσότερο από τρεις ώρες, για να λάβει μια άμβλωση από την πλησιέστερη κλινική». 744 F. Supp. 1323, 1352 (ED Pa. 1990), επιβεβαιωμενη εν μέρει, άκυρη εν μέρει, 947 F. 2d 682 (CA3 1991), επιβεβαιωμενη εν μέρει, άκυρη εν μέρει, 505 U.S. 833 (1992) . Σε αυτή την υπόθεση, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η αμφισβητούμενη περίοδος αναμονής 24 ωρών θα απαιτήσει κάποιες γυναίκες να κάνουν αυτό το ταξίδι δύο φορές, και όμως επικύρωσε το νόμο. Δείτε στο ίδιο, στην 886-887.
33 Ειδικές επιστημόνισες των εναγουσών πιστοποίησαν ότι το 82,5% των γυναικών του Τέξας αναπαραγωγικής ηλικίας ζουν σε απόσταση 150 μιλίων από ένα χειρουργικό κέντρο αμβλώσεων του Τέξας. Δείτε App. 242 (930.000 γυναίκες ζουν πάνω από 150 μίλια μακριά), 244 (5.326.162 γυναίκες συνολικά). Εμπειρογνώμονας του κράτους κατέθεσε περαιτέρω, χωρίς να αντικρουστεί, ότι ένα επιπλέον 6,2% ζει σε απόσταση 150 μιλίων από την εγκατάσταση Μακάλεν, και ένα άλλο 3,3% σε απόσταση 150 μιλίων από μια εγκατάσταση της περιοχής του Ελ Πάσο. Στο ίδιο, στην 921 - 922.
(Αν το Δικαστήριο δεν απονείμει σε όλη την Πολιτεία μια ελάφρυνση, υποθέτω ότι αντί αυτού είτε καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η διαθεσιμότητα των αμβλώσεων στην πλευρά του Νέου Μεξικού της μητροπολιτικής περιοχής Ελ Πάσο ικανοποιεί το Σύνταγμα, είτε θα την απονείμει ως εφαρμοζόμενη ανακούφιση επιτρέποντας στην ενάγουσα Nova Health Systems να παραμείνει ανοικτή στο Ελ Πάσο. Είτε έτσι είτε αλλιώς, το ποσοστό 3,3% θα παραμείνει το ίδιο, γιατί κλινική Nova και η κλινική του Νέου Μεξικού είναι τόσο κοντά η μία στην άλλη. Δείτε στο ίδιο, στην 913, 916, 921 (μόνο έξι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας ζουν σε απόσταση 150 μιλίων από την κλινική Nova, αλλά όχι από την κλινική του Νέου Μεξικό).) Μαζί, στα ποσοστά αυτά προσθέσετε έως και 92,0% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας του Τέξας.
Ξεχωριστά, εμπειρογνωμόνισα της Πολιτείας κατέθεσε επίσης ότι το 2,9% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας ζουν πάνω από 150 μίλια από μία κλινική αμβλώσεων πριν ο H. Β. 2 τεθεί σε ισχύ. Στο ίδιο, στην 916. Έτσι, το περισσότερο, που επηρεάζει ο Η. Β. 2 δεν είναι πάνω από (100% -2,9%) - 92,0% = 5,1% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι το κλείσιμο πολλών αγροτικών κλινικών φαίνεται να έχει προκληθεί από άλλες εξελίξεις- μάλιστα, οι ενάγουσες φαίνεται να το πιστεύουν οι ίδιες-και ασφαλώς δεν έχει αποδειχθεί ότι προκαλείται από τις διατάξεις που αμφισβητούνται εδώ. Δείτε ανωτέρω, στις 29 και n. 18. Έτσι, το πραγματικό αντίκτυπο είναι σχεδόν σίγουρα μικρότερο από 5,1%.
Ετικέτες
Νομικά
Ο J. Alito μειοψηφεί στην υπόθεση Whole Woman's Health κατά John Hellerstedt 8
IV
Ακόμη και αν το Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι το δεδικασμένο δεν απαγορεύει αυτή τη δίκη και ότι ο H. B. 2 επιβάλλει αδικαιολόγητη επιβάρυνση στην πρόσβαση για τις αμβλώσεις, στην πραγματικότητα είναι, λάθος και στα δύο πεδία, εξακολουθεί να είναι λάθος το να συμπεράνουμε ότι οι διατάξεις ομολογούμενων προνομίων και χειρουργικών κέντρων πρέπει να προδιαγραφούν στο σύνολό τις. Ο Η. Β. 2 έχει μια εξαιρετικά ευρεία ρήτρα διαχωρισμού που πρέπει να εξετάζεται πριν προδιαγραφεί οποιοδήποτε τμήμα ή εφαρμογή του νόμου. Και οι δύο αμφισβητούμενες διατάξεις θα πρέπει να επιβιώσουν στο ουσιαστικό μέρος, εάν το Δικαστήριο εφαρμόσει πιστά την εν λόγω ρήτρα. Δυστυχώς, αυτό προδιαγράφεται τόσο στο σύνολό, όσο και στην αδιαφορία να (ελέγχει) την πρόθεση του νομοθετικού σώματος. Πρβλ. Leavitt κατά Jane L., 518 U. S. 137, 139 (1996) (ανά curiam) ("Η αυτοτέλεια είναι φυσικά ένα ζήτημα του κράτους δικαίου»).
Α
Εφαρμόζοντας τη ρήτρα διαχωρισμού του H. Β. 2 στην απαίτηση ομολογουμένων προνομίων είναι εύκολη. Με απλά λόγια, η υποχρέωση αυτή πρέπει να γίνει δεκτή σε κάθε πόλη στην οποία η εφαρμογή της δεν συνιστά αδικαιολόγητη επιβάρυνση. Σίγουρα δεν αποτελεί βάρος οπουδήποτε στο ανατολικό ήμισυ της χώρας, όπου ζουν οι περισσότερες Τεξανές-οί και όπου σχεδόν καμία γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας δεν ζει πάνω από 150 μίλια από μία ανοιχτή κλινική. Δείτε App. 242, 244 (μαρτυρία εμπειρογνωμόνισας των εναγουσών ότι το 82,5% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας του Τέξας ζουν σε απόσταση 150 μιλίων από ανοικτές κλινικές στο Austin, Ντάλας, Φορτ Γουόρθ, Houston, και San Antonio). (Δυστυχώς, το Δικαστήριο δεν εξετάζει το επιχείρημα της Πολιτείας προς αυτή την κατεύθυνση. Δείτε Επιστολή των εναγουσών 51.) οι ενάγουσες θα πρέπει να αποδείξουν ότι η απαίτηση προκάλεσε το κλείσιμο συγκεκριμένων κλινικών στο Δυτικό Τέξας (αλλά δείτε παραπάνω, στην 29, και n. 18 ) προτού μπορέσουν να έχουν το δικαίωμα σε μια περιοριστική διαταγή προσαρμοσμένη στην αντιμετώπιση εκείνων των κλεισιμάτων.
Β
Εφαρμόζοντας την απαίτηση διαχωρισμού για τα χειρουργικά κέντρα ζητά την αναγνώριση των ιδιαίτερων διατάξεων των κανονισμών της ASC που έχουν ως αποτέλεσμα την επιβολή αδικαιολόγητων επιβαρύνσεων. Αυτοί οι κανονισμοί είναι μακροσκελείς και λεπτομερείς, και ενώ η συμμόρφωση σε ορισμένους από αυτούς ίσως να είναι δαπανηρή, σύμφωνα με πολλές άλλες-ους δεν είναι. Και πολλοί εξυπηρετούν σημαντικούς σκοπούς υγείας και ασφάλειας. Έτσι, οι απαιτήσεις χειρουργικού κέντρου δεν μπορεί να κριθούν ως πακέτο. Αλλά παρ' όλα αυτά το Επαρχιακό Δικαστήριο έκρινε ότι όλες οι απαιτήσεις χειρουργικού κέντρου είναι αντισυνταγματικές σε όλες τις υποθέσεις, και το Δικαστήριο αρνείται να αλλάξει γνώμη, για λόγους που είναι δύσκολο να ληφθούν στα σοβαρά. Όταν το νομοθετικό σώμα του Τέξας πέρασε τον H. Β. 2, δεν άφησε καμία αμφιβολία σχετικά με την πρόθεση του σχετικά με το ζήτημα του διαχωρισμού. Περιέλαβε διάταξη εντέλοντας το μεγαλύτερο δυνατό βαθμό διαχωρισμού. Η πλήρης διάταξη παρατίθεται κατωτέρω, 34 αλλά είναι αρκετό να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τη διάταξη αυτή "κάθε διάταξη, ενότητα, υποενότητα, φράση, ρήτρα, φράση ή λέξη στον παρόντα Νόμο, και κάθε εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος νόμου, μπορούν να διαχωριστούν η μία από την άλλη". Η Β 2, §10 (β), App. to Pet. for Cert. 200a.
Η διάταξη αυτή απαιτεί αναμφισβήτητα ότι όλοι οι κανονισμοί χειρουργικού κέντρου που δεν είναι οι ίδιοι αντισυνταγματικοί να παραμείνουν σε ισχύ. Απαιτεί μια εγκατάσταση άμβλωσης να συμμορφωθεί με οποιαδήποτε διάταξη των κανονισμών που ισχύουν για τα χειρουργικά κέντρα είναι μια «εφαρμογή της διάταξης" του H. Β. 2 που απαιτεί οι κλινικές αμβλώσεων να ανταποκριθούν στα πρότυπα χειρουργικού κέντρου. Ως εκ τούτου, εάν κάποιες τέτοιες εφαρμογές είναι αντισυνταγματικές, η ρήτρα διαχωρισμού απαιτεί ξεκάθαρα ότι πρέπει να αποκοπούν οι εφαρμογές και οι υπόλοιπες να μείνουν ανέπαφες. Πώς μπορεί το Δικαστήριο ενδεχομένως να ξεφύγει από αυτό το οδυνηρά προφανές συμπέρασμα;
Το κύριο επιχείρημα του είναι ότι δεν χρειάζεται να τιμήσει τη διάταξη διαχωρισμού επειδή κάτι τέτοιο θα ήταν υπερβολικά επίπονο-επαχθές. Δείτε προηγούμενο, στην 38. Αυτό είναι ένα αξιόλογο επιχείρημα. Υπό τη Ρήτρα Υπεροχής, τα ομοσπονδιακά δικαστήρια μπορεί να καταρρίψουν τους νόμους του κράτους που παραβιάζουν το Σύνταγμα ή συγκρούονται με τους ομοσπονδιακούς νόμους, Art. VI, cl. 2, αλλά κατά την άσκηση αυτής της εξουσίας, τα ομοσπονδιακά δικαστήρια πρέπει να δώσουν μεγάλη προσοχή. Η εξουσία να ακυρώνει ένα νόμο του κράτους εμπλέκει ευαίσθητες ομοσπονδιακές σχέσεις. Τα ομοσπονδιακά δικαστήρια δεν έχουν την εξουσία να βάλει βόμβα από άκρη σε άκρη στους νόμους του κράτους, να θέσει εκτός διατάξεις που είναι απόλυτα συνεπής με την ομοσπονδιακή νομοθεσία, μόνο και μόνο επειδή θα πρέπει να ενοχλεί πάρα πολύ για να τους χωρίσει από αντισυνταγματικές διατάξεις. Εν πάση περιπτώσει, δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο σε αυτή την υπόθεση για το Επαρχιακό Δικαστήριο να διαχωρίσει τις κακές από τις καλές διατάξεις. Οι ενάγουσες θα πρέπει να έχουν προσδιορίσει τις συγκεκριμέςνες διατάξεις που θα συνεπαγόταν αυτό που θεωρούν ως μια περιττή δαπάνη, και το Επαρχιακό Δικαστήριο θα μπορούσε να έχει στη συνέχεια επικεντρώσει την ανάλυσή του στις εν λόγω διατάξεις.
Στην πραγματικότητα, αυτό έκαναν οι ενάγουσες στην επιστολή της δίκης τις, Έγγραφ. 185, σελ. 8 Lakey (12 Αυγούστου 2014) ("Είναι οι απαιτήσεις κατασκευής και νοσηλευτικής που αποτελούν τη βάση της αμφισβήτησης των Εναγουσών»), αλλά άλλαξαν τη θέση τους μια φορά το Επαρχιακό Δικαστήριο επεδίκασε ελάφρυνση, δείτε 790 F. 3d, σε 582 (οι ενάγουσες είπε η Πέμπτη Περιφέρεια ότι «αμφισβητούν τον Η. B. 2 σε γενικές γραμμές, χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια να αναλύσουν συγκεκριμένες πτυχές της απαίτησης ASC όπου αυτές τις βρίσκουν είτε επαχθείς ή αλλιώς ασταθείς»). Στην επισκόπηση του για την απαίτηση ASC, στην πραγματικότητα, το Δικαστήριο ακολουθεί το πρωτότυπο βιβλίο τακτικής και στρατιγικής μεθόδου των εναγουσών και επικεντρώνεται στις απαιτήσεις κατασκευής και νοσηλευτικής. Δείτε προηγούμενο, στην 28-29 (λεπτομερής επεξήγηση του Tex. Admin. Code, tit. 25, §§135.15 (2016) (νοσηλευτική), 135.52 (κατασκευή)). Δεν βλέπω πώς "θα προκαλέσει τεράστιο κόστος τόσο στα δικαστήρια όσο και στις διάδικες", προηγούμενο, στην 38, για να ξεχωρίσω τους κανονισμούς ASC που το Δικαστήριο και οι ενάγουσες τόσο έχουν στοχεύσει ως τον πυρήνα της αμφισβήτησης. Με την παραίτηση διαχωρισμού, το Δικαστήριο απορρίπτει πολυάριθμες διατάξεις οι οποίες δεν θα μπορούσαν να επιβάλλουν εύλογα υπέρμετρα βάρη. Για παράδειγμα, οι ασθενείς χειρουργικού κέντρου πρέπει "να αντιμετωπίζονται με σεβασμό, προσοχή, και αξιοπρέπεια". Tex. Admin. Code, tit. 25, §135.5 (α). Αυτό τώρα επιτάσσεται.
Στις ασθενείς δεν μπορεί να δοθεί παραπλανητική διαφήμιση σχετικά με την επάρκεια ή και τις δυνατότητες του οργανισμού". §135.5 (g). Διατάσσει. Τα κέντρα πρέπει να διατηρούν συναγερμό πυρκαγιάς και συστήματα έκτακτης ανάγκης επικοινωνίας, §§135.41 (δ), 135.42 (ε), και την εξάλειψη των “[κ] ινδύνων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ολίσθηση, πτώση, ηλεκτροπληξία, εγκαύματα, δηλητηρίαση, ή άλλο τραύμα", §135.10 (β).
Διατάσει και επιτάσει. Όταν ένα κέντρο αναδιαμορφώνεται, ενώ είναι ακόμα σε χρήση, «[π] ρέπει να παρέχονται προσωρινά ηχοπετάσματα όπου έντονη, παρατεταμένη κατασκευαστικοί θόρυβοι θα διαταράξουν ασθενείς ή το προσωπικό στα κατεχόμενα τμήματα του κτιρίου". §135.51 (β) (3) ( Β) (vi). Επιτάσσει. Πρέπει να αναπτυχθούν κέντρα και να εφαρμόσουν πολιτικές που αφορούν τη διδασκαλία και τη δημοσίευση από το προσωπικό. §§135.16 (a), (c). Διατάσει. Θα πρέπει να αποκτήσουν τη μειοψηφική γνώμη του J. Alito, που διαμορφώνει συναίνεση πριν κάνουν έρευνα για τις ασθενείς. §135.17 (e).
Κάλεσε. Κάθε κέντρο να "καταρτίζει, εφαρμόζει [,] και να διατηρεί αποτελεσματικότητα, συνεχή, σε ολόκληρο τον οργανισμό, με γνώμονα τα στοιχεία του προγράμματος ασφάλειας των ασθενών". §135.27 (β). Επίσης κάλεσε. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις αθώες απαιτήσεις που ακυρώνει το Δικαστήριο.
Κάθε υπεύθυνη εφαρμογή διάταξης διαχωρισμού του H. Β. 2 θα αφήσει ένα μεγάλο μέρος της νομοθεσίας ανέπαφο. Τουλάχιστον, των δύο απαιτήσεων που αμφισβητήθηκαν εδώ θα πρέπει να κριθούν συνταγματικές καθώς εφαρμόζονται σε κλινικές σε οποιαδήποτε πόλη του Τέξας, που θα έχει ένα χειρουργικό κέντρο παροχής εκτρώσεων (δηλαδή, εκείνες οι περιοχές στις οποίες υπάρχει ήδη, δεν μπορεί ενδεχομένως να ήταν μια αδικαιολόγητη επιβάρυνση για την πρόσβαση στην έκτρωση). Επιπλέον, δεδομένου ότι ακόμη και το Περιφερειακό Δικαστήριο διαπίστωσε, πως η απαίτηση χειρουργικού κέντρου είναι σαφώς συνταγματική και στις νέες εγκαταστάσεις και στις εγκαταστάσεις που έχουν ήδη λάβει άδεια ως χειρουργικά κέντρα άμβλωσης. Whole Woman’s Health κατά Lakey, 46 F. Supp. 3d 673, 676 (WD Tex. 2014). Και θα πρέπει να δεχθούμε κάθε εφαρμογή κάθε κανονισμού χειρουργικού κέντρου που δεν συνιστά αδικαιολόγητη επιβάρυνση-τουλάχιστον, το σύνολο των κανονισμών ως προς τους οποίους οι ενάγουσες δεν έκαναν ποτέ μια συγκεκριμένη προσφυγή υποστηριζόμενη από συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία.
Η χονδροειδής άρνηση του Δικαστηρίου να συμμετάσχει στην απαιτούμενη ανάλυση διαχωρισμού εδώ αναβιώνει το "ανταγωνιστικό" κανόνι της κατασκευής σύμφωνα με το οποίο σε υποθέσεις που αφορούν την άμβλωση, μία επιτρεπτή-ανεκτή ανάγνωση του νόμου θα πρέπει να αποφευχθεί με κάθε κόστος. "Gonzales, 550 U. S., στην 153 -154 (παραθέτοντας την Stenberg κατά Carhart, 530 U. S. 914, 977 (2000) (ο J. Kennedy μειοψηφεί), ορισμένα εσωτερικά εισαγωγικά παραλείπονται). Αν το Δικαστήριο δεν είναι διατεθειμένο να αναλάβει την προσεκτική ανάλυση διαχωρισμού που απαιτείται, αυτός δεν είναι λόγος για να καταρρίψει όλες τις εφαρμογές των αμφισβητούμενων διατάξεων. Η ορθή πορεία θα ήταν να αναπέμψει στα κατώτερα δικαστήρια για μια λύση προσαρμοσμένη στα συγκεκριμένα γεγονότα που εμφανίζονται σε αυτήν την υπόθεση, για να "προσπαθήσουν να περιορίσουν τη λύση στο πρόβλημα". Ayotte v. Planned Parenthood of Northern New Eng., 546 U. S. 320, 328 (2006).
V
Όταν αποφασίζουμε υποθέσεις με ιδιαίτερα αμφιλεγόμενα ζητήματα, θα πρέπει να λαμβάνεται ιδιαίτερη μέριμνα για την εφαρμογή πάγιων διαδικαστικών κανόνων με ουδέτερο τρόπο. Το Δικαστήριο δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο εδώ. Ως εκ τούτου, με σεβασμό μειοψηφώ.
J. Alito
Βρίσκεστε στο Ζ' μέρος για να βρεθείτε στο Α΄ μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και το μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
34 Η διάταξη διαχωρισμού αναφέρει: «(α) Εάν μέρος ή το σύνολο των διατάξεων του παρόντος νόμου είναι ποτέ προσωρινός ή μόνιμος περιορισμός ή διατάχθηκε από δικαστική απόφαση, όλες οι άλλες διατάξεις του νόμου του Τέξας που ρυθμίζουν ή περιορίζουν τις αμβλώσεις θα προδιαγράφουν διατάξεις που δεν είχαν υιοθετηθεί, παρείχαν, ωστόσο, ότι κάθε φορά που η προσωρινή ή μόνιμη περιοριστική εντολή ή διαταγή που παρέμενε ή διαλυόταν, ή αλλιώς παύει να έχει αποτέλεσμα, οι διατάξεις πρέπει να έχουν πλήρη δύναμη και αποτέλεσμα. «(Β) Έχοντας επίγνωση της υπόθεσης Leavitt κατά Jane L., 518 U. S. 137 (1996), στην οποία, στο πλαίσιο του καθορισμού του διαχωρισμού ενός νόμου που ρυθμίζει την άμβλωση το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών έκρινε ότι η ρητή δήλωση των νομοθετικών προθέσεων ελέγχει, είναι η πρόθεση του νομοθετικού σώματος που κάθε διάταξη, ενότητα, υποενότητα, φράση, ρήτρα, πρόταση ή λέξη στον παρόντα Νόμο, και κάθε εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος νόμου, μπορούν να διαχωριστούν η μία από την άλλη. Εάν οποιαδήποτε εφαρμογή οποιασδήποτε διάταξης του παρόντος Νόμου σε οποιοδήποτε πρόσωπο, ομάδα ατόμων, ή περιστάσεις κριθεί από το δικαστήριο να είναι άκυρη, οι υπόλοιπες εφαρμογές της διατάξεως αυτής σε όλα τα άλλα πρόσωπα και περιστάσεις θα πρέπει να αποκοπούν και να μην μπορεί να επηρεασθούν. Όλες οι συνταγματικά έγκυρες εφαρμογές του παρόντος νόμου θα πρέπει να διαχωριστούν από τις εφαρμογές που το δικαστήριο κρίνει ότι είναι άκυρες, διατηρώντας τις έγκυρες εφαρμογές σε ισχύ, διότι είναι πρόθεση και προτεραιότητα του νομοθετικού σώματος ότι οι έγκυρες εφαρμογές επιτρέπεται να σταθούν μόνες τις. Ακόμα κι αν μια αναθεώρηση του δικαστηρίου διαπιστώσει πως μια διάταξη του παρόντος νόμου, επιβάλει υπερβολική επιβάρυνση σε ένα μεγάλο ή σημαντικό μέρος των σχετικών υποθέσεων, οι εφαρμογές που δεν παρουσιάζουν υπέρμετρα βάρη θα πρέπει να διαχωριστούν από τις υπόλοιπες διατάξεις και να παραμείνουν σε ισχύ, και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως εάν το νομοθετικό σώμα να είχε θεσπίσει ένα νόμο που να περιορίζεται σε πρόσωπα, ομάδες προσώπων, ή περιστάσεις για τις οποίες η εφαρμογή του νόμου δεν παρουσιάζει μια αδικαιολόγητη επιβάρυνση. Το νομοθετικό σώμα δηλώνει περαιτέρω ότι θα περάσει αυτό το νόμο, και κάθε διάταξη, ενότητα, υποενότητα, φράση, ρήτρα, πρόταση ή λέξη, και όλες τις συνταγματικές εφαρμογές του παρόντος νόμου, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι κάθε διάταξη, ενότητα, υποενότητα, φράση, ρήτρα, πρόταση ή λέξη και όλες οι εφαρμογές του παρόντος νόμου, ήταν να κηρυχθούν αντισυνταγματικές ή να συνεπάγονται υπερβολική επιβάρυνση. "(γ) Δ[εσμευτικές-εφαρμογές έως τα τέλη του χρόνου απαγορεύουν μόνο τις αμβλώσεις]" (δ) Εάν οποιαδήποτε διάταξη του παρόντος Νόμου κριθεί από οποιοδήποτε δικαστήριο να είναι αντισυνταγματικά ασαφής, τότε οι εφαρμογές της εν λόγω διατάξεως που δεν παρουσιάζουν συνταγματικά προβλήματα ασάφειας πρέπει να αποκοπούν και να παραμείνουν σε ισχύ". HB 2, §10, App. to Pet. for Cert. 199α-201α.
Ακόμη και αν το Δικαστήριο ορθώς έκρινε ότι το δεδικασμένο δεν απαγορεύει αυτή τη δίκη και ότι ο H. B. 2 επιβάλλει αδικαιολόγητη επιβάρυνση στην πρόσβαση για τις αμβλώσεις, στην πραγματικότητα είναι, λάθος και στα δύο πεδία, εξακολουθεί να είναι λάθος το να συμπεράνουμε ότι οι διατάξεις ομολογούμενων προνομίων και χειρουργικών κέντρων πρέπει να προδιαγραφούν στο σύνολό τις. Ο Η. Β. 2 έχει μια εξαιρετικά ευρεία ρήτρα διαχωρισμού που πρέπει να εξετάζεται πριν προδιαγραφεί οποιοδήποτε τμήμα ή εφαρμογή του νόμου. Και οι δύο αμφισβητούμενες διατάξεις θα πρέπει να επιβιώσουν στο ουσιαστικό μέρος, εάν το Δικαστήριο εφαρμόσει πιστά την εν λόγω ρήτρα. Δυστυχώς, αυτό προδιαγράφεται τόσο στο σύνολό, όσο και στην αδιαφορία να (ελέγχει) την πρόθεση του νομοθετικού σώματος. Πρβλ. Leavitt κατά Jane L., 518 U. S. 137, 139 (1996) (ανά curiam) ("Η αυτοτέλεια είναι φυσικά ένα ζήτημα του κράτους δικαίου»).
Α
Εφαρμόζοντας τη ρήτρα διαχωρισμού του H. Β. 2 στην απαίτηση ομολογουμένων προνομίων είναι εύκολη. Με απλά λόγια, η υποχρέωση αυτή πρέπει να γίνει δεκτή σε κάθε πόλη στην οποία η εφαρμογή της δεν συνιστά αδικαιολόγητη επιβάρυνση. Σίγουρα δεν αποτελεί βάρος οπουδήποτε στο ανατολικό ήμισυ της χώρας, όπου ζουν οι περισσότερες Τεξανές-οί και όπου σχεδόν καμία γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας δεν ζει πάνω από 150 μίλια από μία ανοιχτή κλινική. Δείτε App. 242, 244 (μαρτυρία εμπειρογνωμόνισας των εναγουσών ότι το 82,5% των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας του Τέξας ζουν σε απόσταση 150 μιλίων από ανοικτές κλινικές στο Austin, Ντάλας, Φορτ Γουόρθ, Houston, και San Antonio). (Δυστυχώς, το Δικαστήριο δεν εξετάζει το επιχείρημα της Πολιτείας προς αυτή την κατεύθυνση. Δείτε Επιστολή των εναγουσών 51.) οι ενάγουσες θα πρέπει να αποδείξουν ότι η απαίτηση προκάλεσε το κλείσιμο συγκεκριμένων κλινικών στο Δυτικό Τέξας (αλλά δείτε παραπάνω, στην 29, και n. 18 ) προτού μπορέσουν να έχουν το δικαίωμα σε μια περιοριστική διαταγή προσαρμοσμένη στην αντιμετώπιση εκείνων των κλεισιμάτων.
Β
Εφαρμόζοντας την απαίτηση διαχωρισμού για τα χειρουργικά κέντρα ζητά την αναγνώριση των ιδιαίτερων διατάξεων των κανονισμών της ASC που έχουν ως αποτέλεσμα την επιβολή αδικαιολόγητων επιβαρύνσεων. Αυτοί οι κανονισμοί είναι μακροσκελείς και λεπτομερείς, και ενώ η συμμόρφωση σε ορισμένους από αυτούς ίσως να είναι δαπανηρή, σύμφωνα με πολλές άλλες-ους δεν είναι. Και πολλοί εξυπηρετούν σημαντικούς σκοπούς υγείας και ασφάλειας. Έτσι, οι απαιτήσεις χειρουργικού κέντρου δεν μπορεί να κριθούν ως πακέτο. Αλλά παρ' όλα αυτά το Επαρχιακό Δικαστήριο έκρινε ότι όλες οι απαιτήσεις χειρουργικού κέντρου είναι αντισυνταγματικές σε όλες τις υποθέσεις, και το Δικαστήριο αρνείται να αλλάξει γνώμη, για λόγους που είναι δύσκολο να ληφθούν στα σοβαρά. Όταν το νομοθετικό σώμα του Τέξας πέρασε τον H. Β. 2, δεν άφησε καμία αμφιβολία σχετικά με την πρόθεση του σχετικά με το ζήτημα του διαχωρισμού. Περιέλαβε διάταξη εντέλοντας το μεγαλύτερο δυνατό βαθμό διαχωρισμού. Η πλήρης διάταξη παρατίθεται κατωτέρω, 34 αλλά είναι αρκετό να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τη διάταξη αυτή "κάθε διάταξη, ενότητα, υποενότητα, φράση, ρήτρα, φράση ή λέξη στον παρόντα Νόμο, και κάθε εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος νόμου, μπορούν να διαχωριστούν η μία από την άλλη". Η Β 2, §10 (β), App. to Pet. for Cert. 200a.
Η διάταξη αυτή απαιτεί αναμφισβήτητα ότι όλοι οι κανονισμοί χειρουργικού κέντρου που δεν είναι οι ίδιοι αντισυνταγματικοί να παραμείνουν σε ισχύ. Απαιτεί μια εγκατάσταση άμβλωσης να συμμορφωθεί με οποιαδήποτε διάταξη των κανονισμών που ισχύουν για τα χειρουργικά κέντρα είναι μια «εφαρμογή της διάταξης" του H. Β. 2 που απαιτεί οι κλινικές αμβλώσεων να ανταποκριθούν στα πρότυπα χειρουργικού κέντρου. Ως εκ τούτου, εάν κάποιες τέτοιες εφαρμογές είναι αντισυνταγματικές, η ρήτρα διαχωρισμού απαιτεί ξεκάθαρα ότι πρέπει να αποκοπούν οι εφαρμογές και οι υπόλοιπες να μείνουν ανέπαφες. Πώς μπορεί το Δικαστήριο ενδεχομένως να ξεφύγει από αυτό το οδυνηρά προφανές συμπέρασμα;
Το κύριο επιχείρημα του είναι ότι δεν χρειάζεται να τιμήσει τη διάταξη διαχωρισμού επειδή κάτι τέτοιο θα ήταν υπερβολικά επίπονο-επαχθές. Δείτε προηγούμενο, στην 38. Αυτό είναι ένα αξιόλογο επιχείρημα. Υπό τη Ρήτρα Υπεροχής, τα ομοσπονδιακά δικαστήρια μπορεί να καταρρίψουν τους νόμους του κράτους που παραβιάζουν το Σύνταγμα ή συγκρούονται με τους ομοσπονδιακούς νόμους, Art. VI, cl. 2, αλλά κατά την άσκηση αυτής της εξουσίας, τα ομοσπονδιακά δικαστήρια πρέπει να δώσουν μεγάλη προσοχή. Η εξουσία να ακυρώνει ένα νόμο του κράτους εμπλέκει ευαίσθητες ομοσπονδιακές σχέσεις. Τα ομοσπονδιακά δικαστήρια δεν έχουν την εξουσία να βάλει βόμβα από άκρη σε άκρη στους νόμους του κράτους, να θέσει εκτός διατάξεις που είναι απόλυτα συνεπής με την ομοσπονδιακή νομοθεσία, μόνο και μόνο επειδή θα πρέπει να ενοχλεί πάρα πολύ για να τους χωρίσει από αντισυνταγματικές διατάξεις. Εν πάση περιπτώσει, δεν θα έπρεπε να είναι δύσκολο σε αυτή την υπόθεση για το Επαρχιακό Δικαστήριο να διαχωρίσει τις κακές από τις καλές διατάξεις. Οι ενάγουσες θα πρέπει να έχουν προσδιορίσει τις συγκεκριμέςνες διατάξεις που θα συνεπαγόταν αυτό που θεωρούν ως μια περιττή δαπάνη, και το Επαρχιακό Δικαστήριο θα μπορούσε να έχει στη συνέχεια επικεντρώσει την ανάλυσή του στις εν λόγω διατάξεις.
Στην πραγματικότητα, αυτό έκαναν οι ενάγουσες στην επιστολή της δίκης τις, Έγγραφ. 185, σελ. 8 Lakey (12 Αυγούστου 2014) ("Είναι οι απαιτήσεις κατασκευής και νοσηλευτικής που αποτελούν τη βάση της αμφισβήτησης των Εναγουσών»), αλλά άλλαξαν τη θέση τους μια φορά το Επαρχιακό Δικαστήριο επεδίκασε ελάφρυνση, δείτε 790 F. 3d, σε 582 (οι ενάγουσες είπε η Πέμπτη Περιφέρεια ότι «αμφισβητούν τον Η. B. 2 σε γενικές γραμμές, χωρίς καμία απολύτως προσπάθεια να αναλύσουν συγκεκριμένες πτυχές της απαίτησης ASC όπου αυτές τις βρίσκουν είτε επαχθείς ή αλλιώς ασταθείς»). Στην επισκόπηση του για την απαίτηση ASC, στην πραγματικότητα, το Δικαστήριο ακολουθεί το πρωτότυπο βιβλίο τακτικής και στρατιγικής μεθόδου των εναγουσών και επικεντρώνεται στις απαιτήσεις κατασκευής και νοσηλευτικής. Δείτε προηγούμενο, στην 28-29 (λεπτομερής επεξήγηση του Tex. Admin. Code, tit. 25, §§135.15 (2016) (νοσηλευτική), 135.52 (κατασκευή)). Δεν βλέπω πώς "θα προκαλέσει τεράστιο κόστος τόσο στα δικαστήρια όσο και στις διάδικες", προηγούμενο, στην 38, για να ξεχωρίσω τους κανονισμούς ASC που το Δικαστήριο και οι ενάγουσες τόσο έχουν στοχεύσει ως τον πυρήνα της αμφισβήτησης. Με την παραίτηση διαχωρισμού, το Δικαστήριο απορρίπτει πολυάριθμες διατάξεις οι οποίες δεν θα μπορούσαν να επιβάλλουν εύλογα υπέρμετρα βάρη. Για παράδειγμα, οι ασθενείς χειρουργικού κέντρου πρέπει "να αντιμετωπίζονται με σεβασμό, προσοχή, και αξιοπρέπεια". Tex. Admin. Code, tit. 25, §135.5 (α). Αυτό τώρα επιτάσσεται.
Στις ασθενείς δεν μπορεί να δοθεί παραπλανητική διαφήμιση σχετικά με την επάρκεια ή και τις δυνατότητες του οργανισμού". §135.5 (g). Διατάσσει. Τα κέντρα πρέπει να διατηρούν συναγερμό πυρκαγιάς και συστήματα έκτακτης ανάγκης επικοινωνίας, §§135.41 (δ), 135.42 (ε), και την εξάλειψη των “[κ] ινδύνων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ολίσθηση, πτώση, ηλεκτροπληξία, εγκαύματα, δηλητηρίαση, ή άλλο τραύμα", §135.10 (β).
Διατάσει και επιτάσει. Όταν ένα κέντρο αναδιαμορφώνεται, ενώ είναι ακόμα σε χρήση, «[π] ρέπει να παρέχονται προσωρινά ηχοπετάσματα όπου έντονη, παρατεταμένη κατασκευαστικοί θόρυβοι θα διαταράξουν ασθενείς ή το προσωπικό στα κατεχόμενα τμήματα του κτιρίου". §135.51 (β) (3) ( Β) (vi). Επιτάσσει. Πρέπει να αναπτυχθούν κέντρα και να εφαρμόσουν πολιτικές που αφορούν τη διδασκαλία και τη δημοσίευση από το προσωπικό. §§135.16 (a), (c). Διατάσει. Θα πρέπει να αποκτήσουν τη μειοψηφική γνώμη του J. Alito, που διαμορφώνει συναίνεση πριν κάνουν έρευνα για τις ασθενείς. §135.17 (e).
Κάλεσε. Κάθε κέντρο να "καταρτίζει, εφαρμόζει [,] και να διατηρεί αποτελεσματικότητα, συνεχή, σε ολόκληρο τον οργανισμό, με γνώμονα τα στοιχεία του προγράμματος ασφάλειας των ασθενών". §135.27 (β). Επίσης κάλεσε. Αυτές είναι μόνο μερικές από τις αθώες απαιτήσεις που ακυρώνει το Δικαστήριο.
Κάθε υπεύθυνη εφαρμογή διάταξης διαχωρισμού του H. Β. 2 θα αφήσει ένα μεγάλο μέρος της νομοθεσίας ανέπαφο. Τουλάχιστον, των δύο απαιτήσεων που αμφισβητήθηκαν εδώ θα πρέπει να κριθούν συνταγματικές καθώς εφαρμόζονται σε κλινικές σε οποιαδήποτε πόλη του Τέξας, που θα έχει ένα χειρουργικό κέντρο παροχής εκτρώσεων (δηλαδή, εκείνες οι περιοχές στις οποίες υπάρχει ήδη, δεν μπορεί ενδεχομένως να ήταν μια αδικαιολόγητη επιβάρυνση για την πρόσβαση στην έκτρωση). Επιπλέον, δεδομένου ότι ακόμη και το Περιφερειακό Δικαστήριο διαπίστωσε, πως η απαίτηση χειρουργικού κέντρου είναι σαφώς συνταγματική και στις νέες εγκαταστάσεις και στις εγκαταστάσεις που έχουν ήδη λάβει άδεια ως χειρουργικά κέντρα άμβλωσης. Whole Woman’s Health κατά Lakey, 46 F. Supp. 3d 673, 676 (WD Tex. 2014). Και θα πρέπει να δεχθούμε κάθε εφαρμογή κάθε κανονισμού χειρουργικού κέντρου που δεν συνιστά αδικαιολόγητη επιβάρυνση-τουλάχιστον, το σύνολο των κανονισμών ως προς τους οποίους οι ενάγουσες δεν έκαναν ποτέ μια συγκεκριμένη προσφυγή υποστηριζόμενη από συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία.
Η χονδροειδής άρνηση του Δικαστηρίου να συμμετάσχει στην απαιτούμενη ανάλυση διαχωρισμού εδώ αναβιώνει το "ανταγωνιστικό" κανόνι της κατασκευής σύμφωνα με το οποίο σε υποθέσεις που αφορούν την άμβλωση, μία επιτρεπτή-ανεκτή ανάγνωση του νόμου θα πρέπει να αποφευχθεί με κάθε κόστος. "Gonzales, 550 U. S., στην 153 -154 (παραθέτοντας την Stenberg κατά Carhart, 530 U. S. 914, 977 (2000) (ο J. Kennedy μειοψηφεί), ορισμένα εσωτερικά εισαγωγικά παραλείπονται). Αν το Δικαστήριο δεν είναι διατεθειμένο να αναλάβει την προσεκτική ανάλυση διαχωρισμού που απαιτείται, αυτός δεν είναι λόγος για να καταρρίψει όλες τις εφαρμογές των αμφισβητούμενων διατάξεων. Η ορθή πορεία θα ήταν να αναπέμψει στα κατώτερα δικαστήρια για μια λύση προσαρμοσμένη στα συγκεκριμένα γεγονότα που εμφανίζονται σε αυτήν την υπόθεση, για να "προσπαθήσουν να περιορίσουν τη λύση στο πρόβλημα". Ayotte v. Planned Parenthood of Northern New Eng., 546 U. S. 320, 328 (2006).
V
Όταν αποφασίζουμε υποθέσεις με ιδιαίτερα αμφιλεγόμενα ζητήματα, θα πρέπει να λαμβάνεται ιδιαίτερη μέριμνα για την εφαρμογή πάγιων διαδικαστικών κανόνων με ουδέτερο τρόπο. Το Δικαστήριο δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο εδώ. Ως εκ τούτου, με σεβασμό μειοψηφώ.
J. Alito
Βρίσκεστε στο Ζ' μέρος για να βρεθείτε στο Α΄ μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και το μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
34 Η διάταξη διαχωρισμού αναφέρει: «(α) Εάν μέρος ή το σύνολο των διατάξεων του παρόντος νόμου είναι ποτέ προσωρινός ή μόνιμος περιορισμός ή διατάχθηκε από δικαστική απόφαση, όλες οι άλλες διατάξεις του νόμου του Τέξας που ρυθμίζουν ή περιορίζουν τις αμβλώσεις θα προδιαγράφουν διατάξεις που δεν είχαν υιοθετηθεί, παρείχαν, ωστόσο, ότι κάθε φορά που η προσωρινή ή μόνιμη περιοριστική εντολή ή διαταγή που παρέμενε ή διαλυόταν, ή αλλιώς παύει να έχει αποτέλεσμα, οι διατάξεις πρέπει να έχουν πλήρη δύναμη και αποτέλεσμα. «(Β) Έχοντας επίγνωση της υπόθεσης Leavitt κατά Jane L., 518 U. S. 137 (1996), στην οποία, στο πλαίσιο του καθορισμού του διαχωρισμού ενός νόμου που ρυθμίζει την άμβλωση το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών έκρινε ότι η ρητή δήλωση των νομοθετικών προθέσεων ελέγχει, είναι η πρόθεση του νομοθετικού σώματος που κάθε διάταξη, ενότητα, υποενότητα, φράση, ρήτρα, πρόταση ή λέξη στον παρόντα Νόμο, και κάθε εφαρμογή των διατάξεων του παρόντος νόμου, μπορούν να διαχωριστούν η μία από την άλλη. Εάν οποιαδήποτε εφαρμογή οποιασδήποτε διάταξης του παρόντος Νόμου σε οποιοδήποτε πρόσωπο, ομάδα ατόμων, ή περιστάσεις κριθεί από το δικαστήριο να είναι άκυρη, οι υπόλοιπες εφαρμογές της διατάξεως αυτής σε όλα τα άλλα πρόσωπα και περιστάσεις θα πρέπει να αποκοπούν και να μην μπορεί να επηρεασθούν. Όλες οι συνταγματικά έγκυρες εφαρμογές του παρόντος νόμου θα πρέπει να διαχωριστούν από τις εφαρμογές που το δικαστήριο κρίνει ότι είναι άκυρες, διατηρώντας τις έγκυρες εφαρμογές σε ισχύ, διότι είναι πρόθεση και προτεραιότητα του νομοθετικού σώματος ότι οι έγκυρες εφαρμογές επιτρέπεται να σταθούν μόνες τις. Ακόμα κι αν μια αναθεώρηση του δικαστηρίου διαπιστώσει πως μια διάταξη του παρόντος νόμου, επιβάλει υπερβολική επιβάρυνση σε ένα μεγάλο ή σημαντικό μέρος των σχετικών υποθέσεων, οι εφαρμογές που δεν παρουσιάζουν υπέρμετρα βάρη θα πρέπει να διαχωριστούν από τις υπόλοιπες διατάξεις και να παραμείνουν σε ισχύ, και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως εάν το νομοθετικό σώμα να είχε θεσπίσει ένα νόμο που να περιορίζεται σε πρόσωπα, ομάδες προσώπων, ή περιστάσεις για τις οποίες η εφαρμογή του νόμου δεν παρουσιάζει μια αδικαιολόγητη επιβάρυνση. Το νομοθετικό σώμα δηλώνει περαιτέρω ότι θα περάσει αυτό το νόμο, και κάθε διάταξη, ενότητα, υποενότητα, φράση, ρήτρα, πρόταση ή λέξη, και όλες τις συνταγματικές εφαρμογές του παρόντος νόμου, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι κάθε διάταξη, ενότητα, υποενότητα, φράση, ρήτρα, πρόταση ή λέξη και όλες οι εφαρμογές του παρόντος νόμου, ήταν να κηρυχθούν αντισυνταγματικές ή να συνεπάγονται υπερβολική επιβάρυνση. "(γ) Δ[εσμευτικές-εφαρμογές έως τα τέλη του χρόνου απαγορεύουν μόνο τις αμβλώσεις]" (δ) Εάν οποιαδήποτε διάταξη του παρόντος Νόμου κριθεί από οποιοδήποτε δικαστήριο να είναι αντισυνταγματικά ασαφής, τότε οι εφαρμογές της εν λόγω διατάξεως που δεν παρουσιάζουν συνταγματικά προβλήματα ασάφειας πρέπει να αποκοπούν και να παραμείνουν σε ισχύ". HB 2, §10, App. to Pet. for Cert. 199α-201α.
Ετικέτες
Νομικά
Ο J. Thomas μειοψηφεί στην υπόθεση Whole Woman's Health κατά John Hellerstedt 1
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ
Αριθ. 15-274
Whole Woman's Health, και άλλες-οι κατά John Hellerstedt, Επίτροπος, Texas Department of State Health Services, και άλλες-οι.
Με Διαταγή Έφεσης προς το Εφετείο των Ηνωμένων Πολιτειών της Πέμπτης Περιφέρειας [27 Ιουνίου 2016]
Σήμερα το Δικαστήριο καταρίπτει δύο κρατικές νομικές διατάξεις σε όλες τις εφαρμογές τις, κατ' εντολή των κλινικών αμβλώσεων και των γιατρίνων. Η απόφαση αυτή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανησυχητικής τάσης του Δικαστηρίου "να λυγίσει τους κανόνες, όταν το θέμα είναι να περιοριστεί κάθε προσπάθεια άμβλωσης, ή ακόμα και να μιλήσει κατά της άμβλωσης". Stenberg κατά Carhart, 530 US 914, 954 (2000) (ο J., Scalia, μειοψήφισε). Όπως παρατηρεί ο Δικαστής Alito, δείτε την τοποθέτηση (μειοψηφούσα άποψη), η σημερινή απόφαση δημιουργεί μια εξαίρεση των απλών κανόνων του δεδικασμένου της άμβλωσης, αγνοεί τις υποχρεωτικές αποδείξεις ότι ο νόμος του Τέξας δεν επιβάλλει αντισυνταγματική επιβάρυνση, και αγνοεί τις βασικές αρχές του δόγματος του διαχωρισμού. Γράφω ξεχωριστά ώστε να τονίσω πόσο η σημερινή απόφαση διαιωνίζει τη συνήθεια του Δικαστηρίου της εφαρμογής διαφορετικών κανόνων σε διάφορα συνταγματικά δικαιώματα-ιδιαίτερα στο υποτιθέμενο δικαίωμα της άμβλωσης. Ξεκινώ, η ίδια η ύπαρξη αυτής της δίκης είναι μια νομολογιακή παραξενιά. Κανονικά, οι ενάγουσες δεν μπορούν να καταθέσουν αγωγές για να δικαιώσουν τα συνταγματικά δικαιώματα άλλων. Όμως, το Δικαστήριο χρησιμοποιεί μια διαφορετική προσέγγιση στα δικαιώματα που ευνοεί. Έτσι, σε αυτή την υπόθεση και σε πολλές άλλες, το Δικαστήριο έχει εσφαλμένα επιτρέψει σε γιατρίνες και κλινικές αντιπροσωπευτικά να δικαιώσουν το υποτιθέμενο συνταγματικό δικαίωμα των γυναικών που επιζητούν μια έκτρωση. Η υπόθεση αυτή υπογραμμίζει επίσης όλο και περισσότερο την κοινή πρακτική του Δικαστηρίου επικαλούμενο ένα δεδομένο επίπεδο ελέγχου-εδώ, η άμβλωση-ειδικά το υπερβολικό πρότυπο επιβάρυνσης-ενώ εφαρμόζει ένα διαφορετικό πρότυπο επανεξέτασης εξ ολοκλήρου.
Ό, τι έλεγχο κι αν εφαρμόζει η πλειοψηφία στο νόμο του Τέξας, που παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τον έλεγχο αδικαιολόγητης επιβάρυνσης, που το Δικαστήριο αρθρώνει στην Planned Parenthood of Southeastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833 (1992), και οι διάδοχοί του. Αντ' αυτού, η πλειοψηφία ελκύει σημαντικά χαρακτηριστικά αυτού του ελέγχου για να επιστρέψει σε ένα καθεστώς όπως αυτό που αποκήρυξε στην υπόθεση Casey. Τελικά, η υπόθεση αυτή δείχνει γιατί το Δικαστήριο δεν πρέπει ποτέ να κάμψει τους οι κανόνες που ευνοούν τα δικαιώματα πρώτα απ' όλα. Ο νόμος μας είναι πλέον τόσο γεμάτος με ειδικές εξαιρέσεις για τα ειδικά δικαιώματα που οι αποφάσεις μας παρέδωσαν χωρίς πρόβλεψη χωρίς την υπόσχεση ενός δικαστικού συστήματος που δεσμεύεται από το κράτος δικαίου.
Ι
Αυτή η αγωγή είναι δυνατή μόνο και μόνο επειδή το Δικαστήριο επέτρεψε στις κλινικές αμβλώσεων και στις γιατρίνες να επικαλεστούν ένα υποθετικό συνταγματικό δικαίωμα που δεν τις ανήκει, το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση. Το Δικαστήριο του τρίτου μέρους κρίνει πως η νομολογία δεν είναι πρότυπο σαφήνειας. Δείτε Kowalski κατά Tesmer, 543 U. S. 125, 135 (2004) (ο J., Thomas, συγκλίνει). Οδηγώντας αυτή τη δογματική σύγχυση, το Δικαστήριο έχει δείξει ιδιαίτερη προθυμία να υποσκάψει τους περιορισμούς σχετικά με το τρίτο μέρος έκρινε πως το δικαίωμα στην άμβλωση κινδυνεύει. Και η υπόθεση αυτή αποκαλύπτει ένα βαθύτερο ελάττωμα που εκτρέπει τους συνήθεις κανόνες μας: όταν το λάθος μέρος αντιδικεί για μια υπόθεση, καταλήγουμε η επίλυση των διαφορών να δημιουργεί κακή νομοθεσία. Στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του έθνους μας, οι ενάγουσες δεν θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν το νόμο, υποστηρίζοντας τα συνταγματικά δικαιώματα κάποιας άλλης-ου. Δείτε στο ίδιο. Το Δικαστήριο θα «δεν ακούει να γίνεται μία ένσταση για τη συνταγματικότητα του νόμου από ένα μέρος του οποίου τα δικαιώματα δεν επηρεάζονται και το οποίο δεν έχει, επομένως, κάποιο συμφέρον για να το νικήσει". Clark κατά Kansas City, 176 US 114, 118 (1900) (παραλείπονται τα εσωτερικά εισαγωγικά).
Για καλό λόγο: «[Τ] α δικαστήρια δεν περιπλανόνται αναθέτωντας σε επιτροπές να κρίνουν την εγκυρότητα των νόμων του Έθνους». Broadrick κατά Oklahoma, 413 U. S. 601, 610-611 (1973). Κατά τον 20ο αιώνα, το Δικαστήριο άρχισε τη χαλάρωση του κανόνα αυτού. Αλλά ακόμα και το Δικαστήριο άρχισε να αναγνωρίζει εξαιρέσεις για ορισμένους τύπους των αμφισβητήσεων, τόνισε τα αυστηρά όρια των εξαιρέσεων αυτών. Μία ενάγουσα θα μπορούσε να διεκδικήσει τα δικαιώματά ενός τρίτου μέρους, είπε το Δικαστήριο, αλλά μόνο αν η ενάγουσα είχε μια «στενή σχέση με το τρίτο μέρος» και το τρίτο μέρος αντιμετωπίζει ένα τρομερό "εμπόδιο" στην διεκδίκηση των δικών του δικαιωμάτων. Powers v. Ohio, 499 U. S. 400, 411 (1991), συμφωνεί, Kowalski, παραπάνω, στην 130-133 (παρομοίως). Τα όρια αυτά κατέπεσαν, όμως, διότι το Δικαστήριο ήταν «αρκετά επιεικές" όσον αφορά την εφαρμογή των προτύπων αυτών σε ορισμένες αξιώσεις. Στο ίδιο, στην 130. Μερικά συνταγματικά δικαιώματα παρέμειναν «προσωπικά δικαιώματα που. . . .. δεν μπορεί να είναι αντιπροσωπευτικά υποστήριξε". Alderman κατά United States, 394 U. S. 165, 174 (1969) (Στην Τέταρτη Τροποποίηση τα δικαιώματα είναι καθαρά προσωπικά), δείτε Rakas κατά Illinois, 439 U. S. 128, 140, n. 8 (1978) (έτσι η πέμπτη τροπολογία είναι το δικαίωμα της μη αυτοενοχοποίησης).
Όμως, το Δικαστήριο έχει εγκαταλείψει τέτοιους περιορισμούς σε άλλα δικαιώματα, που παράγουν σοβαρές ανωμαλίες δια μέσου παρόμοιων πραγματικών σεναρίων. Οι δικηγορίνες δεν μπορούν να διεκδικήσουν αντιπροσωπευτικά για τις δυνητικές πελάτισές τις την έκτη τροποποίηση των δικαιωμάτων», επειδή στερούνται κάθε σύγχρονη, στενή σχέση. Στην Kowalski, ανωτέρω, στην 130-131. Ωστόσο, οι διάδικες μπορούν να ασκήσουν τα δικαιώματά πιθανών ενόρκων κατά της φυλής ή κατά διακρίσεων λόγω φύλου στην επιλογή της δικαστικής επιτροπής, ακόμη και όταν οι διάδικες δεν συναντήθηκαν ποτέ με τις πιθανές ενόρκους και δεν ανήκουν στην ίδια φυλή ή φύλο. Powers, ανωτέρω, στην 410–416; J. E. B. κατά Alabama ex rel. T. B., 511 U. S. 127, 129 (1994). Και οι πωλήτριες μπορούν να μηνύσουν ώστε να ακυρώσουν τους κανονισμούς που εμπλέκουν τα δικαιώματα ίσης προστασίας δυνητικών πελατισών κατά των διακρίσεων λόγω φύλου. Craig κατά Boren, 429 U. S. 190, 194-197 (1976) (εντυπωσιακή κατάριψη περιορισμών με βάση την ηλικία λόγω φύλου για την αγορά μπύρας). [Π.χ οι έφηβες επιτρέπεται να καταναλώσουν αλκοόλ στα 18 ενώ οι έφηβοι στα 17 ή και το αντίθετο].
Πάνω απ' όλα, το Δικαστήριο ήταν ιδιαίτερα επιεικές κατά την κρίση του για τα κριτήρια τρίτου μέρους για μία συγκεκριμένη κατηγορία υποθέσεων: εκείνων που αφορούν το υποτιθέμενο λόγω διαδικασίας ουσιαστικό δικαίωμα μιας γυναίκας να κάνει έκτρωση. Στην Singleton κατά Wulff, 428 U. S. 106 (1976), μία πλειοψηφία αυτού του Δικαστηρίου διαμόρφωσε έναν κανόνα που περιλαμβάνει όλες τις πιθανές υποθέσεις που επιτρέπουν στο τρίτο μέρος να συμμετάσχει σε υποθέσεις αμβλώσεων. Στο ίδιο, Στην 118. «[Α] υτό είναι γενικά κατάλληλο", είπε το Δικαστήριο, «ώστε να επιτρέπεται σε μία γιατρίνα να διεκδικήσει τα δικαιώματα των γυναικών ασθενών έναντι κυβερνητικών παρεμβολών με την απόφαση της έκτρωσης». Ibid. Ωστόσο, η πλειοψηφία παραδέχθηκε ότι τα παραδοσιακά κριτήρια για μία εξαίρεση για τη συμμετοχή τρίτου μέρους δεν ικανοποιήθηκαν. "Δεν υπάρχουν" ανυπέρβλητα "εμπόδια στις γυναίκες που επιζητούν την έκτρωση να σταματήσουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τις, παραδέχτηκε η πλειοψηφία. Ούτε υπάρχουν δικαιοδοτικοί φραγμοί Roe v. Wade, 410 U. S. 113 (1973), κρίθηκε ότι οι γυναίκες που επιζητούν την έκτρωση έπεσε σε υποθέσεις ακαδημαϊκής εξαίρεσης ""ικανές για επανάληψη, αλλά ζητούν την αναθεώρηση" “, που τις επιτρέπει να κάνουν μήνυση αφού τερματιστούν οι εγκυμοσύνες τις χωρίς να φαίνεται ότι σκόπευαν να μείνουν έγκυες και να επιδιώξουν και πάλι μια έκτρωση. Στο ίδιο, στην 125.
Ωστόσο, δεδομένου ότι στην Singleton, το Δικαστήριο έχει αναντίρρητα δεχτεί την αντιπροσωπευτική αξίωση των συνταγματικών δικαιωμάτων των υποθετικών ασθενών από γιατρίνες και κλινικές, ακόμα και οι γυναίκες που επιζητούν την έκτρωση έχουν επιτυχία και επανειλημμένα υποστηρίξαν τα δικαιώματά τις ενώπιον του Δικαστηρίου. 1 Εδώ επίσης, το Δικαστήριο δεν αμφισβητεί το κατά πόσον θα πρέπει να επιτρέπεται σε γιατρίνες και κλινικές να μηνύουν για λογαριασμό των γυναικών του Τέξας που επιζητούν την έκτρωση ως κάτι το αυτονόητο. Δεν θα πρέπει. Η κεντρική ερώτηση στο πλαίσιο δικαστικών δεδικασμένων αμβλώσεων είναι αν υπάρχει μια αδικαιολόγητη επιβάρυνση στην πρόσβαση της γυναίκας στην άμβλωση. Δείτε υπόθεση Casey, 505 U. S., στην 877 (γνωμοδότηση πλειοψηφίας), δείτε Μέρος ΙΙ, κατωτέρω. Αλλά η ανεκτική προσέγγιση του Δικαστηρίου σε τρίτα μέρη ενθαρρύνει την άσκηση προσφυγής που μας στερεί από τις πληροφορίες που απαιτούνται για την επίλυση του ζητήματος αυτού. Τα δεδικασμένα μας ενθαρρύνουν τις κλινικές άμβλωσης να κάνουν μηνύσεις-και οι υποθέσεις μας τότε τις απαλλάσουν από την υποχρέωση να αποδείξουν τι βαραίνει τις γυναίκες στην πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν.
Θεωρώ ότι είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι η πλειοψηφία μπορεί να ανακαλύψει μια "αδικαιολόγητη επιβάρυνση" για την πρόσβαση των γυναικών στην άμβλωση για "αυτές [τις γυναίκες], οι οποίες υπόκεινται στους νόμους του Τέξας] είναι ένας πραγματικός και όχι ένα άσχετος περιορισμός", παραπάνω, στην 39 (τα εσωτερικά εισαγωγικά παραλείπονται), χωρίς να προσδιορίζει σε πόσες γυναίκες ταιριάζει αυτή η περιγραφή, η εγγύτητά τις να ανοίξουν κλινικές, ή τις προτιμήσεις τις ως προς το πού θα κάνουν έκτρωση, και σε ποιά. Η σημερινή απόφαση θα προτρέψει κάποιες να διεκδικήσουν τη νίκη, όπως ακριβώς θα σκληρύνει τη θέλησή των αντιπάλων να αντιταχθούν. Αλλά ολόκληρο το έθνος έχει χάσει κάτι ουσιαστικό. Η πλειοψηφία αγκαλιάζει τη νομολογία συγκεκριμένων εξαιρέσεων των δικαιωμάτων και η εξισορρόπηση των ελέγχων είναι «λυπηρη παραχώρηση-δικαίωμα της ήττας-μία απόδειξη πως έχουμε περάσει το σημείο όπου ο «νόμος», κατά κυριολεξία, έχει οποιαδήποτε άλλη εφαρμογή». Scalia, The Rule of Law as a Law of Rules, 56 U. Chi. L.Rev. 1175, 1182 (1989).
Με σεβασμό μειοψηφώ.
Βρίσκεστε στο Α' μέρος για να βρεθείτε στο Β' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και το μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
1 Συγκρίνετε π.χ Gonzales κατά Carhart, 550 U. S. 124 (2007), και Stenberg κατά Carhart, 530 U. S. 914 (2000), Planned Parenthood of South-eastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833, 851 (1992) (υποθέτοντας ότι οι γιατρίνες και οι κλινικές μπορούν να διεκδικήσουν αντιπροσωπευτικά το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση ), μαζί, π.χ Leavitt v. Jane L., 518 U. S. 137, 139 (1996) (ανά curiam); Hodgson κατά Minnesota , 497 U. S. 417, 429 (1990); H. L. κατά Matheson, 450 U. S. 398, 400 (1981); Williams κατά Zbaraz, 448 U. S. 358, 361 (1980); Harris κατά McRae, 448 U. S. 297, 303 (1980); Bellotti κατά Baird, 428 U. S. 132, 137–138 (1976); Poelker κατά Doe, 432 U. S. 519, 519 (1977) (per curiam); Beal κατά Doe, 432 U. S. 438, 441–442 (1977); Maher κατά Roe, 432 U. S. 464, 467 (1977) (γυναίκες που αναζήτησαν αμβλώσεις έχουν αξιώσει επάξια τα δικά τις δικαιώματα, ως ενάγουσες).
Αριθ. 15-274
Whole Woman's Health, και άλλες-οι κατά John Hellerstedt, Επίτροπος, Texas Department of State Health Services, και άλλες-οι.
Με Διαταγή Έφεσης προς το Εφετείο των Ηνωμένων Πολιτειών της Πέμπτης Περιφέρειας [27 Ιουνίου 2016]
Σήμερα το Δικαστήριο καταρίπτει δύο κρατικές νομικές διατάξεις σε όλες τις εφαρμογές τις, κατ' εντολή των κλινικών αμβλώσεων και των γιατρίνων. Η απόφαση αυτή αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανησυχητικής τάσης του Δικαστηρίου "να λυγίσει τους κανόνες, όταν το θέμα είναι να περιοριστεί κάθε προσπάθεια άμβλωσης, ή ακόμα και να μιλήσει κατά της άμβλωσης". Stenberg κατά Carhart, 530 US 914, 954 (2000) (ο J., Scalia, μειοψήφισε). Όπως παρατηρεί ο Δικαστής Alito, δείτε την τοποθέτηση (μειοψηφούσα άποψη), η σημερινή απόφαση δημιουργεί μια εξαίρεση των απλών κανόνων του δεδικασμένου της άμβλωσης, αγνοεί τις υποχρεωτικές αποδείξεις ότι ο νόμος του Τέξας δεν επιβάλλει αντισυνταγματική επιβάρυνση, και αγνοεί τις βασικές αρχές του δόγματος του διαχωρισμού. Γράφω ξεχωριστά ώστε να τονίσω πόσο η σημερινή απόφαση διαιωνίζει τη συνήθεια του Δικαστηρίου της εφαρμογής διαφορετικών κανόνων σε διάφορα συνταγματικά δικαιώματα-ιδιαίτερα στο υποτιθέμενο δικαίωμα της άμβλωσης. Ξεκινώ, η ίδια η ύπαρξη αυτής της δίκης είναι μια νομολογιακή παραξενιά. Κανονικά, οι ενάγουσες δεν μπορούν να καταθέσουν αγωγές για να δικαιώσουν τα συνταγματικά δικαιώματα άλλων. Όμως, το Δικαστήριο χρησιμοποιεί μια διαφορετική προσέγγιση στα δικαιώματα που ευνοεί. Έτσι, σε αυτή την υπόθεση και σε πολλές άλλες, το Δικαστήριο έχει εσφαλμένα επιτρέψει σε γιατρίνες και κλινικές αντιπροσωπευτικά να δικαιώσουν το υποτιθέμενο συνταγματικό δικαίωμα των γυναικών που επιζητούν μια έκτρωση. Η υπόθεση αυτή υπογραμμίζει επίσης όλο και περισσότερο την κοινή πρακτική του Δικαστηρίου επικαλούμενο ένα δεδομένο επίπεδο ελέγχου-εδώ, η άμβλωση-ειδικά το υπερβολικό πρότυπο επιβάρυνσης-ενώ εφαρμόζει ένα διαφορετικό πρότυπο επανεξέτασης εξ ολοκλήρου.
Ό, τι έλεγχο κι αν εφαρμόζει η πλειοψηφία στο νόμο του Τέξας, που παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με τον έλεγχο αδικαιολόγητης επιβάρυνσης, που το Δικαστήριο αρθρώνει στην Planned Parenthood of Southeastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833 (1992), και οι διάδοχοί του. Αντ' αυτού, η πλειοψηφία ελκύει σημαντικά χαρακτηριστικά αυτού του ελέγχου για να επιστρέψει σε ένα καθεστώς όπως αυτό που αποκήρυξε στην υπόθεση Casey. Τελικά, η υπόθεση αυτή δείχνει γιατί το Δικαστήριο δεν πρέπει ποτέ να κάμψει τους οι κανόνες που ευνοούν τα δικαιώματα πρώτα απ' όλα. Ο νόμος μας είναι πλέον τόσο γεμάτος με ειδικές εξαιρέσεις για τα ειδικά δικαιώματα που οι αποφάσεις μας παρέδωσαν χωρίς πρόβλεψη χωρίς την υπόσχεση ενός δικαστικού συστήματος που δεσμεύεται από το κράτος δικαίου.
Ι
Αυτή η αγωγή είναι δυνατή μόνο και μόνο επειδή το Δικαστήριο επέτρεψε στις κλινικές αμβλώσεων και στις γιατρίνες να επικαλεστούν ένα υποθετικό συνταγματικό δικαίωμα που δεν τις ανήκει, το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση. Το Δικαστήριο του τρίτου μέρους κρίνει πως η νομολογία δεν είναι πρότυπο σαφήνειας. Δείτε Kowalski κατά Tesmer, 543 U. S. 125, 135 (2004) (ο J., Thomas, συγκλίνει). Οδηγώντας αυτή τη δογματική σύγχυση, το Δικαστήριο έχει δείξει ιδιαίτερη προθυμία να υποσκάψει τους περιορισμούς σχετικά με το τρίτο μέρος έκρινε πως το δικαίωμα στην άμβλωση κινδυνεύει. Και η υπόθεση αυτή αποκαλύπτει ένα βαθύτερο ελάττωμα που εκτρέπει τους συνήθεις κανόνες μας: όταν το λάθος μέρος αντιδικεί για μια υπόθεση, καταλήγουμε η επίλυση των διαφορών να δημιουργεί κακή νομοθεσία. Στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας του έθνους μας, οι ενάγουσες δεν θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν το νόμο, υποστηρίζοντας τα συνταγματικά δικαιώματα κάποιας άλλης-ου. Δείτε στο ίδιο. Το Δικαστήριο θα «δεν ακούει να γίνεται μία ένσταση για τη συνταγματικότητα του νόμου από ένα μέρος του οποίου τα δικαιώματα δεν επηρεάζονται και το οποίο δεν έχει, επομένως, κάποιο συμφέρον για να το νικήσει". Clark κατά Kansas City, 176 US 114, 118 (1900) (παραλείπονται τα εσωτερικά εισαγωγικά).
Για καλό λόγο: «[Τ] α δικαστήρια δεν περιπλανόνται αναθέτωντας σε επιτροπές να κρίνουν την εγκυρότητα των νόμων του Έθνους». Broadrick κατά Oklahoma, 413 U. S. 601, 610-611 (1973). Κατά τον 20ο αιώνα, το Δικαστήριο άρχισε τη χαλάρωση του κανόνα αυτού. Αλλά ακόμα και το Δικαστήριο άρχισε να αναγνωρίζει εξαιρέσεις για ορισμένους τύπους των αμφισβητήσεων, τόνισε τα αυστηρά όρια των εξαιρέσεων αυτών. Μία ενάγουσα θα μπορούσε να διεκδικήσει τα δικαιώματά ενός τρίτου μέρους, είπε το Δικαστήριο, αλλά μόνο αν η ενάγουσα είχε μια «στενή σχέση με το τρίτο μέρος» και το τρίτο μέρος αντιμετωπίζει ένα τρομερό "εμπόδιο" στην διεκδίκηση των δικών του δικαιωμάτων. Powers v. Ohio, 499 U. S. 400, 411 (1991), συμφωνεί, Kowalski, παραπάνω, στην 130-133 (παρομοίως). Τα όρια αυτά κατέπεσαν, όμως, διότι το Δικαστήριο ήταν «αρκετά επιεικές" όσον αφορά την εφαρμογή των προτύπων αυτών σε ορισμένες αξιώσεις. Στο ίδιο, στην 130. Μερικά συνταγματικά δικαιώματα παρέμειναν «προσωπικά δικαιώματα που. . . .. δεν μπορεί να είναι αντιπροσωπευτικά υποστήριξε". Alderman κατά United States, 394 U. S. 165, 174 (1969) (Στην Τέταρτη Τροποποίηση τα δικαιώματα είναι καθαρά προσωπικά), δείτε Rakas κατά Illinois, 439 U. S. 128, 140, n. 8 (1978) (έτσι η πέμπτη τροπολογία είναι το δικαίωμα της μη αυτοενοχοποίησης).
Όμως, το Δικαστήριο έχει εγκαταλείψει τέτοιους περιορισμούς σε άλλα δικαιώματα, που παράγουν σοβαρές ανωμαλίες δια μέσου παρόμοιων πραγματικών σεναρίων. Οι δικηγορίνες δεν μπορούν να διεκδικήσουν αντιπροσωπευτικά για τις δυνητικές πελάτισές τις την έκτη τροποποίηση των δικαιωμάτων», επειδή στερούνται κάθε σύγχρονη, στενή σχέση. Στην Kowalski, ανωτέρω, στην 130-131. Ωστόσο, οι διάδικες μπορούν να ασκήσουν τα δικαιώματά πιθανών ενόρκων κατά της φυλής ή κατά διακρίσεων λόγω φύλου στην επιλογή της δικαστικής επιτροπής, ακόμη και όταν οι διάδικες δεν συναντήθηκαν ποτέ με τις πιθανές ενόρκους και δεν ανήκουν στην ίδια φυλή ή φύλο. Powers, ανωτέρω, στην 410–416; J. E. B. κατά Alabama ex rel. T. B., 511 U. S. 127, 129 (1994). Και οι πωλήτριες μπορούν να μηνύσουν ώστε να ακυρώσουν τους κανονισμούς που εμπλέκουν τα δικαιώματα ίσης προστασίας δυνητικών πελατισών κατά των διακρίσεων λόγω φύλου. Craig κατά Boren, 429 U. S. 190, 194-197 (1976) (εντυπωσιακή κατάριψη περιορισμών με βάση την ηλικία λόγω φύλου για την αγορά μπύρας). [Π.χ οι έφηβες επιτρέπεται να καταναλώσουν αλκοόλ στα 18 ενώ οι έφηβοι στα 17 ή και το αντίθετο].
Πάνω απ' όλα, το Δικαστήριο ήταν ιδιαίτερα επιεικές κατά την κρίση του για τα κριτήρια τρίτου μέρους για μία συγκεκριμένη κατηγορία υποθέσεων: εκείνων που αφορούν το υποτιθέμενο λόγω διαδικασίας ουσιαστικό δικαίωμα μιας γυναίκας να κάνει έκτρωση. Στην Singleton κατά Wulff, 428 U. S. 106 (1976), μία πλειοψηφία αυτού του Δικαστηρίου διαμόρφωσε έναν κανόνα που περιλαμβάνει όλες τις πιθανές υποθέσεις που επιτρέπουν στο τρίτο μέρος να συμμετάσχει σε υποθέσεις αμβλώσεων. Στο ίδιο, Στην 118. «[Α] υτό είναι γενικά κατάλληλο", είπε το Δικαστήριο, «ώστε να επιτρέπεται σε μία γιατρίνα να διεκδικήσει τα δικαιώματα των γυναικών ασθενών έναντι κυβερνητικών παρεμβολών με την απόφαση της έκτρωσης». Ibid. Ωστόσο, η πλειοψηφία παραδέχθηκε ότι τα παραδοσιακά κριτήρια για μία εξαίρεση για τη συμμετοχή τρίτου μέρους δεν ικανοποιήθηκαν. "Δεν υπάρχουν" ανυπέρβλητα "εμπόδια στις γυναίκες που επιζητούν την έκτρωση να σταματήσουν να διεκδικούν τα δικαιώματά τις, παραδέχτηκε η πλειοψηφία. Ούτε υπάρχουν δικαιοδοτικοί φραγμοί Roe v. Wade, 410 U. S. 113 (1973), κρίθηκε ότι οι γυναίκες που επιζητούν την έκτρωση έπεσε σε υποθέσεις ακαδημαϊκής εξαίρεσης ""ικανές για επανάληψη, αλλά ζητούν την αναθεώρηση" “, που τις επιτρέπει να κάνουν μήνυση αφού τερματιστούν οι εγκυμοσύνες τις χωρίς να φαίνεται ότι σκόπευαν να μείνουν έγκυες και να επιδιώξουν και πάλι μια έκτρωση. Στο ίδιο, στην 125.
Ωστόσο, δεδομένου ότι στην Singleton, το Δικαστήριο έχει αναντίρρητα δεχτεί την αντιπροσωπευτική αξίωση των συνταγματικών δικαιωμάτων των υποθετικών ασθενών από γιατρίνες και κλινικές, ακόμα και οι γυναίκες που επιζητούν την έκτρωση έχουν επιτυχία και επανειλημμένα υποστηρίξαν τα δικαιώματά τις ενώπιον του Δικαστηρίου. 1 Εδώ επίσης, το Δικαστήριο δεν αμφισβητεί το κατά πόσον θα πρέπει να επιτρέπεται σε γιατρίνες και κλινικές να μηνύουν για λογαριασμό των γυναικών του Τέξας που επιζητούν την έκτρωση ως κάτι το αυτονόητο. Δεν θα πρέπει. Η κεντρική ερώτηση στο πλαίσιο δικαστικών δεδικασμένων αμβλώσεων είναι αν υπάρχει μια αδικαιολόγητη επιβάρυνση στην πρόσβαση της γυναίκας στην άμβλωση. Δείτε υπόθεση Casey, 505 U. S., στην 877 (γνωμοδότηση πλειοψηφίας), δείτε Μέρος ΙΙ, κατωτέρω. Αλλά η ανεκτική προσέγγιση του Δικαστηρίου σε τρίτα μέρη ενθαρρύνει την άσκηση προσφυγής που μας στερεί από τις πληροφορίες που απαιτούνται για την επίλυση του ζητήματος αυτού. Τα δεδικασμένα μας ενθαρρύνουν τις κλινικές άμβλωσης να κάνουν μηνύσεις-και οι υποθέσεις μας τότε τις απαλλάσουν από την υποχρέωση να αποδείξουν τι βαραίνει τις γυναίκες στην πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν.
Θεωρώ ότι είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι η πλειοψηφία μπορεί να ανακαλύψει μια "αδικαιολόγητη επιβάρυνση" για την πρόσβαση των γυναικών στην άμβλωση για "αυτές [τις γυναίκες], οι οποίες υπόκεινται στους νόμους του Τέξας] είναι ένας πραγματικός και όχι ένα άσχετος περιορισμός", παραπάνω, στην 39 (τα εσωτερικά εισαγωγικά παραλείπονται), χωρίς να προσδιορίζει σε πόσες γυναίκες ταιριάζει αυτή η περιγραφή, η εγγύτητά τις να ανοίξουν κλινικές, ή τις προτιμήσεις τις ως προς το πού θα κάνουν έκτρωση, και σε ποιά. Η σημερινή απόφαση θα προτρέψει κάποιες να διεκδικήσουν τη νίκη, όπως ακριβώς θα σκληρύνει τη θέλησή των αντιπάλων να αντιταχθούν. Αλλά ολόκληρο το έθνος έχει χάσει κάτι ουσιαστικό. Η πλειοψηφία αγκαλιάζει τη νομολογία συγκεκριμένων εξαιρέσεων των δικαιωμάτων και η εξισορρόπηση των ελέγχων είναι «λυπηρη παραχώρηση-δικαίωμα της ήττας-μία απόδειξη πως έχουμε περάσει το σημείο όπου ο «νόμος», κατά κυριολεξία, έχει οποιαδήποτε άλλη εφαρμογή». Scalia, The Rule of Law as a Law of Rules, 56 U. Chi. L.Rev. 1175, 1182 (1989).
Με σεβασμό μειοψηφώ.
Βρίσκεστε στο Α' μέρος για να βρεθείτε στο Β' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και το μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
1 Συγκρίνετε π.χ Gonzales κατά Carhart, 550 U. S. 124 (2007), και Stenberg κατά Carhart, 530 U. S. 914 (2000), Planned Parenthood of South-eastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833, 851 (1992) (υποθέτοντας ότι οι γιατρίνες και οι κλινικές μπορούν να διεκδικήσουν αντιπροσωπευτικά το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση ), μαζί, π.χ Leavitt v. Jane L., 518 U. S. 137, 139 (1996) (ανά curiam); Hodgson κατά Minnesota , 497 U. S. 417, 429 (1990); H. L. κατά Matheson, 450 U. S. 398, 400 (1981); Williams κατά Zbaraz, 448 U. S. 358, 361 (1980); Harris κατά McRae, 448 U. S. 297, 303 (1980); Bellotti κατά Baird, 428 U. S. 132, 137–138 (1976); Poelker κατά Doe, 432 U. S. 519, 519 (1977) (per curiam); Beal κατά Doe, 432 U. S. 438, 441–442 (1977); Maher κατά Roe, 432 U. S. 464, 467 (1977) (γυναίκες που αναζήτησαν αμβλώσεις έχουν αξιώσει επάξια τα δικά τις δικαιώματα, ως ενάγουσες).
Ετικέτες
Νομικά
Ο J. Thomas μειοψηφεί στην υπόθεση Whole Woman's Health κατά John Hellerstedt 2
"[Το κοινό λογικό συμπέρασμ [α]" ότι υπάρχει μια τέτοια επιβάρυνση, παραπάνω, στην 36, δεν αποτελεί υποκατάστατο των πραγματικών αποδείξεων. Δεν πρέπει να υπάρχει ασφαλέστερη ένδειξη ότι η νομολογία μας βγαίνει εκτός γραμμής:
Αφ' ότου δημιουργήθηκε ένα συνταγματικό δικαίωμα στην άμβλωση, επειδή "περιλαμβάνε [ι] τις πιο ιδιαίτερες και προσωπικές επιλογές που ένα πρόσωπο μπορεί να κάνει στη ζωή της, τις επιλογές στο επίκεντρο της προσωπικής αξιοπρέπειας και αυτονομίας", Casey, ανωτέρω, στην 851 (γνώμη της πλειοψηφίας), το Δικαστήριο έχει δημιουργήσει ειδικούς κανόνες που παραχωρεί την επιβολή του σε άλλες-ους.
II Η σημερινή γνώμη, επίσης, φαντάζεται εκ νέου το πρότυπο της αδικαιολόγητης επιβάρυνσης, που χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση της συνταγματικότητας των περιορισμών της άμβλωσης. Σχεδόν 25 χρόνια πριν, στην Planned Parenthood of Southeastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833, η πλειοψηφία του Δικαστηρίου εφηύρε το πρότυπο της "αδικαιολόγητης επιβάρυνσης" ως έναν ειδικό έλεγχο για τη μέτρηση των επιτρεπτών περιορισμών της άμβλωσης. Η Casey έκρινε ότι ένας νόμος είναι αντισυνταγματικός αν επιβάλλει "αδικαιολόγητη επιβάρυνση" για την ικανότητα μιας γυναίκας να επιλέξει να υποβληθεί σε άμβλωση, πράγμα που σημαίνει ότι "έχει ως σκοπό ή αποτέλεσμα την τοποθέτηση ενός σημαντικού εμποδίου στην πορεία μιας γυναίκας που αναζητά μια έκτρωση ενός μη βιώσιμου εμβρύου". Στο ίδιο, στην 877. Η Casey δίνει εντολή έτσι στα δικαστήρια για να εξετάσουν κατά πόσον ένας νόμος εμποδίζει σημαντικά την πρόσβαση των γυναικών στην άμβλωση, και αν εύλογα σχετίζεται με νόμιμα κρατικά συμφέροντα. Όπως εξήγησε το Δικαστήριο, «[ε] φόσον έχει μια λογική βάση για να δράσει, και δεν επιβαρύνει υπερβολικά, το κράτος μπορεί να χρησιμοποιεί την κανονιστική του εξουσία" για να ρυθμίζει τις πτυχές των διαδικασιών άμβλωσης, "Όλα στο πλαίσιο της προώθησης των νόμιμων συμφερόντων του στη ρύθμιση του ιατρικού επαγγέλματος, με σκοπό την προώθηση του σεβασμού για τη ζωή, συμπεριλαμβανομένου του εμβρύου». Gonzales κατά Carhart, 550 U. S. 124, 158 (2007). Εξακολουθώ να είμαι ριζικά αντίθετος με την νομολογία άμβλωσης του Δικαστηρίου. Π.χ., id, στην 168-169 (ο J., Thomas, συγκλίνει). Stenberg, 530 Ην. Πολιτείες, στην 980, 982 (ο J. Thomas μειοψηφεί). Ακόμη και αν ληφθεί η Casey ως βάση, ωστόσο, η πλειοψηφία ξαναγράφει ριζοσπαστικά τον έλεγχο αδικαιολόγητης επιβάρυνσης, με τρεις τρόπους.
Πρώτον, η σημερινή απόφαση απαιτεί τα δικαστήρια να "εξετάσουν τα βάρη που ένας νόμος επιβάλλει σχετικά με την πρόσβαση στην άμβλωση, μαζί με τα οφέλη που αυτός ο νόμος παρέχει". Παραπάνω, στην 19. Δεύτερον, η σημερινή γνώμη λέει στα δικαστήρια ότι, όταν οι αιτιολογίες του νόμου είναι ιατρικά αβέβαιες, δεν χρειάζεται να καθυστερεί το νομοθετικό σώμα, και πρέπει αντ' αυτού να εκτιμήσει τις αξιολογήσεις ιατρικών αιτιολογήσεων για τους περιορισμούς των αμβλώσεων από τον εξονυχιστικό έλεγχο των δικών τους αρχείων. Στο ίδιο. Τέλος, ακόμη και αν ένας νόμος δεν επιβάλλει «σημαντικό εμπόδιο» για την πρόσβαση των γυναικών σε αμβλώσεις, ο νόμος πρέπει τώρα να έχει περισσότερο από μία "λογικ[ή] σχέ[ση] με . . . ένα νόμιμο συμφέρον του κράτους”. Ibid. (Παραλείπονται τα εσωτερικά εισαγωγικά).
Αυτοί οι κανόνες δεν βρέθηκαν πουθενά στην Casey ή στις διάδοχές της, και μετατρέπει τον έλεγχο της αδικαιολόγητης επιβάρυνσης-σε κάτι που μοιάζει πολύ περισσότερο με αυστηρό έλεγχο. Πρώτον, ο έλεγχος ελεύθερης μορφής εξισορρόπησης της πλειοψηφίας είναι αντίθετη προς την Casey. Κατά την αξιολόγηση των απαιτήσεων τήρησης αρχείων της Πενσυλβανίας για τις παρόχους άμβλωσης, για παράδειγμα, η Casey δεν ζυγίζει τα οφέλη και τα βάρη-επιβαρύνσεις της. Αντίθετα, η Casey έκρινε ότι ο νόμος είχε ένα νόμιμο σκοπό, επειδή η συλλογή δεδομένων προωθεί την ιατρική έρευνα, «έτσι δεν μπορούμε να πούμε ότι οι απαιτήσεις δεν εξυπηρετούν κανέναν άλλο σκοπό εκτός από το να κάνουν τις εκτρώσεις πιο δύσκολες». 505 των U. S., σε 901 (κοινή γνώμη των O ' Connor, KENNEDY, και JJ. Souter). Η γνωμοδότηση στη συνέχεια ρώτησε αν οι απαιτήσεις τήρησης αρχείων επέβαλαν «σημαντικό εμπόδιο», και δεν διαπιστώθηκε κάποιο. Ibid. Σε αντίθεση με τις δηλώσεις της πλειοψηφίας, δείτε προηγούμενο, στην 19, η Casey δεν εξισορροπεί τα συζυγικά οφέλη και βάρη στην Πενσυλβανία και τις διατάξεις περί γονικής συναίνεση. η απαίτηση-υποχρέωση της συζυγικής συναίνεσης της Πενσυλβανίας, η πλειοψηφία είπε πως, επέβαλε αδικαιολόγητη επιβάρυνση λόγω διαπιστώσεων ότι η απαίτηση θα ήταν «πιθανό. . . να αποτρέψει σημαντικό αριθμό γυναικών από την απόκτηση έκτρωσης" -όχι επειδή αυτά τα βάρη υπερτερούν των οφελειών της. 505 U. S., στην 893 (γνώμη της πλειοψηφίας), δείτε id., σε 887-894. Και η Casey συνοπτικά δέχθηκε τις διατάξεις περί γονικής συναίνεση γιατί ακόμα και οι προ-Casey αποφάσεις το είχαν πράξει. Id., Στην 899-900 (γνώμη από κοινού). Οι αποφάσεις που πέρασαν στην Casey περαιτέρω διαψεύδουν το κριτήριο εξισορρόπησης της πλειοψηφίας των οφελειών -και-των βαρών. Το Δικαστήριο στην Mazurek κατά Armstrong, 520 U. S. 968 (1997) (ανά curiam), δεν είχε καμία δυσκολία να επικυρώσει το νόμο στη Μοντάνα που επιτρέπει μόνο οι γιατρίνες να εκτελούν εκτρώσεις- Οι αποφάσεις που πέρασαν στην Casey περαιτέρω διαψεύδουν το κριτήριο εξισορρόπησης της πλειοψηφίας των οφελειών -και-των βαρών. Το Δικαστήριο στην Mazurek κατά Armstrong, 520 U. S. 968 (1997) (ανά curiam), δεν είχε καμία δυσκολία να επικυρώσει το νόμο στη Μοντάνα που επιτρέπει μόνο οι γιατρίνες να εκτελούν εκτρώσεις- ακόμη και αν τα νομοθετικά ευρήματα υποστήριξαν το νόμο, και οι αμφισβητίες υποστήριξαν ότι «όλα τα αποδεικτικά στοιχεία για την υγεία αντέκρου[σαν] τον ισχυρισμό ότι υπάρχει κάποια βάση για το νόμο της υγείας". Id., στην 973 (τα εσωτερικά εισαγωγικά παραλείπονται).
Στην Mazurek θεωρήθηκε πως υπήρξαν επίσης αντιρρήσεις για την έλλειψη οφελειών του νόμου που "ξεκάθαρα αποκλείονταν στην Casey". Ibid. Αντ' αυτού, το Δικαστήριο εξήγησε, " " το Σύνταγμα δίνει στις Πολιτείες ευρύ περιθώριο να αποφασίσουν ότι οι συγκεκριμένες λειτουργίες μπορεί να πραγματοποιηθούν μόνο από αδειούχες επαγγελματίες, ακόμη και αν μια αντικειμενική αξιολόγηση θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι τα ίδια αυτά καθήκοντα μπορούν να εκτελούνται από άλλες-ους» ". Ibid. (Παραθέτοντας την Casey, ανωτέρω, στην 885, έμφαση στο πρωτότυπο), δείτε Gonzales, ανωτέρω, στην 164 (επικαλούμενη την Mazurek).
Δεύτερον, απορρίπτοντας την ιδέα ότι «τα νομοθετικά σώματα, και όχι τα δικαστήρια, πρέπει να επιλύσουν ζητήματα ιατρικής αβεβαιότητας", προηγούμενο, στην 20, η πλειοψηφία απορρίπτει ένα άλλο βασικό στοιχείο του πλαισίου της Casey. Πριν από σήμερα, το Δικαστήριο είχε «δώσει στα Πολιτειακά και ομοσπονδιακά νομοθετικά σώματα ευρεία διακριτική ευχέρεια για να περάσουν νομοθεσία σε τομείς όπου υπάρχει ιατρική και επιστημονική αβεβαιότητα". Gonzales, 550 U. S., στην 163. Το Πρωτοδικείο τόνισε ότι αυτός ο "παραδοσιακός κανόνας" του σεβασμού "είναι συνεπής με την Casey". Στο ίδιο. Το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι τα νομοθετικά σώματα δεν θα πρέπει να παραλύσουν, "αν κάποιο τμήμα της ιατρικής κοινότητας ήταν απρόθυμο να ακολουθήσει την φυγοδικία". Στο ίδιο, στην 166. Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «[ε]κτιμήσεις-σε- -επιμέρους θέματα οριακής ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της εξισορρόπησης των κινδύνων, είναι εντός της νομοθετικής αρμοδιότητας, όταν ο κανονισμός είναι ορθολογικός και επιδιώκει θεμιτούς σκοπούς». Ibid., δείτε Stenberg, ανωτέρω, στην 971 (ο J., Kennedy διαφωνεί) («το δικαίωμα του νομοθετικού σώματος να επιλύσει θέματα για τα οποία διαφωνούν οι γιατρίνες" είναι "καθιερωμέ [νο] πέραν πάσης αμφιβολίας»). Το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερο: Όποτε ιατρικές αιτιολογήσεις για περιορισμό των αμβλώσεων είναι αμφισβητήσιμες, πως "παρέχουν επαρκή βάση για να συμπεριληφθεί σε [μία] επίθεση που ο [νόμος] δεν επιβάλλει υπέρμετρα βάρη" Gonzales, 550 U. S., στην 164. σε αντίθετη περίπτωση, τα νομοθετικά σώματα θα αντιμετωπίσουν ένα "πάρα πολύ απαιτητικό" πρότυπο. Id., στην 166.
Σήμερα, ωστόσο, η πλειοψηφία αρνείται να αφήσει να αμφισβητείται η ιατρική επιστήμη στο νομοθετικό σώμα, διότι παρελθούσες υποθέσεις "τοποθετήθηκε ιδιαίτερο βάρος σε στοιχεία και επιχειρήματα που παρουσιάζονται στις δικαστικές διαδικασίες". Ανωτέρω, στην 20. Αλλά ενώ η Casey επικαλείται τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία για να υποστηρίξει την απαίτηση συζυγικής συναίνεσης της Πενσυλβανίας, η απαίτηση αυτή δεν είχε τίποτα να κάνει με την συζητούμενη ιατρική επιστήμη. 505 U. S., στην 888-894 (γνώμη της πλειοψηφίας). Ενώ η Gonzales παρατήρησε ότι τα δικαστήρια δεν πρέπει να δεχθούν τυφλά όλα τα νομοθετικά ευρήματα, δείτε προηγούμενο, στην 20, τα οποία δεν βοηθούν την πλειοψηφία. Η Gonzales αρνήθηκε να δεχθεί τη διαπίστωση του Κογκρέσο «της ιατρικής συναίνεσης που η απαγορευμένη διαδικασία δεν είναι ποτέ ιατρικά αναγκαία», επειδή η αναγκαιότητα της διαδικασίας συζητήθηκε στο πλαίσιο της ιατρικής κοινότητας. 550 U. S., στην 165-166. Έχοντας εντοπίσει ιατρική αβεβαιότητα, στην Gonzales εξηγήθηκε πως τα δικαστήρια θα πρέπει να επιλύσουν αντικρουόμενες θέσεις: με σεβασμό στην απόφαση του νομοθετικού σώματος. Δείτε στο ίδιο, στην 164. Τέλος, η πλειοψηφία αντικαθιστά μια άλλη κεντρική πτυχή της Casey, απαιτώντας οι νόμοι να έχουν περισσότερες από μία ορθολογική βάση, ακόμη και αν δεν εμποδίζουν σημαντικά την πρόσβαση στην άμβλωση. Προτέρω, στην 19-20. «Όταν [η Πολιτεία] έχει μια λογική βάση για να δράσει και να δεν επιβάλλει υπέρμετρα βάρη", αυτό το Δικαστήριο έκρινε προηγουμένως πως, «η Πολιτεία μπορεί να χρησιμοποιεί την κανονιστική της εξουσία" να επιβάλει κανονισμούς “για την προώθηση των νόμιμων συμφερόντων της στη ρύθμιση του ιατρικού επαγγέλματος, με σκοπό την προώθηση του σεβασμού για τη ζωή, συμπεριλαμβανομένου και του εμβρύου”. Gonzales, ανωτέρω, στην 158 (η υπογράμμιση προστέθηκε) δείτε Casey, παραπάνω, στην 878 (γνωμοδότηση πλειοψηφίας) (παρόμοια). Όχι πια. Αν και η πλειοψηφία αρνείται να πει πόσο σημαντικό πρέπει να είναι το συμφέρον μιας Πολιτείας, ανωτέρω, στην 20, ένα πράγμα είναι σαφές: Η επιβάρυνση του Δημοσίου έχει υπερβεί ένα επίπεδο που δεν έχει εφαρμοστεί για ένα τέταρτο του αιώνα.
Βρίσκεστε στο Β' μέρος για να βρεθείτε στο Γ' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και την μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
Αφ' ότου δημιουργήθηκε ένα συνταγματικό δικαίωμα στην άμβλωση, επειδή "περιλαμβάνε [ι] τις πιο ιδιαίτερες και προσωπικές επιλογές που ένα πρόσωπο μπορεί να κάνει στη ζωή της, τις επιλογές στο επίκεντρο της προσωπικής αξιοπρέπειας και αυτονομίας", Casey, ανωτέρω, στην 851 (γνώμη της πλειοψηφίας), το Δικαστήριο έχει δημιουργήσει ειδικούς κανόνες που παραχωρεί την επιβολή του σε άλλες-ους.
II Η σημερινή γνώμη, επίσης, φαντάζεται εκ νέου το πρότυπο της αδικαιολόγητης επιβάρυνσης, που χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση της συνταγματικότητας των περιορισμών της άμβλωσης. Σχεδόν 25 χρόνια πριν, στην Planned Parenthood of Southeastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833, η πλειοψηφία του Δικαστηρίου εφηύρε το πρότυπο της "αδικαιολόγητης επιβάρυνσης" ως έναν ειδικό έλεγχο για τη μέτρηση των επιτρεπτών περιορισμών της άμβλωσης. Η Casey έκρινε ότι ένας νόμος είναι αντισυνταγματικός αν επιβάλλει "αδικαιολόγητη επιβάρυνση" για την ικανότητα μιας γυναίκας να επιλέξει να υποβληθεί σε άμβλωση, πράγμα που σημαίνει ότι "έχει ως σκοπό ή αποτέλεσμα την τοποθέτηση ενός σημαντικού εμποδίου στην πορεία μιας γυναίκας που αναζητά μια έκτρωση ενός μη βιώσιμου εμβρύου". Στο ίδιο, στην 877. Η Casey δίνει εντολή έτσι στα δικαστήρια για να εξετάσουν κατά πόσον ένας νόμος εμποδίζει σημαντικά την πρόσβαση των γυναικών στην άμβλωση, και αν εύλογα σχετίζεται με νόμιμα κρατικά συμφέροντα. Όπως εξήγησε το Δικαστήριο, «[ε] φόσον έχει μια λογική βάση για να δράσει, και δεν επιβαρύνει υπερβολικά, το κράτος μπορεί να χρησιμοποιεί την κανονιστική του εξουσία" για να ρυθμίζει τις πτυχές των διαδικασιών άμβλωσης, "Όλα στο πλαίσιο της προώθησης των νόμιμων συμφερόντων του στη ρύθμιση του ιατρικού επαγγέλματος, με σκοπό την προώθηση του σεβασμού για τη ζωή, συμπεριλαμβανομένου του εμβρύου». Gonzales κατά Carhart, 550 U. S. 124, 158 (2007). Εξακολουθώ να είμαι ριζικά αντίθετος με την νομολογία άμβλωσης του Δικαστηρίου. Π.χ., id, στην 168-169 (ο J., Thomas, συγκλίνει). Stenberg, 530 Ην. Πολιτείες, στην 980, 982 (ο J. Thomas μειοψηφεί). Ακόμη και αν ληφθεί η Casey ως βάση, ωστόσο, η πλειοψηφία ξαναγράφει ριζοσπαστικά τον έλεγχο αδικαιολόγητης επιβάρυνσης, με τρεις τρόπους.
Πρώτον, η σημερινή απόφαση απαιτεί τα δικαστήρια να "εξετάσουν τα βάρη που ένας νόμος επιβάλλει σχετικά με την πρόσβαση στην άμβλωση, μαζί με τα οφέλη που αυτός ο νόμος παρέχει". Παραπάνω, στην 19. Δεύτερον, η σημερινή γνώμη λέει στα δικαστήρια ότι, όταν οι αιτιολογίες του νόμου είναι ιατρικά αβέβαιες, δεν χρειάζεται να καθυστερεί το νομοθετικό σώμα, και πρέπει αντ' αυτού να εκτιμήσει τις αξιολογήσεις ιατρικών αιτιολογήσεων για τους περιορισμούς των αμβλώσεων από τον εξονυχιστικό έλεγχο των δικών τους αρχείων. Στο ίδιο. Τέλος, ακόμη και αν ένας νόμος δεν επιβάλλει «σημαντικό εμπόδιο» για την πρόσβαση των γυναικών σε αμβλώσεις, ο νόμος πρέπει τώρα να έχει περισσότερο από μία "λογικ[ή] σχέ[ση] με . . . ένα νόμιμο συμφέρον του κράτους”. Ibid. (Παραλείπονται τα εσωτερικά εισαγωγικά).
Αυτοί οι κανόνες δεν βρέθηκαν πουθενά στην Casey ή στις διάδοχές της, και μετατρέπει τον έλεγχο της αδικαιολόγητης επιβάρυνσης-σε κάτι που μοιάζει πολύ περισσότερο με αυστηρό έλεγχο. Πρώτον, ο έλεγχος ελεύθερης μορφής εξισορρόπησης της πλειοψηφίας είναι αντίθετη προς την Casey. Κατά την αξιολόγηση των απαιτήσεων τήρησης αρχείων της Πενσυλβανίας για τις παρόχους άμβλωσης, για παράδειγμα, η Casey δεν ζυγίζει τα οφέλη και τα βάρη-επιβαρύνσεις της. Αντίθετα, η Casey έκρινε ότι ο νόμος είχε ένα νόμιμο σκοπό, επειδή η συλλογή δεδομένων προωθεί την ιατρική έρευνα, «έτσι δεν μπορούμε να πούμε ότι οι απαιτήσεις δεν εξυπηρετούν κανέναν άλλο σκοπό εκτός από το να κάνουν τις εκτρώσεις πιο δύσκολες». 505 των U. S., σε 901 (κοινή γνώμη των O ' Connor, KENNEDY, και JJ. Souter). Η γνωμοδότηση στη συνέχεια ρώτησε αν οι απαιτήσεις τήρησης αρχείων επέβαλαν «σημαντικό εμπόδιο», και δεν διαπιστώθηκε κάποιο. Ibid. Σε αντίθεση με τις δηλώσεις της πλειοψηφίας, δείτε προηγούμενο, στην 19, η Casey δεν εξισορροπεί τα συζυγικά οφέλη και βάρη στην Πενσυλβανία και τις διατάξεις περί γονικής συναίνεση. η απαίτηση-υποχρέωση της συζυγικής συναίνεσης της Πενσυλβανίας, η πλειοψηφία είπε πως, επέβαλε αδικαιολόγητη επιβάρυνση λόγω διαπιστώσεων ότι η απαίτηση θα ήταν «πιθανό. . . να αποτρέψει σημαντικό αριθμό γυναικών από την απόκτηση έκτρωσης" -όχι επειδή αυτά τα βάρη υπερτερούν των οφελειών της. 505 U. S., στην 893 (γνώμη της πλειοψηφίας), δείτε id., σε 887-894. Και η Casey συνοπτικά δέχθηκε τις διατάξεις περί γονικής συναίνεση γιατί ακόμα και οι προ-Casey αποφάσεις το είχαν πράξει. Id., Στην 899-900 (γνώμη από κοινού). Οι αποφάσεις που πέρασαν στην Casey περαιτέρω διαψεύδουν το κριτήριο εξισορρόπησης της πλειοψηφίας των οφελειών -και-των βαρών. Το Δικαστήριο στην Mazurek κατά Armstrong, 520 U. S. 968 (1997) (ανά curiam), δεν είχε καμία δυσκολία να επικυρώσει το νόμο στη Μοντάνα που επιτρέπει μόνο οι γιατρίνες να εκτελούν εκτρώσεις- Οι αποφάσεις που πέρασαν στην Casey περαιτέρω διαψεύδουν το κριτήριο εξισορρόπησης της πλειοψηφίας των οφελειών -και-των βαρών. Το Δικαστήριο στην Mazurek κατά Armstrong, 520 U. S. 968 (1997) (ανά curiam), δεν είχε καμία δυσκολία να επικυρώσει το νόμο στη Μοντάνα που επιτρέπει μόνο οι γιατρίνες να εκτελούν εκτρώσεις- ακόμη και αν τα νομοθετικά ευρήματα υποστήριξαν το νόμο, και οι αμφισβητίες υποστήριξαν ότι «όλα τα αποδεικτικά στοιχεία για την υγεία αντέκρου[σαν] τον ισχυρισμό ότι υπάρχει κάποια βάση για το νόμο της υγείας". Id., στην 973 (τα εσωτερικά εισαγωγικά παραλείπονται).
Στην Mazurek θεωρήθηκε πως υπήρξαν επίσης αντιρρήσεις για την έλλειψη οφελειών του νόμου που "ξεκάθαρα αποκλείονταν στην Casey". Ibid. Αντ' αυτού, το Δικαστήριο εξήγησε, " " το Σύνταγμα δίνει στις Πολιτείες ευρύ περιθώριο να αποφασίσουν ότι οι συγκεκριμένες λειτουργίες μπορεί να πραγματοποιηθούν μόνο από αδειούχες επαγγελματίες, ακόμη και αν μια αντικειμενική αξιολόγηση θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι τα ίδια αυτά καθήκοντα μπορούν να εκτελούνται από άλλες-ους» ". Ibid. (Παραθέτοντας την Casey, ανωτέρω, στην 885, έμφαση στο πρωτότυπο), δείτε Gonzales, ανωτέρω, στην 164 (επικαλούμενη την Mazurek).
Δεύτερον, απορρίπτοντας την ιδέα ότι «τα νομοθετικά σώματα, και όχι τα δικαστήρια, πρέπει να επιλύσουν ζητήματα ιατρικής αβεβαιότητας", προηγούμενο, στην 20, η πλειοψηφία απορρίπτει ένα άλλο βασικό στοιχείο του πλαισίου της Casey. Πριν από σήμερα, το Δικαστήριο είχε «δώσει στα Πολιτειακά και ομοσπονδιακά νομοθετικά σώματα ευρεία διακριτική ευχέρεια για να περάσουν νομοθεσία σε τομείς όπου υπάρχει ιατρική και επιστημονική αβεβαιότητα". Gonzales, 550 U. S., στην 163. Το Πρωτοδικείο τόνισε ότι αυτός ο "παραδοσιακός κανόνας" του σεβασμού "είναι συνεπής με την Casey". Στο ίδιο. Το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι τα νομοθετικά σώματα δεν θα πρέπει να παραλύσουν, "αν κάποιο τμήμα της ιατρικής κοινότητας ήταν απρόθυμο να ακολουθήσει την φυγοδικία". Στο ίδιο, στην 166. Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «[ε]κτιμήσεις-σε- -επιμέρους θέματα οριακής ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της εξισορρόπησης των κινδύνων, είναι εντός της νομοθετικής αρμοδιότητας, όταν ο κανονισμός είναι ορθολογικός και επιδιώκει θεμιτούς σκοπούς». Ibid., δείτε Stenberg, ανωτέρω, στην 971 (ο J., Kennedy διαφωνεί) («το δικαίωμα του νομοθετικού σώματος να επιλύσει θέματα για τα οποία διαφωνούν οι γιατρίνες" είναι "καθιερωμέ [νο] πέραν πάσης αμφιβολίας»). Το Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερο: Όποτε ιατρικές αιτιολογήσεις για περιορισμό των αμβλώσεων είναι αμφισβητήσιμες, πως "παρέχουν επαρκή βάση για να συμπεριληφθεί σε [μία] επίθεση που ο [νόμος] δεν επιβάλλει υπέρμετρα βάρη" Gonzales, 550 U. S., στην 164. σε αντίθετη περίπτωση, τα νομοθετικά σώματα θα αντιμετωπίσουν ένα "πάρα πολύ απαιτητικό" πρότυπο. Id., στην 166.
Σήμερα, ωστόσο, η πλειοψηφία αρνείται να αφήσει να αμφισβητείται η ιατρική επιστήμη στο νομοθετικό σώμα, διότι παρελθούσες υποθέσεις "τοποθετήθηκε ιδιαίτερο βάρος σε στοιχεία και επιχειρήματα που παρουσιάζονται στις δικαστικές διαδικασίες". Ανωτέρω, στην 20. Αλλά ενώ η Casey επικαλείται τα διαθέσιμα αποδεικτικά στοιχεία για να υποστηρίξει την απαίτηση συζυγικής συναίνεσης της Πενσυλβανίας, η απαίτηση αυτή δεν είχε τίποτα να κάνει με την συζητούμενη ιατρική επιστήμη. 505 U. S., στην 888-894 (γνώμη της πλειοψηφίας). Ενώ η Gonzales παρατήρησε ότι τα δικαστήρια δεν πρέπει να δεχθούν τυφλά όλα τα νομοθετικά ευρήματα, δείτε προηγούμενο, στην 20, τα οποία δεν βοηθούν την πλειοψηφία. Η Gonzales αρνήθηκε να δεχθεί τη διαπίστωση του Κογκρέσο «της ιατρικής συναίνεσης που η απαγορευμένη διαδικασία δεν είναι ποτέ ιατρικά αναγκαία», επειδή η αναγκαιότητα της διαδικασίας συζητήθηκε στο πλαίσιο της ιατρικής κοινότητας. 550 U. S., στην 165-166. Έχοντας εντοπίσει ιατρική αβεβαιότητα, στην Gonzales εξηγήθηκε πως τα δικαστήρια θα πρέπει να επιλύσουν αντικρουόμενες θέσεις: με σεβασμό στην απόφαση του νομοθετικού σώματος. Δείτε στο ίδιο, στην 164. Τέλος, η πλειοψηφία αντικαθιστά μια άλλη κεντρική πτυχή της Casey, απαιτώντας οι νόμοι να έχουν περισσότερες από μία ορθολογική βάση, ακόμη και αν δεν εμποδίζουν σημαντικά την πρόσβαση στην άμβλωση. Προτέρω, στην 19-20. «Όταν [η Πολιτεία] έχει μια λογική βάση για να δράσει και να δεν επιβάλλει υπέρμετρα βάρη", αυτό το Δικαστήριο έκρινε προηγουμένως πως, «η Πολιτεία μπορεί να χρησιμοποιεί την κανονιστική της εξουσία" να επιβάλει κανονισμούς “για την προώθηση των νόμιμων συμφερόντων της στη ρύθμιση του ιατρικού επαγγέλματος, με σκοπό την προώθηση του σεβασμού για τη ζωή, συμπεριλαμβανομένου και του εμβρύου”. Gonzales, ανωτέρω, στην 158 (η υπογράμμιση προστέθηκε) δείτε Casey, παραπάνω, στην 878 (γνωμοδότηση πλειοψηφίας) (παρόμοια). Όχι πια. Αν και η πλειοψηφία αρνείται να πει πόσο σημαντικό πρέπει να είναι το συμφέρον μιας Πολιτείας, ανωτέρω, στην 20, ένα πράγμα είναι σαφές: Η επιβάρυνση του Δημοσίου έχει υπερβεί ένα επίπεδο που δεν έχει εφαρμοστεί για ένα τέταρτο του αιώνα.
Βρίσκεστε στο Β' μέρος για να βρεθείτε στο Γ' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και την μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
Ετικέτες
Νομικά
O J. Thomas μειοψηφεί στην υπόθεση Whole Woman's Health κατά John Hellerstedt 3
Η σημερινή γνωμοδότηση μοιάζει με την Casey σε ένα σημείο:
Αφ' ότου αγνόησε σημαντικές πτυχές της προηγούμενης νομολογίας του Δικαστηρίου, η πλειοψηφία εφαρμόζει το πρότυπο αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης, με έναν τρόπο που θα περιπλέξει σίγουρα τα κατώτερα δικαστήρια για τα επόμενα χρόνια.
Όπως και στην Casey, η σημερινή γνωμοδότηση "απλά. . . επισημαίνε[ι] ορισμένα στοιχεία από το φάκελο που πλήττουν προφανώς τις. . . Δικαστίνες ως ιδιαίτερα σημαντικές για τη δημιουργία (ή διάψευση) ύπαρξης αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης». 505 U. S., στην 991 (Ο J. Scalia, συγκλίνει με την απόφαση εν μέρει και διαφωνεί εν μέρει), δείτε ανωτέρω, στις 23-24, 31-34. Όπως και στη Casey, «η γνωμοδότηση τότε απλά ανακοινώνει ότι η διάταξη είτε επιβάλλει είτε δεν επιβάλλει ένα «σημαντικό εμπόδιο» ή μια« αδικαιολόγητη επιβάρυνση” ». 505 Ην. Πολιτείες, σε 991 (γνώμη του J. Scalia,) δείτε ανωτέρω, στις 26, 36. Και ακόμα «[δ] εν ξέρουμε αν τα ίδια συμπεράσματα θα μπορούσαν να έχουν φτάσει σε ένα διαφορετικό αρχείο-πρακτικό, ή για ποιο λόγο τα αρχεία-πρακτικά θα ήταν σκόπιμο να διαφέρουν ενώπιον ενός αντιθέτου συμπεράσματος». 505 U. S., στην 991 (γνωμοδότηση του J. Scalia), πρβ. ανωτέρω, στην 26, 31-32. Όλα όσα ξέρουμε είναι ότι μια υπερβολική επιβάρυνση τώρα έχει λίγο να κάνει με το αν ο νόμος, σε μια «πραγματική αίσθηση, στερε [ί] από τις γυναίκες την τελική απόφαση", στην Casey, ανωτέρω, στην 875, και έχει να κάνει περισσότερο με την απώλεια της «εξατομικευμένης προσοχής, της σοβαρής συζήτησης, και της συναισθηματικής υποστήριξης", ανωτέρω, στην 36. Ο έλεγχος αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης της πλειοψηφίας μοιάζει πολύ λιγότερο σαν την προηγούμενη μας θέση για την Casey και πολύ περισσότερο σαν το πρότυπο αυστηρού-ελέγχου που η Casey απέρριψε, σύμφωνα με το οποίο μόνο οι πιο καταναγκαστικά-υποχρεωτικά λογικοί περιορισμοί δικαιολογούνται σχετικά με την άμβλωση. Δείτε Casey, ανωτέρω, στην 871, 874-875 (γνωμοδότηση πλειοψηφίας).
Κάποια αναζητά τη γνώμη της πλειοψηφίας μάταια για οποιαδήποτε αναγνώριση της «κεντρικής πρότασης» στην απόρριψη του αυστηρού ελέγχου της Casey: «ότι η κυβέρνηση έχει έννομο και ουσιαστικό συμφέρον για την διατήρηση και την προαγωγή του εμβρύου" από τη σύλληψη, όχι μόνο στη ρύθμιση ιατρικών διαδικασιών. Gonzales, ανωτέρω, στην 145 (παραλείπονται τα εσωτερικά εισαγωγικά, δείτε 5 Casey, ανωτέρω, στην 846 (γνωμοδότηση της πλειοψηφίας), 871 (γνωμοδότηση της μη απόλυτης πλειοψηφίας). Εν τω μεταξύ, η προσέγγιση εξισορρόπησης αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης της πλειοψηφίας κινδυνεύει να αποκλείσει ακόμη και ήσσονος σημασίας, παρελθούσες έγκυρες παραβάσεις σχετικά με την πρόσβαση στην άμβλωση. Επιπλέον, από τα δεύτερα-εικαζόμενα ιατρικά στοιχεία και κάνοντας τις δικές του εκτιμήσεις «ποιότητας της περίθαλψης» προηγούμενων θεμάτων, στις 23-24, 30-31, 36, η πλειοψηφία ανασυγκροτεί το Δικαστήριο ως «η χώρα αυτοδικαίως αποδοκιμάζει (λόγω της θέσης ή της κατάστασης ενός προσώπου ή ομάδας) το ιατρικό συμβούλιο με εξουσία ιατρικών, λειτουργικών πρακτικών και προτύπων σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες". Gonzales, ανωτέρω, στην 164 (παραλείπονται τα εσωτερικά εισαγωγικά). Η πλειοψηφία επιβαρύνει σοβαρά τις Πολιτείες, οι οποίες πρέπει να μαντέψουν από το πόσο πιο αναγκαστικά-υποχρεωτικά πρέπει να είναι τα συμφέροντά τις να περάσουν συγκεντρωτικά και ποια "κοινή λογική συμπεράσματα» αδικαιολόγητης επιβάρυνσης θα προσδιορίσει το Δικαστήριο μετά.
ΙΙΙ Η κρυφή αναδιαμόρφωση του προτύπου ελέγχου της πλειοψηφίας που ισχύει για τους περιορισμούς άμβλωσης οδηγεί επίσης σε ένα βαθύτερο πρόβλημα. Το πρότυπο αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης είναι μόνο μία παραλλαγή της προσέγγισης επιπέδων ελέγχου της συνταγματικής εκδίκασης του Δικαστηρίου. Και το σήμα κατατεθέν, του Δικαστηρίου τοποθετεί στο επίπεδο του ελέγχου προκειμένου να εκτιμηθεί αν η κυβέρνηση μπορεί να περιορίσει ένα δεδομένο δικαίωμα είτε πρόκειται για «ορθολογική βάση”, ενδιάμεση, αυστηρή, ή κάτι άλλο, είναι όλο και περισσότερο μια έννοια-λιγότερο φορμαλιστική. Καθώς το Δικαστήριο εφαρμόζει ό,τι πρότυπο αρέσει σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά τα κενά λόγια δεν διαχωρίζουν τις συνταγματικές αποφάσεις μας από το δικαστικό διάταγμα. Αν και τα επίπεδα ελέγχου έχουν γίνει ένα πανταχού παρόν χαρακτηριστικό του συνταγματικού δικαίου, που είναι η πρόσφατη επιλογή. Μόλις στη δεκαετία του 1960 το Δικαστήριο άρχισε να μιλά στα σοβαρά για "αυστηρό έλεγχο" έναντι αναθεώρησης της νομοθεσίας για απλό ορθολογισμό, και να αναπτύσει τα περιγράμματα των ελέγχων αυτών. Δείτε Fallon, αυστηρός δικαστικός έλεγχος, 54 UCLA L. Rev. 1267, 1274, 1284-1285 (2007). Στη σύντομη διαταγή, το Δικαστήριο υιοθέτησε τον αυστηρό έλεγχο ως το πρότυπο για την εξέταση των πάντων, από τις ταξινομήσεις της φυλής που βασίζονται στο πλαίσιο της Ρήτρας Ίσης Προστασίας στους περιορισμούς που προστατεύει συνταγματικά τη ρητορική. Στο ίδιο, στην 1275-1283. Roe κατά Wade, 410 U. S. 113, τότε εφαρμόζεται αυστηρός έλεγχος σε ένα δήθεν "θεμελιώδες" ουσιαστικό δικαίωμα λόγω διαδικασίας για πρώτη φορά. Id, στην 162-164, δείτε Fallon, παραπάνω, στην 1283, συμφωνία, Casey, ανωτέρω, στην 871 (γνωμοδότηση της μη απόλυτης πλειοψηφίας) (σημειώνοντας ότι οι μετά-Roe υποθέσεις ερμηνεύουν πως η Roe πως απαιτεί "αυστηρό έλεγχο").
Στη συνέχεια, οι βαθμίδες ελέγχου έχουν πολλαπλασιαστεί σε όλο και περισσότερες διαβαθμίσεις. Δείτε, π.χ., Craig, 429 U. S., στην 197-198 (ενδιάμεσος έλεγχος για ταξινομήσεις με βάση το φύλο), Lawrence κατά Τέξας, 539 U.S. 558, 580 (2003) (ο J. O'Connor συγκλίνει με την απόφαση) («μια πιο ερευνητική μορφή βάση ορθολογικής επανεξέτασης» ισχύει και για τους νόμους που αντικατοπτρίζουν «την επιθυμία να βλάψουν μια πολιτικά μη δημοφιλή ομάδα"), Buckley κατά Valeo, 424 U. S. 1, 25 (1976) (ανά curiam) ([εφαρμογή " "πιο στενού ελέγχου" " των ορίων συνεισφοράς της εκστρατείας-χρηματοδότησης). Η αδικαιολόγητη επιβάρυνση ελέγχου στην Casey προσθέτει ακόμα στο φάσμα μεταξύ ορθολογικής βάσης κι επανεξέτασης ενός αυστηρού-ελέγχου. Η παρανομία της χρήσης «χαλκευμένων ελέγχων" για να "εκτοπίσουν μακροχρόνιες εθνικές παραδόσεις ως το κύριο καθοριστικό παράγοντα για το τι σημαίνει το Σύνταγμα» από καιρό ήταν εμφανής. United States κατά Virginia, 518 U. S. 515, 570 (1996) (ο J. Scalia, μειοψηφεί). Το Σύνταγμα δεν καθορίζει επίπεδα ελέγχου. Οι τρεις βασικές βαθμίδες- «ορθολογικής βάσης", ενδιάμεσου, και αυστηρού ελέγχου – "δεν είναι περισσότερο επιστημονικές από ό,τι δείχνουν τα ονόματά τις, και ένα επιπλέον στοιχείο τύχης προστίθεται από το γεγονός ότι είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από εμάς ποιος έλεγχος θα πρέπει να εφαρμόζεται σε κάθε υπόθεση" Id., στην 567, δείτε επίσης Craig, ανωτέρω, στην 217-221 (ο J. Rehnquist, μειοψηφεί).
Αλλά το πρόβλημα προχωρά τώρα πέρα από αυτό. Αν πρόσφατες υποθέσεις μας δείχνουν κάτι, αυτό είναι το πόσο εύκολα το Δικαστήριο διορθώνει άτεχνα τα επίπεδα ελέγχου για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο Όρος αυτός, είναι πιο εύκολο για μία Πολιτεία να επιβιώσει του αυστηρού ελέγχου παρά οι διακρίσεις των εισαγωγών σε κολέγιο με βάση τη φυλή από ό,τι είναι για την ίδια την Πολιτεία να ρυθμίζει το πώς οι γιατρίνες και κλινικές έκτρωσης λειτουργούν υπό τον υποθέμενο λιγότερο αυστηρό έλεγχο αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης. Ολόκληρη η Πολιτεία προφανώς για να επιβιώσει πρέπει να δείξει ηυ πως ο αυστηρός έλεγχος είναι μια λίστα των φιλόδοξων εκπαιδευτικών στόχων (όπως η «καλλιέργ[ια] μιας σειράς ηγέτιδων-ων με νομιμοποίηση στα μάτια του πολιτών») και μια «αιτιολογημένη, εξήγηση αρχών" τις οποίες δεν ακολουθεί, τότε το Δικαστήριο αναβάλλει. Fisher κατά University of Tex. at Austin, ανωτέρω, στην 7, 12 (τα εσωτερικά εισαγωγικά παραλείπονται). Ωστόσο, η ίδια η Πολιτεία δεν απολαμβάνει κάποιου σεβασμού στο πλαίσιο του ελέγχου αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης, παρά την προσκόμιση αποδεικτικών στοιχείων ασφάλειας της άμβλωσης, μια αιτιολογία για τον νόμο του Τέξας», έχει ιατρικώς συζητηθεί. Δείτε Whole Woman’s Health κατά Lakey, 46 F. Supp. 3d 673, 684 (WD Tex. 2014) (σημειώθηκε σύγκρουση στη μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων σχετικά με την ασφάλεια της έκτρωσης). Ομοίως, είναι πλέον ευκολότερο για την κυβέρνηση να περιορίσει την εκστρατεία ομιλίας των δικαστικών υποψηφίων από το να καθορίσει η κυβέρνηση το γάμο, ακόμα κι αν η πρώην υπόκειται σε αυστηρό έλεγχο και η τελευταία υπόκειται δήθεν σε κάποια μορφή επανεξέτασης ορθολογικής-βάσης. Συγκρίνετε Williams-Yulee κατά Florida Bar, 575 U. S. ___, ___ ___-(2015) (Δελτίο Γνωμοδότησης, στην 8-9), με την United States κατά Windsor, 570 U. S. ___, ___ (2013) (Δελτίο γνωμοδότησης στην 20).
Αυτές οι πιο πρόσφατες αποφάσεις αντικατοπτρίζουν την τάση του Δικαστηρίου να χαλαρώσει υποτιθέμενα υψηλότερα πρότυπα της κριτικής για τα λιγότερο προτιμώμενα δικαιωμάτων. Π.χ., Nixon κατά Shrink Missouri Government PAC, 528 U. S. 377, 421 (2000) (ο J. Thomas μειοψήφησε) («Το Δικαστήριο δεν κάνει καμία προσπάθεια να δικαιολογήσει την απόκλιση του από τους ελέγχους που παραδοσιακά απασχολούν υποθέσεις ελευθερίας του λόγου" να επανεξετάσει τις καλύψεις πολιτικών συνεισφορών). Εν τω μεταξύ, το Δικαστήριο εφαρμόζει επιλεκτικά την επανεξέταση ορθολογικής-βάσης -που το ζήτημα υποτίθεται ότι είναι το αν «οποιαδήποτε κατάσταση γεγονότων ευλόγως μπορεί να κατανοηθεί για να δικαιολογήσει” το νόμο, McGowan κατά Maryland, 366 U.S. 420, 426 (1961) -με τρομερή σκληρότητα. Π.χ., Lawrence, 539 U. S., στην 580 (ο J. O'Connor, συγκλίνει με την απόφαση) (τουλάχιστον στις υποθέσεις ίσης προστασίας, το Δικαστήριο είναι «πολύ πιθανό» να μην βρει κάποια λογική βάση για ένα δικαίωμα, εάν "η αμφισβητούμενη νομοθεσία αναστέλλει τις προσωπικές σχέσεις"), δείτε id., στην 586 (ο J. Scalia, μειοψήφισε) (προβληματίζεται το Δικαστήριο για την εφαρμογή «μιας αδικαιολόγητης μορφής αναθεώρησης ορθολογικής βάσης").
Οι επιγραφές αυτές σημαίνουν ελάχιστα τώρα. Οτιδήποτε και αν το Δικαστήριο ισχυρίζεται ότι κάνει, στην πράξη αυτή τη συμπεριφορά του "δόγματος αναφέρεται στις βαθμίδες ελέγχου ως κατευθυντήριες γραμμές ενημερώνοντας την προσέγγισή μας στην προκειμένη υπόθεση, οι έλεγχοι δεν πρέπει να εφαρμόζονται μηχανικά". Williams-Yulee, ανωτέρω, στην ___ (Δελτίο γνωμοδότησης, στην 1) (ο J. BREYER συγκλίνει). Το Δικαστήριο θα πρέπει να εγκαταλείψει το πρόσχημα ότι οτιδήποτε άλλο εκτός από πολιτικές προτιμήσεις κρύβονται πίσω από την εξισορρόπηση της συνταγματικών δικαιωμάτων και συμφερόντων σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση.
IV
Είναι δελεαστικό να προσδιορίσει το δικαστήριο την εφεύρεση συνταγματικού δικαιώματος στην άμβλωση στην Roe κατά Wade, 410 U. S. 113, ως το σημείο καμπής που μεταμόρφωσε το δόγμα του τρίτου μέρους και τις βαθμίδες ελέγχου σε ένα ανεφάρμοστο τέλμα ειδικών εξαιρέσεων και αυθαίρετων εφαρμογών. Όμως αυτές οι ρίζες είναι βαθύτερες, με την ίδια την έννοια ότι ορισμένα συνταγματικά δικαιώματα απαιτούν προνομιακή μεταχείριση.Κατά τη διάρκεια της εποχής Lochner, το Δικαστήριο έκρινε ότι το δικαίωμα να συνάπτει συμβάσεις και άλλες οικονομικές ελευθερίες είναι θεμελιώδεις απαιτήσεις της ορθής εφαρμογής του νόμου. Δείτε Lochner κατά New York, 198 U. S. 45 (1905). Το Δικαστήριο το 1937 αποκήρυξε τη θεμελείωση Lochner. Δείτε West Coast Hotel Co. κατά Parrish, 300 U. S. 379, 386-387, 400 (1937). Αλλά το Δικαστήριο, στη συνέχεια, δημιούργησε μια νέα ταξινόμηση των προτιμώμενων δικαιωμάτων. Το 1938, επτά δικαστίνες άκουσαν μια συνταγματική αμφισβήτηση για μια ομοσπονδιακή απαγόρευση ναύλωσης νοθευμένου γάλακτος στο διακρατικό εμπόριο. Χωρίς οικονομική ουσιαστική διαδικασία, η απαγόρευση δεν εισέβαλε σαφώς κάποιο συνταγματικό δικαίωμα. Δείτε United States κατά Carolene Products Co., 304 U. S. 144, 152-153 (1938). Στην γνωμοδότηση του Δικαστή Stone για το Δικαστήριο, όμως, υπήρξε μια υποσημείωση που μόνο τρεις άλλες δικαστίνες-ές συμφώνησαν-με την περίφημη υποσημείωση της Carolene Products Reminiscence, 82 Colum. L. Rev. 1093, 1097 (1982). Η πρώτη παράγραφος της υποσημείωσης πρότεινε ότι το τεκμήριο της συνταγματικότητας που συνδέεται συνήθως με τη νομοθεσία θα μπορούσε να είναι "στενότερο. . . όταν εμφανιστεί νομοθεσία να το αντιμετωπίζει ως να είναι εντός μιας συγκεκριμένης απαγόρευσης του Συντάγματος». 304 U. S., στην 152-153, n. 4.
Στην δεύτερη παράγραφο της εμφανίστηκε η ερώτηση «αν η νομοθεσία που περιορίζει αυτές τις πολιτικές διαδικασίες, οι οποίες κανονικά αναμένεται να επιφέρουν την κατάργηση των ανεπιθύμητων νομοθεσιών, θα πρέπει να υποβληθούν σε πιο απαιτητικούς δικαστικούς ελέγχους σύμφωνα με τις γενικές απαγορεύσεις της [14ης] Τροποποίησης από ό, τι για άλλες μορφές νομοθεσίας». Στο ίδιο.
Βρίσκεστε στο Γ' μέρος για βρεθείτε στο Δ' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και την μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
Όπως και στην Casey, η σημερινή γνωμοδότηση "απλά. . . επισημαίνε[ι] ορισμένα στοιχεία από το φάκελο που πλήττουν προφανώς τις. . . Δικαστίνες ως ιδιαίτερα σημαντικές για τη δημιουργία (ή διάψευση) ύπαρξης αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης». 505 U. S., στην 991 (Ο J. Scalia, συγκλίνει με την απόφαση εν μέρει και διαφωνεί εν μέρει), δείτε ανωτέρω, στις 23-24, 31-34. Όπως και στη Casey, «η γνωμοδότηση τότε απλά ανακοινώνει ότι η διάταξη είτε επιβάλλει είτε δεν επιβάλλει ένα «σημαντικό εμπόδιο» ή μια« αδικαιολόγητη επιβάρυνση” ». 505 Ην. Πολιτείες, σε 991 (γνώμη του J. Scalia,) δείτε ανωτέρω, στις 26, 36. Και ακόμα «[δ] εν ξέρουμε αν τα ίδια συμπεράσματα θα μπορούσαν να έχουν φτάσει σε ένα διαφορετικό αρχείο-πρακτικό, ή για ποιο λόγο τα αρχεία-πρακτικά θα ήταν σκόπιμο να διαφέρουν ενώπιον ενός αντιθέτου συμπεράσματος». 505 U. S., στην 991 (γνωμοδότηση του J. Scalia), πρβ. ανωτέρω, στην 26, 31-32. Όλα όσα ξέρουμε είναι ότι μια υπερβολική επιβάρυνση τώρα έχει λίγο να κάνει με το αν ο νόμος, σε μια «πραγματική αίσθηση, στερε [ί] από τις γυναίκες την τελική απόφαση", στην Casey, ανωτέρω, στην 875, και έχει να κάνει περισσότερο με την απώλεια της «εξατομικευμένης προσοχής, της σοβαρής συζήτησης, και της συναισθηματικής υποστήριξης", ανωτέρω, στην 36. Ο έλεγχος αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης της πλειοψηφίας μοιάζει πολύ λιγότερο σαν την προηγούμενη μας θέση για την Casey και πολύ περισσότερο σαν το πρότυπο αυστηρού-ελέγχου που η Casey απέρριψε, σύμφωνα με το οποίο μόνο οι πιο καταναγκαστικά-υποχρεωτικά λογικοί περιορισμοί δικαιολογούνται σχετικά με την άμβλωση. Δείτε Casey, ανωτέρω, στην 871, 874-875 (γνωμοδότηση πλειοψηφίας).
Κάποια αναζητά τη γνώμη της πλειοψηφίας μάταια για οποιαδήποτε αναγνώριση της «κεντρικής πρότασης» στην απόρριψη του αυστηρού ελέγχου της Casey: «ότι η κυβέρνηση έχει έννομο και ουσιαστικό συμφέρον για την διατήρηση και την προαγωγή του εμβρύου" από τη σύλληψη, όχι μόνο στη ρύθμιση ιατρικών διαδικασιών. Gonzales, ανωτέρω, στην 145 (παραλείπονται τα εσωτερικά εισαγωγικά, δείτε 5 Casey, ανωτέρω, στην 846 (γνωμοδότηση της πλειοψηφίας), 871 (γνωμοδότηση της μη απόλυτης πλειοψηφίας). Εν τω μεταξύ, η προσέγγιση εξισορρόπησης αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης της πλειοψηφίας κινδυνεύει να αποκλείσει ακόμη και ήσσονος σημασίας, παρελθούσες έγκυρες παραβάσεις σχετικά με την πρόσβαση στην άμβλωση. Επιπλέον, από τα δεύτερα-εικαζόμενα ιατρικά στοιχεία και κάνοντας τις δικές του εκτιμήσεις «ποιότητας της περίθαλψης» προηγούμενων θεμάτων, στις 23-24, 30-31, 36, η πλειοψηφία ανασυγκροτεί το Δικαστήριο ως «η χώρα αυτοδικαίως αποδοκιμάζει (λόγω της θέσης ή της κατάστασης ενός προσώπου ή ομάδας) το ιατρικό συμβούλιο με εξουσία ιατρικών, λειτουργικών πρακτικών και προτύπων σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες". Gonzales, ανωτέρω, στην 164 (παραλείπονται τα εσωτερικά εισαγωγικά). Η πλειοψηφία επιβαρύνει σοβαρά τις Πολιτείες, οι οποίες πρέπει να μαντέψουν από το πόσο πιο αναγκαστικά-υποχρεωτικά πρέπει να είναι τα συμφέροντά τις να περάσουν συγκεντρωτικά και ποια "κοινή λογική συμπεράσματα» αδικαιολόγητης επιβάρυνσης θα προσδιορίσει το Δικαστήριο μετά.
ΙΙΙ Η κρυφή αναδιαμόρφωση του προτύπου ελέγχου της πλειοψηφίας που ισχύει για τους περιορισμούς άμβλωσης οδηγεί επίσης σε ένα βαθύτερο πρόβλημα. Το πρότυπο αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης είναι μόνο μία παραλλαγή της προσέγγισης επιπέδων ελέγχου της συνταγματικής εκδίκασης του Δικαστηρίου. Και το σήμα κατατεθέν, του Δικαστηρίου τοποθετεί στο επίπεδο του ελέγχου προκειμένου να εκτιμηθεί αν η κυβέρνηση μπορεί να περιορίσει ένα δεδομένο δικαίωμα είτε πρόκειται για «ορθολογική βάση”, ενδιάμεση, αυστηρή, ή κάτι άλλο, είναι όλο και περισσότερο μια έννοια-λιγότερο φορμαλιστική. Καθώς το Δικαστήριο εφαρμόζει ό,τι πρότυπο αρέσει σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση, αλλά τα κενά λόγια δεν διαχωρίζουν τις συνταγματικές αποφάσεις μας από το δικαστικό διάταγμα. Αν και τα επίπεδα ελέγχου έχουν γίνει ένα πανταχού παρόν χαρακτηριστικό του συνταγματικού δικαίου, που είναι η πρόσφατη επιλογή. Μόλις στη δεκαετία του 1960 το Δικαστήριο άρχισε να μιλά στα σοβαρά για "αυστηρό έλεγχο" έναντι αναθεώρησης της νομοθεσίας για απλό ορθολογισμό, και να αναπτύσει τα περιγράμματα των ελέγχων αυτών. Δείτε Fallon, αυστηρός δικαστικός έλεγχος, 54 UCLA L. Rev. 1267, 1274, 1284-1285 (2007). Στη σύντομη διαταγή, το Δικαστήριο υιοθέτησε τον αυστηρό έλεγχο ως το πρότυπο για την εξέταση των πάντων, από τις ταξινομήσεις της φυλής που βασίζονται στο πλαίσιο της Ρήτρας Ίσης Προστασίας στους περιορισμούς που προστατεύει συνταγματικά τη ρητορική. Στο ίδιο, στην 1275-1283. Roe κατά Wade, 410 U. S. 113, τότε εφαρμόζεται αυστηρός έλεγχος σε ένα δήθεν "θεμελιώδες" ουσιαστικό δικαίωμα λόγω διαδικασίας για πρώτη φορά. Id, στην 162-164, δείτε Fallon, παραπάνω, στην 1283, συμφωνία, Casey, ανωτέρω, στην 871 (γνωμοδότηση της μη απόλυτης πλειοψηφίας) (σημειώνοντας ότι οι μετά-Roe υποθέσεις ερμηνεύουν πως η Roe πως απαιτεί "αυστηρό έλεγχο").
Στη συνέχεια, οι βαθμίδες ελέγχου έχουν πολλαπλασιαστεί σε όλο και περισσότερες διαβαθμίσεις. Δείτε, π.χ., Craig, 429 U. S., στην 197-198 (ενδιάμεσος έλεγχος για ταξινομήσεις με βάση το φύλο), Lawrence κατά Τέξας, 539 U.S. 558, 580 (2003) (ο J. O'Connor συγκλίνει με την απόφαση) («μια πιο ερευνητική μορφή βάση ορθολογικής επανεξέτασης» ισχύει και για τους νόμους που αντικατοπτρίζουν «την επιθυμία να βλάψουν μια πολιτικά μη δημοφιλή ομάδα"), Buckley κατά Valeo, 424 U. S. 1, 25 (1976) (ανά curiam) ([εφαρμογή " "πιο στενού ελέγχου" " των ορίων συνεισφοράς της εκστρατείας-χρηματοδότησης). Η αδικαιολόγητη επιβάρυνση ελέγχου στην Casey προσθέτει ακόμα στο φάσμα μεταξύ ορθολογικής βάσης κι επανεξέτασης ενός αυστηρού-ελέγχου. Η παρανομία της χρήσης «χαλκευμένων ελέγχων" για να "εκτοπίσουν μακροχρόνιες εθνικές παραδόσεις ως το κύριο καθοριστικό παράγοντα για το τι σημαίνει το Σύνταγμα» από καιρό ήταν εμφανής. United States κατά Virginia, 518 U. S. 515, 570 (1996) (ο J. Scalia, μειοψηφεί). Το Σύνταγμα δεν καθορίζει επίπεδα ελέγχου. Οι τρεις βασικές βαθμίδες- «ορθολογικής βάσης", ενδιάμεσου, και αυστηρού ελέγχου – "δεν είναι περισσότερο επιστημονικές από ό,τι δείχνουν τα ονόματά τις, και ένα επιπλέον στοιχείο τύχης προστίθεται από το γεγονός ότι είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από εμάς ποιος έλεγχος θα πρέπει να εφαρμόζεται σε κάθε υπόθεση" Id., στην 567, δείτε επίσης Craig, ανωτέρω, στην 217-221 (ο J. Rehnquist, μειοψηφεί).
Αλλά το πρόβλημα προχωρά τώρα πέρα από αυτό. Αν πρόσφατες υποθέσεις μας δείχνουν κάτι, αυτό είναι το πόσο εύκολα το Δικαστήριο διορθώνει άτεχνα τα επίπεδα ελέγχου για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο Όρος αυτός, είναι πιο εύκολο για μία Πολιτεία να επιβιώσει του αυστηρού ελέγχου παρά οι διακρίσεις των εισαγωγών σε κολέγιο με βάση τη φυλή από ό,τι είναι για την ίδια την Πολιτεία να ρυθμίζει το πώς οι γιατρίνες και κλινικές έκτρωσης λειτουργούν υπό τον υποθέμενο λιγότερο αυστηρό έλεγχο αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης. Ολόκληρη η Πολιτεία προφανώς για να επιβιώσει πρέπει να δείξει ηυ πως ο αυστηρός έλεγχος είναι μια λίστα των φιλόδοξων εκπαιδευτικών στόχων (όπως η «καλλιέργ[ια] μιας σειράς ηγέτιδων-ων με νομιμοποίηση στα μάτια του πολιτών») και μια «αιτιολογημένη, εξήγηση αρχών" τις οποίες δεν ακολουθεί, τότε το Δικαστήριο αναβάλλει. Fisher κατά University of Tex. at Austin, ανωτέρω, στην 7, 12 (τα εσωτερικά εισαγωγικά παραλείπονται). Ωστόσο, η ίδια η Πολιτεία δεν απολαμβάνει κάποιου σεβασμού στο πλαίσιο του ελέγχου αδικαιολόγητης-επιβάρυνσης, παρά την προσκόμιση αποδεικτικών στοιχείων ασφάλειας της άμβλωσης, μια αιτιολογία για τον νόμο του Τέξας», έχει ιατρικώς συζητηθεί. Δείτε Whole Woman’s Health κατά Lakey, 46 F. Supp. 3d 673, 684 (WD Tex. 2014) (σημειώθηκε σύγκρουση στη μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων σχετικά με την ασφάλεια της έκτρωσης). Ομοίως, είναι πλέον ευκολότερο για την κυβέρνηση να περιορίσει την εκστρατεία ομιλίας των δικαστικών υποψηφίων από το να καθορίσει η κυβέρνηση το γάμο, ακόμα κι αν η πρώην υπόκειται σε αυστηρό έλεγχο και η τελευταία υπόκειται δήθεν σε κάποια μορφή επανεξέτασης ορθολογικής-βάσης. Συγκρίνετε Williams-Yulee κατά Florida Bar, 575 U. S. ___, ___ ___-(2015) (Δελτίο Γνωμοδότησης, στην 8-9), με την United States κατά Windsor, 570 U. S. ___, ___ (2013) (Δελτίο γνωμοδότησης στην 20).
Αυτές οι πιο πρόσφατες αποφάσεις αντικατοπτρίζουν την τάση του Δικαστηρίου να χαλαρώσει υποτιθέμενα υψηλότερα πρότυπα της κριτικής για τα λιγότερο προτιμώμενα δικαιωμάτων. Π.χ., Nixon κατά Shrink Missouri Government PAC, 528 U. S. 377, 421 (2000) (ο J. Thomas μειοψήφησε) («Το Δικαστήριο δεν κάνει καμία προσπάθεια να δικαιολογήσει την απόκλιση του από τους ελέγχους που παραδοσιακά απασχολούν υποθέσεις ελευθερίας του λόγου" να επανεξετάσει τις καλύψεις πολιτικών συνεισφορών). Εν τω μεταξύ, το Δικαστήριο εφαρμόζει επιλεκτικά την επανεξέταση ορθολογικής-βάσης -που το ζήτημα υποτίθεται ότι είναι το αν «οποιαδήποτε κατάσταση γεγονότων ευλόγως μπορεί να κατανοηθεί για να δικαιολογήσει” το νόμο, McGowan κατά Maryland, 366 U.S. 420, 426 (1961) -με τρομερή σκληρότητα. Π.χ., Lawrence, 539 U. S., στην 580 (ο J. O'Connor, συγκλίνει με την απόφαση) (τουλάχιστον στις υποθέσεις ίσης προστασίας, το Δικαστήριο είναι «πολύ πιθανό» να μην βρει κάποια λογική βάση για ένα δικαίωμα, εάν "η αμφισβητούμενη νομοθεσία αναστέλλει τις προσωπικές σχέσεις"), δείτε id., στην 586 (ο J. Scalia, μειοψήφισε) (προβληματίζεται το Δικαστήριο για την εφαρμογή «μιας αδικαιολόγητης μορφής αναθεώρησης ορθολογικής βάσης").
Οι επιγραφές αυτές σημαίνουν ελάχιστα τώρα. Οτιδήποτε και αν το Δικαστήριο ισχυρίζεται ότι κάνει, στην πράξη αυτή τη συμπεριφορά του "δόγματος αναφέρεται στις βαθμίδες ελέγχου ως κατευθυντήριες γραμμές ενημερώνοντας την προσέγγισή μας στην προκειμένη υπόθεση, οι έλεγχοι δεν πρέπει να εφαρμόζονται μηχανικά". Williams-Yulee, ανωτέρω, στην ___ (Δελτίο γνωμοδότησης, στην 1) (ο J. BREYER συγκλίνει). Το Δικαστήριο θα πρέπει να εγκαταλείψει το πρόσχημα ότι οτιδήποτε άλλο εκτός από πολιτικές προτιμήσεις κρύβονται πίσω από την εξισορρόπηση της συνταγματικών δικαιωμάτων και συμφερόντων σε κάθε συγκεκριμένη υπόθεση.
IV
Είναι δελεαστικό να προσδιορίσει το δικαστήριο την εφεύρεση συνταγματικού δικαιώματος στην άμβλωση στην Roe κατά Wade, 410 U. S. 113, ως το σημείο καμπής που μεταμόρφωσε το δόγμα του τρίτου μέρους και τις βαθμίδες ελέγχου σε ένα ανεφάρμοστο τέλμα ειδικών εξαιρέσεων και αυθαίρετων εφαρμογών. Όμως αυτές οι ρίζες είναι βαθύτερες, με την ίδια την έννοια ότι ορισμένα συνταγματικά δικαιώματα απαιτούν προνομιακή μεταχείριση.Κατά τη διάρκεια της εποχής Lochner, το Δικαστήριο έκρινε ότι το δικαίωμα να συνάπτει συμβάσεις και άλλες οικονομικές ελευθερίες είναι θεμελιώδεις απαιτήσεις της ορθής εφαρμογής του νόμου. Δείτε Lochner κατά New York, 198 U. S. 45 (1905). Το Δικαστήριο το 1937 αποκήρυξε τη θεμελείωση Lochner. Δείτε West Coast Hotel Co. κατά Parrish, 300 U. S. 379, 386-387, 400 (1937). Αλλά το Δικαστήριο, στη συνέχεια, δημιούργησε μια νέα ταξινόμηση των προτιμώμενων δικαιωμάτων. Το 1938, επτά δικαστίνες άκουσαν μια συνταγματική αμφισβήτηση για μια ομοσπονδιακή απαγόρευση ναύλωσης νοθευμένου γάλακτος στο διακρατικό εμπόριο. Χωρίς οικονομική ουσιαστική διαδικασία, η απαγόρευση δεν εισέβαλε σαφώς κάποιο συνταγματικό δικαίωμα. Δείτε United States κατά Carolene Products Co., 304 U. S. 144, 152-153 (1938). Στην γνωμοδότηση του Δικαστή Stone για το Δικαστήριο, όμως, υπήρξε μια υποσημείωση που μόνο τρεις άλλες δικαστίνες-ές συμφώνησαν-με την περίφημη υποσημείωση της Carolene Products Reminiscence, 82 Colum. L. Rev. 1093, 1097 (1982). Η πρώτη παράγραφος της υποσημείωσης πρότεινε ότι το τεκμήριο της συνταγματικότητας που συνδέεται συνήθως με τη νομοθεσία θα μπορούσε να είναι "στενότερο. . . όταν εμφανιστεί νομοθεσία να το αντιμετωπίζει ως να είναι εντός μιας συγκεκριμένης απαγόρευσης του Συντάγματος». 304 U. S., στην 152-153, n. 4.
Στην δεύτερη παράγραφο της εμφανίστηκε η ερώτηση «αν η νομοθεσία που περιορίζει αυτές τις πολιτικές διαδικασίες, οι οποίες κανονικά αναμένεται να επιφέρουν την κατάργηση των ανεπιθύμητων νομοθεσιών, θα πρέπει να υποβληθούν σε πιο απαιτητικούς δικαστικούς ελέγχους σύμφωνα με τις γενικές απαγορεύσεις της [14ης] Τροποποίησης από ό, τι για άλλες μορφές νομοθεσίας». Στο ίδιο.
Βρίσκεστε στο Γ' μέρος για βρεθείτε στο Δ' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και την μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
Ετικέτες
Νομικά
O J. Thomas μειοψηφεί στην υπόθεση Whole Woman's Health κατά John Hellerstedt 4
Και η τρίτη και πιο γνωστή παράγραφος έθεσε το ερώτημα «αν η προκατάληψη εναντίον διακριτών και στενόμυαλων μειονοτήτων μπορεί να είναι μια ιδιαίτερη κατάσταση, η οποία τείνει σοβαρά να περιορίσει τη λειτουργία αυτών των συνηθισμένων πολιτικών διαδικασιών κάνει επίκληση της προστασίας των μειονοτήτων, και η οποία μπορεί να ζητήσει μια αντίστοιχη πιο ερευνητική δικαστική έρευνα». Στο ίδιο.
Αν και η υποσημείωση ήταν καθαρή γνώμη του δικαστή που δεν προκύπτει κατ' ανάγκη από την υπόθεση, το δικαστήριο επιλαμβάνται κατόπιν για να δικαιολογήσει την συγκεκριμένη μεταχείριση του σε ορισμένες προσωπικές ελευθερίες, όπως η Πρώτη Τροπολογία και το Δικαίωμα Κατά των Διακρίσεων Βάσει της Φυλής, αλλά και τα δικαιώματα που δεν απαριθμούνται στο Σύνταγμα. 2 Καθώς το Δικαστήριο εντόπισε ποια δικαιώματα αξίζουν ιδιαίτερης προστασίας, ανέπτυξε τις βαθμίδες της εξέτασης ως μέρος της ίσης προστασίας (και, αργότερα, λόγω της διαδικασίας) νομολογία ως ένα τρόπο απαίτησης επιπλέον δικαιολογητικών για τις καταπατήσεις των δικαιωμάτων αυτών. Δείτε Fallon, 54 UCLA L. Rev., στην 1270-1273, 1281-1285. Και, έχοντας δημιουργήσει μια νέα κατηγορία θεμελιωδών δικαιωμάτων, το Δικαστήριο χαλάρωσε τα ηνία ώστε να αναγνωρίσει ακόμη και υποθετικά δικαιώματα, όπως η άμβλωση, βλέπε Roe, 410 U. S., στην 162-164, το οποίο δύσκολα εμπλέκει "διακριτές και στενόμυαλες μειονότητες". Το Δικαστήριο άδραξε, επίσης, τη λογική της Carolene Products υποσημείωσης για να δικαιολογήσει εξαιρέσεις σε τρίτα μέρη που υποστηρίζουν το δόγμα. Το Δικαστήριο υπονόησε ότι είχε ευνοήσει την ανάλυση των δικαιωμάτων που συμπεριλαμβάνουν πραγματική ή αντιλαμβανόμενη μειονότητα, τότε φαινομενικά συνυπολογίζεται πως το δικαίωμα ενάντια στο σύνταγμα δεν ισχύει πλήρως για καταπατήσεις στη νομική προσωπική ελευθερία να γεννήσει-παράξει). Δείτε Fallon, Αυστηρός Δικαστικός Έλεγχος, 54 UCLA L. Rev. 1267, 1278-1291 (2007), δείτε επίσης Linzer, η Υποσημείωση Carolene Products και Preferred Position of Individual Rights: Louis Lusky and John Hart Ely κατά Harlan Fiske Stone, 12 Συνταγματικό Σχόλιο 277, 277-278, 288 - 300 (1995), Skinner κατά Oklahoma ex rel. Williamson, 316 U. S. 535, 544 (1942) (ο C. J. Stone συγκλίνει) (επικαλούμενος την Υποσημείωση Carolene Products που υποδηλώνει το τεκμήριο της ληψης ως τέτοιο δικαίωμα.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, αυτό που έχει σημασία είναι η «σχέση μεταξύ μίας η οποία ενήργησε για την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και την ίδια τη μειονότητα» -η οποία, το Δικαστήριο πρότεινε, να περιλαμβάνει τη σχέση "μεταξύ υπερασπίστριας-δικηγορίνας των δικαιωμάτων των προσώπων να λάβουν αντισυλληπτικά και εκείνες που επιθυμούν να το πράξουν". Eisenstadt κατά Baird, 405 U. S. 438, 445 (1972) (αναφέρεται στην Sedler, που νομιμοποιούταν να διεκδικήσει Συνταγματικό Δικαίωμα τρίτων-Jus tertii στο Ανώτατο Δικαστήριο, 71 Yale L. J. 599, 631 (1962)). Ογδόντα χρόνια μετά, το Δικαστήριο έχει κάνει πλήρη κύκλο. Το Δικαστήριο έχει ταυτόχρονα μετατραπεί στο να δημιουργεί δικαιώματα δικαστικώς, όπως το δικαίωμα στην άμβλωση σε προτιμώμενο συνταγματικό δικαίωμα, ενώ δεν ευνοεί πολλά από τα δικαιώματα που στην πραγματικότητα απαριθμούνται στο Σύνταγμα. Αλλά το Σύνταγμά μας παραιτείται από την ιδέα ότι ορισμένα συνταγματικά δικαιώματα είναι πιο ίσα από τα άλλα. Η ενάγουσα είτε κατέχει το συνταγματικό δικαίωμα που διεκδικεί, είτε όχι, και αν όχι, το δικαστικό σώμα δεν έχει καμία δουλειά να δημιουργήσει ad hoc εξαιρέσεις έτσι ώστε οι άλλες μπορούν να διεκδικούν τα δικαιώματά για οποία φαίνεται ιδιαίτερα σημαντικό να δικαιωθούν. Ένας νόμος είτε παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα, είτε όχι, δεν υπάρχει χώρος για το δικαστικό σώμα να εφεύρει ανεκτό βαθμό παραβίασης.
Εκτός αν το Δικαστήριο τηρεί ένα σύνολο κανόνων εκδίκασης των συνταγματικών δικαιωμάτων, θα συνεχιστεί η μείωση κρίσης του συνταγματικού δικαίου με γνώμονα την πολιτική μέχρι τα τελευταία αποκόμματα της νομιμότητας της να εξαφανιστούν. * * *
Η σημερινή απόφαση θα προτρέψει κάποιες να διεκδικήσουν τη νίκη, όπως ακριβώς θα σκληρύνει τη θέλησή των αντιπάλων να αντιταχθούν. Αλλά ολόκληρο το έθνος έχει χάσει κάτι ουσιαστικό. Η πλειοψηφία αγκαλιάζει τη νομολογία συγκεκριμένων εξαιρέσεων των δικαιωμάτων και η εξισορρόπηση των ελέγχων είναι «λυπηρη παραχώρηση-δικαίωμα της ήττας-μία απόδειξη πως έχουμε περάσει το σημείο όπου ο «νόμος», κατά κυριολεξία, έχει οποιαδήποτε άλλη εφαρμογή». Scalia, The Rule of Law as a Law of Rules, 56 U. Chi. L.Rev. 1175, 1182 (1989). Με σεβασμό μειοψηφώ. J. Thomas
Βρίσκεστε στο Δ' μέρος για να βρεθείτε στο Α' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και την μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
Αν και η υποσημείωση ήταν καθαρή γνώμη του δικαστή που δεν προκύπτει κατ' ανάγκη από την υπόθεση, το δικαστήριο επιλαμβάνται κατόπιν για να δικαιολογήσει την συγκεκριμένη μεταχείριση του σε ορισμένες προσωπικές ελευθερίες, όπως η Πρώτη Τροπολογία και το Δικαίωμα Κατά των Διακρίσεων Βάσει της Φυλής, αλλά και τα δικαιώματα που δεν απαριθμούνται στο Σύνταγμα. 2 Καθώς το Δικαστήριο εντόπισε ποια δικαιώματα αξίζουν ιδιαίτερης προστασίας, ανέπτυξε τις βαθμίδες της εξέτασης ως μέρος της ίσης προστασίας (και, αργότερα, λόγω της διαδικασίας) νομολογία ως ένα τρόπο απαίτησης επιπλέον δικαιολογητικών για τις καταπατήσεις των δικαιωμάτων αυτών. Δείτε Fallon, 54 UCLA L. Rev., στην 1270-1273, 1281-1285. Και, έχοντας δημιουργήσει μια νέα κατηγορία θεμελιωδών δικαιωμάτων, το Δικαστήριο χαλάρωσε τα ηνία ώστε να αναγνωρίσει ακόμη και υποθετικά δικαιώματα, όπως η άμβλωση, βλέπε Roe, 410 U. S., στην 162-164, το οποίο δύσκολα εμπλέκει "διακριτές και στενόμυαλες μειονότητες". Το Δικαστήριο άδραξε, επίσης, τη λογική της Carolene Products υποσημείωσης για να δικαιολογήσει εξαιρέσεις σε τρίτα μέρη που υποστηρίζουν το δόγμα. Το Δικαστήριο υπονόησε ότι είχε ευνοήσει την ανάλυση των δικαιωμάτων που συμπεριλαμβάνουν πραγματική ή αντιλαμβανόμενη μειονότητα, τότε φαινομενικά συνυπολογίζεται πως το δικαίωμα ενάντια στο σύνταγμα δεν ισχύει πλήρως για καταπατήσεις στη νομική προσωπική ελευθερία να γεννήσει-παράξει). Δείτε Fallon, Αυστηρός Δικαστικός Έλεγχος, 54 UCLA L. Rev. 1267, 1278-1291 (2007), δείτε επίσης Linzer, η Υποσημείωση Carolene Products και Preferred Position of Individual Rights: Louis Lusky and John Hart Ely κατά Harlan Fiske Stone, 12 Συνταγματικό Σχόλιο 277, 277-278, 288 - 300 (1995), Skinner κατά Oklahoma ex rel. Williamson, 316 U. S. 535, 544 (1942) (ο C. J. Stone συγκλίνει) (επικαλούμενος την Υποσημείωση Carolene Products που υποδηλώνει το τεκμήριο της ληψης ως τέτοιο δικαίωμα.
Σύμφωνα με το Δικαστήριο, αυτό που έχει σημασία είναι η «σχέση μεταξύ μίας η οποία ενήργησε για την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και την ίδια τη μειονότητα» -η οποία, το Δικαστήριο πρότεινε, να περιλαμβάνει τη σχέση "μεταξύ υπερασπίστριας-δικηγορίνας των δικαιωμάτων των προσώπων να λάβουν αντισυλληπτικά και εκείνες που επιθυμούν να το πράξουν". Eisenstadt κατά Baird, 405 U. S. 438, 445 (1972) (αναφέρεται στην Sedler, που νομιμοποιούταν να διεκδικήσει Συνταγματικό Δικαίωμα τρίτων-Jus tertii στο Ανώτατο Δικαστήριο, 71 Yale L. J. 599, 631 (1962)). Ογδόντα χρόνια μετά, το Δικαστήριο έχει κάνει πλήρη κύκλο. Το Δικαστήριο έχει ταυτόχρονα μετατραπεί στο να δημιουργεί δικαιώματα δικαστικώς, όπως το δικαίωμα στην άμβλωση σε προτιμώμενο συνταγματικό δικαίωμα, ενώ δεν ευνοεί πολλά από τα δικαιώματα που στην πραγματικότητα απαριθμούνται στο Σύνταγμα. Αλλά το Σύνταγμά μας παραιτείται από την ιδέα ότι ορισμένα συνταγματικά δικαιώματα είναι πιο ίσα από τα άλλα. Η ενάγουσα είτε κατέχει το συνταγματικό δικαίωμα που διεκδικεί, είτε όχι, και αν όχι, το δικαστικό σώμα δεν έχει καμία δουλειά να δημιουργήσει ad hoc εξαιρέσεις έτσι ώστε οι άλλες μπορούν να διεκδικούν τα δικαιώματά για οποία φαίνεται ιδιαίτερα σημαντικό να δικαιωθούν. Ένας νόμος είτε παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα, είτε όχι, δεν υπάρχει χώρος για το δικαστικό σώμα να εφεύρει ανεκτό βαθμό παραβίασης.
Εκτός αν το Δικαστήριο τηρεί ένα σύνολο κανόνων εκδίκασης των συνταγματικών δικαιωμάτων, θα συνεχιστεί η μείωση κρίσης του συνταγματικού δικαίου με γνώμονα την πολιτική μέχρι τα τελευταία αποκόμματα της νομιμότητας της να εξαφανιστούν. * * *
Η σημερινή απόφαση θα προτρέψει κάποιες να διεκδικήσουν τη νίκη, όπως ακριβώς θα σκληρύνει τη θέλησή των αντιπάλων να αντιταχθούν. Αλλά ολόκληρο το έθνος έχει χάσει κάτι ουσιαστικό. Η πλειοψηφία αγκαλιάζει τη νομολογία συγκεκριμένων εξαιρέσεων των δικαιωμάτων και η εξισορρόπηση των ελέγχων είναι «λυπηρη παραχώρηση-δικαίωμα της ήττας-μία απόδειξη πως έχουμε περάσει το σημείο όπου ο «νόμος», κατά κυριολεξία, έχει οποιαδήποτε άλλη εφαρμογή». Scalia, The Rule of Law as a Law of Rules, 56 U. Chi. L.Rev. 1175, 1182 (1989). Με σεβασμό μειοψηφώ. J. Thomas
Βρίσκεστε στο Δ' μέρος για να βρεθείτε στο Α' μέρος πατήστε εδώ
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και την μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
Ετικέτες
Νομικά
Σύγκλιση του J. Ginsburg στην υπόθεση Whole Woman's Health κατά John Hellerstedt
Αναφέρεται ως: 579 U. S. ____ (2016)
Ο J. Ginsburg συγκλίνει
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ Αριθ. 15-274
Whole Woman's Health, και άλλες-οι κατά John Hellerstedt, Επίτροπος, Texas Department of State Health Services, και άλλες-οι.
Με Διαταγή Έφεσης προς το Εφετείο των Ηνωμένων Πολιτειών της Πέμπτης Περιφέρειας [27 Ιουνίου 2016]
Ο νόμος του Τέξας που ονομάζεται H. Β. 2 αναπόφευκτα θα μειώσει τον αριθμό των κλινικών και των γιατρίνων που επιτρέπεται να παρέχουν υπηρεσίες αμβλώσεων. Το Τέξας ισχυρίζεται ότι οι περιορισμοί του H. Β 2 είναι συνταγματικοί διότι προστατεύουν την υγεία των γυναικών που βιώνουν επιπλοκές από εκτρώσεις. Στην πραγματικότητα, «επιπλοκές από μια έκτρωση είναι τόσο σπάνιες και σπάνια επικίνδυνες". Planned Parenthood of Wis., Inc. κατά. Schimel, 806 F. 3d 908, 912 (CA7 2015). Δείτε Επιστολή του Κολεγίου Μαιευτήρων και Γυναικολόγων Ην. Πολιτειών και άλλες-οι ως Amici Curiae 6-10 (συλλογή μελετών και κατάληξη πως η «[έ] κτρωση είναι μία από τις ασφαλέστερες ιατρικές διαδικασίες που εκτελούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες"), Επιστολή Ερευνητριών Κοινωνικών Επιστημών ως Amici Curiae 5-9 (σύνταξη μελετών που δείχνουν πως "[ε] πιπλοκές από άμβλωση είναι πολύ λίγες»).
Πολλές ιατρικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένων των τοκετών, είναι πολύ πιο επικίνδυνες για τις ασθενείς, αλλά δεν υπόκεινται στην απαίτηση ομολογουμένων-προνομίων χειρουργικού κέντρου ή νοσοκομείου παροχής αυθημερόν χειρουργικής περίθαλψης. Δείτε προηγούμενη, στην 31, Planned Parenthood of Wis., 806 F. 3d, στην 921-922. Δείτε επίσης Επιστολή Ερευνητριών Κοινωνικών Επιστημών 9-11 (σύγκριση των στατιστικών στοιχείων σχετικά με τους κινδύνους της άμβλωσης σε σχέση με την αμυγδαλεκτομή, την κολονοσκόπηση, και την οδοντιατρική χειρουργική επέμβαση), Επιστολή American Civil Liberties Union et al. ως Amici Curiae 7 (όλα τα Επαρχιακά Δικαστήρια για να εξετάσουν την άδεια της- WHOLE WOMAN’S HEALTH v. HELLERSTEDT
Ο J., Ginsburg, συγκλίνει με τις απαιτήσεις προνομίων για την έκτρωση "είναι τουλάχιστον εξίσου ασφαλείς με άλλες ιατρικές διαδικασίες που εκτελούνται συνήθως σε κέντρα θεραπείας εξωτερικής παραμονής"). Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα, είναι πέρα από λογική πεποίθηση ότι ο H. Β 2 θα μπορούσε πραγματικά να προστατεύσει την υγεία των γυναικών, καθώς ο νόμος για ορισμένες «θα κάνει το απλά πιο δύσκολο να αποκτήσουν τη δυνατότητα να κάνουν αμβλώσεις". Planned Parenthood of Wis., 806 F. 3d, στην 910. Όταν μία Πολιτεία περιορίζει την πρόσβαση σε ασφαλείς και νόμιμες διαδικασίες, οι γυναίκες που είναι σε απελπιστική κατάσταση μπορεί να καταφύγουν σε μη αδειοδοτημένες επαγγελματίες απατεώνισες, λόγω έλλειψης κάτι καλύτερου-faute de mieux, θέτωντας σε μεγάλο κίνδυνο την υγεία και την ασφάλειά τις. Δείτε Επιτολή της Ten Pennsylvania Abortion Care Providers ως Amici Curiae 17–22. Εφ 'όσον το Δικαστήριο συνδέει την Roe κατά Wade, 410 U. S. 113 (1973), και Planned Parenthood of Southeastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833 (1992), Στοχευμένοι Κανονισμοί Νόμων σε Παρόχους Άμβλωσης όπως ο H. B. 2 αυτοί «κάνουν ελάχιστα ή τίποτα για την υγεία, αποσκοπούν μάλλον στο να σκορπίσουν εμπόδια στην άμβλωση", Planned Parenthood of Wis., 806 F. 3d, στην 921, δεν μπορεί να επιβιώσει σε μια δικαστική επιθεώρηση.
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και την μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
Ο J. Ginsburg συγκλίνει
ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ Αριθ. 15-274
Whole Woman's Health, και άλλες-οι κατά John Hellerstedt, Επίτροπος, Texas Department of State Health Services, και άλλες-οι.
Με Διαταγή Έφεσης προς το Εφετείο των Ηνωμένων Πολιτειών της Πέμπτης Περιφέρειας [27 Ιουνίου 2016]
Ο νόμος του Τέξας που ονομάζεται H. Β. 2 αναπόφευκτα θα μειώσει τον αριθμό των κλινικών και των γιατρίνων που επιτρέπεται να παρέχουν υπηρεσίες αμβλώσεων. Το Τέξας ισχυρίζεται ότι οι περιορισμοί του H. Β 2 είναι συνταγματικοί διότι προστατεύουν την υγεία των γυναικών που βιώνουν επιπλοκές από εκτρώσεις. Στην πραγματικότητα, «επιπλοκές από μια έκτρωση είναι τόσο σπάνιες και σπάνια επικίνδυνες". Planned Parenthood of Wis., Inc. κατά. Schimel, 806 F. 3d 908, 912 (CA7 2015). Δείτε Επιστολή του Κολεγίου Μαιευτήρων και Γυναικολόγων Ην. Πολιτειών και άλλες-οι ως Amici Curiae 6-10 (συλλογή μελετών και κατάληξη πως η «[έ] κτρωση είναι μία από τις ασφαλέστερες ιατρικές διαδικασίες που εκτελούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες"), Επιστολή Ερευνητριών Κοινωνικών Επιστημών ως Amici Curiae 5-9 (σύνταξη μελετών που δείχνουν πως "[ε] πιπλοκές από άμβλωση είναι πολύ λίγες»).
Πολλές ιατρικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένων των τοκετών, είναι πολύ πιο επικίνδυνες για τις ασθενείς, αλλά δεν υπόκεινται στην απαίτηση ομολογουμένων-προνομίων χειρουργικού κέντρου ή νοσοκομείου παροχής αυθημερόν χειρουργικής περίθαλψης. Δείτε προηγούμενη, στην 31, Planned Parenthood of Wis., 806 F. 3d, στην 921-922. Δείτε επίσης Επιστολή Ερευνητριών Κοινωνικών Επιστημών 9-11 (σύγκριση των στατιστικών στοιχείων σχετικά με τους κινδύνους της άμβλωσης σε σχέση με την αμυγδαλεκτομή, την κολονοσκόπηση, και την οδοντιατρική χειρουργική επέμβαση), Επιστολή American Civil Liberties Union et al. ως Amici Curiae 7 (όλα τα Επαρχιακά Δικαστήρια για να εξετάσουν την άδεια της- WHOLE WOMAN’S HEALTH v. HELLERSTEDT
Ο J., Ginsburg, συγκλίνει με τις απαιτήσεις προνομίων για την έκτρωση "είναι τουλάχιστον εξίσου ασφαλείς με άλλες ιατρικές διαδικασίες που εκτελούνται συνήθως σε κέντρα θεραπείας εξωτερικής παραμονής"). Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα δεδομένα, είναι πέρα από λογική πεποίθηση ότι ο H. Β 2 θα μπορούσε πραγματικά να προστατεύσει την υγεία των γυναικών, καθώς ο νόμος για ορισμένες «θα κάνει το απλά πιο δύσκολο να αποκτήσουν τη δυνατότητα να κάνουν αμβλώσεις". Planned Parenthood of Wis., 806 F. 3d, στην 910. Όταν μία Πολιτεία περιορίζει την πρόσβαση σε ασφαλείς και νόμιμες διαδικασίες, οι γυναίκες που είναι σε απελπιστική κατάσταση μπορεί να καταφύγουν σε μη αδειοδοτημένες επαγγελματίες απατεώνισες, λόγω έλλειψης κάτι καλύτερου-faute de mieux, θέτωντας σε μεγάλο κίνδυνο την υγεία και την ασφάλειά τις. Δείτε Επιτολή της Ten Pennsylvania Abortion Care Providers ως Amici Curiae 17–22. Εφ 'όσον το Δικαστήριο συνδέει την Roe κατά Wade, 410 U. S. 113 (1973), και Planned Parenthood of Southeastern Pa. κατά Casey, 505 U. S. 833 (1992), Στοχευμένοι Κανονισμοί Νόμων σε Παρόχους Άμβλωσης όπως ο H. B. 2 αυτοί «κάνουν ελάχιστα ή τίποτα για την υγεία, αποσκοπούν μάλλον στο να σκορπίσουν εμπόδια στην άμβλωση", Planned Parenthood of Wis., 806 F. 3d, στην 921, δεν μπορεί να επιβιώσει σε μια δικαστική επιθεώρηση.
Την είδηση την βρήκαμε στις 27.6.2016 στην supremecourt.gov και την μεταφράσαμε από την https://www.supremecourt.gov/opinions/15pdf/15-274_p8k0.pdf
Ετικέτες
Νομικά
1 Αυγ 2016
Οταν οι γυναίκες παίρνουν τα ηνία
Οταν η Βρετανίδα πρωθυπουργίνα, Τερέζα Μέι συνάντησε τη Γερμανίδα Καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ πριν από λίγο καιρό, για πρώτη φορά από την ανάληψη των νέων καθηκόντων της πρώτης, ήταν η πρώτη φορά που δύο γυναίκες ηγέτιδες ισχυρών χωρών στέκονταν η μία δίπλα στην άλλη.
Ταυτόχρονα όμως, ίσως ήταν απλά μία ένδειξη των όσων θα ακολουθήσουν, γράφει το Politico, σε μία ανάλυση για τις γυναίκες που αναλαμβάνουν τα ηνία.
Η εικόνα των σημαντικότερων "παικτριιών-ών» σε παγκόσμιο επίπεδο μπορεί να αλλάξει αισθητά το 2017. Ανάμεσα στις κορυφαίες υποψήφιες-ους για την ανάληψη της θέσης της γ.γ. του ΟΗΕ του χρόνου, είναι αρκετές γυναίκες. Αν μία από αυτές επιλεγεί, θα είναι μαζί με τη γυναίκα γενική διευθύντρια του ΔΝΤ και τη γυναίκα επικεφαλής της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας. Αλλά και η κα. Μέι με την κα. Μέρκελ θα βρεθούν στην παγκόσμια σκηνή ανάμεσα σε γυναίκες προέδρους ή πρωθυπουργούς της Χιλής, της Νορβηγίας και της Ν. Κορέας- μεταξύ άλλων χωρών. Και αν η Χίλαρι Κλίντον εκλεγεί το φθινόπωρο, οι ΗΠΑ θα προστεθούν σε αυτές τις χώρες.
Εως τον Ιανουάριο του 2017, έως και 21 χώρες μπορεί να έχουν μία γυναίκα επικεφαλής ως προεδρίνα, πρωθυπουργό ή κάποιο αντίστοιχα υψηλό πολιτικό πόστο, γράφει το Politico. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του μέσου, μπορεί αυτό να αποτελεί ρεκόρ, ξεπερνώντας τις 19 γυναίκες που είναι ηγέτιδες χωρών αυτή τη στιγμή.
Το 1992 είχε χαρακτηριστεί "έτος της γυναίκας" στις ΗΠΑ, όταν σημειώθηκε ρεκόρ γυναικών που εξελέγησαν. Τώρα, το 2017 μπορεί να είναι το έτος της γυναίκας παγκοσμίως, σημειώνει το δημοσίευμα.
"Θα έχει όμως αυτό αντίκτυπο στις γυναίκες σε όλο τον κόσμο; Θα αλλάξει τη ροή των παγκόσμιων γεγονότων, από τη διαπραγμάτευση για την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ, μέχρι το μέλλον της διατλαντικής συμφωνίας ή την παγκόσμια απάντηση στο Ισλαμικό Κράτος;", είναι το ερώτημα που διατυπώνει το Politico.
Συχνά, οι γυναίκες ηγέτιδες προσπαθούν να ξεπεράσουν τα στερεότυπα της "συμπονετικής" ή της "ήπιας", επισημαίνει το δημοσίευμα, αναφέροντας ότι τουλάχιστον 19 από εκείνες που είναι αυτή τη στιγμή σε τέτοια θέση αποκαλούνται "Σιδηρές Κυρίες" και υπενθυμίζει ότι σε μία από τις πρώτες της εμφανίσεις στη Βουλή ως πρωθυπουργός, η Μέι ρωτήθηκε αν είναι έτοιμη να δώσει εντολή για πυρηνικό χτύπημα που θα μπορούσε να σκοτώσει 100.000 αθώες γυναίκες, άνδρες και παιδιά. "Ναι", απάντησε εκείνη χωρίς να διστάσει.
Ομως, υπάρχουν ολοένα περισσότερες αποδείξεις ότι οι γυναίκες, από συγκεκριμένες απόψεις, είναι πιο αποτελεσματικές στην ηγεσία από ότι οι άνδρες. Για παράδειγμα, έρευνα έδειξε ότι είναι περισσότερο διατεθειμένες για συνεργασία σε όλες τις ιδεολογικές γραμμές και τους κοινωνικούς τομείς, όπως αναφέρει έκθεση του Institute for Inclusive Security.
Αυτή η τάση προς τον συμβιβασμό είναι πολύ χρήσιμη στις ιδιαίτερα διχασμένες χώρες, όπου οι γυναίκες ηγέτιδες σχετίζονται με υψηλότερο ποσοστό πολιτικής και οικονομικής επιτυχίας. Μία μελέτη του 2013 από το Journal of International Affairs έδειξε ότι μία γυναίκα επικεφαλής σε χώρες με μεγάλες διαφορετικότητες σχετίζεται με 6,6% υψηλότερο ΑΕΠ σε σύγκριση με το αν ήταν ένας άνδρας στη θέση τις, γιατί οι γυναίκες έχουν την ικανότητα να καθοδηγήσουν τις διαιρεμένες κοινωνίες.
Επίσης, η γυναικεία πολιτική ηγεσία έχει υπολογίσιμα αποτελέσματα και σε ό,τι αφορά τη βία και τη δημιουργία ειρήνης. Σύμφωνα με το Institute for Inclusive Security, όσο υψηλότερο είναι το ποσοστό συμμετοχής γυναικών σε διαπραγματεύσεις μετά από συγκρούσεις, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να επαναληφθούν οι συγκρούσεις. Μία από τις εξηγήσεις είναι ότι είναι πιο έμπειρες στην οικοδόμηση συνασπισμών που θα φέρουν την ειρήνη και ότι συχνά αντιμετωπίζονται ως πιο ειλικρινείς από τους άνδρες. Μάλιστα, όπου εμπλέκονται γυναίκες στη διαπραγμάτευση ειρηνευτικών συμφωνιών, υπάρχουν 35% περισσότερες πιθανότητες να παραμείνουν σε ισχύ αυτές για τουλάχιστον 15 χρόνια.
Επίσης, οι γυναίκες φέρνουν στο τραπέζι της συζήτησης πιο διαφορετικά ζητήματα πολιτικών, ιδιαίτερα εκείνα που αφορούν σε γυναίκες, παιδιά και κοινωνικές ομάδες μη προνομιούχων.
Βέβαια, επισημαίνει το Politico, θα πρέπει να υπάρχει προσεκτική αισιοδοξία, καθώς ακόμη είναι περιορισμένο το ποσοστό συμμετοχής των γυναικών στα εθνικά κοινοβούλια, μακριά από το 20-30% που θεωρείται από τις ειδικές-ούς ως το ποσοστό που επηρεάζει.
Σύμφωνα με έκθεση του 2015 από τον ΟΗΕ, μόνο 30 χώρες στον κόσμο έχουν κοινοβούλια με συμμετοχή τουλάχιστον 30% γυναικών υπουργίνων και 8 χώρες δεν έχουν καμία γυναίκα στην κυβέρνηση. Ακόμη κι αν σημειωθεί ρεκόρ στον αριθμό των γυναικών που είναι ηγέτιδες χωρών, αυτές θα αντιπροσωπεύουν μόλις το 10% του κόσμου.
Την είδηση την βρήκαμε στις 1.8.2016 από την iefimerida.gr στην http://www.iefimerida.gr/news/281174/katarrifthike-rosiko-elikoptero-sti-syria-nekroi-oi-5-epivainontes-eikones-vinteo
Ετικέτες
Νέα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)