Τα παιδιά στις λεσβιακές οικογένειες τα καταφέρνουν μια χαρά Β'

Παρά το ότι τα παιδιά τα πηγαίνουν καλά, πολλά παιδιά βίωσαν την εμπειρία του στίγματος, η οποία συνδεόταν με χαμηλότερη βαθμολόγηση-σκορ σε μια σειρά από κλίμακες. Το στίγμα μπορεί να είναι ραφιναρισμένο, όπως είναι τα γράμματα στο σπίτι από το σχολείο που απευθύνεται προς την κυρία και τον κύριο. Ή μπορεί να είναι εμφανές και πολύ επιζήμιο, με τη μορφή του εκφοβισμού και της κακοποίησης στο σχολείο. Όσο περισσότερο το στίγμα που βιώνει η οικογένεια, τόσο μεγαλύτερος ο αντίκτυπος στην κοινωνική και συναισθηματική ευημερία των παιδιών. 

Τα ευρήματά μας υποστηρίζουν και ενισχύουν την υφιστάμενη διεθνή έρευνα που έγινε με μικρότερα μεγέθη δειγμάτων. 

Είναι ενδιαφέρον, πως υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις-στοιχεία ότι η δομή των λεσβιακών οικογενειών, ιδίως σε σχέση με την εργασία και τα καθήκοντα στο σπίτι, παίζει σημαντικό ρόλο στο πόσο καλά τα καταφέρνουν οι οικογένειες. Οι λεσβίες γονείς, για παράδειγμα, μοιράζονται πιο ισότιμα τη φροντίδα των παιδιών και τις ευθύνες των εργασιών από ότι οι ετεροφυλόφιλες οικογένειες.

Είναι απελευθερωτικό για τις γονείς να αναλαμβάνουν ρόλους που ταιριάζουν στις δεξιότητες τις, παρά να τις προκαθορίζουν με βάση τα έμφυλα στερεότυπα, όπου η μαμά είναι εκείνη που παρέχει την πρωτοβάθμια φροντίδα και ο μπαμπάς είναι αυτός που φέρνει κυρίως το ψωμί της οικογένειας. Η έρευνα μας δείχνει ότι η εγκατάλειψη αυτών των έμφυλων στερεοτύπων μπορεί να είναι ευεργετική για την υγεία των παιδιών.

Πολιτικοποίηση των λεσβιακών οικογενειών 

Λίγο περισσότερο από ό, τι πριν από δύο χρόνια η ομάδα “Οικογενειακές Γιατρίνες-οι” δημιούργησε πρωτοσέλιδο υποννοώντας ότι:
τα αποδεικτικά στοιχεία είναι σαφή ως προς το ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια οικογένεια με τη μητέρα και τον πατέρα τα καταφέρνουν καλύτερα σε όλες τις παραμέτρους από τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς.
 

Ο ισχυρισμός αυτός υπαγορεύθηκε από μια έρευνα της Επιτροπής της Γερουσίας για την ισότητα του γάμου.Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, οι συζητήσεις σχετικά με τη θέση των παιδιών στις λεσβιακές οικογένειες συνεχίστηκαν, με αξιόλογες παρατηρήσεις που προέρχονται από πολλές γωνιές υποστηρίζοντας ότι αυτές-οι που έλκονται από το ίδιο φύλο δεν είναι σε θέση να αναθρέψουν παιδιά. 

Ο γερουσιαστής Ron Boswell ρώτησε, "ποιός θα παίρνει το αγόρι στο ποδόσφαιρο; Ποια-ος θα του λέει τι είναι σωστό, τι είναι λάθος"; 

Ο γερουσιαστής Cory Bernardi συνέκρινε την λεσβιοσύνη, ομοφυλοφιλία με την κτηνοβασία. Και παρόλο που η ACT προσπάθησε να νομοθετήσει για την ισότητα γάμου, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ακύρωσε αυτούς τους νόμους με την αιτιολογία ότι ήταν συνταγματικά άκυροι. 

Τώρα αυτή η συζήτηση συνεχίζεται. Η θέσπιση νομοθεσιών σε όλη την Αυστραλία είναι αντιφατική, με αρκετά κράτη όπως η Νέα Νότια Ουαλία και η Δυτική Αυστραλία να επιτρέπουν την παιδοθεσία από λεσβιακά ζευγάρια.

Ο γερουσιαστής Ron Boswell ρώτησε, “ποιός θα παίρνει το αγόρι στο ποδόσφαιρο; Ποιά-ος θα του λέει τι είναι σωστό, τι είναι λάθος”; "Ο γερουσιαστής Cory Bernardi συνέκρινε την λεσβιοσύνη, ομοφυλοφιλία με την κτηνοβασία. Και παρόλο που η ACT προσπάθησε να νομοθετήσει για την ισότητα γάμου, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ακύρωσε αυτούς τους νόμους με την αιτιολογία ότι ήταν συνταγματικά άκυροι.

Τώρα αυτή η συζήτηση συνεχίζεται. Η θέσπιση νομοθεσιών σε όλη την Αυστραλία είναι αντιφατική, με κράτη όπως η Νέα Νότια Ουαλία και η Δυτική Αυστραλία να επιτρέπουν την παιδοθεσία από λεσβιακά ζευγάρια. Το ζήτημα της παιδοθεσίας έχει εγερθεί στο προσκήνιο στη Βικτώρια καθώς κινούμαστε προς εκλογές. 

Το ζήτημα της παιδοθεσίας έχει εγερθεί στο προσκήνιο στη Βικτώρια καθώς κινούμαστε προς εκλογές. Η ισχύουσα νομοθεσία δεν επιτρέπει σε λεσβιακά ζευγάρια να έχουν πρόσβαση στην παιδοθεσία με αποτέλεσμα πολλές λεσβιακές οικογένειες ζουν με κάποια ανασφάλεια για τα γονικά δικαιώματα. Αυτό επηρεάζει ιδιαίτερα εκείνες που για χρόνια είναι ανάδοχες γονείς παιδιών ή τα παιδιά που γεννήθηκαν μέσω παρένθετης μητέρας.

Στην πορεία προς εκλογές του Νοεμβρίου της Victoria, το Εργατικό Κόμμα της Victoria είναι έτοιμο να στηρίξει τη μεταρρύθμιση για την παιδοθεσία. Το Φιλελεύθερο Κόμμα δεν έχει ακόμη δεσμευτεί, αλλά έχει αφήσει τον Clem Newton-Brown να εξετάσει το ζήτημα που παλεύει να κρατήσει φιλική, προς τις λεσβίες, γκέι,την έδρα του στη Prahran. 

Καθώς προχωρούμε σε ένα νέο γύρο συζητήσεων σχετικά με την καταλληλότητα των λεσβιών ως γονέων, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι τα λόγια των πολιτικών μπορεί να έχουν αρνητικές επιπτώσεις για τις 33.000 και πλέον λεσβιακές οικογένειες στην Αυστραλία. Αλλά στην αντιμετώπιση ενός αριθμού αυτών των εμποδίων, συμπεριλαμβανομένου του στιγματισμού και των νομοθετιμένων διακρίσεων, τα παιδιά με λεσβίες γονείς φαίνεται να τα πηγαίνουν καλά. 

Αντί να επικρίνουμε αυτές αγαπημένες οικογενειακές μονάδες ίσως είναι η ώρα να δούμε τι μπορούμε να μάθουμε από αυτές - προς όφελος όλων των παιδιών.


Βρίσκεστε στο Β' μέρος της είδησης για να βρεθείτε στο Α' μέρος πατήστε εδώ


Την είδηση την βρήκαμε στις 4.7.14 και την μεταφράσαμε από την theconversation.com στην http://theconversation.com/kids-from-same-sex-families-fare-as-well-as-peers-or-better-28803 

Θα πρέπει οι λεσβίες και οι γκέι να είναι αγκιστρωμένες μεταξύ τους; 1

Οι λεσβίες και οι γκέι έχουν μια μακρά διαδρομή η μία ομάδα δίπλα στην άλλη. Αλλά λανθασμένα είναι αγκιστρωμένες-οι μεταξύ τις-τους, ρωτά η Julie Bindel. "Δεν έχουμε απολύτως τίποτα κοινό με τους γκέι", λέει η Eda, μια νεαρή λεσβία, "έτσι δεν έχω ιδέα γιατί θεωρούμαστε ως ένα συμπαγές κομμάτι". Δεν συμφωνούν όλες-οι. 

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι λεσβίες και οι γκέι έχουν αντιμετωπιστεί σαν να ήταν μία ομάδα γενικώς. Τα τελευταία χρόνια, άλλες σεξουαλικές μειονότητες και προτιμήσεις έχουν ενταχθεί μαζί τις-τους. 
Ο όρος LGBT, αντιπροσωπεύει τις λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές και τρανς, ο οποίος είναι σε ευρεία χρήση από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Με τις πρόσφατες προσθήκες - queer, «αναρωτόμενες» και intersex – έχουμε δει το ακρονύμιο να επεκτείνετε σε LGBTQQI σε πολλούς τόπους. 

Αλλά οι λεσβίες και οι γκέι, πόσο μάλλον οι άλλες-οι στη λίστα, μοιράζονται τα ίδια θέματα, τις ίδιες αξίες και στόχους; 
Ο Anthony Lorenzo, ένας νεαρός γκέι δημοσιογράφος, λέει πως η λίστα έχει γίνει τόσο μεγάλη που, "Έπρεπε να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε σανσκριτικά επειδή έχουμε ξεμείνει από γράμματα". 
Οι αμφισεξουαλικές έχουν δηλώσει ότι δέχονται δυσαρέσκεια και δυσπιστία τόσο από τις ετερό όσο και από τις λεσβίες, γκέι. 
Οι trans λένε ότι θα πρέπει να συμπεριληφθούν, επειδή βιώνουν το μίσος και τις διακρίσεις, και ως εκ τούτου αγωνίζονται με παρόμοιο τρόπο όπως η Lbiq κοινότητα για την ισότητα.

Αλλά τι γίνεται με εκείνες που επιθυμούν να προσθέσουν την ασεξουαλικότητα στην κατσαρόλα; Οι ασεξουαλικές αντιμετωπίζουν την ίδια κατηγορία των διακρίσεων.

Και οι «polyamorous"; Θα τελειώσει το ακρονύμιο με LGBTIQQAP; 

Υπάρχει σκεπτικισμός από μερικές ακτιβίστριες-ές.Ο Paul Burston, εδώ και καιρό αγωνιστής των Lbtiq δικαιωμάτων, υποδηλώνει ότι αυτό θα μπορούσε να πάρει ακόμη μεγαλύτερη τυποποίηση και προσθέτει το ακρονύμιο NQBHTHOWTB (Μη Queer Αλλά Πρόθυμη να Βοηθήσει Οταν Είναι Απασοχολημένη). Ή θα μπορούσε να μειωθεί σε GLW (Gay, Lesbian or Whatever - Γκέι, Λεσβίες ή Οτιδήποτε άλλο). 

Μια δράση στον Καναδά σήμερα διαφημίζεται ως μια «ετήσια γιορτή του LGBTTIQQ2SA πολιτισμού και ανθρωπίνων δικαιωμάτων», με την LGBTTIQQ2SA να αντιπροσωπεύει "ένα ευρύ φάσμα ταυτοτήτων, αλλά δεν περιορίζονται σε αυτές, οι λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, τρανς, intersex, queer, αναρωτώμενες, διυπόστατες-γύνανδρες, και τις συμμάχους”. Οι διυπόστατες-γύνανδρες είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται από τις Ντόπιες Αμερικανίδες για να περιγράψουν περισσότερες από μία ταυτότητα κοινωνικού ρόλου του φύλου.

Οι λεσβίες και οι γκέι πάντα είχαν να αντιμετωπίσουν διαφορετικές προκλήσεις. Μέχρι το 1967, η συναινετική σεξουαλική επαφή μεταξύ ανδρών, κάθε ηλικίας, ήταν ποινικοποιημένη στην Αγγλία. Μετά την αποποινικοποίηση, η προκατάληψη επικράτησε, με τις αστυνομικές επιχειρήσεις να παγιδεύουν άνδρες που αναζητούσαν άλλους άνδρες "σοδομιστές" - για σεξ σε δημόσιες τουαλέτες και πάρκα – δημιουργόντας φόβο και ανασφάλεια. 

Περισσότερα από το Περιοδικό 
Η 21χρονη Jenni Goodchild δεν βιώνει σεξουαλική έλξη, αλλά σε μια ολοένα και πιο σεξουαλική κοινωνία τι είναι να είσαι ασεξουαλική; 
«Για μένα ουσιαστικά σημαίνει απλά ότι εγώ κοιτάζω γυναίκες ή άνδρες και δεν σκέφτομαι “Χμμ, ναι θα ήθελα να κάνω σεξ μαζί σου, απλά δεν συμβαίνει”, λέει η Jenni. 
Η Jenni είναι φοιτήτρια στην Οξφόρδη, είναι μία από το περίπου το 1% των προσώπων στην που αυτοπροσδιορίζονται ως ασεξουαλικές. Η ασεξουαλικότητα περιγράφεται ως ένας προσανατολισμός, σε αντίθεση με την αγαμία η οποία είναι επιλογή. Τι είναι να είσαι ασεξουαλική; (Ιανουάριος 2012)


Η είδηση έχει χωριστεί σε τρία μέρη για να βρεθείτε στο δεύτερο μέρος πατήστε εδώ

Την είδηση την βρήκαμε στις 2.7.14 και την μεταφράσαμε από την bbc.com στην http://www.bbc.com/news/magazine-28130472
Η φωτογραφία είναι από την Athens Pride 2014. 

Θα πρέπει οι λεσβίες και οι γκέι να είναι αγκιστρωμένες μεταξύ τους; 2

Η λεσβιοσύνη δεν ποινικοποιήθηκε σχεδόν ποτέ, αλλά οι λεσβίες υπέστησαν διαφορετικές και εξίσου ολέθριες μορφές διάκρισης. 
Όταν π.χ. οι παντρεμένες γυναίκες ερωτεύονταν μια άλλη γυναίκα και ο γάμος τις τελείωνε, και αυτές πάντοτε έχαναν την επιμέλεια των παιδιών τις, ακόμη και όταν ο πατέρας ήταν γνωστό πως ήταν βίαιος. 

Δημοσιοποίησα την σεξουαλικότητα μου ως λεσβία στην ηλικία των 15 ετών το 1977. Εκείνη την εποχή, ούτε ο νόμος ούτε η πλειοψηφία των ετεροφυλόφιλων μας προστάτευαν ή μας υπερασπίζονταν. Ήταν το αποκορύφωμα του Γκέι Απελευθερωτικού Μετώπου (GLF), οι λεσβίες και οι γκέι εργάστηκαν από κοινού και αγωνίστηκαν για τα πιο βασικά δικαιώματα – να υπάρξει τέλος στις διακρίσεις στο χώρο εργασίας, στη βία στους δρόμους και στα σχολεία, και στο να αναγνωριστεί ότι το να είσαι λεσβία ή γκέι δεν ήταν ασθένεια.

Ήταν ελάχιστες-οι από εμάς που μπορούσαμε να εκδηλωθούμε δημόσια και να είμαστε υπερήφανες, έτσι οι λεσβίες και οι γκέι ενωθήκαμε. Αλλά μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970, οι περισσότερες από τις λεσβίες είχαν αποχωρήσει από το Γκέι Απελευθερωτικό Μέτωπο. 

Ένα από τα ιδρυτικά μέλη, η οποία ζήτησε να μην κατονομαστεί, δήλωσε: "Είχαμε απηυδήσει με το σεξισμό από τους περισσότερους γκέι οι οποίοι θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα". Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών οι λεσβίες, συμπεριλαμβανομένης και εμού, αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα των λεσβιών, γκέι καθώς και την απελευθέρωση των γυναικών. Αρκετοί γκέι απομακρύνθηκαν από την εκστρατεία. 

Στη συνέχεια, στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ήρθε η κρίση του AIDS, και η αποτροπιαστική λεσβιακή, γκέι προκατάληψη και μίσος υποκινούμενα από τον επικρατόντα μύθο ότι το AIDS ήταν μια “γκέι πανούκλα". 
Με βάση το φοβικό κλίμα, η κυβέρνηση της Θάτσερ εισήγαγε μία νέα ολέθρια νομοθεσία η οποία είναι γνωστή ως άρθρο 28 της Local Government Act 1986. Το οποίο έγινε νόμος στις 24 Μαΐου 1988. 

Αυτή η τροπολογία έκανε παράνομο το να “προωθούν την λεσβιοσύνη, ομοφυλοφιλία” οι τοπικές αρχές στα δημόσια σχολεία, διαιωνίζοντας την ιδέα ότι η λεσβιακότητα, ομοφυλοφιλία καταστρέφει τις αξίες της παραδοσιακής οικογένειας. Όταν το άρθρο 28 έγινε νόμος, για πρώτη φορά, οι λεσβίες και οι γκέι έγιναν στόχος στην ίδια νομοθεσία. 

Αλλά πραγματικά βιώσαμε την φοβία έναντι του σεξουαλικού προσανατολισμού με τον ίδιο τρόπο; 
Αυτή είναι μία από τις ερωτήσεις που έχω θέσει σε μια σειρά ερευνών στο δίκτυο, οι οποίες διαδίδονται μέσω του Lbtiq και του κυριάρχου Τύπου, κατά τη διάρκεια της έρευνας για το βιβλίο μου. 
Οι έρευνες, που απαντήθηκαν από 9.500 συνολικά λεσβίες, γκέι και ετερό, περιελάμβαναν την ερώτηση: Όταν το άρθρο 28 έγινε νόμος, για πρώτη φορά, η ίδια νομοθεσία απευθύνεται τόσο στις λεσβίες όσο και στους γκέι. 
"Υποφέρουν οι λεσβίες και οι γκέι με τον ίδιο ή με διαφορετικό τρόπο από την φοβία προς τον σεξουαλικό προσανατολισμό". 
Πάνω από τα δύο τρίτα των δύο ομάδων είπαν όχι, δεν πιστεύω ότι οι λεσβίες και οι γκέι βιώνουν με τον ίδιο τρόπο την μισαλλοδοξία-τον φανατισμό. 

Το άρθρο 28 της Local Government Act 1988, δήλωνε ότι οι τοπικές αρχές "δεν πρέπει σκόπιμα προωθούν την λεσβιοσύνη, ομοφυλοφιλία ή να δημοσιεύουν υλικό με σκοπό την προώθηση της" ή "να προωθούν στη διδασκαλία την αποδοχή της λεσβιακότητας, ομοφυλοφιλίας σε κάθε σχολείο προφασιζόμενες πως είναι οικογενειακή υπόθεση". 


Η είδηση χωρίστηκε σε τρία μέρη για να βρεθείτε στο τρίτο μέρος πατήστε εδώ



Την είδηση την βρήκαμε στις 2.7.14 και την μεταφράσαμε από την bbc.com στην http://www.bbc.com/news/magazine-28130472

Η φωτογραφία είναι από την Athens Pride 2014. 

Θα πρέπει οι λεσβίες και οι γκέι να είναι αγκιστρωμένες μεταξύ τους; 3

1 Παρουσιάστηκε (το άρθρο 28) από την συντηρητική βουλευτίνα Jill Knight η οποία είχε πει ότι συμεριζόταν την ανησυχία των "γονέων που αντιτίθενται σθεναρά στο να ενθαρρύνονται και να διδάσκονται τα παιδιά τους στο σχολείο την λεσβιακότητα, ομοφυλοφιλία και ότι μια κανονική οικογένεια με μαμά και μπαμπά είναι ξεπερασμένη". 

2 Σύμφωνα με την Lbtiq ομάδα πίεσης “Stonewall”, η οποία ιδρύθηκε για να αντιταχθεί σ' αυτό, καθώς το άρθρο 28 επέφερε στις διδάσκουσες-ντες "σύγχυση σχετικά με το τι θα μπορούσαν και τι δεν θα μπορούσαν να πουν και να κάνουν ... Οι τοπικές αρχές δεν ήταν σαφείς ως προς το ποιες νόμιμες υπηρεσίες θα μπορούσαν να παρέχουν στις λεσβίες, γκέι και αμφισεξουαλικές, που ήταν μέλη των κοινοτήτων τους”. 

3 Το Άρθρο 28 καταργήθηκε στη Σκωτία το 2000 και το 2003 στην Αγγλία και στην Ουαλία - ένας αριθμός ανώτερων Συντηρητικών αργότερα είπε ότι αυτή η νομοθεσία ήταν "ένα λάθος". 

Έχουν κοπεί οι λεσβίες και οι γκέι από το ίδιο ύφασμα; 
Ναι, λέει η Jane Czyzselska, συντάκτρια του λεσβιακού περιοδικού Diva, αλλά μόνο όσον αφορά κάποιες εμπειρίες- βιώματα διακρίσεων. 
Όταν το θέμα του σεξισμού συμπεριλαμβάνεται, η απάντηση πρέπει να είναι όχι: "Οι λεσβίες υφίστανται το διπλό θανάσιμο-παραλυτικό κτύπημα του σεξισμού και της φοβίας προς τον σεξουαλικό προσανατολισμό τις, επειδή τιμωρούνται για υπέρβαση της παραδοσιακής έμφυλης συμπεριφοράς και των προσδοκιών με βάση το ρόλο του φύλου τις". 
Αυτό το είδος κακοποίησης, η Czyzselska το αποκαλεί, "λεσβοφοβία", μπορεί να οδηγήσει σε μια ποικιλία ψυχολογικών αντιδράσεων, συμπεριλαμβανομένων του αυτοτραυματισμού, ζητημάτων ψυχικής υγείας, της κατάχρησης ουσιών και των διατροφικών διαταραχών. 

Μια σημαντική διαφορά μεταξύ λεσβιών και γκέι είναι η ορατότητα των ηλικιωμένων.
Η ερευνήτρια Jane Traies πραγματοποίησε μια μελέτη με τίτλο: "Η ζωή των 60χρονων και πάνω λεσβιών στην Αγγλία".
Η Traies διαπίστωσε ότι οι πιο ηλικιωμένες λεσβίες υποεκπροσωπούνται όχι μόνο στη λαϊκή κουλτούρα και στα μέσα ενημέρωσης, αλλά και στην ακαδημαϊκή έρευνα, είναι αόρατες εξ' αιτίας συγκεκριμένου συνδυασμού προκαταλήψεων και καθίστανται υποεκπροσωπούμενες, αόρατες. 

Οι πιο ηλικιωμένες λεσβίες: υπο-εκπροσωπούνται στη λαϊκή κουλτούρα και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Οι πιο ηλικιωμένοι γκέι, ωστόσο, εκπροσωπούνται. Ένα παράδειγμα αυτού είναι η κωμική σειρά ITV Vicious, με πρωταγωνιστή τον Ian McKellen και τον Derek Jacobi. Είναι λάθος να υποθέσει καμιά ότι οι γκέι δεν είναι σεξιστές απέναντι στις λεσβίες αδελφές τους. 

Σύμφωνα με την Lorenzo, υπάρχει σημαντικό πρόβλημα στην γκέι κοινότητα με την μισογυνία. Εγώ και άλλες λεσβίες την έχουμε βιώσει από πρώτο χέρι. 
Όποιες και αν είναι οι διαφορές μας - και υπάρχουν πολλές - μέχρι να είμαστε αληθινά ελεύθερες από την πραγματικότητα της μισαλλοδοξίας-του φανατισμού, οι λεσβίες και οι γκέι θα πρέπει να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε μαζί. 

"Είμαστε ισχυρότερες-οι μαζί παρά χώρια", λέει η Lisa Power, συν-ιδρύτρια της Lbtiq ΜΚΟ Stonewall. "Οι φοβικές-οι εχθροί μας γενικά δεν κάνουν διάκριση ανάμεσά μας στις επιθέσεις τους - και ενώ συμφωνώ με πολλά φεμινιστικά επιχειρήματα και με θεωρώ πάντα μια φεμινίστρια, ο σεξισμός δεν είναι η μόνη μορφή καταπίεσης εκεί έξω και πρέπει να κάνουμε συμμαχίες". 

Τώρα που οι λεσβίες και οι γκέι στην Αγγλία έχουν πλήρη νομική ισότητα, μόνο ο χρόνος θα δείξει αν είμαστε αληθινά ελεύθερες από φοβική μισαλλοδοξία, και αν οι παλιές συμμαχίες θα πρέπει να μεταρρυθμιστούν, ή αν θα προχωρήσουμε τελικά σε χωριστούς οι δρόμους. 
Ένα πράγμα, όμως, φαίνεται βέβαιο, στο ακρονύμιο LGBTQQI θα συνεχίσουν να προστείθενται νέες ομάδες μέχρι που το μόνο πρόσωπο που δεν θα εκπροσωπείται στη λίστα θα είναι η ετερό, μονογαμική-ος. 


Η είδηση έχει χωριστεί σε τρία μέρη για να βρεθείτε στο πρώτο μέρος πατήστε εδώ


Την είδηση την βρήκαμε στις 2.7.14 και την μεταφράσαμε από την bbc.com στην http://www.bbc.com/news/magazine-28130472

Μια ακόμη νύφη-παιδί βρέθηκε νεκρή

Μία 15χρονη νύφη παιδί που είχε παντρευτεί πριν από τρεις μήνες σε ένα παραδοσιακό, μη-επίσημο γάμο βρέθηκε νεκρή αργά της 10ης Ιουλίου στο σπίτι των κατά νόμο γονιών της-στην νοτιοανατολική επαρχία Adıyaman.

Η νεαρή θύμα, που αποκαλέσθηκε ως YA, είχε επιστρέψει προσωρινά στη γενέτειρά της, στην περιοχή Gölbaşı Adıyaman, μετά τη μετακίνηση στην πόλη Γκαζιαντέπ με το σύζυγό της μετά το γάμο της. 

Συγγενείς της την βρήκαν πυροβολημένη από την κυνηγετική καραμπίνα του κατά νόμον πατέρα της- στο σπίτι του το βράδυ της 11ης Ιουλίου. 

Οι πρώτες εξετάσεις δείχνουν την αυτοκτονία ως αιτία του θανάτου, δήλωσε η χωροφυλακή. Το σώμα της YA απεστάλη στα εγκληματολογικά εργαστήρια για νεκροψία. 

Ο θάνατος μιάς 14χρονης νύφης-παιδί πριν από έξι μήνες στη νοτιοανατολική επαρχία Siirt είχε προκαλέσει τεράστιο σάλο στην Τουρκία, εφιστώντας την προσοχή σε ένα από τα πιο βαθιά ριζωμένα προβλήματα στην τουρκική κοινωνία. 

Οι εκθέσεις έδειξαν ότι τη κοπέλα την πάντρεψαν στην ηλικία των 11 και γέννησε δύο παιδιά. 

Σύμφωνα με μια έκθεση που δημοσιεύθηκε από την KAMER, μια μη κυβερνητική οργάνωση με έμφαση στη βελτίωση των συνθηκών και των δικαιωμάτων των γυναικών, η οποία έχει καταρτίσει μια ανησυχητική εικόνα, αποκάλυψε στο ένα τρίτο των γάμων στις ανατολικές και νοτιοανατολικές επαρχίες της Τουρκίας συμμετέχουν νύφες μικρής ηλικίας. 

Η νόμιμη ηλικία για γάμο στην Τουρκία τέθηκε πρόσφατα στα 17 από τα 15, αλλά πολλές οικογένειες εξακολουθούν να αλλάζουν την ημερομηνία γέννησης στις κόρες τις ώστε να μπορούν να τις παντρευτούν νόμιμα. 

Πολλές ακτιβίστριες τονίζουν τη σημασία της ευαισθητοποίησης μέσω της ισότητας των γυναικών, σημειώνοντας πως οι νόμοι συχνά δεν είναι αρκετοί από μόνοι τους. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 11.7.14 και την μεταφράσαμε από την hurriyetdailynews.com στην http://www.hurriyetdailynews.com/15-year-old-child-bride-found-dead-three-months-after-wedding-in-southeastern-turkey.aspx?pageID=238&nID=68982&NewsCatID=341

Yπόθεση της Τ.Μ. και της C.Μ. κατά Μολδαβίας, αριθ. υποθέσεως 26608/11 Α'

Σκεπτικό για την Ευπάθεια και την Οικονομική κακοποίηση στην Ενδοοικογενειακή Βία: υπόθεση της TM και της C.Μ. κατά Μολδαβίας

Η υπόθεση της Τ.Μ. και της C.Μ. κατά Μολδαβίας είναι μια από τις πιο πρόσφατες περιπτώσεις παθητικότητας των εγχώριων αρχών για την προστασία των γυναικών από την ενδοοικογενειακή βία. Στη ρίζα αυτής της παθητικότητας βρίσκεται η αποτυχία να κατανοήσουν τη σοβαρότητα και την έκταση του προβλήματος των διακρίσεων στις γυναίκες. Αυτό αποτυπώνεται και στις παρανοήσεις σχετικά τόσο με τη φύση της ενδοοικογενειακής βίας όσο και με την πραγματικότητα των πολλών γυναικών-κοριτσιών θυμάτων της. 

Για την αντιμετώπιση αυτής της αποτυχίας, το Δικαστήριο εξέδωσε μια ισχυρή απόφαση: (i) αναζωογονεί τον ορισμό της ενδοοικογενειακής βίας ανανεώνοντας την προσοχή σε μη σωματικές μορφές, κυρίως οικονομικής εκμετάλλευσης και (ii) βελτιώνει τις σχέσεις μεταξύ ευπάθειας των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας και το περιεχόμενο των θετικών υποχρεώσεων της χώρας. 

Γεγονότα 
Οι προσφεύγουσες είναι μια γυναίκα (πρώτη προσφεύγουσα) και η κόρη της (δεύτερη προσφεύγουσα). Μετά από διαμαρτυρίες αρκετές φορές στην αστυνομία για εξύβριση και σωματική επίθεση από τον πρώην σύζυγό της, αρκετές ιατρικές εκθέσεις παρήχθησαν. Οι εκθέσεις έδειξαν ότι και οι δύο προσφεύγουσες είχαν υποστεί βία. Η πρώτη προσφεύγουσα υπέβαλε αίτηση για την έκδοση διαταγής προστασίας, αλλά οι αρχές αρχικά χρειάστηκαν ένα μεγάλο χρονικό διάστημα για να εξετάσουν την αίτησή της και στη συνέχεια απέτυχαν να στείλει την εντολή για εκτέλεση της αίτησης. 
Ως αποτέλεσμα αυτών και άλλων αποτυχιών, ο θύτης δεν απομακρύνθηκε από το σπίτι και οι προσφεύγουσες αναγκάστηκαν να μετακινηθούν σε ένα καταφύγιο κακοποιημένων γυναικών. Η εισαγγελία απέρριψε την αίτηση της πρώτης προσφεύγουσας να ξεκινήσει μια ποινική έρευνα εναντίον του πρώην συζύγου της. 
Το επιχείρημα ήταν ότι τα τραύματα δεν ήταν αρκετά σοβαρά ώστε να αποδεικνύουν ενδοοικογενειακή βία. 

Η κρίση 
Το Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 3 της ΕΣΑΔ. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εθνικές αρχές δεν κατάφεραν να λάβουν αποτελεσματικά μέτρα κατά του δράστη, παρά τις γνώσεις τους για τον κίνδυνο της περαιτέρω βίας. 
Το Δικαστήριο διαπίστωσε επίσης παραβίαση του άρθρου 14 της ΕΣΑΔ, σε συνδυασμό με το άρθρο 3 της ΕΣΑΔ: ο συνδυασμός μιας σειράς παραγόντων (π.χ., η αδυναμία τις να δώσουν εντολή για την επιβολή προστασίας, η αποτυχία τις να ξεκινήσουν μια ποινική έρευνα, και η αποτυχία τις να εξετάσουν τα μέτρα προστασίας πριν την υποβολή επίσημης προσφυγής) ανήλθαν σε επιδοκιμασία της βίας και αντικατοπτρίζει τη δυσμενή μεταχείριση έναντι της πρώτης προσφεύγουσας ως γυναίκα.  σχόλια 1. 


Αποτυχία να ευρεθεί η ευπάθεια των Θυμάτων Βίας στην Οικογένεια
 
Το Δικαστήριο, όπως οι αναγνώστριες ίσως γνωρίζουν, έχει αναγνωρίσει όλο και περισσότερο την ευπάθεια των γυναικών-κοριτσιών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας. Η αναγνώριση αυτή έχει κυμανθεί από μια πιο εξατομικευμένη και πλαισιωμένη εκτίμηση της τρωτότητας των συγκεκριμέων θυμάτων (π.χ., υπόθεση της Opuz κατά Τουρκίας, παράγραφος 160 και υπόθεση της Eremia κατά Μολδαβίας, παράγραφος 61) έως τις πιο κατηγορηματικές δηλώσεις των γυναικών-κοριτσιών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας που είναι ιδιαίτερα ευάλωτες, όπως στις υποθέσεις (π.χ.,της Bevacqua και S. κατά Βουλγαρίας, παράγραφος 65, της Hajduová κατά Σλοβακίας, σκέψεις 41 και 46, και της Eremia κατά Μολδαβίας, παράγραφος 73). [1] 

Σχόλια
Στις τρεις τελευταίες υποθέσεις, το Δικαστήριο σημειώνει τις γενικές αρχές του, την ανάγκη οι χώρες να εμπλακούν ενεργά στην προστασία των γυναικών-θυμάτων. 
Στην υπόθεση της Hajduová, το Δικαστήριο γίνεται πιο συγκεκριμένο: "λόγω της ιδιαίτερης ευπάθειας των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας ... οι εθνικές αρχές θα έπρεπε να έχουν ασκήσει ακόμα μεγαλύτερη επαγρύπνηση στην παρούσα υπόθεση" (παραγραφος 50). 
Η υπόθεση της Τ.Μ. και της C.Μ. είναι σίγουρα μέρος αυτών των εξελίξεων. Το Δικαστήριο επισημαίνει για άλλη μια φορά την ιδιαίτερη ευαισθησία των θυμάτων της ενδοοικογενειακής βίας, αλλά στη συνέχεια πηγαίνει βαθύτερα στις σχέσεις μεταξύ αυτής της ευπάθειας και του περιεχομένου των θετικών υποχρεώσεων της χώρας. 


Στην ανάλυση του άρθρου 3 της ΕΣΑΔ, αφού διαπίστωσε ότι η αστυνομία γνώριζε τις καταγγελίες για βία, το Δικαστήριο αναφέρει: 46 .... αυτό ήταν το καθήκον της αστυνομίας, να ερευνήσει αυτεπαγγέλτως την ανάγκη για δράση προκειμένου να αποφευχθεί η ενδοοικογενειακή βία, να θεωρήσει ότι συνήθως τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας είναι ευάλωτα. Και στο σκεπτικό για το άρθρο 14 της ΕΣΔΑ, το Δικαστήριο κρίνει: 60 .... Λαμβάνοντας υπόψη την ιδιαίτερα ευάλωτη κατάσταση των γυναικών-κοριτσιών θυμάτων της ενδοοικογενειακής βίας, που συχνά δεν καταφέρνουν να αναφέρουν τα περιστατικά (βίας), είναι οι αρχές που οφείλουν να ελέγχουν κατά πόσον η κατάσταση δικαιολογεί μια πιο σθεναρή αντίδραση του κράτους και να ενημερώσει τουλάχιστον την πρώτη προσφεύγουσα για τα υπάρχοντα προστατευτικά μέτρα. 
Το Δικαστήριο διατύπωσε τις παρατηρήσεις αυτές, αφού διαπίστωσε την αποτυχία των εγχώριων αρχών (i) να εξετάσουν τα μέτρα προστασίας πριν από την επίσημη υποβολή της προσφυγής ή (ii) να ξεκινήσουν μια ποινική έρευνα πριν γίνει η επίσημη καταγγελία. Το μήνυμα, σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές: οι εγχώριες αρχές θα έπρεπε να έχουν λάβει μέτρα με δική τους πρωτοβουλία, ανεξάρτητα από τις επίσημες προσφυγές των γυναικών θυμάτων [2] 

Αυτή η προσέγγιση είναι σωστή για διάφορους λόγους. Για παράδειγμα, αναγνωρίζει την πραγματικότητα των πολλών γυναικών, κοριτσιών θυμάτων της ενδοοικογενειακής βίας, που δεν μπορούν να προβούν σε επίσημες καταγγελίες από φόβο περαιτέρω βίας ή επειδή απειλούνται με μη υποβολή καταγγελιών (στη Μολδαβία, για παράδειγμα, ένας από τους λόγους για τους οποίους κάποιες γυναίκες δεν αναφέρουν ενδοοικογενειακή βία είναι λόγω του φόβου και της ντροπής [TM και CM, παράγραφος 26]). 

Επιπλέον, η πραγματικότητα στη Μολδαβία είναι ότι πολλά από τις γυναίκες-κορίτσια θύματα δεν έχουν καν επίγνωση του νόμου κατά της ενδοοικογενειακής βίας (υπόθεση TM και CM, εδάφιο 26). Έτσι, ζητώντας από τις εγχώριες αρχές να είναι πιο ενεργές, το Δικαστήριο εξουδετερώνει, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, κάποιους ευρύτερους περιορισμούς στην καταγελία της ενδοοικογενειακής βίας. 

Όπως και στις προηγούμενες υποθέσεις, ωστόσο, το Δικαστήριο δεν διευκρινίζει πραγματικά γιατί βλέπει πως οι γυναίκες θύματα ενδοοικογενειακής βίας είναι ιδιαίτερα ευάλωτες. Το Δικαστήριο θα μπορούσε πιθανότατα λοιπόν να ξεδιπλώσει τους λόγους αυτούς στο μέλλον νομολογία. Αυτό είναι σημαντικό διότι, όπως η Ειδική ισηγήτρια-ης του ΟΗΕ για τη βία κατά των γυναικών έχει σημειώσει, μία από τις κοινές παρανοήσεις σχετικά με τη βία κατά των γυναικών είναι ότι οι γυναίκες-κορίτσια θύματα είναι «εγγενώς ευάλωτες γυναίκες που χρήζουν ιδιαίτερης προστασίας» (βλέπε υπόθεση Eremia, εδάφιο 37). Κατά τον χαρακτηρισμό των γυναικών θυμάτων της ενδοοικογενειακής βίας ως ιδιαίτερα ευάλωτων, το Δικαστήριο θα πρέπει, επομένως, να είναι προσεκτικό ώστε να μην δώσει την εντύπωση ότι συνδέει την ευπάθεια αποκλειστικά με κάτι έμφυτο στις γυναίκες-κορίτσια θύματα. Μια προσέγγιση αυτού του είδους θα κινδύνευε να υποκρύπτει την άποψη πιο δομικών παραγόντων ή των βαθύτερων αιτιών της βίας. 


Η είδηση έχει χωριστεί σε δύο μέρη για να βρεθείτε στο Β' μέρος πατήστε εδώ

Την είδηση την βρήκαμε στις 24.2.14 γραμμένη από την Lourdes Peroni και την μεταφράσαμε από την strasbourgobservers.com στην http://strasbourgobservers.com/2014/02/26/vulnerability-and-economic-abuse-in-domestic-violence-reasoning-t-m-and-c-m-v-moldova/

Υπόθεση της TM και της C.Μ. κατά Μολδαβίας, αριθ. υποθέσεως 26608/11 Β'

2. Αποτυχία να καταλάβουν τη φύση της Βίας στην Οικογένεια 
Η ρίζα της αποτυχίας των εγχώριων αρχών να ξεκινήσουν μια ποινική έρευνα εναντίον του πρώην συζύγου, ήταν η μεγάλη παρανόηση σχετικά με τη φύση της ενδοοικογενειακής βίας. Η εισαγγελία απέρριψε την αίτηση της πρώτης προσφεύγουσας να κινήσει την διαδικασία έρευνας-ανάκρισης με το ακόλουθο επιχείρημα: «οι ιατρικές ενδείξεις επιβεβαίωσαν ότι τα τραύματα που προκλήθηκαν στις προσφεύγουσες δεν κρίθηκαν επικίνδυνα για την υγεία τις, πράγμα που σημαίνει ότι το αδίκημα της ενδοοικογενειακής βίας, για το οποίο απαιτείται τουλάχιστον ελαφρά σωματική βλάβη ή βλάβη της υγείας, δεν είχε διαπραχθεί" (TM και CM, εδάφιο 12). 
Το Δικαστήριο υπενθυμίζει ότι η Μολδαβία έχει σφάλει με τους ακόλουθους όρους: 47. Θέση της εισαγγελίας ότι δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει ποινική έρευνα-ανάκριση, εκτός εάν οι βλάβες που προκλήθηκαν στη γυναίκα και την κόρη θύμα ήταν από ένα ορισμένο βαθμό σοβαρότητας και πάνω ... θέτει επίσης ερωτήσεις σχετικά με την ποτελεσματικότητα των μέτρων προστασίας, με δεδομένες τις πολλές μορφές της ενδοοικογενειακής βίας, εκ των οποίων δεν είναι όλες που οδηγούν σε σωματική βλάβη, όπως η ψυχολογική βία ή οικονομική κακοποίηση. [3] 

Το Δικαστήριο έχει ήδη διαπιστώσει ότι η ενδοοικογενειακή βία μπορεί να λάβει διάφορες μορφές, συμπεριλαμβανομένης και της ψυχολογικής ή λεκτικής βίας (π.χ., υπόθεση Opuz, εδάφιο 132). Ωστόσο, απ 'όσο γνωρίζω, η «οικονομική βία» φαίνεται να είναι ένα νέο στοιχείο στην αντίληψη του Δικαστηρίου για την ενδοοικογενειακή βία. Η συμπερίληψη της οικονομικής βίας εκ μέρους του Δικαστηρίου δεν μπορεί παρά να είναι ευπρόσδεκτη, καθώς η πτυχή αυτή τείνει προφανώς να αγνοείται σε μεγάλο βαθμό σε υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας [4]

- παρά το ότι και για αρκετό διάστημα περιφερόταν σε διεθνή έγγραφα [5] Ένας ορισμός αναφέρει: "Η οικονομική βία περιλαμβάνει πράξεις, όπως η άρνηση χρηματικών πόρων, η άρνηση συνεισφοράς στα οικονομικά, η άρνηση τροφίμων και βασικών αναγκών, καθώς και ο έλεγχος πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη, στην απασχόληση, κλπ. ».[6]

Το γεγονός ότι το Δικαστήριο επαναλαμβάνει πως η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι μόνο η σωματική βία ή κακοποίηση, αλλά και άλλες μορφές βίας - όπως η οικονομική βία - είναι σίγουρα ένα ενδιαφέρον γεγονός μεταξύ άλλων στην συλλογιστική. Καθώς η υπόθεση της Τ.Μ. και της C.Μ. δείχνει πως η άποψη της κατηγορούσας αρχής- εισαγγελίας για την ενδοοικογενειακή βία δεν ήταν ένα μεμονωμένο παράδειγμα.

Ήταν η αντανάκλαση μιας ευρύτερης παρανόησης στη Μολδαβία, όπου η ενδοοικογενειακή βία δεν γίνεται αντιληπτή ως ένα πρόβλημα που δικαιολογεί την παρέμβαση του νόμου παρά μόνο εάν έχει ήδη οδηγήσει σε σοβαρό τραυματισμό (ευρήματα της Ειδικής Εισηγήτριας των Ηνωμένων Εθνών για τη Βία κατά των Γυναικών κατά την Επίσκεψη στη Μολδαβία το 2008, παράγραφος 37, στην υπόθεση της Eremia, την οποία το Δικαστήριο περιλαμβάνει στην υπόθεση TM και CM, στην παράγραφο 25 και 62 ).

Συμπέρασμα
Η υπόθεση της Τ.Μ. και της C.Μ. Κρατά μια ισχυρή θέση ενάντια στην ενδοοικογενειακή βία. Συνεχίζει τη γραμμή που το Δικαστήριο έθεσε στην υπόθεση της Opuz αλλά κάνει επίσης κάποιες αξιοσημείωτες βελτιώσεις όσον αφορά την ερμηνεία της ενδοοικογενειακής βίας. Αναγνωρίζει τη σαφή σύνδεση μεταξύ της ευπάθειας των γυναικών, κοριτσιών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας και των θετικών υποχρεώσεων του κράτους. Πιο συγκεκριμένα, αυτή περιλαμβάνει την οικονομική βία στον κατάλογο των μη σωματικών μορφών βίας. Ας δούμε τώρα αν η αναγνώριση αυτή κάνει σημαντικά βήματα προόδου στη νομολογία του Δικαστηρίου για την ενδοοικογενειακή βία. 

[1] Βλ. την πρόσφατη εργασία της Αλεξάνδρας σχετικά με την ευπάθεια στη νομολογία του Στρασβούργου εδώ. Η ίδια αποκαλεί αυτό το είδος της ευπάθειας "ex-post" “πριν και μετά”: το πρόσωπο θεωρείται ιδιαίτερα ευάλωτο πριν και μετά εξ'αιτίας αυτού του είδους βίας (σελ. 155).

 

 

[2] Στην συνέχιση της ποινικής δίωξης σε υποθέσεις απόσυρσης των καταγγελιών των γυναικών θυμάτων», βλέπε υπόθεση της Opuz κατά της Τουρκίας. Στην υπόθεση αυτή, το Δικαστήριο έκρινε ότι το νομοθετικό πλαίσιο θα πρέπει να παρέχει τη δυνατότητα στις διωκτικές αρχές να συνεχίσουν τις ποινικές έρευνες, ανακρίσεις, παρά την απόσυρση των καταγγελιών από την προσφεύγουσα στη βάση του ότι η βία ήταν αρκούντως σοβαρή (βλ. ιδίως την ανάλυση της παραγράφου 145 του άρθρου 2, την ανάλυση και την συλλογιστική της παραγράφου 168 του άρθρου 3).

[3] Το Δικαστήριο επαναλαμβάνει την ανάλυση του ΕΔΑΔ στο άρθρο 14: 59 "... η εισαγγελία αρνήθηκε να ξεκινήσει μια ποινική έρευνα-ανάκριση, διότι δεν θεώρησε τους τραυματισμούς στο σώμα της πρώτης προσφεύγουσας ως αρκετά σοβαρούς ... γεγονός που υπογραμμίζει την αδυναμία της να συνειδητοποιήσει, ή να εξηγήσει στις αρχές επιβολής του νόμου, την συγκεκριμένη-ιδιαίτερη φύση της ενδοοικογενειακής βίας, η οποία δεν οδηγεί πάντα σε τραυματισμούς".
[4] Βλ. Pollet, Susan L., "Οικονομική Βία: Η αθέατη πλευρά της Βίας στην Οικογένεια," 83 New York State Bar Journal (2011) 40-43.

[5] Βλέπε, π.χ., το έγγραφο της Πρώην Ειδικής Εισηγήτριας για τη Βία κατά των Γυναικών:. «Η βία επίσης όλο και περισσότερο ορίζεται ώστε να περιλαμβάνει την ψυχολογική κακοποίηση και την παρακράτηση των οικονομικών αναγκών της γυναίκας θύματος» (UN Doc E/CN.4/2003/75, 6 Ιανουαρίου 2003, παράγραφος 30). Το ψήφισμα 58/147 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, της 22ας Δεκεμβρίου 2003: "η ενδοοικογενειακή βία μπορεί να περιλαμβάνει οικονομικές στερήσεις ...", και το κείμενο της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας ανοικτό για υπογραφή στις 11 Μαΐου 2011: "«ως ενδοοικογενειακή βία» νοούνται όλες οι πράξεις σωματικής, σεξουαλικής, ψυχολογικής ή οικονομικής βίας» (άρθρο 3, (β )).

[6] UNICEF Κέντρο Innocenti, Ερευνών για την Ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών, σύνοψη αριθ. 6 στο 2, διαθέσιμη εδώ

Η είδηση έχει χωριστεί σε δύο μέρη, για να βρεθείτε στο Α' μέρος πατήστε εδώ

Την είδηση την βρήκαμε στις 24.2.14 γραμμένη από την Lourdes Peroni και την μεταφράσαμε από την strasbourgobservers.com στην http://strasbourgobservers.com/2014/02/26/vulnerability-and-economic-abuse-in-domestic-violence-reasoning-t-m-and-c-m-v-moldova/

OSCE: Η ελευθερία της έκφρασης, και της γνώμης πρέπει να βελτιωθεί

Η ελευθερία της έκφρασης, και της γνώμης πρέπει να βελτιωθεί σε όλη την περιοχή της ΟΑΣΕ, δήλωσαν οι συμμετέχουσες-ντες στο συνέδριο 

Η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας και πρέπει να διασφαλιστεί και να ενισχυθεί στην περιοχή της ΟΑΣΕ, οι συμμετέχουσες χώρες δήλωσαν σήμερα κατά την έναρξη της διήμερης συνεδρίασης για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Βιέννη. 

Η ετήσια συνεδρίαση της ΟΑΣΕ, που οργανώθηκε από την Ελβετική Προεδρία, η Εκπροσώπισα Ελευθερίας των Μέσων Ενημέρωσης και του Γραφείου Δημοκρατικών Θεσμών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ODIHR), κάλεσε κυβερνήσεις και εκπροσώπισες της κοινωνίας πολιτισών από τις 57 συμμετέχουσες χώρες της ΟΑΣΕ, να συζητήσουν τα δικαιώματα και τις ευθύνες που απορρέουν από το δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης. 

Η κεντρική ομιλήτρια κα. Navi Pillay, η Ύπατη Αρμόστρια Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, δήλωσε ότι τα εμπόδια στο δικαίωμα ελευθερίας της έκφρασης και ελευθερίας της γνώμης υπονομεύουν την ανάπτυξη και διαφύλαξη όλων των άλλων θεμελιωδών δικαιωμάτων. 

"Η ελευθερία γνώμης και έκφρασης είναι αλληλένδετη, με το δικαίωμα πρόσβασης στην πληροφόρηση", δήλωσε η κα. Pillay 
"Καθιστά ισχυρά τα δικαιώματα – επιτρέποντας σε όλα τα πρόσωπα να υποστηρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, να συζητούν για την απόλαυση όλων των άλλων δικαιωμάτων τις-τους, για δίκαιες δίκες και ελεύθερες εκλογές σε αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. 
"Αντίθετα, τα εμπόδια στην ελευθερία αυτών των δικαιωμάτων υπονομεύουν όλα τα άλλα δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων των ατομικών, πολιτιστικών, οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων και το δικαίωμα στην ανάπτυξη», δήλωσε η κα. Pillay. 

Ο πρέσβης Thomas Greminger της Ελβετίας, πρόεδρος του Μόνιμου Συμβουλίου της ΟΑΣΕ, τόνισε τον κεντρικό ρόλο της ελευθερίας της έκφρασης σε κάθε δημοκρατική κοινωνία. "Λαμβάνοντας υπόψη τον κρίσιμο ρόλο της στη δημοκρατία, το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης πρέπει να προωθηθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό", δήλωσε ο Greminger. 

"Λαμβάνοντας υπόψη τον κρίσιμο ρόλο της στη δημοκρατία, το δικαίωμα της ελευθερία της έκφρασης πρέπει να προωθηθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό", δήλωσε ο Greminger. "Δίνει τη δυνατότητα να συζητούνται ανοιχτά ευαίσθητα ζητήματα, να εκφράζονται επικριτικές απόψεις, ή να εγείρονται άβολα θέματα για τα μεγάλα πολιτικά κόμματα και αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της ελευθερίας της έκφρασης.

"Αυτή είναι που διακρίνει μια πλουραλιστική δημοκρατική κοινωνία από ένα ολοκληρωτικό ή δικτατορικό καθεστώς", δήλωσε ο Greminger. 

Ο Michael Georg Link, διευθυντής του ODIHR, τόνισε τα αποτελεσματικά μέτρα προστασίας από πράξεις που προορίζονται να φιμώσουν ή να εκφοβίσουν τις υπερασπίστριες ανθρωπίνων δικαιωμάτων. "Η πραγματική και αποτελεσματική άσκηση της ελευθερίας της έκφρασης δεν εξαρτάται μόνο από το καθήκον της Χώρας να μην παρεμβαίνει. Απαιτεί, επίσης, θετικά μέτρα προστασίας". 
«Χωρίς αποτελεσματική προστασία από πράξεις που προορίζονται να φιμώσουν ή να εκφοβίσουν τις υπερασπίστριες ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δημοσιογραφισών και η πλήρης άσκηση του δικαιώματος τις να αναζητούν και να μεταδίδουν πληροφορίες, δεν μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητη παρακολούθηση ή υποβολή εκθέσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα", δήλωσε ο Link. 

Η εκπροσώπισα Ελευθερίας των ΜΜΕ του ΟΑΣΕ, Dunja Mijatović, είπε ότι ένα βασικό εμπόδιο ώστε να αγκαλιαστούν και να εφαρμοστούν πλήρως οι δεσμεύσεις του ΟΑΣΕ για την ελευθερία της έκφρασης είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης. 

"Το ερώτημα είναι εάν οι συμμετέχουσες χώρες του ΟΑΣΕ έχουν επιτύχει πρόοδο από την ίδρυση της οργάνωσης ΟΑΣΕ το 1975 ώστε να διασφαλίζουν ότι μπορούμε να μιλάμε με ελεύθερο το πνεύμα μας, χωρίς φόβο ή συνέπειες", δήλωσε η Mijatović. 
"Έχουν γίνει ορισμένα σημαντικά βήματα, αλλά πιστεύω ότι όλες συμφωνούμε στο γεγονός ότι σε πολλές από τις συμμετέχουσες χώρες είμαστε έτη φωτός μακριά από τη διαβίωση σε κοινωνίες όπου αυτές οι ευγενής έννοιες αποτελούν μέρος της καθημερινής ζωής των ανθρώπων. Αυτό πρέπει να αλλάξει". 


Την είδηση την βρήκαμε στις 3.7.14 και την μεταφράσαμε από την osce.org στην http://www.osce.org/node/120780

Κατάθεση στεφάνου στο μνημείο του Ολοκαυτώματος ThessPride 2014

Κατάθεση στεφάνου-ροζ τριγώνου στο μνημείο του Ολοκαυτώματος στην πλατεία Ελευθερίας εις μνήμην των LGBT που εκδιώχθηκαν από τις-τους ναζί από μία άξια κυρία στην διάρκεια της ThessPride 2014. 

Την ευχαριστούμε θερμά

Οι ανθρωπίστριες θέτουν το ζήτημα της αύξησης των θρησκευτικών διακρίσεων προς τον ΟΗΕ

Οι ανθρωπίστριες θέτουν το ζήτημα της αύξησης των θρησκευτικών διακρίσεων σε διεθνές επίπεδο προς τον ΟΗΕ 

Οι ανθρωπίστριες έχουν μια ισχυρή θέση για την καλλιέργεια της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, υποστηρίζοντας ότι η βία και οι διακρίσεις κατά των θρησκευτικών ομάδων επηρεάζει το 75% των κοινωνιών σε όλη τη γη και είναι στο υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας εξαετίας. Μιλώντας στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών σήμερα, η British Humanist Association (BHA) επιτέθηκε στην διάχυτη πολιτική, “εμείς-εναντίον-αυτών”, των κυβερνήσεων και των θρησκευτικών ομάδων σε όλη τη γη και επέκρινε τις προκύπτουσες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αποσταθεροποίηση της παγκόσμιας ασφάλειας. 

Η εκπρόσωπος της BHA απευθυνόμενη προς το Συμβούλιο, Amelia Cooper, παρουσίασε πειστικές αποδείξεις σχετικά με το πως οι διαχωρισμοί θρησκευτικών ταυτοτήτων οδηγούν συχνά σε βίαιους σεχταρισμούς τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων. Η κα Cooper παρέθεσε πράξεις μαζικών εκτοπίσεων και ισχυρισμών «εθνοκάθαρσης» στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, φανερώνουν τις επιπτώσεις της βάναυσης κυβερνητικής καταστολής στην Μουσουλμανική κοινότητα Rohingya στη Μιανμάρ και τις συγκρούσεις λόγω εντάσεων Ισλαμιστριών Σουνιτισών-Σιιτισών σε όλη τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. 

Η κα. Cooper πρόσθεσε ότι η θρησκευτική μισαλλοδοξία επίσης έχει βαρύ τίμημα για τις μη πιστές, λέγονατς στο Συμβούλιο ότι «οι μη-πιστές διώκονται παγκοσμίως, σε δεκατρείς χώρες – οι οποίες είναι όλες Ισλαμικές – τιμωρείται η αθεΐα ή η αποστασία με θάνατο". Η ίδια συνέχισε λέγοντας ότι «η θρησκευτική μισαλλοδοξία, όχι μόνο παραβιάζει το άρθρο 18 του ΔΣΑΠΔ (Διεθνές Σύμφωνο Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων): αλλά είναι και το θεμέλιο άρνησης μιας μυριάδας θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων». 

Η BHA έχει καλέσει τις χώρες μέλη να εξετάσουν τον δικό τους ρόλο υποστηρίζοντας είτε παθητικά είτε ενεργητικά τις θρησκευτικές διακρίσεις και τις κάλεσε να συμμορφωθούν με την καθοδήγηση των Ηνωμένων Εθνών για την ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης. 

Η British Humanist Association είναι αγγλική μη κυβερντική οργάνωση που εργάζεται για λογαριασμό των μη θρησκευόμενων ανθρώπων που προσπαθούν να ζήσουν ηθικά και ικανοποιητική ζωή στη βάση της λογικής και της ανθρωπότητας. Προωθεί το κοσμικό κράτος και την ίση μεταχείριση στην νομοθεσία και στην πολιτική για όλες, ανεξαρτήτως θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 23.6.14 και την μεταφράσαμε από την humanism.org στην https://humanism.org.uk/2014/06/23/humanists-un-raise-issue-rising-religious-discrimination-internationally/

Mladina κατά Σλοβενίας αριθ. υποθέσεσως 20981/10

Εάν δεν μπορείτε να αντέξετε τη ζέστη, μην ανάβετε το φούρνο: Το Δικαστήριο του Στρασβούργου επεκτείνει την ανοχή στην κριτική της ξενοφοβίας στην κριτική της λεσβοφοβίας

Αυτή η ανάρτηση είναι του Sander Steendam, ο οποίος είναι Ph.D. Ερευνητής στο Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πανεπιστημίου της Γάνδης. Ο Sander εργάζεται για το σχέδιο IAP «Η Παγκόσμια Πρόκληση Ένταξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Προς μια Προ-οπτική των Χρηστριών». 
Στην έρευνά του, ο Sander εστιάζει στα δικαιώματα των Lbtiq. 

Την 17 Απριλίου 2014, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εξέδωσε απόφαση στην υπόθεση Mladina κατά Σλοβενίας. 
Στην υπόθεση αυτή, το Δικαστήριο αναπτύσσει περαιτέρω την πάγια νομολογία του σχετικά με τις "δημόσιες δηλώσεις που επιδέχονται κριτική". 
Στις κατά την εκτίμηση υποθέσεις συκοφαντικής δυσφήμησης, το Δικαστήριο έχει κατά το παρελθόν διαπιστώσει ότι οι δημιουργοί αυτών των καταστάσεων πρέπει να δείξουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα όταν προσβλητικές δηλώσεις με τη σειρά τους απευθύνονται σε αυτές-ους. 

Γεγονότα 
Στο Δικαστήριο παρουσιάστηκε ένα άρθρο του περιοδικού Mladina που ασκούσε κριτική στο τότε μέλος του σλοβενικού κοινοβουλίου, τον κ. SP. Αυτό το συγκεκριμένο μέλος αισθάνθηκε με ένταση ότι τα λεσβιακά ζευγάρια δεν θα πρέπει να είναι σε θέση να έχουν καταχωρημένο σύμφωνο συμβίωσης στο ληξιαρχρείο. 
Κατά τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής συζήτησης σχετικά με ένα νομοσχέδιο για το σκοπό αυτό, ο ίδιος εξέφρασε τις ανησυχίες του ως εξής. «Καμιά-νείς από εμάς δεν θα ήθελε να έχει μία κόρη ή ένα γιο που θα επιλέξει αυτό το είδος του γάμου. Αν οι άστεγές-οι μας θα μπορούσαν να ακολουθήσουν το μονοπάτι με το ψίχουλο στη Φινλανδία ή ακόμη πιο πέρα, αφήστε αυτές τις κυρίες και κύριους επίσης να πάνε εκεί να νυμφευθούν. 
Αλλά τα μεγαλύτερα θύματα αυτής της νομοθεσίας θα είναι τα παιδιά ενός τέτοιου γάμου: Απλά φανταστείτε ένα παιδί του οποίου η μητέρα - ο πατέρας έρχεται να τον πάρει από το σχολείο και το χαιρετά λέγοντας «Έϊ, έχω έρθει να σε πάρω στο σπίτι! Έχεις το παλτό σου ακόμα; "
 
Το Mladina, ένα εβδομαδιαίο περιοδικό που κυκλοφορεί σε όλη τη Σλοβενία, κάλυψε τη συζήτηση και περιέγραψε την παρέμβαση του κ. SP ως «μίμηση καφενείου, το οποίο πιθανότατα υποτίθεται ότι απεικονίζει με σαφήνεια κάποια ορθόδοξη κατανοητή στερεοτυπική ανδροπρεπή ή γυναικοπρεπή και επιτηδευμένη συμπεριοφορά των Lbtiq, ενώ στην πραγματικότητα [αυτό που απεικονιζόταν ήταν] μόνο η τυπική συμπεριφορά ενός πτωχού εγκεφάλου που έχει την τύχη να ζει σε μια χώρα με τόσο περιορισμένη δεξαμενή ανθρώπινου δυναμικού που ένα πρόσωπο με τέτοια χαρακτηριστικά, μπορεί ακόμη και να καταλήξει στο Κοινοβούλιο, όταν σε μια συνήθη χώρα άξια κάθε σεβασμού δεν θα μπορούσε ούτε καν να γίνει επιστάτης μεσοαστικού δημοτικού σχολείου". 

Ο κ. S.P εξέλαβε την άποψη του περιοδικού ως προσβολή. Κατέθεσε αστική αγωγή για αποζημίωση εναντίον του περιοδικού Mladina της Λιουμπλιάνα, και του εκδότη του περιοδικού, στον κ. SP αποδόθηκαν περίπου 3000 € ως αποζημίωση για βλάβες από τα εγχώρια δικαστήρια της Σλοβενίας.

Απόφαση
Το περιοδικό Mladina απευθύνθηκε στη συνέχεια το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ισχυριζόμενο την παραβίαση του δικαιώματός του στην ελευθερία της έκφρασης σύμφωνα με το άρθρο 10 της Σύμβασης.
Το Δικαστήριο συμφώνησε ότι υπήρξε παρέμβαση στο άρθρο 10 του δικαιώματος του περιοδικού Mladina και ότι η παρέμβαση προβλέπεται από το νόμο για ένα θεμιτό στόχο, την προστασία της υπόληψης ή των δικαιωμάτων των άλλων.
Κατά την αξιολόγηση αν η παρέμβαση ήταν ανάλογη, το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η περιγραφή των ενεργειών του κ. SP ήταν "ακραία", αλλά παρ' όλα αυτά δεν διαπίστωσε παράβαση με βάση τις ακόλουθες αιτίες.
Το Δικαστήριο τόνισε ότι οι δηλώσεις του περιοδικού Mladina είχαν κυκλοφορήσει στο πλαίσιο ενός πολιτικού διαλόγου με έναν ηθοποιό του δωρεάν περιοδικού, το οποίο διαδραματίζει έναν κρίσιμο ρόλο σε μια δημοκρατική κοινωνία. 
Επιπλέον, ο κ. SP είναι πολιτικός και πρέπει για το λόγο αυτό να έχει ένα μεγαλύτερο βαθμό ανεκτικότητας από ότι μία-ένας ιδιώτης. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα επειδή ο κ. SP ο ίδιος άνοιξε την πόρτα για αυτό το συγκεκριμένο στυλ της συζήτησης μέσω σχολίων του στο κοινοβούλιο. 
Οι δηλώσεις στο άρθρο δεν ήταν επίσης πραγματικές δηλώσεις, αλλά ήταν αξιολογικές κρίσεις που συνοδεύονται από πραγματικά στοιχεία, δηλαδή τα πρακτικά της κοινοβουλευτικής συζήτησης. 
Το Δικαστήριο επισήμανε, συναφώς, ότι η δημοσιογραφική ελευθερία καλύπτει επίσης ένα βαθμό υπερβολής. 

Σχόλιο 
Είναι πάγια νομολογία του Δικαστηρίου ότι οι πολιτικοί πρέπει να επιδεικνύουν μεγαλύτερη ανοχή έναντι των δηλώσεων που στρέφονται εναντίον τις-τους (Lingens κατά Αυστρίας, Oberschlick κατά Αυστρίας, Oberschlick κατά Αυστρίας (Αρ. 2), Lopes Gomes da Silva κατά Πορτογαλίας), ένας νόμος που θα μπορούσε κοινώς να περιγραφεί ως εξής: "αν δεν μπορείς να αντέξεις τη ζέστη, να βγείς από την κουζίνα".
Αυτό που λέει το Δικαστήριο σε αυτή την υπόθεση είναι ότι ο κ. SP είχε κάνει πολύ περισσότερα από το να μπει απλώς στην κουζίνα. Είχε μπει στην κουζίνα και άναψε το φούρνο.

Πράγματι, το Δικαστήριο έχει πει πολλές φορές στο παρελθόν ότι οι πολιτικοί οι οποίες-οι κάνουν δηλώσεις που επιδέχονται κριτική ανοίγουν την πόρτα για εξίσου έντονα διατυπωμένες απαντήσεις (βλ. την παρατιθέμενη νομολογία παραπάνω).
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι δηλώσεις που θεωρούνται “ευαίσθητες στην κριτική" συνεπάγονται αναπόφευκτα μια κρίση από το ίδιο το Δικαστήριο σχετικά με αυτές τις δηλώσεις.

Το Δικαστήριο έχει, για παράδειγμα ήδη χορηγήσει αυξημένη προστασία βάσει του άρθρου 10 για τις δημοσιογράφισες-ους με στόχο την ξενοφοβία (υπόθεση Oberschlick κατά Αυστρίας), αλλά είναι η πρώτη φορά που το κάνει, με τις δηλώσεις που επιτίθενται στην λεσβοφοβία, αμφιφοβία. 
Αξίζει να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο έχει αντιστρόφως δεχτεί σχετικούς περιορισμούς για τις μορφές έκφρασης με αμφιφοβικό, λεσβοφοβικό περιεχόμενο (υπόθεση Vejdeland κατά Σουηδίας). 

Επίσης, ο Paul Johnson γράφει πως, η απόφαση δεν είναι χωρίς σημασία για τις δημοσιογράφισες-ους και ενδεχομένως ακόμη και για τις ακτιβίστριες με στόχο να καταρρίψουν τα αρνητικά στερεότυπα που ενισχύονται από τις-τους πολιτικούς. 
Η απόφαση αυτή καθιστά σαφές ότι οι δημοσιογράφισες-οι που αντιστέκονται σε τέτοιες αμφιφοβικές δηλώσεις απολαμβάνουν ένα ιδιαίτερα υψηλό επίπεδο προστασίας σύμφωνα με το άρθρο 10. 
Αυτή είναι η λογική συνέχεια της νομολογίας του Δικαστηρίου σχετικά με τις δηλώσεις που είναι ευαίσθητες στην κριτική όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Είναι, επίσης, σε συνάρτηση με διάφορα άλλα έγγραφα από το Συμβούλιο της Ευρώπης, όπως η Σύσταση της Υπουργικής Επιτροπής το 2010, η οποία τονίζει τον καθοριστικό ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης για την καταπολέμηση των στερεοτύπων για τις Lbtiq. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 5.5.14 και την μεταφράσαμε από την strasbourgobservers στην http://strasbourgobservers.com/2014/05/05/if-you-cant-stand-the-heat-dont-turn-up-the-oven-strasbourg-court-expands-tolerance-for-criticism-of-xenophobia-to-criticism-of-phobia

Το Λουξεμβούργο ψήφισε την ισότητα γάμου

Το Κοινοβούλιο του Λουξεμβούργου στη συντριπτική του πλειοψηφία ψήφισε το νομοσχέδιο ισότητας του γάμου, με ψήφους 56-4. 
Το νομοσχέδιο εισάγει ισότητα γάμου και τη χορήγηση δικαιώματος παιδοθεσίας στα αμφισεξουαλικά ζευγάρια. 

Το Κοινοβούλιο έχει εξασφαλίσει την ψήφιση του νομοσχεδίου στο σύνολό του. Σύμφωνα με τη Βουλή των Αντιπροσώπων, ο νόμος αναμένεται να τεθεί σε ισχύ στις αρχές του 2015. 

Η Ευρωβουλεύτρια Viviane Loschetter είπε: "Οι Lbtiq πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τις ετερό. "Με αυτό το νόμο, δεν πετάμε στη θάλασσα όλες τις αξίες της κοινωνίας μας. "Το μόνο που έχουμε κάνει είναι να δώσουμε ίσα δικαιώματα στις λεσβίες. Έχουμε αναγνωρίσει επισήμως ένα είδος της σχέσης που υπήρχε πάντα". 

Οι μόνοι βουλευτές που καταψήφισαν το νομοσχέδιο ήταν οι Gaston Gibéryen, Fernand Kartheiser και Roy Reding, το σύνολο της δεξιάς πτέρυγας το Εναλλακτικό Δημοκρατικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα, και ο Aly Kaës, επαναστατούν εναντίον του Χριστιανοσοσιαλιστικού Κόμματος. 
Ο Reding δήλωσε: «Ο πιο σημαντικός θεσμός της κοινωνίας μας, ο γάμος, καταστρέφεται". 

Μια ομάδα είχε στο παρελθόν προσπαθήσει να καθυστερήσει το νομοσχέδιο του γάμου με την ενεργοποίηση ενός δημοψηφίσματος, αλλά απέτυχε να συγκεντρώσει αρκετές υπογραφές. 

Ο Ty Cobb της Εκστρατείας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δήλωσε: "Συγχαίρουμε την ηγεσία του Λουξεμβούργου για τη χορήγηση στις LBTΙQ τα δικαιώματα που τις αξίζουν, και συγχαίρουμε τις Lbtiq ακτιβίστριες και τις υποστηρίκτριες που έκαναν αυτή την ιστορική ημέρα πραγματικότητα". 

Το Λουξεμβούργο θα είναι η 9η χώρα της ΕΕ που εισάγει την ισότητα του γάμου, μετά την Αγγλία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Δανία, την Ισπανία, την Ολλανδία, την Πορτογαλία και την Σουηδία. 


Την είδηση την βρήκαμε στις 18.6.14 και την μεταφράσαμε από την pink news στην http://www.pinknews.co.uk/2014/06/18/luxembourg-passes-equal-marriage-bill-by-56-4-landslide/

Μια απάντηση στα σχόλια δημοσίου υπαλλήλου για την Thess Pride

Κε. Άνθιμε κι εμείς θα αγρυπνήσουμε για να μην βανδαλίσουν για άλλη μια φορά το στήσιμο της Thess Pride τη νύχτα, θα εργαζόμαστε νυχθημερόν να μην την καταντήσουν αίσχος κ θα υπερασπιστούμε το δικαίωμα η πόλη να ανήκει σε όλες-ους. 

Φανταστείτε να περιορίσουμε την θρησκευτική ελευθερία κάποιων κ να μην τις-τους επιτρέψουμε να μπουν στην εκκλησία ή να εμποδίσουμε την πραγματοποίηση της λειτουργίας. 

Τα πρόσωπα που κατέχουν δημόσια θέση κ εκφέρουν δημόσιο λόγο οφείλουν να προσέχουν τι λένε. Περιοριστείτε στις πιστές-ους σας κ μόνο, όσο ακόμη ζούμε σε κοσμικό κράτος. 

Σεβόμενες το σχήμα σας κ όχι τον βίο σας (δεν πληρώνεστε για αυτόν) δεν ερχόμαστε στους χώρους που αρμόζουν στο σχήμα σας, να σας υπενθυμήσουμε πως τμήμα της κοινωνίας είμαστε κ εμείς ούτε πως απολαμβάνουμε την ίδια ελευθερία της έκφρασης. 

Μην διασπείρετε άλλο μίσος, εκτός από απάνθρωπο είναι κ ενάντιο στη θρησκεία της αγάπης, της οποίας είστε εκπρόσωπος!

Φεμινιστικότητα κ Αναπηρία

Φεμινισμός και Αναπηρία: Ποιες, πού, πότε, τι, γιατί; 

Ας εκκινήσουμε τον συλλογισμό μας από την προσπάθεια μας, να ξετυλίξουμε το νήμα του συναπαντήματος του Φεμινισμού ως θεωρητικού ρεύματος και ως κινήματος με την αναπηρία, ως ζώσα κατάσταση, ως κατάσταση δηλαδή, που βιώνεται. Το πρώτο, που θα διερωτηθούμε είναι: υπάρχει αλήθεια εκείνη η γερή κλωστή, που να ενώνει αυτά τα δύο, της οποίας την άκρη, να μπορέσουμε να αναζητήσουμε; Ή μήπως θα πρέπει να κάνουμε λόγο για χωριστές διαδρομές;

«Νομίζω πως μέσα στον καθένα μας, υπάρχει μια ικανότητα να αντιλαμβάνεται τις εντυπώσεις και τις συγκινήσεις που η ανθρωπότητα έχει περάσει απ’ την αρχή της δημιουργίας της», έγραφε στην αυτοβιογραφία της η HelenKeler, επιθυμώντας με τα λόγια της, να ανοίξει μία χαραμάδα στο παράθυρο της πραγματικής ταυτότητας των Ανθρώπων με Αναπηρία μέσα από εσωτερικές διαδρομές, σκιαγραφώντας την ζωή μίας γυναίκας, που η κοινωνία θα την ήθελε σιωπηλή και απόλυτα περιθωριοποιημένη. «Κάθε άτομο έχει μια υποσυνείδητη ανάμνηση της πράσινης γης και των κελαρυστών νερών, έτσι που η κώφωση και η τύφλωση δεν μπορούν να της-του στερήσουν αυτό το δώρο των περασμένων γενεών. Αυτή η κληρονομική ικανότητα είναι μια έκτη αίσθηση-μια ψυχική αίσθηση που βλέπει, ακούει, νιώθει, όλα μαζί!», συμπλήρωνε σε τόνο κατανυκτικό. Η Keler βέβαια ως προσωπικότητα δεν συνδέθηκε με το φεμινιστικό κίνημα της εποχής της, άρθρωσε όμως πολιτικό λόγο. Αυτή κάθε αυτή η ανάγκη της Keler να εκφραστεί μέσα στην ιστορικότητα της είναι που μας κάνει, να αντικρίζουμε στο πρόσωπο της μία πολύ συγκεκριμένη δικαιωματική ταυτότητα. Η Helen Keler έχει καταγραφεί ως ο πιο μορφωμένος Τυφλοκωφός άνθρωπος και αυτός ο άνθρωπος ενσάρκωνε εκτός των άλλων την διπλή διακριτότητα του να είσαι γυναίκα και ανάπηρη εντός του σφιχτού ιστορικού πλαισίου μιας εποχής, που πρότεινε ως κοινωνική απάντηση στην ένταξη των Ανθρώπων με Αναπηρία, την φιλανθρωπία και τον οίκτο. 

Έξι έτη πριν από τον θάνατο της Helen Keler ο θεμελιωτής της θεωρίας του Στίγματος Ervin Goffman χαρτογραφεί στις σελίδες του κεφαλαιώδους έργου του «Στίγμα» τις διαδικασίες σύγκρουσης ανάμεσα στην πραγματική και την κοινωνικά κατασκευασμένη ταυτότητα και τις προσπάθειες ανάκτησης της-του εαυτής-ού, όλων όσων ορίζονται από την κοινωνία ως αποκλεισμένες-οι, χωρίς ωστόσο μέσα από τις γραφές του, να αναλύει με το βάθος, που του αρμόζει το «διπλό στίγμα», όπως αυτό εισπράττεται από τις Γυναίκες με Αναπηρία, το οποίο υπό συνθήκες μπορεί να είναι και τριπλό λ.χ. Λεσβίες με Αναπηρία, Μετανάστριες με Αναπηρία. Έτσι το ερώτημα πώς το φύλο εγγράφεται στην ταυτότητα της αναπηρίας, με όλα τα συμφραζόμενα της, πολιτιστικά, κοινωνικά, ταξικά, εκπαιδευτικά, πολιτικά κ.λ.π. άργησε να απασχολήσει τις-τους επιστημόνισες-ήμονες του πεδίου και μάλλον μέχρι και τις μέρες μας παραμένει ως προς αρκετές διαστάσεις του αναπάντητο, παρά τις ενδιαφέρουσες κριτικές προσεγγίσεις του μέσα από τις οικείες φεμινιστικές θεωρίες κλονισμού της ταύτισης του βιολογικού με το κοινωνικό φύλο, κύρια εκφράστρια των οποίων υπήρξε η Judith Butler. 

Με άλλα λόγια ο όποιος διατυπούμενος επιστημονικά λόγος κατ’ αρχήν αναφορικά με την ταυτότητα φύλου των Γυναικών με Αναπηρία ή όπως υποστηρίζεται εκ μέρους μας με την πεμπτουσία του «είναι» των Γυναικών με Αναπηρία υπήρξε πενιχρός, πολλές δε φορές θεωρητικά αναπτυσσόμενος από άνδρες επιστήμονες, γεγονός το οποίο ανεξάρτητα από την επιστημονικότητα των εισφερόμενων απόψεων, η οποία είναι ως ένα βαθμό αξιοπρόσεχτη, ενδεικνύει την ευθραυστότητα της εξωτερίκευσης του αυτοπροσδιορισμού μας στο επιστημονικό γίγνεσθαι. Αυτός ακριβώς ο ετεροπροσδιορισμός στο επιστημονικό πεδίο των Γυναικών με Αναπηρία οδήγησε θα μπορούσαμε να πούμε σε μία αναμενόμενη αναπαραγωγή του στερεότυπου της συμμετοχής των Γυναικών με Αναπηρία στον ακαδημαϊκό λόγο, μόνον ως ερευνητικών υποκειμένων «μεταβίβασης» βιωματικών εμπειριών. 

Μεταβαίνοντας τώρα από το επιστημονικό στο πολιτικό επίπεδο, χωρίς βέβαια να αρνούμαστε τις δυνατότητες συνύπαρξης τους η μη συμπόρευση των Φεμινιστριών με τα Κινήματα των Γυναικών με Αναπηρία κατά την γνώμη μας αντικατοπτρίζεται ακόμη πιο ξεκάθαρα, λογιζομένων δύο συγκεκριμένων κοινωνικό-πολιτικών παραμέτρων. 

Η πρώτη παράμετρος συνδέεται με την αποδοχή εκ μέρους μας της σχηματικής διέλευσης των φεμινιστικών διεκδικήσεων μέσα από τρεις φάσεις συλλογικής έκφρασης, την πρώτη, η οποία επικεντρώνεται στην αμφισβήτηση, την δεύτερη, η οποία εστιάζει στην γυναικεία απελευθέρωση, ιδίως την σεξουαλική και την Τρίτη, κατά την οποία εντάσσονται στις φεμινιστικές πολιτικές πανανθρώπινα αιτήματα μη κυρίαρχων ομάδων, για την διαπραγμάτευση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εντός του πλαισίου του γυναικείου ζητήματος, αποδοχή, η οποία συλλογιστικά προϋποθέτει για λόγους ιστορικό-ανθρωπολογικούς και την ταυτόχρονη συμφωνία μας με τα εξής: κατά την πρώτη φάση της αμφισβήτησης, την στιγμή δηλαδή, που οι φεμινίστριες καλούσαν σε διεκδίκηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων και της ισότιμης συμμετοχής τους στο κοινωνικό γίγνεσθαι, η πλειοψηφία των Γυναικών με Αναπηρία είτε ήταν απομονωμένη σε Ιδρυματικές Δομές και Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας, είτε ετεροεκπροσωπούνταν από τις-τους γονείς ή τις-τους συμπαραστάτιδες-ες τους. Η δεύτερη φάση της σεξουαλικής απελευθέρωσης και της ελεύθερης και αυτοπροσδιοριστικής έκφρασης της σωματικότητας των γυναικών συνιστούσε και συνιστά ως προς τις Γυναίκες με Αναπηρία θέμα ταμπού, η δε κοινοποίηση της στον δημόσιο λόγο γινόταν με όρους «αρτιμέλειας». Τέλος η Τρίτη φάση του ανοίγματος της φεμινιστικής ατζέντας σε πεδία διεκδικήσεων από μη κυρίαρχες ομάδες δεν συμπεριέλαβε τα δικαιώματα των Γυναικών με Αναπηρία, πολύ απλά γιατί τα δημοσιοποιούμενα δια των επίσημων εκφραστών του Αναπηρικού Κινήματος δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία εν γένει σταχυοθετούνταν με βάση «ανδροκρατικές λογικές», παράβλεψης ή υποτίμησης της ανάγκης και της αναγκαιότητας συμπερίληψης της διάστασης της ταυτότητας φύλου στις χαραζόμενες γενικές πολιτικές. 

Η δεύτερη παράμετρος συγκροτεί την ανάστροφη οπτική θέασης των αιτημάτων των Γυναικών με Αναπηρία από την πλευρά των Φεμινιστριών, η οποία μετουσιώνεται στην ενδεχόμενη σύγκρουση των γενικών φεμινιστικών προτάσεων με αυτές των Αναπήρων Γυναικών, εφόσον οι πρώτες θα καλούνταν να πάρουν θέση, ενδεχομένως ερχόμενες σε ρήξη με τις παγιωμένες αντιλήψεις τους γύρω από ζητήματα κεντρικής φύσεως, όπως η κοινωνική φροντίδα, το δικαίωμα στην σεξουαλικότητα, στη μητρότητα, στον οικογενειακό προγραμματισμό και οι αναπαραγωγικές ελευθερίες. 

Πέρα όμως από την επιστημονική κίνηση και την δραστηριότητα των ενδιαφερόμενων κινημάτων υπάρχει και η νομοθεσία, η οποία συντελεί στην δόμηση της σχετικής ατζέντας, εν προκειμένω της φεμινιστικής υπέρ των δικαιωμάτων των Γυναικών με Αναπηρία. Και όσων αφορά την διεθνώς δεσμευτική νομοθεσία υπέρ των Γυναικών με Αναπηρία, αυτή κατοχυρώθηκε μόλις το 2006 στοιχειωδώς στο ομώνυμο άρθρο 6 της Διεθνούς Σύμβασης του Ο.Η.Ε. για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία (CRPD), η οποία κυρώθηκε από την χώρα μας, αποτελούσα εφεξής εσωτερική του νομοθεσία προ διετίας, ενώ εντελώς πρόσφατα στα τέλη του 2013 δημοσιοποιήθηκε το Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τις Γυναίκες με Αναπηρία, με το οποίο η διάσταση της ταυτότητας φύλου των Γυναικών με Αναπηρία διαχέεται στο σύνολο των ευρωπαϊκών πολιτικών και παρότι προς το παρόν το κείμενο του είναι κατά περιεχόμενο πολιτικά και όχι νομικά δεσμευτικό, αναμφισβήτητα καλλιεργεί το έδαφος, έτσι ώστε η απτή πραγμάτωση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Γυναικών με Αναπηρία, να μην αποτελεί μία ανεκπλήρωτη προσδοκία στο μέλλον αλλά ένα πεδίο λήψης σοβαρών πρωτοβουλιών. 

Τι λείπει σήμερα; Λείπουν πολλά: Ο εναγκαλισμός των αιτημάτων μας από το Φεμινιστικό Κίνημα στην χώρα μας αλλά και διεθνώς, χωρίς αγκυλώσεις και στερεοτυπικούς φραγμούς. Η συμπερίληψη της ταυτότητας φύλου των Γυναικών με Αναπηρία στις κεντρικές, περιφερειακές και τοπικές πολιτικές της χώρας μας. Η ένταξη των δικαιωμάτων των Γυναικών με Αναπηρία στις στρατηγικές για την ισότητα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων. Η ουσιαστική ενασχόληση του Εθνικού Αναπηρικού Κινήματος με τα θέματα Γυναικών με Αναπηρία και όχι η πανομοιότυπη αναπαραγωγή των ίδιων διακηρυκτικών ευχολογίων μία φορά τον χρόνο, στις 8 του Μάρτη. Κυρίως όμως λείπει η φωνή μας! Μία φωνή συλλογικά εκφραζόμενη, η οποία θα αφορά όλες τις Γυναίκες με Αναπηρία, ακόμη και τις πιο σιωπηλές, όσων ζουν στα λησμονημένα Ιδρύματα, στις Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας και στα Ψυχιατρικά Καταστήματα. 

Γιατί; Γιατί οφείλουμε να εκφραστούμε, αυτοπροσδιοριζόμενες μέσα από τις διεκδικήσεις μας έξω από ετεροκαθορισμούς και πατερναλιστικές λογικές. Και γιατί ο δρόμος της χειραφέτησης είναι δύσβατος και κατακτιέται μέσα από εμάς για εμάς! Κάθε μέρα! 



*Το κείμενο αποτελεί συνοπτική παρουσίαση της εισήγησης της γράφουσας στο τριήμερο αφιέρωμα με τίτλο: «Γυναίκα και Εξέγερση - Φρίντα Κάλο Προσεγγίσεις», που πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο «Εμπρός» από τις 7 ως τις 9 Μαρτίου 2014, στο πλαίσιο της θεματικής: «Το σώμα μου, μου ανήκει: «Φωνές αντίστασης στην απανταχού πατριαρχία». 


Την είδηση την βρήκαμε στις 16.6.14 στην http://anthrwpokentrika.wordpress.com/2014/06/16/%CF%86%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%80%CE%B7%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%8D-%CF%80%CF%8C%CF%84/

Ηγέτιδες

Σε εποχές κρίσης και αστάθειας οικογένειες και λαοί δίνουν το τιμόνι στις γυναίκες. Τι είναι αυτό που τις κάνει καλύτερες στην ηγεσία όταν επικρατεί αβεβαιότητα; Μετά την κρίση των τραπεζών το 2008 στην Ισλανδία, την παρ' ολίγον κατάρρευση της χώρας και την πτώση της κυβέρνησης, αυτές που εμφανίστηκαν για να μαζέψουν τα σπασμένα ήταν τέσσερις σημαντικές γυναίκες. Ηταν η Γιόχανα Σιγκουρδαντότιρ, πρωθυπουργός από το 2009 μέχρι το 2013 (και παντρεμένη με τη συντρόφισά της) και οι Χάλα Τομασντότιρ και Κριστίν Πετουρσντότιρ, οι οποίες μαζί με την Μπγιορκ απογείωσαν τις δραστηριότητες του fund Audur Capital, που επένδυσε στην πράσινη τεχνολογία με σκοπό να βοηθήσει την καταρρακωμένη οικονομία. Οι άνδρες είχαν εξαφανιστεί την κρίσιμη στιγμή. Σύμπτωση ή ένδειξη; 

Ο ρόλος της υπομονής 
Αν πιστέψουμε την τελευταία τάση, η Ισλανδία είναι ένα μικρό παράδειγμα που εξελίσσεται σε κοινωνιολογική μελέτη. 

Εδώ και λίγο καιρό, όλο και περισσότερες-οι αναρωτιούνται μήπως την ώρα της κρίσης, τη στιγμή που η λύση αναζητείται στην ψυχραιμία, στην κατανόηση και στην εξάλειψη των πανικόβλητων παρορμητικών κινήσεων, αυτό που χρειάζεται είναι μια γυναικεία ματιά. Παλαιότερα, το αφήγημα της γυναικείας καθοδήγησης σε στιγμές κρίσης αφορούσε το σπίτι, εκεί όπου το στιβαρό αλλά κοινωνικά αόρατο χέρι της γυναίκας εμφανιζόταν για να φέρει τη λύση σε συνθήκες που απειλούσαν τη συνοχή της οικογένειας. Αλλά μήπως αυτό το κοινό, κοινωνικό μυστικό, ισχύει και για τις χώρες και όχι μόνο για τις οικογένειες; 

 Η 58χρονη Κριστίν Λαγκάρντ ίσως να μην είναι η πιο συμπαθής γυναίκα του κόσμου, αλλά σίγουρα είναι ένα από τα πιο κατάλληλα πρόσωπα να μιλήσουν για τη γυναικεία ηγεσία. Η Λαγκάρντ, που ήταν η ισχυρή γυναικεία παρουσία στο Eurogroup ως υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της κρίσης 2009-2011 και στη συνέχεια ως επικεφαλής του ΔΝΤ, πρόσφατα ρωτήθηκε από το «Harvard Business Review» για τον ρόλο της γυναίκας στη διαχείριση κρίσεων. Αρχικά, με μία αντίστροφη ερώτηση: Γιατί είναι τόσο λίγες οι γυναίκες σε θέσεις ηγεσίας; «Επειδή χρειάζεται να διανυθεί περισσότερος δρόμος για να φτάσεις στην κορυφή. Θέλει ενέργεια για να μείνεις στο παιχνίδι και λίγες το έχουν. Δεν κατηγορώ όσες επιλέγουν την οικογένεια, αλλά θα ήθελαν όλες οι γυναίκες να έχουν την ευκαιρία». 

Η αποφυγή του περιττού ρίσκου 
Και μετά την απαραίτητη φεμινιστική ματιά, η κρίσιμη ερώτηση: Ποια είναι η διαφορά μιας γυναίκας από έναν άνδρα σε ηγετικό ρόλο; «Οι έρευνες δείχνουν ότι υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στις γυναίκες που οι άνδρες δεν τα διαθέτουν. Είναι καλές ακροάτριες, δίνουν προσοχή, δεν ποντάρουν στις συγκρούσεις, αλλά στη σύγκλιση, έχουν μια "γονιδιακή" αποστροφή στο περιττό ρίσκο. Σε εποχές κρίσης, η γυναίκα ηγέτης είναι καλύτερη» απάντησε η επικεφαλής του ΔΝΤ. 
Η επιστήμη συμφωνεί με την κάπως πρόχειρη γονιδιακή ανάλυση της γαλλίδας πολιτικού. Πέρυσι, τα πανεπιστήμια του Εξετερ και του Γκρόνινγκεν διενήργησαν σχετικές έρευνες για να δείξουν τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι γυναίκες και οι άνδρες αντιδρούν σε περιπτώσεις εξαιρετικής κρισιμότητας. Αφού οι φοιτήτριες-ές χωρίστηκαν σε ομάδες και απάντησαν σε ερωτηματολόγια, τους δόθηκαν διαφορετικές περιπτώσεις κρίσης και επιλογές χειρισμού τους. Το συμπέρασμα ήταν πως οι άνδρες έχουν μια έμφυτη πίστη στην ιεραρχία, στον ανταγωνισμό και στην οικονομική δύναμη για να επιλύσουν κρίσεις. Από την άλλη, οι γυναίκες φάνηκαν πιο διαχειριστικές, πιο ψύχραιμες. Ενώ αρχικά εμφανίζονταν πιο "παθητικές", με όπλο την υπομονή και την κατανόηση, όλες σημείωσαν την ανάγκη των καλών σχέσεων με τις εργαζόμενες-ους, της σύγκλισης, της λογικής της μη σύγκρουσης. 

Από την Ελισάβετ στη Μέρκελ 
Οι περιπτώσεις γυναικών που όχι μόνο έχουν διοικήσει με σιδηρά πυγμή κόντρα στα στερεότυπα, αλλά έχουν επιδείξει και έργο, έστω και κόντρα στη λαϊκή βούληση, είναι πάντως αξιοσημείωτες. Η Ελισάβετ Α', βασίλισσα της Αγγλίας και της Ιρλανδίας από το 1558 μέχρι το 1603, διοίκησε για μια περίοδο 45 ετών κατά τη διάρκεια των οποίων η παγκόσμια ισχύς της Αγγλίας ενισχύθηκε σημαντικά. Η Χίλαρι Κλίντον είναι μία από τις πιο επιτυχημένες υπουργούς Εξωτερικών των ΗΠΑ και κατάφερε με όπλο την υπομονή να μετατρέψει το μειονέκτημα της κηλίδωσης του ονόματός της από τον πουριτανισμό της αμερικανικής κοινωνίας στην υπόθεση απιστίας του Μπιλ Κλίντον σε πλεονέκτημα. Πολλές-οί θεωρούν πως θα είναι ιδανική υποψήφια των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές του 2016. 

Και φυσικά, η μεγάλη «μητέρα της Ευρώπης», Ανγκελα Μέρκελ. Αν, όπως αναμένεται, μείνει στη θέση της μέχρι το 2017, η καγκελάριος της Γερμανίας θα είναι η μακροβιότερη εκλεγμένη γυναίκα πολιτικός στην Ιστορία, έχοντας ξεπεράσει την 11ετή θητεία της Μάργκαρετ Θάτσερ. Η σύγκριση με τη σιδηρά κυρία που ανέλαβε τις τύχες της Μ. Βρετανίας σε μία από τις χειρότερες στιγμές της Ιστορίας της, το 1979, και την οδήγησε σε σύγκρουση, αλλαγή οικονομικής πολιτικής, πόλεμο, αλλά και οικονομική αναγέννηση, δεν είναι τυχαία. 

Φαίνεται ότι σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές, στις εποχές της αβεβαιότητας και των κινδύνων, οι ομάδες και οι λαοί στρέφονται στην ηγεσία γυναικών, γιατί αυτές, περισσότερο από τους άνδρες, θα συνδυάσουν την αποφασιστικότητα με την ανθεκτικότητα, την αυστηρότητα με τη δημιουργικότητα και τον ρεαλισμό με τη δωρικότητα έτσι ώστε να εξασφαλίσουν την επικίνδυνη γέννηση του «νέου» μέσα από την κατάρρευση του παλιού. 

Με την ίδια πυγμή και συνήθως με αντιλαϊ-κή πολιτική πορεύτηκαν χαρακτηριζόμενες «μητέρες των εθνών» τους. Και σαν ειρωνεία ή αλλιώς επιβεβαίωση των στερεοτύπων, ούτε η Ελισάβετ Α΄ ούτε η Μέρκελ έγιναν ποτέ μητέρες, ενώ η Θάτσερ κατηγορήθηκε πως θυσίασε και παραμέλησε τα δικά της παιδιά στον βωμό της εξουσίας. Καμιά-νεις, όμως, δεν μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Ούτε καν οι πιο ισχυρές γυναίκες της Ιστορίας.


Την είδηση την βρήκαμε στις 9.3.14 από την http://www.tovima.gr/vimagazino/views/article/?aid=574448 Στην φωτογραφία είναι η Licia Ronzulli Ιτσλίδα Ευρωβουλευτίνα.