Ορκωμοσία Α

Το κείμενο λόγω του μεγέθους του, χωρίστηκε σε δύο μέρη. Βρίσκεστε στο πρώτο μέρος -Α
Nο Φ.092.22 / 1630 – 1 / 1
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ

ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
(Προσφυγή υπ’ αριθ. 19516/06)

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ 21 Φεβρουαρίου 2008
Η παρούσα απόφαση θα καταστεί οριστική υπό τις οριζόμενες στο άρθρο 44 παρ. 2 της Συμβάσεως προϋποθέσεις.
Ενδέχεται να τύχει βελτιώσεων ως προς τη μορφή.

ΑΚΡΙΒΕΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

Στρασβούργο, 21 Φεβρουαρίου 2008
- υπογραφή -
S. NIELSEN
Γραμματέας του Τμήματος

Στην υπόθεση Αλεξανδρίδη κατά της Ελλάδος
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Πρώτο Τμήμα),
συνεδριάζον σε τμήμα συντιθέμενο από τις δικαστίνες-ες :
Λουκή Λουκαΐδη, Πρόεδρο, Χρήστο Ροζάκη, Nina Vajić, Khanlar Hajiyev, Dean Spielmann,
Sverre Erik Jebens, Giorgio Malinverni,
και τον Γραμματέα του Τμήματος, Søren Nielsen.

Αφού διασκέφτηκε σε συμβούλιο στις 31 Ιανουαρίου 2008.
Εκδίδει την ακόλουθη απόφαση, η οποία υιοθετήθηκε κατά την ως άνω ημερομηνία :

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ
1. Η υπόθεση εισήχθη δυνάμει της (υπ’ αριθ. 19516/06) προσφυγής, την οποία κατέθεσε κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας ο Έλληνας υπήκοος Θεόδωρος Αλεξανδρίδης («ο προσφεύγων»), ο οποίος προσέφυγε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 3 Μαΐου 2006 δυνάμει του άρθρου 34 της Συμβάσεως για την Προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών («η Σύμβαση»).

2. Ο προσφεύγων εκπροσωπείται από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι. Η Ελληνική Κυβέρνηση («η Κυβέρνηση») εκπροσωπείται από τους εξουσιοδοτημένους εκπροσώπους του πληρεξουσίου της, Σ. Σπυρόπουλο, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, και Ι. Μπακόπουλο, Δικαστικό Αντιπρόσωπο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

3. Ο προσφεύγων ισχυρίζεται, ειδικότερα, ότι το γεγονός ότι αναγκάστηκε να αποκαλύψει ότι δεν ήταν χριστιανός ορθόδοξος, παραβίασε το δικαίωμα μη αποκαλύψεως των θρησκευτικών του πεποιθήσεων.

4. Στις 11 Μαΐου 2006, το Δικαστήριο απεφάσισε να κοινοποιήσει στην Κυβέρνηση τις σχετικές προς τα άρθρα 9 και 13 της Συμβάσεως αιτιάσεις. Δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 29 παρ. 3 της Συμβάσεως, το Δικαστήριο απεφάσισε να αποφανθεί ταυτοχρόνως επί του παραδεκτού και της ουσίας.

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Ι. ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΕΩΣ

5. Με απόφαση του Υπουργού Δικαιοσύνης, η οποία δημοσιεύθηκε στο Φ.Ε.Κ. της 8ης Σεπτεμβρίου 2005, ο προσφεύγων διορίσθηκε δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Αθηνών.

6. Στις 2 Νοεμβρίου 2005, ο προσφεύγων μετέβη στο Πρωτοδικείο Αθηνών, προκειμένου να δώσει τον όρκο της υπηρεσίας του. Πράγματι, κατά το άρθρο πρώτο του Κώδικα Ελλήνων Δικηγόρων (βλ. παρ. 17 κατωτέρω), απαιτούμενη προϋπόθεση ασκήσεως των καθηκόντων του είναι η ορκωμοσία της-του δικηγόρου ενώπιον αρμοδίου δικαστηρίου.

Α. Η εκδοχή του προσφεύγοντος όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά

7. Ο προσφεύγων μετέβη στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου. Κατά τη συνήθη πρακτική, η γραμματεία του δικαστηρίου έδωσε στον προσφεύγοντα το τυποποιημένο έντυπο και τον κάλεσε να το συμπληρώσει, προσθέτοντας την ημερομηνία και την οικογενειακή του κατάσταση.

8. Στη συνέχεια, ο προσφεύγων ενεφανίσθη ενώπιον της Προέδρου του Πρωτοδικείου Αθηνών, κατά τη δημόσια συνεδρίαση η οποία πραγματοποιείτο εκείνη την ημέρα, της παρέδωσε το έντυπο, δεόντως συμπληρωμένο, και της ζήτησε να του επιτρέψει να δώσει τον όρκο της υπηρεσίας του.

9. Η Πρόεδρος του Δικαστηρίου κάλεσε τον προσφεύγοντα να θέσει το δεξί χέρι του στο Ευαγγέλιο και να ορκισθεί. Ο προσφεύγων πληροφόρησε την Πρόεδρο ότι δεν ήταν χριστιανός ορθόδοξος και ότι, επομένως, επιθυμούσε να προβεί σε πολιτικού χαρακτήρα ορκοδοσία. Η Πρόεδρος έκανε δεκτό το αίτημα του προσφεύγοντος.

10. Μετά το πέρας της διαδικασίας αυτής, το πρακτικό υπεγράφη από την Πρόεδρο και τον Γραμματέα του Δικαστηρίου.

Β. Οι εκδοχές της Κυβερνήσεως όσον αφορά τα πραγματικά περιστατικά

1. Συμφώνως προς τις αρχικές παρατηρήσεις

11. Αντί να μεταβεί στη Γραμματεία του Δικαστηρίου, κατά τη διαδικασία η οποία αποτελεί συνήθη πρακτική, ο προσφεύγων ενεφανίσθη κατευθείαν ενώπιον της Προέδρου του Δικαστηρίου και της ζήτησε να του επιτρέψει να δώσει πολιτικό όρκο. Η Πρόεδρος έκανε δεκτό το αίτημα του προσφεύγοντος.

12. Στη συνέχεια, ο προσφεύγων μετέβη στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου. Ενώ εκεί υπήρχαν δύο διαφορετικά έντυπα, ένα για τον θρησκευτικό και ένα για τον πολιτικό όρκο, ο προσφεύγων δεν ζήτησε το αντίστοιχο προς την περίπτωσή του έντυπο, αλλά συμπλήρωσε το έντυπο με το οποίο βεβαιώνεται η θρησκευτικού χαρακτήρα ορκωμοσία. Η Γραμματεία υπέγραψε το πρακτικό και χορήγησε αντίγραφα στον προσφεύγοντα.

2. Συμφώνως προς τις παρατηρήσεις προς αντίκρουση των παρατηρήσεων του προσφεύγοντος

13. Ο προσφεύγων ενεφανίσθη ενώπιον της Προέδρου του Πρωτοδικείου Αθηνών, κρατώντας ένα έντυπο πρακτικού ορκωμοσίας θρησκευτικού χαρακτήρα.

14. Η Πρόεδρος κάλεσε τον προσφεύγοντα να δώσει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 19 του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα (βλ. παρ. 18 κατωτέρω) όρκο, χωρίς να ζητήσει από τον προσφεύγοντα να αποκαλύψει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Ο προσφεύγων αντέδρασε και ζήτησε να δώσει πολιτικό όρκο. Η Πρόεδρος έκανε δεκτό το αίτημα του προσφεύγοντος.

15. Μόλις επέστρεψε στη Γραμματεία, ο προσφεύγων ζήτησε αντίγραφα του πρακτικού ορκωμοσίας και δεν προέβη σε καμία ενέργεια αποσκοπούσα στη διόρθωση του εν λόγω πρακτικού.

Γ. Το από 2 Νοεμβρίου 2005 πρακτικό συνεδριάσεως του Πρωτοδικείου Αθηνών

16. Το τυποποιημένο κείμενο, το οποίο συντάχθηκε μετά το πέρας της ορκωμοσίας του προσφεύγοντος, είχε ως εξής : Κατά τη σημερινή δημόσια συνεδρίαση, ο Θεόδωρος Αλεξανδρίδης ενεφανίσθη και επέδειξε στην Πρόεδρο το Φ.Ε.Κ. 222/8-9-2005, δυνάμει του οποίου διορίσθηκε δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Αθηνών, και ζήτησε την άδεια να ορκισθεί ως δικηγόρος. Ο Εισαγγελέας έλαβε τον λόγο και πρότεινε να του δοθεί η άδεια να ορκισθεί. Η Πρόεδρος κάλεσε (…) [τον ενδιαφερόμενο] ο οποίος, αφού έθεσε το δεξί χέρι του στο Ιερό Ευαγγέλιο, έδωσε τον όρκο που του υπαγόρευσε η Πρόεδρος : «Ορκίζομαι να φυλάττω πίστην εις την Πατρίδα, υπακοήν εις το Σύνταγμα και τους νόμους του Κράτους και να εκπληρώ
τιμίως και ευσυνειδήτως τα καθήκοντα μου». Σε πίστωση των ανωτέρω το παρόν
πρακτικό συντάχθηκε και υπεγράφη. (υπογραφή της Προέδρου και του Γραμματέα)

ΙΙ. ΟΙΚΕΙΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΗ
17. Στην Ελλάδα, το καθεστώς των δικηγόρων διέπεται από τον Κώδικα των Δικηγόρων, ν.δ. 3026/1954.

Άρθρο 1
Η-ο Δικηγόρος είναι άμισθη δημόσια υπάλληλος, διοριζόμενη διά βασιλικού διατάγματος και υπαγόμενη εις πειθαρχικήν εξουσίαν ασκουμένην κατά τας διατάξεις του παρόντος. Προ πάσης ασκήσεως των καθηκόντων τηςη δικηγόρος υποχρεούται να δώση τον όρκον της υπηρεσίας της ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου και να εγγραφή εις το μητρώον του Δικηγορικού Συλλόγου, μεθ’ ην εγγραφήν τελειούται ο διορισμός.

Άρθρο 22
«1. Η-ο διορισθείσα υποχρεούται να ομώση τον όρκον της Δημόσιας Υπαλλήλου εν δημοσιία συνεδριάσει του Πρωτοδικείου (…)

(…)

3. Η-ο Γραμματεύς του Πρωτοδικείου υποχρεούται, όπως συντάσση αυθημερόν το περί ορκωμοσίας πρακτικόν και αποστέλλη αντίγραφον τούτου εντός οκτώ ημερών εις τον οικείον Δικηγορικόν Σύλλογον, της ορκωμοσίας αποδεικνυομένης μόνον δια του πρακτικού.»

18. Το άρθρο 19 του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα έχει ως εξής :
Ορκωμοσία – Ανάληψη υπηρεσίας

1. (…) Ο όρκος έχει ως εξής :
α) «Ορκίζομαι να φυλάττω πίστη στην πατρίδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω τιμίως και ευσυνειδήτως τα καθήκοντά μου».
(…)

γ) Όσες-οι δηλώνουν ότι δεν πρεσβεύουν καμία θρησκεία ή πρεσβεύουν θρησκεία που δεν επιτρέπει τον όρκο, παρέχουν, αντί όρκου, την ακόλουθη διαβεβαίωση : «Δηλώνω, επικαλούμενη-ος την τιμή και τη συνείδησή μου, ότι θα φυλάττω πίστη στην πατρίδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους και να εκπληρώνω τιμίως και ευσυνειδήτως τα καθήκοντά μου. (…)»

19. Κατά τη συνήθη πρακτική, η-ο δικηγόρος η οποία επιθυμεί να παράσχει όρκο ή διαβεβαίωση, μεταβαίνει στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου της έδρας του Δικηγορικού Συλλόγου του οποίου είναι μέλος, για να λάβει ένα έντυπο πρακτικού με τυποποιημένο κείμενο. Η-ο ενδιαφερόμενη, πρέπει να συμπληρώσει ορισμένα στοιχεία, όπως η ημερομηνία, η οικογενειακή κατάσταση και ο αριθμός του Φ.Ε.Κ. δυνάμει του οποίου διορίσθηκε δικηγόρος. Στη συνέχεια, εμφανίζεται ενώπιον του δικαστηρίου και παραδίδει το έντυπο στην πρόεδρο, η οποία την καλεί να ορκισθεί.
Μετά την ορκωμοσία, η πρόεδρος και η γραμματέας υπογράφουν το πρακτικό, αντίγραφο του οποίου πρέπει να κατατεθεί από την ενδιαφερόμενη στον οικείο Δικηγορικό Σύλλογο.

20. Το άρθρο 145 ΚΠΔ ορίζει ότι :
Διόρθωση και συμπλήρωση της απόφασης, της διάταξης και των πρακτικών
1. Όταν στην απόφαση ή στη διάταξη υπάρχουν λάθη ή παραλείψεις που δεν δημιουργούν ακυρότητα, η δικαστίνα που τις εξέδωσε διατάσσει αυτεπαγγέλτως ή με αίτηση της εισαγγελέα ή κάποιας από τις διαδίκους τη διόρθωση ή τη συμπλήρωσή τους, αν δεν μεταβάλλονται ουσιαστικά και δεν αλλοιώνεται η αληθινή εικόνα αυτών που πράγματι συνέβησαν στο ακροατήριο.

2. Η διόρθωση ή η συμπλήρωση μπορεί να αφορά, εκτός από τις άλλες παραλείψεις, και τα όσα αναφέρονται ως προς την ταυτότητα της κατηγορούμενης, τη συμπλήρωση του ανεπαρκούς αιτιολογικού και τη διευκρίνιση του διατακτικού της απόφασης (…)

3. Μέσα σε είκοσι ημέρες από την, κατά το άρθρο 142 παρ. 2 εδάφιο τελευταίο, καταχώριση στο ειδικό βιβλίο καθαρογραμμένων πρακτικών είναι δυνατό να ζητηθεί από τις διαδίκους και την εισαγγελέα ή να προκληθεί αυτεπαγγέλτως από την δικαστίνα η διόρθωση των λαθών που υπάρχουν στα πρακτικά ή η συμπλήρωση των ελλείψεων, αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της παρ. 1.

ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ
Ι. ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΡΟΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΙΤΙΑΣΕΩΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ 8, 9 ΚΑΙ 14 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΕΩΣ

21. Ο προσφεύγων παραπονείται ότι κατά την ορκωμοσία, η οποία προβλέπεται από τα άρθρα 1 και 22 του Κώδικα των Δικηγόρων, αναγκάσθηκε να αποκαλύψει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του κατά παράβαση των άρθρων 8, 9 και 14 της Συμβάσεως. Το Δικαστήριο θα εξετάσει τις αιτιάσεις του προσφεύγοντος μόνον υπό το πρίσμα του άρθρου 9 της Συμβάσεως, το οποίο ορίζει ότι :
«1. Παν πρόσωπο δικαιούται εις την ελευθερία σκέψεως, συνειδήσεως και θρησκείας. Το δικαίωμα τούτο επάγεται την ελευθερία αλλαγής θρησκείας ή πεποιθήσεων, ως και την ελευθερία εκδηλώσεως της θρησκείας ή των πεποιθήσεων μεμονωμένως, ή συλλογικώς δημοσία ή κατ’ ιδίαν, δια της λατρείας, της παιδείας, και της ασκήσεως των θρησκευτικών καθηκόντων και τελετουργιών.

2. Η ελευθερία εκδηλώσεως της θρησκείας ή των πεποιθήσεων δεν επιτρέπεται να αποτελέσει αντικείμενο ετέρων περιορισμών πέραν των προβλεπομένων υπό του νόμου και αποτελούντων αναγκαία μέτρα, εν δημοκρατική κοινωνία δια την δημοσία ασφάλεια, την προάσπιση της δημοσίας τάξεως, υγείας και ηθικής, ή την προάσπιση των δικαιωμάτων και ελευθεριών των άλλων.»

Α. Επί του παραδεκτού
22. Η Κυβέρνηση υποστηρίζει, πρωτίστως, ότι ο προσφεύγων δεν εξήντλησε τα εσωτερικά ένδικα μέσα, διότι ηδύνατο να ζητήσει τη διόρθωση του πρακτικού δυνάμει του άρθρου 145 ΚΠΔ. Κατά την Κυβέρνηση, η δήθεν παραβίαση της ελευθερίας θρησκείας του προσφεύγοντος αφορούσε το γεγονός ότι το πρακτικό τον εμφάνιζε ως έχοντα παράσχει θρησκευτικό όρκο, εν αντιθέσει προς τις πεποιθήσεις του. Ωστόσο, η υποβολή αιτήματος για τη διόρθωση του πρακτικού, θα είχε προσφέρει στον προσφεύγοντα θεραπεία της καταστάσεως.

23. Ο προσφεύγων αντικρούει την επιχειρηματολογία της Κυβερνήσεως. Κατά τον προσφεύγοντα, οι αιτιάσεις του αφορούν, κυρίως, το γεγονός ότι το πρακτικό δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια, αλλά στον εξαναγκασμό να αποκαλύψει δημόσια τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του κατά την επίδικη διαδικασία. Εν τούτοις, το ελληνικό δίκαιο δεν προσφέρει ένδικα μέσα διαθέσιμα και αποτελεσματικά που θα επέτρεπαν θεραπεία της καταστάσεως.

24. Το Δικαστήριο υπομιμνήσκει ότι δυνάμει του κανόνα της εξαντλήσεως των εσωτερικών ενδίκων μέσων, ο οποίος διατυπώνεται στο άρθρο 35 παρ. 1 της Συμβάσεως, πρέπει μια προσφεύγουσα να αξιοποιεί τα κατά κανόνα διαθέσιμα και επαρκή ένδικα μέσα, προκειμένου να επιτύχει αποκατάσταση των παραβιάσεων οι οποίες, όπως ισχυρίζεται, έλαβαν χώρα, εξυπακούεται δε ότι έγκειται στην Κυβέρνηση η οποία υποστηρίζει ότι δεν εξαντλήθηκαν τα ένδικα μέσα, να πείσει το Δικαστήριο ότι η επικαλούμενη προσφυγή ήταν πραγματική, αποτελεσματική και διαθέσιμη, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη, κατά τον χρόνο κατά τον οποίο επισυνέβησαν τα περιστατικά, ότι, δηλαδή, το εν λόγω ένδικο μέσο ήταν προσβάσιμο και ικανό να προσφέρει στην προσφεύγουσα θεραπεία της καταστάσεως και ότι
παρουσίαζε εύλογες προοπτικές επιτυχίας (βλ., μεταξύ άλλων, Akdivar κ.λ.π. κατά Τουρκίας, απόφαση της 16ης Σεπτεμβρίου 1996, Συλλογή Αποφάσεων 1996-IV, σελ. 1210, παρ. 66, και Giacobbe κ.λ.π. κατά Ιταλίας, αριθμός προσφυγής 16041/02, παρ. 63, απόφαση της 15ης Δεκεμβρίου 2005).

25. Το Δικαστήριο επισημαίνει ότι η επικαλούμενη από την Κυβέρνηση αίτηση διορθώσεως δεν δύναται να θεωρηθεί ότι πληροί τις απαιτούμενες από το άρθρο 35 της Συμβάσεως προϋποθέσεις όσον αφορά την προσβασιμότητα και την αποτελεσματικότητα. Πράγματι, πρόκειται για μία διαδικασία η οποία προβλέπεται από τον Κώδικα Ποινικής Διαδικασίας και έχει εφαρμογή a priori σε ποινικό επίπεδο. Από τη διατύπωση της διατάξεως αυτής δεν προκύπτει ότι δύναται αυτή να έχει εφαρμογή στο πλαίσιο άλλων διαδικασιών, ιδία δε στις συνοπτικές μη δικαστικής φύσεως διαδικασίες, όπως η ορκωμοσία. Εξ άλλου, η Κυβέρνηση δεν ανέφερε κάποιο νομολογιακό παράδειγμα το οποίο θα επέτρεπε στο Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι η προτεινόμενη προσφυγή εισήχθη αποτελεσματικά σε περιπτώσεις παρόμοιες με εκείνη της προσφεύγουσας-ντος.

26. Υπό το φως των ως άνω σκέψεων, έπεται ότι πρέπει να απορριφθεί η ένσταση.

27. Εξ άλλου, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η αιτίαση αυτή δεν είναι προδήλως αβάσιμη κατά την έννοια του άρθρου 35 παρ. 3 της Συμβάσεως, και ότι δεν προσκρούει σε άλλον λόγο απαραδέκτου. Αρμόζει, επομένως, να γίνει η αιτίαση αυτή δεκτή ως παραδεκτή.

Η συνέχεια της απόφασης είναι εδώ
Το κείμενο το βρήκαμε στην http://www.nsk.gr/edad/ee453.pdf

Ορκωμοσία Β

Το κείμενο λόγω του μεγέθους του, χωρίστηκε σε δύο μέρη. Βρίσκεστε στο δεύτερο μέρος- Β
Το πρώτο μέρος είναι εδώ.
Nο Φ.092.22 / 1630 – 1 / 1
ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΡΩΤΟ ΤΜΗΜΑ

ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
(Προσφυγή υπ’ αριθ. 19516/06)

Β. Επί της ουσίας
1. Οι θέσεις των διαδίκων
28. Η Κυβέρνηση αποδίδει μεγάλη σημασία, στο πλαίσιο της δικής της εκδοχής όσον αφορά τα γεγονότα, στη δήθεν αμελή συμπεριφορά του προσφεύγοντος. Αναφέρει δε ότι αποκλειστικώς υπεύθυνος για την κατάσταση για την οποία παραπονείται ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι ο ίδιος ο προσφεύγων, αφού δεν επέδειξε επιμέλεια και δεν συμμορφώθηκε προς τη διαδικασία της ορκωμοσίας.
Πράγματι, ο προσφεύγων εμφανίσθηκε κατευθείαν ενώπιον της προέδρου του δικαστηρίου, χωρίς το κατάλληλο έντυπο. Ενώ υπήρχαν δύο διαφορετικά έντυπα πρακτικού, ένα για τον θρησκευτικό όρκο και ένα για τον πολιτικό όρκο, ο προσφεύγων δεν χρησιμοποίησε το αντίστοιχο προς την περίπτωσή του έντυπο. Η Κυβέρνηση προσκομίζει ενώπιον του Δικαστηρίου δύο αντίτυπα αυτών των εντύπων, του έτους 2007. Κατά την Κυβέρνηση, ο προσφεύγων δεν ήταν υποχρεωμένος να εκδηλώσει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Επικουρικώς, η Κυβέρνηση επισημαίνει ότι, ακόμα και αν η-ο προσφεύγουσα-ων ήταν υποχρεωμένη-ος να αποκαλύψει ότι δεν ήταν χριστιανή-ος ορθόδοξη-ος, τούτο ήταν δικαιολογημένο από έναν σκοπό δημοσίου συμφέροντος και ήταν σύμφωνο προς την αρχή της αναλογικότητας.

29. Ο προσφεύγων αντικρούει την επιχειρηματολογία της Κυβερνήσεως και ισχυρίζεται ότι, όπως συμβαίνει με όλες τις δικηγορίνες-ους, οι οποίες εμφανίζονται ενώπιον των δικαστηρίων για να παράσχουν όρκο, θεωρήθηκε, εσφαλμένως, ότι είναι χριστιανός ορθόδοξος και έπρεπε να δηλώσει τη θρησκεία του πριν του δοθεί η άδεια να παράσχει διαφορετικό όρκο. Αυτό εξηγεί, κατά τον προσφεύγοντα, και το γεγονός ότι το πρακτικό τον εμφανίζει ωσάν να έχει παράσχει τον θρησκευτικό όρκο. Ο προσφεύγων προσθέτει ότι τα έντυπα με τυποποιημένο
κείμενο, τα οποία χρησιμοποιούνται ενώπιον των δικαστηρίων, όπως οι εκθέσεις
καταθέσεως μαρτύρων, αναφέρουν, στην πλειοψηφία τους, το ορθόδοξο θρήσκευμα.

30. Όσον αφορά τις παρατηρήσεις της Κυβερνήσεως, ο προσφεύγων αναφέρει ότι οι διάφορες εκδοχές των περιστατικών, τις οποίες παρουσιάζει η Κυβέρνηση στα διάφορα προσκομισθέντα ενώπιον του Δικαστηρίου έγγραφα, είναι αντιφατικές και άνευ συνοχής. Σε κάθε περίπτωση, ο προσφεύγων αναφέρει ότι δεν προβλέπεται καν να παρέχει η πρόεδρος του δικαστηρίου την άδεια να παράσχει όρκο σε μια νέα δικηγορίνα-ο, η οποία-ος εμφανίζεται ενώπιόν της χωρίς τα απαιτούμενα έγγραφα. Εξ άλλου, ο προσφεύγων επισημαίνει ότι τα αντίτυπα πρακτικού τα οποία προσκομίζει η Κυβέρνηση, χρονολογούνται από το 2007, και ότι, το 2005, υπήρχε
μόνον ένα έντυπο, και αυτό αφορούσε τον θρησκευτικό όρκο.

2. Η εκτίμηση του Δικαστηρίου
α) Γενικές Αρχές
31. Το Δικαστήριο υπομιμνήσκει ότι, όπως προστατεύεται από το άρθρο 9, η ελευθερία σκέψεως, συνειδήσεως και θρησκείας αποτελεί ένα από τα θεμέλια κάθε «δημοκρατικής κοινωνίας» κατά την έννοια της Συμβάσεως. Συγκαταλέγεται, όσον αφορά τη θρησκευτική της διάσταση, μεταξύ των κυριοτέρων στοιχείων της ταυτότητος των πιστών και της αντιλήψεώς τες όσον αφορά τη ζωή, αλλά αποτελεί πολύτιμο αγαθό και για τις άθεες-ους, τις αγνωστικίστριες-ες, τις σκεπτικίστριες-ες ή τις αδιάφορες-ους. Είναι προϊόν του πλουραλισμού – ο οποίος κατακτήθηκε με επώδυνους αγώνες ανά τους αιώνες – πεμπτουσία μιας τέτοιας κοινωνίας. Η ελευθερία αυτή συνεπάγεται, ειδικότερα, την ελευθερία ενός προσώπου να ασπάζεται ή όχι μια θρησκεία και την ελευθερία να ασκεί ή να μην ασκεί τις θρησκευτικές υποχρεώσεις του (βλ., μεταξύ άλλων, Κοκκινάκης κατά Ελλάδος, απόφαση της 25ης Μαΐου 1993, série A nο 260-A, σελ. 17, παρ. 31, και Buscarini κ.λ.π. κατά Αγίου Μαρίνου [GC], nο 24645/94, παρ. 34, ΕΔΔΑ 1999-Ι)

32. Αν και η θρησκευτική ελευθερία είναι, κατ’ αρχάς, μια εσωτερική για την ψυχή της καθεμίας-νος υπόθεση, συνεπάγεται, εν τούτοις, η ελευθερία αυτή, την ελευθερία της θρησκευτικής εκδήλωσης όχι μόνον συλλογικά, δημόσια ή εντός του κύκλου αυτών που συμμετέχουν στην ίδια πίστη. Εξ άλλου, το Δικαστήριο είχε ήδη την ευκαιρία να διαπιστώσει αρνητικά δικαιώματα στο πλαίσιο του άρθρου 9 της Συμβάσεως, και ειδικότερα την ελευθερία να μην ασπάζεται κάποια-ος μια θρησκεία και την ελευθερία να μην ασκεί τις θρησκευτικές υποχρεώσεις της (βλ., στην περίπτωση αυτή, προαναφερθείσες αποφάσεις Κοκκινάκης κατά Ελλάδος και Buscarini κ.λ.π. κατά Αγίου Μαρίνου).

β) Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση
33. Το Δικαστήριο παρατηρεί, πρωτίστως, ότι ευρίσκεται αντιμέτωπο με διαφορετικές εκδοχές για ορισμένα στοιχεία, κυρίως όσον αφορά το ερώτημα εάν ο προσφεύγων τήρησε την ακολουθητέα διαδικασία ορκοδοσίας. Στο σημείο αυτό, η Κυβέρνηση, η οποία αμφισβητεί την εκδοχή του προσφεύγοντος, παρουσιάζει δύο σχεδόν αντιφατικές μεταξύ τους εκδοχές. Ενώ, στις αρχικές παρατηρήσεις της, αναφέρει με κατηγορηματικό τρόπο ότι ο προσφεύγων εμφανίσθηκε κατευθείαν ενώπιον της προέδρου, χωρίς το έντυπο του πρακτικού, στις συμπληρωματικές παρατηρήσεις της, υποστηρίζει ότι ο προσφεύγων παρέδωσε στην πρόεδρο του δικαστηρίου ένα έντυπο πρακτικού το οποίο δεν ανταποκρινόταν στην περίπτωσή του.

34. Το Δικαστήριο, το οποίο παραμένει ελεύθερο να προχωρήσει στη δική του εκτίμηση υπό το φως του συνόλου των στοιχείων που διαθέτει (Ribitsch κατά Αυστρίας, απόφαση της 4ης Δεκεμβρίου 1995, série A nο 336, σελ. 24, παρ. 32), επισημαίνει ότι από κανένα έγγραφο δεν προκύπτει ότι ο προσφεύγων δεν τήρησε την προβλεπόμενη διαδικασία. Εξ άλλου, η Κυβέρνηση δεν προσκόμισε κάποιο άλλο στοιχείο εις επίρρωση της εκδοχής αυτής. Αντιθέτως, το πρακτικό της συνεδριάσεως του Πρωτοδικείου Αθηνών, από 2 Νοεμβρίου 2005 (βλ. παρ. 16 ανωτέρω), μοναδικό επίσημο έγγραφο συνταχθέν μετά το πέρας της επίδικης διαδικασίας, συμφωνεί με την εκδοχή του προσφεύγοντος. Πράγματι, το έγγραφο αυτό φέρει τις υπογραφές της προέδρου και του γραμματέα του δικαστηρίου, γεγονός από το οποίο επαληθεύεται η
εκδοχή του προσφεύγοντος, κατά την οποία το έντυπο πρακτικού παρεδόθη στην πρόεδρο κατά τη συνεδρίαση, συμφώνως προς τη διαδικασία. Ενόψει των ανωτέρω, το Δικαστήριο δεν δύναται να προσδώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στο επιχείρημα της Κυβερνήσεως, ότι, δηλαδή, ο προσφεύγων δεν τήρησε την ακολουθητέα διαδικασία.

35. Αρμόζει, επομένως, να εξετασθούν, στη συνέχεια, επί της ουσίας, οι ισχυρισμοί του προσφεύγοντος. Το Δικαστήριο σημειώνει ότι, ακόμα και αν ο θεσμός της ορκωμοσίας θα ηδύνατο να δημιουργήσει αμφιβολίες ως προς την αναγκαιότητά του στο πλαίσιο μιας διαδικασίας ενώπιον δικαστηρίου, ωστόσο, δεν καλείται να αποφανθεί κατά τρόπο αφηρημένο επί της ορκοδοσίας ως προϋποθέσεως ασκήσεως του λειτουργήματος της δικηγορίνας-ου. Το ερώτημα το οποίο τίθεται στην προκειμένη περίπτωση, είναι εάν λόγω του τρόπου με τον οποίο έλαβε χώρα η διαδικασία ενώπιον του πρωτοδικείου, αναγκάσθηκε ο προσφεύγων να αποκαλύψει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του, κατά παράβαση του άρθρου 9 της Συμβάσεως.

36. Το Δικαστήριο επισημαίνει ότι η διαδικασία ορκωμοσίας των δικηγορίνων-ων, όπως προκύπτει από τα ενώπιόν του προσκομισθέντα στοιχεία, αντικατοπτρίζει την ύπαρξη ενός τεκμηρίου, κατά το οποίο η δικηγορίνα-ος, η οποία εμφανίζεται ενώπιον του δικαστηρίου, είναι χριστιανή-ος ορθόδοξη-ος και επιθυμεί να παράσχει τον θρησκευτικό όρκο. Έτσι, όταν ο προσφεύγων εμφανίσθηκε ενώπιον του δικαστηρίου, βρέθηκε αναγκασμένος να δηλώσει ότι δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος και, επομένως, να αποκαλύψει, εν μέρει, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του, προκειμένου να δυνηθεί να παράσχει την προβλεπόμενη διαβεβαίωση.

37. Εξ άλλου, η ανάγνωση του οικείου εσωτερικού δικαίου υποστηρίζει τη διαπίστωση αυτή. Πράγματι, κατά την πρώτη παράγραφο του άρθρου 19 του Κώδικα των Δημοσίων Υπαλλήλων (βλ. παρ. 18 ανωτέρω), ο όρκος τον οποίο καλούνται να παράσχουν όλες οι δημόσιες-οι υπάλληλοι, είναι, κατά κανόνα, ο θρησκευτικός όρκος. Για να επιτραπεί στην ενδιαφερόμενη-ο να παράσχει διαβεβαίωση, πρέπει αυτή-ος να δηλώσει ότι είναι άθεη-ος ή ότι η θρησκεία της δεν επιτρέπει την ορκοδοσία.

38. Ωστόσο, το Δικαστήριο εκτιμά ότι η ελευθερία εκδηλώσεως των θρησκευτικών πεποιθήσεων εμπεριέχει, επίσης, μία αρνητική πλευρά, δηλαδή το δικαίωμα του ατόμου να μην είναι αναγκασμένο να εκδηλώσει το θρήσκευμά του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και να μην είναι αναγκασμένο να ενεργεί κατά τρόπο που να είναι δυνατόν να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι έχει -ή δεν έχει- τέτοιες πεποιθήσεις. Κατά το Δικαστήριο, οι κρατικές αρχές δεν έχουν το δικαίωμα να επεμβαίνουν στον τομέα της ελευθερίας συνειδήσεως του ατόμου και να ζητούν να μάθουν τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του, ή να το υποχρεώνουν να εκδηλώσει τις πεποιθήσεις του όσον αφορά το θείο. Και αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο στην περίπτωση κατά την οποία ένα πρόσωπο είναι αναγκασμένο να ενεργήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο, προκειμένου να ασκήσει ορισμένα καθήκοντα, ιδία δε στην περίπτωση της ορκωμοσίας.

39. Εξ άλλου, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι το γεγονός ότι το πρακτικό - μοναδικό επίσημο έγγραφο με το οποίο αποδεικνύεται η ορκοδοσία- εμφανίζει τον προσφεύγοντα ωσάν να είχε παράσχει τον θρησκευτικό όρκο, σε αντίθεση με τις πεποιθήσεις του, αφήνει να υπονοηθεί ότι οι δικηγορίνες-οι οι οποίες ορκίζονται, θεωρούνται, κατά κανόνα, χριστιανές-οι ορθόδοξες-οι. Βεβαίως, η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι υπήρχαν δύο έντυπα πρακτικού, ένα για τον θρησκευτικό όρκο και ένα για τη διαβεβαίωση. Εντούτοις, τα αντίτυπα τα οποία η Κυβέρνηση προσκομίζει ενώπιον του Δικαστηρίου εις επίρρωση των επιχειρημάτων της, είναι του έτους 2007. Δεδομένου ότι η Κυβέρνηση δεν προσκομίζει αντίγραφο των πρακτικών τα οποία συντάχθηκαν κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα, το Δικαστήριο δεν δύναται να συμπεράνει ότι τέτοιου είδους έντυπα υπήρχαν κατά τον χρόνο κατά τον οποίο επισυνέβησαν τα γεγονότα.

40. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν υπήρχαν δύο διαφορετικά έντυπα, το Δικαστήριο εκτιμά ότι δεν θα πρέπει να καταλογισθεί στον προσφεύγοντα δήθεν αμέλεια να εφοδιασθεί με το κατάλληλο έντυπο. Πράγματι, η πρόεδρος και ο γραμματέας του δικαστηρίου έπρεπε να ενημερώσουν τον προσφεύγοντα ότι υπήρχε ένα ειδικό για τη διαβεβαίωση έντυπο.

41. Υπό το φως των ανωτέρω, το Δικαστήριο άγεται στο συμπέρασμα ότι λόγω του γεγονότος ότι ο προσφεύγων αναγκάσθηκε να αποκαλύψει ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου ότι δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος και ότι δεν επιθυμούσε να παράσχει τον θρησκευτικό όρκο αλλά την προβλεπόμενη διαβεβαίωση, παραβιάσθηκε η ελευθερία του να μην είναι υποχρεωμένος να εκδηλώσει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του.

Επομένως, υπήρξε παραβίαση του άρθρου 9 της Συμβάσεως.
ΙΙ. ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΡΟΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΙΤΙΑΣΕΩΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 13 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΕΩΣ
42. Ο προσφεύγων παραπονείται ότι δεν διέθετε, στο εσωτερικό δίκαιο, κανένα ένδικο μέσο, με το οποίο θα μπορούσε να προβάλει τις αιτιάσεις του όσον αφορά την παραβίαση της ελευθερίας θρησκείας. Επικαλείται δε το άρθρο 13 της Συμβάσεως, το οποίο ορίζει τα εξής :
«Παν πρόσωπον του οποίου τα αναγνωριζόμενα εν τη παρούση Συμβάσει δικαιώματα και ελευθερίαι παρεβιάσθησαν, έχει το δικαίωμα πραγματικής προσφυγής ενώπιον εθνικής αρχής, έστω και αν η παραβίασις διεπράχθη υπό προσώπων ενεργούντων εν τη εκτελέσει των δημοσίων καθηκόντων των».

Α. Επί του παραδεκτού
43. Το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι η αιτίαση αυτή δεν είναι προδήλως αβάσιμη κατά την έννοια του άρθρου 35 παρ. 3 της Συμβάσεως. Το Δικαστήριο επισημαίνει, εξ άλλου, ότι δεν προσκρούει σε άλλον λόγο απαραδέκτου. Πρέπει, επομένως, να γίνει η αιτίαση αυτή δεκτή ως παραδεκτή.

Β. Επί της ουσίας
44. Η Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δεν παραβιάσθηκε η διάταξη αυτή. Πράγματι, ο ενδιαφερόμενος ηδύνατο να ζητήσει τη διόρθωση του πρακτικού δυνάμει του άρθρου 145 ΚΠΔ.
45. Ο προσφεύγων υποστηρίζει ότι δεν διέθετε ένδικο μέσο το οποίο θα ηδύνατο να του παράσχει πλήρη επανόρθωση για τη διαπιστωθείσα παραβίαση.

46. Το Δικαστήριο υπομιμνήσκει ότι το άρθρο 13 της Συμβάσεως εγγυάται την ύπαρξη, στο εσωτερικό δίκαιο, προσφυγής για τις αιτιάσεις, οι οποίες δύνανται να θεωρηθούν ως «μάχιμες» έναντι της Συμβάσεως. Τέτοιου είδους προσφυγή πρέπει να νομιμοποιεί την αρμόδια εθνική αρχή να αποφαίνεται επί του περιεχομένου της ερειδομένης στη Σύμβαση αιτιάσεως και να παρέχει την κατάλληλη επανόρθωση, ακόμα και αν τα Συμβαλλόμενα Κράτη διαθέτουν ένα περιθώριο εκτιμήσεως όσον αφορά τον τρόπο συμμορφώσεώς τους προς τις υποχρεώσεις οι οποίες απορρέουν για τα εν λόγω Κράτη από τη διάταξη αυτή. Η απαιτούμενη από το άρθρο 13 προσφυγή πρέπει να είναι «πραγματική/αποτελεσματική», τόσο στο πλαίσιο της πρακτικής όσο και στο πλαίσιο του νόμου (Hassan και Tchaouch κατά Βουλγαρίας [GC], αριθ. προσφυγής 30985/96, παρ. 96-98, ΕΔΔΑ 2000-ΧΙ και Μητροπολιτική Εκκλησία της Βεσσαραβίας κ.λ.π. κατά Μολδαβίας, αριθ. προσφυγής 45701/99, παρ. 136-137, ΕΔΔΑ 2001-ΧΙΙ).

47. Στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο κατέληξε ότι υπήρξε παραβίαση των δικαιωμάτων του προσφεύγοντος, βάσει του άρθρου 9 της Συμβάσεως. Επομένως, οι αιτιάσεις του διέθεταν μαχητό χαρακτήρα κατά την έννοια της νομολογίας του Δικαστηρίου.

48. Λαμβανομένων υπόψη των λόγων για τους οποίους απερρίφθη η ένσταση περί μη εξαντλήσεως των εσωτερικών ενδίκων μέσων, την οποία η Κυβέρνηση στήριξε στο άρθρο 145 ΚΠΔ (βλ. παρ. 25 ανωτέρω) και δεδομένου ότι η Κυβέρνηση δεν αναφέρει κάποιο άλλο ένδικο μέσο το οποίο ο προσφεύγων θα ηδύνατο να ασκήσει προκειμένου να επιτύχει τη θεραπεία της παραβιάσεως της ελευθερίας θρησκείας, πρέπει το Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι το Κράτος δεν τήρησε τις απορρέουσες από το άρθρο 13 της Συμβάσεως υποχρεώσεις του.

49. Επομένως, υπήρξε παραβίαση του άρθρου 13 της Συμβάσεως.

ΙΙΙ. ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 41 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΕΩΣ
50. Το άρθρο 41 της Συμβάσεως ορίζει ότι :
«Εάν το Δικαστήριο κρίνει ότι υπήρξε παραβίαση της Συμβάσεως ή των Πρωτοκόλλων αυτής, και εάν το εσωτερικό δίκαιο του Υψηλού Συμβαλλομένου Μέρους δεν επιτρέπει ειμή την ατελή επανόρθωση των συνεπειών της παραβιάσεως αυτής, το Δικαστήριο χορηγεί, εν ανάγκη, στο αδικηθέν μέρος δικαία ικανοποίηση.»

Α. Ζημία
51. Ο προσφεύγων ζητά 3.000 ευρώ για την ηθική ζημία, την οποία, όπως ισχυρίζεται, υπέστη.

52. Η Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι και μόνον η διαπίστωση παραβιάσεως θα συνιστούσε επαρκή δικαία ικανοποίηση.

53. Το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχει λόγος επιδικάσεως στον προσφεύγοντα 2.000 ευρώ για ηθική ζημία.

Β. Έξοδα και δικαστική δαπάνη
54. Ο προσφεύγων δεν υποβάλλει αίτημα επιδικάσεως εξόδων και δικαστικής δαπάνης.

55. Επομένως, το Δικαστήριο εκτιμά ότι δεν συντρέχει λόγος επιδικάσεως
ποσού για την αιτία αυτή.

Γ. Τόκοι υπερημερίας
56. Το Δικαστήριο κρίνει ότι αρμόζει να υπολογισθούν οι τόκοι υπερημερίας βάσει του επιτοκίου της διευκολύνσεως οριακού δανεισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τραπέζης, προσαυξανόμενου κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, ΟΜΟΦΩΝΩΣ,
1. Κάνει δεκτή την προσφυγή ως παραδεκτή.
2. Κρίνει ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 9 της Συμβάσεως.
3. Κρίνει ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 13 της Συμβάσεως.
4. Κρίνει ότι
α) το διάδικο Κράτος υποχρεούται να καταβάλει στον προσφεύγοντα, εντός τριών μηνών από της ημερομηνίας κατά την οποία η απόφαση θα καταστεί οριστική συμφώνως προς το άρθρο 44 παρ. 2 της Συμβάσεως, 2.000 ευρώ για ηθική ζημία, πλέον οιουδήποτε ποσού ήθελε οφείλεται ως φόρος,
β) από της εκπνοής της προθεσμίας αυτής και μέχρι της καταβολής του, το ποσό αυτό θα προσαυξάνεται με απλό τόκο ίσο προς το ισχύον κατ’ αυτό το χρονικό διάστημα επιτόκιο της διευκολύνσεως οριακού δανεισμού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τραπέζης, προσαυξανόμενο κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες.
5. Απορρίπτει το αίτημα περί δικαίας ικανοποιήσεως κατά τα λοιπά.

Συντάχθηκε στη Γαλλική γλώσσα, εν συνεχεία κοινοποιήθηκε εγγράφως στις 21 Φεβρουαρίου 2008 κατ’ εφαρμογή του άρθρου 77 παρ. 2 και 3 του Κανονισμού Διαδικασίας του Δικαστηρίου.

- υπογραφή - - υπογραφή -
Søren Nielsen Λουκής Λουκαΐδης
Γραμματέας Πρόεδρος

Ακριβής μετάφραση από το συνημμένο υπηρεσιακό έγγραφο στη Γαλλική γλώσσα.
Η Μεταφράστρια Μαρία Παν. Παπαδοπούλου

Το κείμενο το βρήκαμε στην http://www.nsk.gr/edad/ee453.pdf

Διακρίσεις δείχνει το Ευρωβαρόμετρο

Μια πρόσφατη έρευνα δείχνει, τις Ευρωπαίες-ους να έχουν βιώσει διακρίσεις.

Η έρευνα δημοσιεύτηκε στις 9.11.09 από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Περίπου μία στις έξι ανθρώπους στην Ευρώπη υποστηρίζει ότι έχει βιώσει προσωπικά τη διάκριση την προηγούμενη χρονιά, σύμφωνα με τη νέα έρευνα.

Εν τω ματαξύ, 64% των Ευρωπαίων ανησυχούν πως η ύφεση, θα συμβάλει σε περισσότερη διάκριση λόγω ηλικίας, στην αγορά εργασίας.

Τα πιό πρόσφατα αποτελέσματα του Ευροβαρομέτρου έρχονται πριν από τη φετινή Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής για την Ισότητα, που διοργανώνεται στη Στοκχόλμη σε 16 και 17 Νοεμβρίου.

«Η διακρίσεις παραμένουν ένα πρόβλημα σε ολόκληρη την Ευρώπη και οι αντιλήψεις των ανθρώπων για αυτές παραμένουν σε όλο τες το ευρέως ακλόνητες, συγκρινόμενες με της περασμένης χρονιάς», είπε ο Επίτροπος Ίσων Ευκαιριών, Vladimír Špidla. «Ανησυχητική είναι η ορατή άνοδος στη διάκριση λόγω ηλικίας ως αποτέλεσμα της ύφεσης. Αυτά τα αποτελέσματα δείχνουν ότι παρά την πρόοδο, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο ώστε να καταστήσουμε τις ανθρώπους πιο ενήμερες-ους για τα δικαιώματά τες στην ίση μεταχείριση, ιδιαίτερα σε εθνικό επίπεδο και να εξασφαλίσουμε ότι η ισότητα δεν παραμένει απλώς μια κενή φράση, αλλά γίνεται πραγματικότητα» πρόσθεσε.

Η προσωπική εμπειρία διάκρισης των συμμετεχουσών-ων παραμένει κατά ένα μεγάλο μέρος αμετάβλητη δεδομένου ότι η ίδια έρευνα πραγματοποιήθηκε και πέρυσι, με την ηλικία να είναι η πιο συνήθης αιτία διάκρισης (6% των συμμετεχουσών-ων).

Συνολικώς, 16% των Ευρωπαίων ανέφεραν ότι έχουν βιώσει διάκριση (βάση σεξουαλικού προσανατολισμού, ηλικίας, φυλής, αναπηρίας ή θρησκείας) το 2009. Το επίπεδο παραμένει ίδιο με αυτό του 2008.

Όμως, έχει υπάρξει μια ισχυρή αύξηση στην διάκριση που βασίζεται στην ηλικία και την αναπηρία. 58% των Ευρωπαίων ανέφεραν πως η διάκριση λόγω ηλικίας είναι η πιο διαδεδομένη στην χώρα τες, συγκριτικά με το 42% για το 2008, ενώ το 53% αφορά-αναφέρεται στην διάκριση λόγω αναπηρίας (45% για το 2008).

Υπάρχει επίσης μια σαφής σύνδεση με την τρέχουσα οικονομική κατάσταση, με το 64% των ανθρώπων να περιμένουν πως η οικονομική ύφεση θα οδηγήσει σε περισσότερη διάκριση λόγω ηλικίας στην αγορά εργασίας.

Αυτό μπορεί να απεικονίζει την αυξανόμενη ανεργία μεταξύ των νέων σε πολλές χώρες της ΕΕ, ως αποτέλεσμα της ύφεσης και μπορεί επίσης να απεικονίζει την αυξανόμενη συνειδητοποίηση αυτών των μορφών διάκρισης.

Συνολικά, μία στις τρεις Ευρωπαίες-ους γνωρίζει τα δικαιώματά της, εάν γίνει θύμα διάκρισης ή παρενόχλησης. Όμως, αυτός ο αριθμός καλύπτει ιδιαίτερες διαφορές σε εθνικό επίπεδο. Η συνειδητοποίηση έχει αυξηθεί από την τελευταία έρευνα του 2008 στην Αγγλία (+8 βαθμούς), τη Γαλλία (+7), την Ιρλανδία και τη Σουηδία ( +6), αλλά έχει πέσει στην Πολωνία (- 12) και την Πορτογαλία (- 11). Η αύξηση της συνειδητοποίησης του κοινού-πληθυσμού είναι μια μακροπρόθεσμη διαδικασία που απαιτεί προσπάθειες από κοινού σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, σε αυτές τις προσπάθειες συμπεριλαμβαναμβάνονται και οι σημαντικές δράσεις των Εθνικών Οργανισμών Ισότητας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εντείνει τις προσπάθειες της σε αυτόν τον τομέα, δια μέσου της πανευρωπαϊκής εκστρατείας-καμπάνιας πληροφόρησης «Για την Διαφορετικότητα-Ποικιλομορφία-Ενάντια στις Διακρίσεις», με τη χρηματοδότηση των Εθνικών προγραμμάτων Ευαισθητοποίησης μέσα στο πλαίσιο του προγράμματος ΠΡΟΟΔΟΥ, και προηγουμένως μέσω του ευρωπαϊκού έτους του 2007 για τις Ίσες Ευκαιρίες. *Α

Σύμφωνα με τις αναφορές περιπτώσεων διάκρισης, οι περισσότερες Ευρωπαίες-οι αποτάνθηκαν για πρώτη φορά στην αστυνομία (55%), ενώ το 35% αποτάνθηκε στους Οργανισμούς Ισότητας και το 27% στα εργασιακά σωματεία. Η εμπιστοσύνη στις διάφορες οργανώσεις που εργάζονται για τα ζητήματα διάκρισης, διαφέρει έντονα από χώρα σε χώρα.

Ενθαρρυντικά είναι, τα στοιχεία της έρευνας τα οποία δείχνουν πως οι ίδιοι οι κοινωνικοί μηχανισμοί μπορούν να επιλύσουν τις διακρίσεις. Η έκθεση δείχνει ότι ο κοινωνικός κύκλος και οι προσπάθειες εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης συμβάλλουν στην καλύτερη αποδοχή της διαφορετικότητας-ποικιλομορφίας. Οι προσπάθειες και οι πολιτικές που επιδιώκουν-επιζητούν να εργαστούν βάση της εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης αναμφισβήτητα θα συμβάλουν περαιτέρω στην καταπολέμηση των διακρίσεων και στην προώθηση της διαφορετικότητας-ποικιλομορφίας.


Το άρθρο το βρήκαμε και το μεταφράσαμε από την http://thegovmonitor.com /index.php?s=RECENT+SURVEY+SHOWS+EUROPEANS+EXPERIENCING+DISCRIMINATION

*Α Το 2007 είχε κυρηχθεί από την ΕΕ ως έτος Ίσων Ευκαιριών. Ευαγγελία Βλάμη

Κατοχύρωση συμβίωσης των ΛεΠΑΤ

Κατοχύρωση συμβίωσης των ΛεΠΑΤ:ελληνική πραγματικότητα και ευρωπαϊκή διάσταση (ΕΣΑΔ)

Από τις αρχές του 2008 έχει ξεκινήσει στην ελληνική κοινωνία συζήτηση με αντικείμενο τη νομική κατοχύρωση των σχέσεων των ΛεΠΑΤ ζευγαριών. Αφορμή για τη συζήτηση αυτή στάθηκε τόσο η προώθηση την άνοιξη του 2008 από το Υπουργείο Δικαιοσύνης του λεγόμενου «συμφώνου συμβίωσης» (2) όσο και η τέλεση στις 3 Ιουνίου 2008 δύο γάμων μεταξύ ΛεΠΑΤ ζευγαριών από το Δήμαρχο της Τήλου (1).

1. Γάμος

Το βασικό επιχείρημα όσων υποστηρίζουν το κύρος των γάμων μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου είναι ότι οι σχετικές διατάξεις του Αστικού Κώδικα κάνουν λόγο γενικά για το «πρόσωπο» των μελλονύμφων, χωρίς να απαιτούν ρητά αυτές-οι να ανήκουν σε αντίθετο φύλο. Αντίθετα, η άλλη πλευρά στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην ιστορική ερμηνεία του Αστικού Κώδικα[1] και δέχεται ως προϋπόθεση για έναν έγκυρο γάμο την ετερότητα του φύλου μεταξύ των μελλονύμφων[2]. Εντέλει, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου έκρινε προ ημερών ότι οι γάμοι μεταξύ των προσώπων του ιδίου φύλου που τελέσθηκαν πριν ένα χρόνο από τον Δήμαρχο Τήλου είναι ανυπόστατοι[3]. Και τούτο με τη σκέψη ότι η διαφορά φύλου, ακόμα και αν δεν αναφέρεται ρητά στο νόμο, συνιστά αναγκαίο στοιχείο για την τέλεση ενός γάμου.

Ανεξάρτητα από την κατάληξη της εν λόγω δικαστικής διαμάχης, θεωρώ ότι τυχόν ρητή νομοθετική επέκταση της δυνατότητας σύναψης γάμου και στα ΛεΠΑΤ ζευγάρια δεν θα συναντούσε προβλήματα συνταγματικής υφής.

Το Σύνταγμά μας εγγυάται, καταρχήν, το γάμο ως «θεσμική εγγύηση» (άρθρο 21§1). Μήπως, όμως, τούτο σημαίνει ότι ο γάμος προστατεύεται ως «θεσμός» με συγκεκριμένο ιστορικά περιεχόμενο, ως ένωση –δηλαδή– γυναικός και ανδρός; Η απάντηση είναι αρνητική.

Ο γάμος δεν είναι ένα αποκρυσταλλωμένο κοινωνικό μόρφωμα, το οποίο προστατεύεται «ως τέτοιο» και το αναλλοίωτο του οποίου οφείλουμε να θωρακίσουμε από «ξένα» προς αυτό στοιχεία. Με άλλα λόγια, θεσμική εγγύηση του γάμου δεν σημαίνει ότι ο γάμος πρέπει να προστατεύεται και να διαιωνίζεται με τη μορφή που είχε κατά τη θέσπιση του ισχύοντος Συντάγματος. Το Σύνταγμα δεν ορίζει (ούτε πρέπει να ορίζει) τι είναι γάμος. Προστατεύει απλώς τον γάμο και επιβάλλει την προστασία του από την Πολιτεία, όποιος και αν είναι αυτός.

Θεσμική εγγύηση του γάμου σημαίνει, αφενός μεν ότι το Κράτος οφείλει να θεσπίσει τις ρυθμίσεις εκείνες που είναι κατάλληλες και αναγκαίες για την διαφύλαξη και την προαγωγή του γάμου, αφετέρου δε ότι η σύναψη ενός γάμου δεν είναι συνταγματικά ανεκτό να επιφέρει στα άτομα δυσμενείς συνέπειες. Η συνταγματική εγγύηση του γάμου αποκλείει την κατάργηση του γάμου από την κοινή νομοθέτρια-η. Αντίθετα, δεν αποκλείει τη νομοθετική του τροποποίηση.

Τα τελευταία χρόνια συντελείται ένας συνολικός επαναπροσδιορισμός της έννοιας του γάμου, ο οποίος ως κοινωνικό μόρφωμα απομακρύνεται από τις αρχικές, «φυσικές» και ιστορικές του συντεταγμένες. Στο πλαίσιο αυτό, το νομοθέτικό σώμα είναι ελεύθερο να αναπροσαρμόσει τις προϋποθέσεις και τους όρους σύναψης του γάμου και να αποτυπώσει νομοθετικά τις αλλαγές που έχουν ήδη συντελεστεί στην κοινωνία.

Πέρα από «θεσμική εγγύηση», το δικαίωμα στο γάμο είναι και ατομικό δικαίωμα, αναλύεται δε στην ευχέρεια του ατόμου να αποφασίζει ελεύθερα αν, πότε και με ποια (ή ποιον) θα νυμφευθεί[4]. Στο δικαίωμα γάμου περιλαμβάνεται και η ελευθερία λύσης του, είτε για σοβαρούς λόγους που υπόκεινται σε δικαστική εκτίμηση, ή πάντως για οποιονδήποτε λόγο εφόσον συναινούν και οι δύο σύζυγοι. Το ατομικό δικαίωμα του γάμου συνεπάγεται υποχρέωση του κράτους να απέχει από κάθε ενέργεια που θα ισοδυναμούσε με παρεμπόδιση ή δυσχέρανση της άσκησης του εν λόγω δικαιώματος.

Τα ζευγάρια ατόμων του ιδίου φύλου δεν αναζητούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο θα παντρεύονται οι υπόλοιπες-οι, ούτε πόσο μάλλον τις υποχρεώσεις και εν γένει τις έννομες συνέπειες που προκύπτουν από το γάμο. Ζητούν απλώς, από την Πολιτεία κάτι αυτονόητο: να αναγνωρίσει μια πραγματικότητα και να μην αρνείται σε μια ομάδα ανθρώπων λόγω του σεξουαλικού τες-τους προσανατολισμού ένα θεμελιώδες δικαίωμα: το δικαίωμα καθεμίας-νος να διαμορφώσει αυτόνομα τη ζωή της, να επιλέξει ανεπηρέαστα τη (το) συντρόφισα-ο της και να αποφασίζει ελεύθερα αν, πότε και με ποια (ποιον) θα νυμφευθεί-παντρευτεί.

Ας εξετάσουμε τα επιχειρήματα των πολέμιων του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου:

Καταρχήν, είναι εσφαλμένη η άποψη που συνδέει το γάμο με τη δυνατότητα, εκ μέρους του ζευγαριού, απόκτησης τέκνων, αφού το δικαίωμα στο γάμο είναι διακριτό από το δικαίωμα απόκτησης τέκνων και δημιουργίας οικογένειας. Πράγματι, η δυνατότητα τεκνοποιίας δε συνιστά δομικό χαρακτηριστικό των συζυγικών σχέσεων. Το αντίθετο δε θα λάμβανε καθόλου υπόψιν, το γεγονός ότι μπορούν να συνάψουν έγκυρο γάμο ζευγάρια, ανεξάρτητα από τη βιολογική δυνατότητά τους ή και την επιθυμία τους να τεκνοποιήσουν.

Ούτε, όμως, και το επιχείρημα της «ιερότητας» και της «θρησκευτικής φύσης» του γάμου, το οποίο προβάλλεται κατά κόρον από εκκλησιαστικούς κύκλους είναι ορθό, αφού αγνοεί παντελώς τη διαφοροποίηση μεταξύ πολιτικού και θρησκευτικού γάμου και την εγκαθίδρυση του πολιτικού τύπου γάμου ως ανεξάρτητου και ισότιμου συστατικού τύπου με τον θρησκευτικό. Με άλλα λόγια, η δυνατότητα των ζευγαριών ιδίου φύλου να νυμφευθούν-παντρευτούν ούτε αναιρεί τη δυνατότητα στα ζευγάρια ετερόφυλων να συνάψουν θρησκευτικό γάμο, ούτε υποχρεώνει τους ιερείς να τελέσουν θρησκευτικό γάμο σε ζευγάρι ατόμων του ιδίου φύλου.

Μήπως, όμως, εντέλει η αναγνώριση του δικαιώματος σύναψης γάμου σε ζευγάρια του ιδίου φύλου έρχεται σε αντίθεση με τα ήθη και έθιμα του τόπου μας και με τον «παραδοσιακό» ορισμό του γάμου, ως ένωσης ανάμεσα σε γυναίκα και άνδρα; Καταρχήν, το να επιχειρηματολογεί κάποια-ος, ξεκινώντας από τον ορισμό του γάμου κάνει ένα μεθοδολογικό σφάλμα, αφού ξεκινά κατ’ ουσίαν από το ζητούμενο. Ο κάθε ορισμός δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αναπαράγει τα εκάστοτε κυρίαρχα δεδομένα και τις κρατούσες αντιλήψεις. Έτσι, η επιχειρηματολογία αυτή είναι κατ’ ουσίαν ένας κύκλος που αναπαράγει τον ίδιο τον ορισμό και καταλήγει και πάλι στο σημείο έναρξης. Περαιτέρω, η μακροχρόνια ύπαρξη ενός θεσμού ή απλώς μιας νομικής και πραγματικής κατάστασης δεν τα μετατρέπει -άνευ άλλου- και σε στοιχεία άξια έννομης προστασίας και διατήρησής τους εις το διηνεκές. Διαφορετικά, θα έπρεπε να συνεχίζεται μέχρι σήμερα ο ιστορικά εδραιωμένος από την αρχαιότητα «θεσμός» της δουλείας ή, για να έρθουμε και στο παράδειγμα του γάμου, θα έπρεπε να παραμένει ακόμα «αδιανόητος» ο γάμος μεταξύ ατόμων διαφορετικού χρώματος.

Μήπως, όμως, εντέλει η κοινωνία δεν είναι «έτοιμη» ακόμα για ένα τέτοιο βήμα; Το εν λόγω επιχείρημα, το οποίο κατά καιρούς προβάλλεται από την άρχουσα τάξη προκειμένου να στερεί από μια κοινωνική ομάδα τα δικαιώματα που απολαμβάνουν οι υπόλοιπες-οι (π.χ. το δικαίωμα ψήφου από τις γυναίκες ή στην Αμερική τα πολιτικά δικαιώματα από τις μαύρες-ους), δεν έχει θέση σε μια κοινωνία που θέλει να είναι δημοκρατική και φιλελεύθερη. Αν όντως τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν λόγο ύπαρξης δεν μπορεί να συμψηφίζονται ή να παρακάμπτονται με συντηρητικά κλισέ, κάτω από το φόβητρο της αντίδρασης της Εκκλησίας και της μικροπολιτικής ψηφοθηρίας ή επειδή απλώς ορισμένες-οι «ενοχλούνται». *Α Η ρύθμιση της συμβίωσης των ΛεΠΑΤ είναι μια πραγματική ανάγκη, γεγονός που επιβεβαιώνεται αφενός μεν από τους αντίστοιχους νόμους των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών, αφετέρου δε από τα κελεύσματα του ευρωπαϊκού δικαίου περί εξάλειψης των διακρίσεων.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Ισπανία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, η Νορβηγία και η Σουηδία έχουν ήδη επεκτείνει τη δυνατότητα σύναψης γάμου και στα ΛεΠΑΤ ζευγάρια. *Β Αντίστοιχα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων φαίνεται να αρχίζει –έστω και διστακτικά- να μετακινείται από την απόλυτη θέση την οποία είχε από καιρού εκφράσει, σύμφωνα με την οποία το δικαίωμα σύναψης γάμου (άρθρο 12) καταλαμβάνει μόνο τον «παραδοσιακό» γάμο μεταξύ δύο ατόμων διαφορετικού φύλου[5]. Σύμφωνα με την πάγια –μέχρι σήμερα- νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, μόνο η ετερόφυλη συμβίωση προστατεύεται από την ΕΣΑΔ και, ως εκ τούτου, δεν συνιστούν διακριτική μεταχείριση εθνικές διατάξεις που απαγορεύουν το γάμο ανάμεσα σε άτομα του ιδίου φύλου. Εντούτοις, για πρώτη φορά στις 27.1.2009 το Δικαστήριο του Στρασβούργου έκρινε παραδεκτή την προσφυγή δύο Γαλλίδων οι οποίες διαμαρτύρονταν για την ακύρωση του γάμου τες από την γαλλική δικαιοσύνη και επιφυλάχθηκε να αποφασίσει αργότερα επί της ουσίας[6].

2. Σύμφωνο Συμβίωσης

Αντίστοιχη συζήτηση προκάλεσε στην Ελλάδα και η ψήφιση του λεγόμενου «συμφώνου συμβίωσης». Εν προκειμένω, οι περισσότερες απόψεις –ακόμα και μεταξύ όσων ήταν καταρχήν αντίθετες-οι με το γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου– συμφωνούν ότι η καθιέρωσή του θα έδινε διέξοδο σε πολλά ΛεΠΑΤ ζευγάρια που θα επιθυμούσαν να προσδώσουν στη συντροφική τους σχέση μονιμότερες συνέπειες. Και τούτο, με τη σκέψη ότι σήμερα η συμβίωση χωρίς νομικό δεσμό δεν εγγυάται λ.χ. δικαιώματα διατροφής και ασφάλισης, δεν προβλέπει κληρονομικά δικαιώματα και δεν ρυθμίζει τις περιουσιακές σχέσεις μεταξύ των συμβιούντων[7].

Στη συζήτηση δεν άργησε να παρέμβει η Εκκλησία: η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας, ενδίδοντας στις ακραίες και αδιάλλακτες στάσεις ιεραρχών, έκανε λόγο για νομιμοποίηση της «πορνείας»[8], ενώ ο Μητροπολίτης Πειραιώς, κ. Σεραφείμ «δυναμίτισε» ακόμα περισσότερο το κλίμα παρομοιάζοντας την ομοφυλοφιλία με «ψυχοσωματική και ψυχοπαθολογική εκτροπή» και εξομοιώνοντας το σύμφωνο συμβίωσης με νομιμοποίηση «του σαδομαζοχισμού, της ουρολαγνείας, της κοπρολαγνείας, της παιδοφιλίας [και] της νεκροφιλίας»[9]. Εντέλει, η κυβέρνηση προώθησε και η βουλή ψήφισε το νόμο 3719/2008 για το σύμφωνο συμβίωσης[10], χωρίς να συμπεριλαμβάνει τα ΛεΠΑΤ ζευγάρια.

Ο αποκλεισμός των ΛεΠΑΤ ζευγαριών από τις ρυθμίσεις του νόμου 3719/2008 αφενός μεν συνιστά παραβίαση του δικαιώματος για ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους και δημιουργία σχέσεων, αφετέρου δε συνιστά διακριτική μεταχείριση λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού τους.

Ειδικότερα, στην έννοια της προσωπικής ελευθερίας, της αυτοδιάθεσης και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας (άρθρα 5 και 9 Συντ), ανήκει, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα καθεμίας-νος στη σύναψη και τη διατήρηση διαπροσωπικών σχέσεων[11], το δικαίωμα στην ελεύθερη ερωτική επιλογή και συμβίωση, ανάλογα με τις σεξουαλικές της προτιμήσεις[12]. Με άλλα λόγια, το δικαίωμα καθεμίας-νος να ορίζει τη ζωή της όπως αυτή νομίζει, επιλέγοντας ελεύθερα την συντρόφισα της. Αντίστοιχα, όπως έχει κρίνει αρκετές φορές το Δικαστήριο του Στρασβούργου[13], το δικαίωμα στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας δεν εξαντλείται στην υποχρέωση του κράτους να απέχει από αθέμιτες παρεμβάσεις σε αυτή. Αντίθετα, περιλαμβάνει και θετικές υποχρεώσεις, όπως νομοθετικά μέτρα που εξασφαλίζουν την ελευθερία της καθεμίας-νος να επιλέξει ελεύθερα την ερωτική της συντρόφισα, ακόμα δε και την ελευθερία να ζήσουν μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Και τούτο, προφανώς, χωρίς να τύχει αθέμιτων διακρίσεων εξαιτίας του σεξουαλικού της προσανατολισμού.

Το ελληνικό νομοθετικό σώμα, αντί να λάβει θετικά μέτρα προκειμένου να «θεραπεύσει» τις προκαταλήψεις της ελληνικής κοινωνίας έναντι των ΛεΠΑΤ και των ΛεΠΑΤ ζευγαριών, τις ενίσχυσε. Και τούτο, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την περιθωριοποίησή τους. Ο εν λόγω νόμος συνιστά μια αρνητική ηθική κρίση για τον λεσβιασμό και την ομοφυλοφιλία και αντικατοπτρίζει όχι απλώς μια «ενόχληση», αλλά μια αδικαιολόγητη εχθρότητα για τα ΛεΠΑΤ ζευγάρια. Πράγματι, από τη στιγμή που το ελληνικό νομοθετικό σώμα αποφάσισε να εγκαταλείψει το γάμο ως τη μόνη τυπική - αναγνωρισμένη ένωση και ως το μόνο «επίσημο» θεμέλιο της οικογένειας και έκρινε σκόπιμο να ρυθμίσει νομοθετικά την πραγματική κατάσταση της συμβίωσης προσώπων, η εξαίρεση των ΛεΠΑΤ ζευγαριών από το πεδίο εφαρμογής του νόμου φανερώνει μια περιφρόνηση προς αυτά και προς τις επιλογές τους. Με άλλα λόγια, η νομοθετική κατοχύρωση –δίπλα στο γάμο- ενός συμφώνου συμβίωσης αποκλειστικά και μόνο για τα ετερόφυλα ζευγάρια, όχι απλώς στερεί στα ΛεΠΑΤ ζευγάρια μιας σειράς οικονομικών διευκολύνσεων και προνομίων, αλλά περιορίζει τη θεμελιώδη ελευθερία τους να μπορούν, χωρίς αδικαιολόγητες θυσίες, να διαμορφώνουν ελεύθερα την κοινή ζωή τους.

Αντίστοιχα, ο αποκλεισμός των ΛεΠΑΤ ζευγαριών από το πεδίο εφαρμογής του νόμου 3719/2008 συνιστά δυσμενή διακριτική μεταχείριση λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού και δημιουργεί πολίτισες-ες δύο ταχυτήτων: αυτές που μπορούν να συνάψουν τόσο γάμο όσο και σύμφωνο συμβίωσης (ετερόφυλα ζευγάρια) και αυτές-ους που αναγκάζονται να βρίσκονται στο περιθώριο (ΛεΠΑΤ ζευγάρια). Πράγματι, χωρίς να συντρέχει κανένας απολύτως λόγος δημοσίου συμφέροντος, ο νόμος δεν μεταχειρίζεται με ομοιόμορφο τρόπο ζευγάρια που τελούν κάτω από τις ίδιες συνθήκες, δηλαδή που συμβιώνουν και που οργανώνουν από κοινού τη ζωή τους.

Όπως, άλλωστε, έχει κρίνει και το Συμβούλιο της Επικρατείας, οι ΛεΠΑΤ συνιστούν μια «(…) υπαρκτή κοινωνική πραγματικότητα, (…) μία κοινωνική ομάδα, μεταξύ των πολλών, οι οποίες συνθέτουν μία ανοικτή και σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία, οι ερωτικές επιλογές της οποίας, όχι μόνο δεν αποδοκιμάζονται από την συνταγματική τάξη της χώρας, αλλά τουναντίον επιβάλλεται από τις διατάξεις των άρθρων 2 (σεβασμός και προστασία της αξίας του ανθρώπου) και 5§1 (προστασία της προσωπικής ελευθερίας), ως εκδήλωση ελεύθερης επιλογής των αποτελούντων αυτή, να γίνονται απολύτως σεβαστές και μπορούν να εκφράζονται (…), όπως εξάλλου οι (…) επιλογές και ευαισθησίες και των υπολοίπων ομάδων του πληθυσμού της χώρας». (ΣτΕ 3490/2006).

Προς την κατεύθυνση της κατοχύρωσης των σχέσεων μεταξύ των ΛεΠΑΤ ζευγαριών συντείνει και η διεθνής συγκυρία: σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι περισσότερες χώρες έχουν ρυθμίζει νομοθετικά τη συμβίωση μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου. Οι ευρωπαϊκές νομοθεσίες για την αναγνώριση της ελεύθερης συμβίωσης είτε αναφέρονται αποκλειστικά σε ΛΕΠΑΤ ζευγάρια (Κροατία, Τσεχία, Δανία, Φιλανδία, Γερμανία, Ισλανδία, Πορτογαλία, Σλοβενία, Σουηδία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο) είτε επεκτείνουν το πεδίο εφαρμογής των σχετικών νόμων τόσο στα ΛεΠΑΤ όσο και στα ετερόφυλα ζευγάρια (Ανδόρα, Βέλγιο, Γαλλία, Ουγγαρία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία).

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο στα επόμενα χρόνια θα κρίνει και τη συμβατότητα του ελληνικού νόμου με την ΕΣΑΔ, ήδη έχει αρχίσει να μεταβάλλει στάση και να προστατεύει τη συμβίωση μεταξύ ΛεΠΑΤ.

Πράγματι, στην απόφαση Mata Estevez κατά Ισπανίας[14], το Δικαστήριο του Στρασβούργου είχε τονίσει ότι η συμβίωση ατόμων του ιδίου φύλου δεν συνιστά οικογενειακή ζωή (κατά την έννοια του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ) και ότι τα κράτη μέλη διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στον τρόπο με τον οποίο θα ρυθμίσουν –ή θα απέχουν από το να ρυθμίσουν- de facto συμβιώσεις ΛεΠΑΤ, δεδομένου ότι δεν υφίσταται ακόμα ένας κοινά αποδεκτός παρονομαστής. Για το λόγο αυτό, είχε κρίνει ότι δεν συνιστά δυσμενή διάκριση η απουσία ρύθμισης που να εξομοιώνει τη συμβίωση των ατόμων ιδίου φύλου με αυτή των ζευγαριών διαφορετικού φύλου.

Ήδη, εντούτοις, παρατηρείται μετακίνηση από την απόλυτη ως άνω θέση. Έτσι, στην υπόθεση Karner κατά Αυστρίας[15], το Δικαστήριο του Στρασβούργου έκρινε ότι ο αποκλεισμός των ΛεΠΑΤ ζευγαριών από την εφαρμογή της νομοθεσίας σχετικά με την μεταφορά του μισθωτήριου συμβολαίου στην επιζώσα-ντα συντρόφισα-ο συνιστά δυσανάλογο μέτρο για την επιδίωξη του επιδιωκόμενου σκοπού της προστασίας της παραδοσιακής οικογένειας, και κατά τούτο συνιστά παραβίαση των άρθρων 8 και 14 της Σύμβασης.

3. Αντί επιλόγου

Μελετώντας καμιά τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου καθώς και τη νομοθεσία των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών παρατηρεί αφενός μεν μια βαθμιαία μεταστροφή στην εξέλιξη των αντιλήψεων στο πεδίο της «οικογένειας», αφετέρου δε μια προσπάθεια άρσης των αδικαιολόγητων διακρίσεων εις βάρος των ΛεΠΑΤ ζευγαριών. Την ίδια στιγμή η Ελλάδα αποφασίζει ακόμα μια φορά να «πρωτοτυπήσει»: κάτω από το φόβητρο της αντίδρασης της Εκκλησίας και άλλων συντηρητικών τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας, η Ελληνική κυβέρνηση και οι Ελληνίδες βουλευτίνες-ες δεν ακολουθούν τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες και τα κελεύσματα του ευρωπαϊκού δικαίου περί εξάλειψης των διακρίσεων. Αντίθετα, ψηφίζοντας το -μοναδικό παγκοσμίως- σύμφωνο συμβίωσης που δεν περιλαμβάνει τα ΛεΠΑΤ ζευγάρια, απέδειξαν –για ακόμα μια φορά- ότι πολύ συχνά η προσπάθεια προστασίας θεμελιωδών δικαιωμάτων προσκρούει σε ισχυρές αντιστάσεις και υπονομεύεται στην πράξη από κοινωνικές αγκιστρώσεις που παραπέμπουν σε άλλες εποχές.


Σημειώσεις-
[1] Σύμφωνα με την άποψη αυτή, όταν το νομοθετικό σώμα τροποποιούσε το 1982 τον Αστικό Κώδικα είχε κατά νου μόνο το γάμο μεταξύ ετεροφύλων.
[2] Βλ. μεταξύ άλλων, Λ. Παπαδοπούλου, Γάμος ομοφύλων; Μια απόπειρα νομικής και δικαιοπολιτικής αξιολόγησης, ΔτΑ 38/2008, σ.405-489, καθώς και τη συζήτηση που έγινε στο πλαίσιο ιστολογίου του επιστημονικού ομίλου ‘Αριστόβουλος Μάνεσης’, www.manesis.blogspot.com.
[3] Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου, απόφαση 114/2009.
[4] Σε ποια συνταγματική διάταξη θεμελιώνεται το ατομικό δικαίωμα στο γάμο; Προκειμένου να επιχειρηματολογήσει σε ζητήματα που σχετίζονται με το δικαίωμα γάμου, το Συμβούλιο της Επικρατείας χρησιμοποιεί σωρευτικά τα άρθρα 5§1 και 21§1 του Συντάγματος, σε συνδυασμό, μάλιστα, και με το άρθρο 9§1. Σε επίπεδο θεωρίας, η θεμελίωση αναζητείται είτε στο άρθρο 5§1 είτε στο άρθρο 21§1 του Συντάγματος. Έτσι, τη θέση ότι το ατομικό δικαίωμα του γάμου συνάγεται από το άρθρο 21§1 υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ο Αρ. Μάνεσης (Η πραγμάτωση της συνταγματικής προστασίας της ανήλικης νεότητας στο ισχύον δίκαιο, σε ΝΟΜΟΣ 3, Χαριστήρια στον Ιω. Δεληγιάννη, 1992, σ.229), ο Γ. Κουμάντος (Οικογενειακό Δίκαιο, Τ. Ι, 1989, σ.5), ο Γ. Μιχαηλίδης-Νουάρος (ΕρμΑΚ, §47α) και ο Τ. Βιδάλης (Η συνταγματική διάσταση της εξουσίας στο γάμο και στην οικογένεια, 1996, σ.61). Την αντίθετη άποψη υποστηρίζουν ο Α.Γ. Ράικος (Παραδόσεις συνταγματικού δικαίου, Τ. Β’, τ.α’, 1983, σ.121), η Ε. Μπέσιλα-Βήκα (Η συνταγματική κατοχύρωση των δικαιωμάτων σύναψης γάμου και ίδρυσης οικογένειας, 1989, σ. 49), ο Π.Δ. Δαγτόγλου (Συνταγματικό Δίκαιο, Ατομικά Δικαιώματα, Τ. Β’, 1991, σ. 1144), και ο Μ. Σταθόπουλος (Γεωργιάδης-Σταθόπουλος, ΑΚ – κατ’ άρθρο ερμηνεία. Οικογενειακό Δίκαιο, Τ. VII, 1991, σ.66).
[5] ΕυρΔΔΑ, Cossey κατά Ηνωμένου Βασιλείου, 27 Σεπτεμβρίου 1990 §49, “(…) the right to marry guaranteed by article 12 refers to the traditional marriage between persons of opposite biological sex. This appears also from the wording of the Article which makes it clear that article 12 is mainly concerned to protect marriage as the basis of the family. Furthermore, article 12 lays down that the exercise of this right shall be subject to the national laws of the Contracting States. The limitations thereby introduced must not restrict or reduce the right in such a way or to such an extent that the very essence of the right is impaired. However, the legal impediment in the United Kingdom on the marriage of persons who are not of the opposite biological sex cannot be said to have an effect of this kind”.
[6] Όπως και στην Ελλάδα, έτσι και ο γαλλικός Αστικός Κώδικας δεν προβλέπει ρητά τη διαφορά φύλου στις προϋποθέσεις σύναψης γάμου.
[7] Βλ. ενδεικτικά τις από 14.7.2008 παρατηρήσεις της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα της-του Ανθρώπου στο νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης, www.nchr.gr.
[8] Διαρκής Ιερά Σύνοδος, 17.3.2008.
[9] Καθημερινή της Κυριακής. 16.3.2008.
[10] Νόμος 37192008 «Μεταρρυθμίσεις για την οικογένεια, το παιδί, την κοινωνία και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ Α 241).
[11] ΕυρΔΔΑ, Niemietz κατά Γερμανίας,16.12.1992, §33, Burghartz κατά Ελβετίας, 22.2.1994, §24.
[12] ΕυρΔΔΑ, Dudgeon κατά Ηνωμένου Βασιλείου, 22.10.1981, §41, B κατά Γαλλίας, 25.3.1992, §63, Burghartz κατά Ελβετίας, 22.2.1994, §24.
[13] ΕυρΔΔΑ, Χ και Υ κατά Ολλανδίας, 26.3.1985, §23, Botta κατά Ιταλίας, 24.2.1998, §33, Van KücK κατά Γερμανίας, 12.6.2003, §70.
[14] ΕυρΔΔΑ, Mata Estevez κατά Ισπανίας, 10.5.2001.
[15] ΕυρΔΔΑ, Karner κατά Αυστρίας, 24.7.2003.



Το κείμενο είναι από το ΙA' Επιστημονικό Συμπόσιο του Ομίλου "Αριστόβουλος Μάνεσης"
Σύρος 18 και 19 Σεπτεμβρίου 2009,γραμμένο από τον Βαγγέλη Μάλλιο, ΔΝ, Ειδικός Επιστήμων στη Νομική Αθηνών, στην http://manesis.blogspot.com/search/label/%CE%99%CE%91%CE%84%20%CE%A3%CF%85%CE%BC%CF%80%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%20%CE%9C%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CF%83%CE%B7%20-%20%CE%A3%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82

Τα γράμματα με τους αστερίσκους είναι δικά μας.
*Α Είναι μια κοινωνική πραγματικότητα.
*Β Η Νορβηγία και η Φιλανδία επέτρεψαν και το θρησκευτικό ΛεΠΑΤ γάμο. Ευαγγελία Βλάμη

Τα λεσβιακά ζευγάρια έχουν πρόσβαση στην IVF διαδικασία

Παρά την κυβερνητική νομοθεσία να επιτρέψει στα λεσβιακά ζευγάρια την πρόσβαση στην επεξεργασία IVF στη Βικτώρια, της Αυστραλίας, πολλές που επιδιώκουν να γίνουν γονείς έχουν καθυστερήσει τις αιτήσεις τες λόγω έλλειψης πόρων.

Ο νόμος Βοηθητικής Αναπαραγωγικής Διαδικασίας, που πέρασε το Δεκεμβρίο του 2008, έδωσε για πρώτη φορά, στις λεσβίες το δικαίωμα να έχουν πρόσβαση στην διαδικασία IVF και σε σπέρμα δωρητών.

Αν και ο νόμος αφαίρεσε τη νομική προϋπόθεση ότι μια γυναίκα πρέπει είναι παντρεμένη ή σε μια de facto σχέση με έναν άνδρα για να λάβει την διαδικασία IVF, εισήγαγε νέους κανόνες δηλώνοντας ότι μια γυναίκα και η συντρόφισά της πρέπει να ελεγχθεί στο ποινικό τες μητρώο και να περάσουν από έλεγχο για την προστασία των παιδιών, που πραγματοποιούνται από μια-έναν σύμβουλο, προτού να μπορέσουν να έχουν πρόσβαση στην διαδικασία IVF.

Ο έλεγχος μητρώου ισχύει επίσης για τα ετερό ζευγάρια, αν και όσες-οι έχουν ασκήσει κριτική, έχουν χαρακτηρίσει τους ελέγχους ως «αποτροπιαστικούς-βδελυρούς».

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης του νόμου, οι γιατρίνες-οι επέκριναν την κυβέρνηση πως δρα ως «αστυνομία της γονιμότητας» και υποστήριξαν ότι υπήρξαν ήδη αυστηρά στάνταρ αξιολογήσης σε ισχύ.

Παρ' όλα αυτά, ο διευθυντής του Χριστιανικού Λόμπι της Αυστραλίας, Rob Ward, ήταν βίαια ενάντια στο νόμο, ισχυρίστηκε πως « Οι γενεές των παιδιών θα υποστούν σύγχυση και γενετικό μπέρδεμα,» εάν ο νόμος περάσει.

Ο νόμος ήταν να τεθεί σε ισχύ την 1η Ιουλίου, αλλά η κυβέρνηση έπρεπε να εισαγάγει μια καθυστέρηση, δεδομένου ότι είναι αυτήν την περίοδο ανίκανη να εξετάσει το υψηλό αριθμό αρχείων, όσων αναμένουν την διαδικασία IVF. Αυτό μπορεί να οφείλεται στην έλλειψη γραφειοκρατικής υποστήριξης, τεχνολογίας ή ανθρώπινου δυναμικού.

Ο Δρ John McBain, ένας διευθυντής IVF από τη Μελβούρνη, είπε στην εφημερίδα Herald Sun πως η κυβέρνηση «μας λέει ότι δεν έχει πόρους για να καλύψει τους ελέγχους αστυνομίας», ενώ η εκπρόσωπος υγείας Helen Shardey υποστήριξε ότι η κυβέρνηση δεν ανέπτυξε ένα κατάλληλο πρόγραμμα ΙΤ *Α για να τεθουν σε επεξεργασία οι έλεγχοι.

Ο McBain συμβουλεύει τα λεσβιακά ζευγάρια να υποβάλουν αίτηση για τους ελέγχους μητρώου,οι οποίοι θα αποκλείσουν κάθεμια που έχει μια σοβαρή βίαια ή σεξουαλική παρανομία, πρίν πάει στην γιατρίνα-ο για την διαδικασία IVF.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 15.6.09 και το μεταφράσαμε, από την http://www.pinknews.co.uk/news/articles/2005-12830.html/

*Α ΙΤ= ένα ενιαίο κεντρικό, ηλεκτρονικό αρχείο φροντίδας των ασθενών όπου συνδέονται οι γιατρίνες-οι παθολόγοι με νοσοκομεία, που παρέχουν ασφαλή και ελεγχόμενη πρόσβαση σε αυτά τα αρχεία από τις εξουσιοδοτημένες-ους να προσφέρουν ιατρικές υπηρεσίες. Ευαγγελία Βλάμη

Σύμφωνο Συμβίωσης στο Wisconsin

Το ανώτατο δικαστήριο του Wisconsin απέρριψε μια νομική αμφισβήτηση για το Σύμφωνο Συμβίωσης.

Ο νόμος τέθηκε σε ισχύ την 3η Αυγούστου, που κάνει το Ουισκόνσιν το πρώτο mid-western κράτος που πέρασει έναν τέτοιο νόμο μέσω της νομοθεσίας. Η Αϊόβα επέτρεψε το ΛεΠΑΤ γάμο νωρίτερα αυτή τη χρονιά μέσω απόφασης του δικαστηρίου.

Το δικαστήριο δεν έχει δώσει οποιοδήποτε αιτιολόγηση για την απόρριψη της υπόθεσης, οδηγώντας τις αντίπαλες-ους των ΛεΠΑΤ δικαιωμάτων να θεωρήσουν ότι μπορούν επιτυχώς να ξαναθέσουν την αμφισβήτηση τες σε ένα κατώτερο δικαστήριο.

Η ομάδα «Οικογενειακή Δράση του Wisconsin» που είναι ενάντια στα ΛεΠΑΤ δικαιώματα επέφερε την αμφισβήτηση, διεκδικώντας πως ο νόμος Συμφώνου Συμβίωσηςείναι αντισυνταγματικός επειδή παραβιάζει την Συνταγματική τροπολογία του 2005 που απαγορεύει το γάμο και τα Σύμφωνα Συμβίωσης σε ΛεΠΑΤ.

Τα Σύμφωνα Συμβίωσης στο Ουισκόνσιν δίνουν στα ΛεΠΑΤ ζευγάρια οφέλη όπως αυτό της επίσκεψης στο νοσοκομείο, κληρονομικά και το δικαίωμα ιατρικής άδειας.

Όμως, ο νόμος χορηγεί λιγότερα από ένα τέταρτο των νόμιμων δικαιωμάτων που είναι διαθέσιμα στα ετερό παντρεμένα ζευγάρια.

Ο νόμος υπογράφηκε από τον κυβερνήτη τoy Δημοκρατικού κόμματος, Jim Doyle τον Ιούνιο.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 5.11.09 και το μεταφράσαμε, σπό την Pink News στην http://www.pinknews.co.uk/2009/11/05/wisconsin-supreme-court-rejects-challenge-to-gay-domestic-partnerships/

Αναγνώριση του κοινωνικού φύλου στην Αυστραλία

Δύο τρανς κέρδισαν μια απόφαση του εφετείου, που τις επιτρέπει να αναγνωριστούν νόμιμα ως άνδρες χωρίς να πρέπει να διορθώσουν το φύλο τες (να αφαιρεθούν τα γυναικεία αναπαραγωγικά όργανά τες).

Η Επιτροπή Επαναδόμησης Φύλου της Δυτικής Αυστραλίας τις είχε αρνηθεί τα πιστοποιητικά αναγνώρισης τους νέου φύλου τες.

Στην συνέχεια άσκησαν έφεση στο κρατικό διοικητικό δικαστήριο, το οποίο είπε ότι ενώ τα πρόσωπα είχαν ακόμα τους κόλπους, τις ωοθήκες και τις μήτρες τες και δεν είχαν κατασκευάσει πέη, αυτές «συστήνονταν ως άνδρες και είχαν ανδρική εμφάνιση».

Στα συμπεράσματά του, το δικαστήριο είπε: «Και οι δύο υποψήφιες είχαν υποβληθεί σε μαστεκτομή και η πρόσληψη τεστοστερόνης, οι οποίες είχαν ως συνέπεια εκτενείς σωματικές αλλαγές σύμφωνες με την ανδρική φυσιολογία ... το δικαστήριο δέχτηκε τα στοιχεία κάθε υποψηφίας ότι σκοπεύει να συνεχίσει την πρόσληψη τεστοστερόνης για το υπόλοιπο της ζωής τες.

«Δέχτηκε τα ιατρικά στοιχεία ότι και οι δύο ήταν και θα παρέμεναν, άγονες για όσο χρονικό διάστημα θα προσλαμβάνουν την τεστοστερόνη».

Πρόσθεσε ότι ένα γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα είναι «ένα θεμελιώδες, αν και μη ουσιαστικό, σωματικό χαρακτηριστικό της γυναικείας φυσιολογίας» και ότι ο νόμος διόρθωσης φύλου δεν απαιτεί χειρουργικές διαδικασίες για να ισχύσει.


Μία από τις τρανς είπε στο ABC είπε: «Σημαίνει ότι ανοίγονται σειρά ευκαιριών για πολλές-ους άλλες ανθρώπους που ως τώρα δεν έχουν προσπαθήσει ποτέ να διορθώσουν το φύλο τες δικαστικά επειδή νόμιζαν ότι δεν είναι σε θέση να το κάνουν».


Το άρθρο το βρήκαμε στις 18.8.09 και το μεταφράσαμε, στην http://www.pinknews.co.uk/news/articles/2005-13705.html/

Εκστρατεία για τον ΛεΠΑΤ γάμο στην Καλιφόρνια

Μια ημέρα μετά από την επέτειο της πρότασης 8, όσες-οι συνηγορούν για το ΛεΠΑΤ γάμο έχουν προωθήσει μια νέα εκστρατεία χρηματοδότησης για ναφέρει το ζήτημα σε ψηφορία την επόμενη χρονιά.

Η πρόταση 8 ήταν μια πρωτοβουλία ψηφοφόρων που απαγόρευσε το ΛεΠΑΤ γάμο ακριβώς πέντε μήνες αφότου θεσπίστηκε από το κράτος.

Η έναρξη της εκστρατείας αναγγέλθηκε χθες στις ομάδες του Σαν Φρανσίσκο, του Λος Άντζελες, του Σαν Ντιέγκο και του Φρέσνο.

Οργανώνεται από την Οργάνωση «ΝΑΙ! στην Ισότητα» και την «Αλήθεια και Ελπίδα», σε συνεργασία με την ομάδα «Επαναφορά της Ισότητας 2010», ο στόχος της εκστρατείας είναι η εξοικονόμηση ενός εκατομυρίου δολαρίων και συλλογή πάνω από ένα εκατομμύριο υπογραφών οι οποίες είναι προυπόθεση για μπορέσουν να θέσουν σε επαναληπτική ψηφορία τον ΛεΠΑΤ γάμο.

Η ΛεΠΑΤ ομάδα «Ισότητα στην Καλιφόρνια», έχει συστήσει ότι οι προσπάθειες πρέπει να στραφούν στο να θέσουν το ζήτημα σε ψηφοφορία το 2012 παρά το 2010, λέγοντας ότι η μάχη για τις καρδιές και τα μυαλά μπορεί να εδραιωθεί καλύτερα μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο.

Αυτή τη εβδομάδα, η ψηφοφορία του Μαίην ακύρωσε έναν νέο νόμο για τον ΛεΠΑΤ γάμο αλλά οι ακτιβίστριες-ες της Καλιφόρνια λένε ότι θα συνεχίσουν την πάλη.

Η Chaz Lowe, ιδρύτρια της οργάνωσης «Ναι! στην Ισότητα», είπε: «Δεν μπορούμε να αφήσουμε την Εθνική Οργάνωση για το Γάμο (NOM) και τις-τους συμμάχους της, που είναι πρόθυμες-οι να ξοδεψουν τα εκατομμύρια δολάρια, να αψηφίσουν την εκστρατεία, τους νόμους και να ανατρέψουν την αλήθεια, αρνούμενες-οι τα δικαιώματά μας, που εγγυάται το πλαίσιο της 14ης Τροποποίησης του συντάγματος των ΗΠΑ - ίση προστασία απέναντι στο νόμο.

«Με τη σωστή γλώσσα για την ψήφο, η ψηφοφορία μας παρουσιάζει στέρεη υποστήριξη για την ισότητα γάμου στην Καλιφόρνια. Με τη σωστή εκστρατεία, πιστεύουμε ότι μπορούμε να κερδίσουμε.»

Η Lowe θεωρεί ότι υπάρχει η υποστήριξη της κρατικής πλειοψηφίας για το ΛΕΠΑΤ γάμο, ειδικά αφού μια διάταξη συμπεριλήφθηκε για να προστατεύσει το δικαίωμα Πρώτων Τροπολογιών των εκκλησιών - έτσι ώστε καμία εκκλησία να μην μπορεί ποτέ να αναγκαστεί να εκτελέσει τους γάμους, εάν δεν τους επιλέξουν.

Η Eugene Hedlund, ιδρύτρια τής οργάνωσης «Αλήθεια και Ελπίδα», είπε: «Το μόνο πράγμα που μάθαμε από το Μαίην, είναι ότι οι δυνάμεις ενάντια στην ισότητα είναι ακόμα ισχυρές, αλλά όχι και ανίκητες».

«Είναι ο Frank Schubert (νομική εταιρεία) και η ομάδα «Εθνική Οργάνωση για το Γάμο» πρόκειται να αποφασίσει ποια-ος έχει ποια δικαιώματα στην Αμερική ή είναι τα πρόσωπα που πρόκειται να αποφασίσουν; Είναι Καλιφόρνια έτοιμη άλλη μια φορά να οδηγήσει όχι μόνο τη χώρα αλλά τον κόσμο στη πρόοδο, συμπεριλαμβάνοντας και προωθώντας ιδανικά ή αυτή η Καλιφόρνια είναι απλώς μια ανάμνηση;»

Η εκστρατεία του ενός εκατομμυρίου θα περιλάβει, μια διαδικτυακή-on line χρηματοδότηση, που θα αποτελείται από ένα δίκτυο με πάνω από 400.000 ακτιβιστριών-ων, δράσεις συλλογής χρημάτων στη νότια Καλιφόρνια, βόρεια Καλιφόρνια και την Central Valley και θα αναζητήσει εκτός της ΛεΠΑΤ κοινότητας, σημαντικές χορηγίες στην Καλιφόρνια και σε όλη τη χώρα.

Η Lowe ολοκλήρωσε: «η ομάδα «Εθνική Οργάνωση για το Γάμο» επιτίθεται και δίνει ψεύτικα στοιχεία για τις ΛεΠΑΤ οικογένειες σε κάθε Πολιτεία, που κεφαλαιοποιεί το φόβο των ανθρώπων. Πρέπει να σταματήσει να μας βλάπτει όλες-ους.

«Χρειαζόμαστε την κοινότητα και τις συμμάχους μας ώστε να μάθουν ότι έχουν την επιλογή, είτε να σταματήσουν αυτές τις επιθέσεις είτε να υπερασπιστούν την ισότητα που αξίζουμε. Η αναμονή δεν είναι ευχέρεια επιλογής».


Το άρθρο το βρήκαμε στις 5.11.09 και το μεταφράσαμε, γραμμένο από την Jessica Geen στην http://www.pinknews.co.uk/2009/11/05/fundraising-campaign-launched-to-restore-gay-marriage-in-california/

Νομική αναγνώριση των λεσβιών ως κοινωνικών μητέρων στην Τασμανία

Στις λεσβίες μητέρες που δεν είναι οι βιολογικές γονείς των παιδιών τες, τις χορηγήθηκε η νομική αναγνώριση από το Νομικό Συμβούλιο της Τασμανίας. *Α

Η κίνηση σημαίνει ότι θα εγγράφονται ως γονείς στο πιστοποιητικό γέννησης του παιδιού τες, και δεν θα περνούν από τις δαπανηρές διαδικασίες παιδοθέτησης.

Το νέο δικαίωμα χορηγήθηκε σε μια ομόφωνη ψηφοφορία και έχει επεκταθεί για να ισχύσει αναδρομικά από το 2003.

Οι ΛεΠΑΤ ακτιβίστριες-ες στο νησί έχουν κάνει εκστρατεία για τα ίσα γονεϊκά δικαιώματα για χρόνια. Ο νόμος εισήχθη αρχικά το 2003 αλλά παρέμεινε ανεφάρμοστος.

Ο Rodney Croome της ΛεΠΑΤ ομάδας δικαιωμάτων είπε στο ABC News ότι η κίνηση θα ωφελήσει τα παιδιά.

Είπε: «Σημαίνει ότι αυτά τα παιδιά θα έχουν τώρα τα οφέλη που περιλαμβάνουν φυσικά τη μεγαλύτερη νομική, συναισθηματική και οικονομική ασφάλεια της ύπαρξης δύο νόμιμων γονέων, όπου και οι δύο θα είναι μητέρες και όχι μόνο μια νόμιμη γονέα, η οποία ως τώρα ήταν η βιολογική μητέρα τες-τους»

Το Σεπτέμβριο, ο νόμος άλλαξε για να επιτρέψει στα ΛεΠΑΤ ζευγάρια να διοργανώνουν τις επίσημες τελετές ώστε να γιορτάσουν την Πράξη των Σχέσεών τες-τους, η οποία είναι η μορφή Συμφώνου Συμβίωσης της Τασμανίας.

Η αλλαγή, από την 1η Νοεμβρίου, σημαίνει ότι θα είναι σε θέση να υπογράψουν την Πράξη Σχέσης τες σε μια τελετή όπου θα προίσταται μια- ένας ιερέας γάμου και με την παρουσία των φιλενάδων-ων και τις οικογένειές τες-τους.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 4.11.09 και το μεταφράσαμε, γραμμένο από την Jessica Geen στην http://www.pinknews.co.uk/2009/11/04/lesbian-mothers-in-tasmania-get-legal-recognition/

*Α Κοινωνικές μητέρες=οι μητέρες που δεν είναι βιολογικές μητέρες. Ευαγγελία Βλάμη

Επέκταση ΛεΠΑΤ δικαιωμάτων στην Kalamazoo

Η πόλη Kalamazoo, του Μίτσιγκαν έχει περάσει μια διάταξη για να προστατεύσει τις ΛεΠΑΤ από τις διακρίσεις.

Αυτό σημαίνει ότι οι ΛεΠΑΤ θα προστεθούν σε μια υπάρχουσα διάταξη που απαγορεύει τη διάκριση στην στέγαση, στην απασχόληση, στις συμβάσεις πόλεων *Α και τις δημόσιες εξυπηρετήσεις. *Β

Το 62% των κατοίκων ψήφισαν υπέρ του μέτρου και 38% κατά.

Η κίνηση είχε εγκριθεί από τις ηγέτιδες-ες πόλεων αλλά οι αντίπαλες-οι είχαν εξασαφλίσει δημοψήφισμα.

Ο Jon Hoadley, γκέι ακτιβιστής της ομάδας «One Kalamazoo», είπε στη θυγατρική WZZM του ABC: «Όλο το σκεπτικό της διάταξης είναι ότι η πόλη Kalamazoo θα εξασφαλίσει δικαιοσύνη και ισότητα για όλες-ους.

«Καμιά-νεις δεν πρέπει να απολυθεί από την εργασία της μόνο και μόνο επειδή είναι ΛεΠΑΤ, και έτσι στην βάση της αυτή η διάταξη πρόκειται πραγματικά να εξασφαλίσει για όλες-ους δικαιοσύνη και ισότητα στην Kalamazoo».


Το άρθρο το βρήκαμε στις 4.11.09 και το μεταφράσαμε, από την PinkNews.co.uk, στην http://www.pinknews.co.uk/2009/11/04/kalamazoo-grants-anti-discrimination-protections-for-gay-people/

*Α, city contracts= Η Σύμβαση της Πόλης είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται στην Καλιφόρνια για μια πόλη που έχει μια σύμβαση με μια εταιρεία- αντιπροσωπεία ή ιδιωτική οργάνωση για τις διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες.
Όλες οι πόλεις έχουν εισαγάγει παραδοσιακά συμβάσεις για ορισμένες κυβερνητικές υπηρεσίες , όπως η συντήρηση εγκαταστάσεων, οδοποιίας, μηχανικές υπηρεσίες, και νομικές σύμβουλους, αλλά αυτά δεν είναι τα είδη συμβάσεων που καθορίζουν τις Συμβάσεις της Πόλης. Αντίθετα, οι Συμβασεις των Πόλεων συμβάλλονται για τις βασικές κυβερνητικές υπηρεσίες όπως η αστυνομία, η πυροσβεστική, οι βιβλιοθήκες και τα πάρκα.
*Β, public accomodations = διαφορετικοί τρόποι μεταφοράς συμπεριλαμβανομένου του περπατήματος, της ποδηλασίας και των δημόσιων συγκοινωνιών. Ευαγγελία Βλάμη

Η Washington υπέρ του ΛεΠΑΤ γάμου

Πολιτικές προσωπικότητες της πολιτείας της Washington υπαινίσονται ότι όσες-οι ψηφίζουν έχουν επιλέξει να εγκρίνουν ένα νέο «όλα εκτός του γάμου» μέτρο για τα ΛεΠΑΤ ζευγάρια.

Μέχρι τώρα, λιγότερες από τις μισές ψήφους έχουν μετρηθεί και τα πρόσφατα επίπεδα υποστήριξης είναι 52%.

Όλες εκτός από μια πόλη της Washington ψηφίζει τους νόμους ταχυδρομικώς, γεγονός που σημαίνει ότι το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι διαθέσιμο μέχρι το τέλος της εβδομάδας.

Το δημοψήφισμα 71 θα επεκτείνει τον υπάρχοντα νόμο Συμφώνου Συμβίωσης, δίνοντας ουσιαστικά στα ΛεΠΑΤ ζευγάρια όλα τα δικαιώματα του γάμου.

Αυτό περιλαμβάνει το δικαίωμα να χρησιμοποιούν την άδεια τες για λόγους υγείας της συντρόφισας-ου και δικαιώματα για την παιδοθεσία, την κηδεμονία και την υποστήριξη παιδιών.

Η κίνηση θα δώσει επίσης στα ΛεΠΑΤ ζευγάρια νέα δικαιώματα κληρονομιάς.

Επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ τον Ιούνιο αλλά παρέμεινε ανεφάρμοστο αφότου η ομάδα «Προστασία του γάμου στην Ουάσιγκτον» συνέλεξε τις 120.000 υπογραφές που απαιτούνται για ένα δημοψήφισμα.

Η Ουάσιγκτον έχει σε ισχύ το Σύμφωνο Συμβίωσης από το 2007 και υπολογίζεται ότι σχεδόν 6.000 έχουν πραγματοποιηθεί.

Στο Μαίην, οι αντίπαλες-οι των ΛεΠΑΤ δικαιωμάτων διεκδικούν μια νίκη δεδομένου ότι οι αριθμοί παρουσιάζουν πως όσες-οι ψηφίζουν θα ακυρώσουν έναν νόμο για το ΛεΠΑΤ γάμο.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 4.11.09 και το μεταφράσαμε από την Pink News, στην http://www.pinknews.co.uk/2009/11/04/early-numbers-suggest-washington-voters-approve-expanded-gay-rights/

Προσπαθούν να ακυρώσουν τον ΛεΠΑΤ γάμο στο Μαίην

Οι ψηφοφόρισες-οι στο Μαίην έχουν επιλέξει να ακυρώσουν έναν νέο νόμο που θα έδινε στο κράτος το δικαίωμα να τελέσει γάμους σε ΛεΠΑΤ ζευγάρια.

Οι πιό πρόσφατοι αριθμοί δείχνουν ότι 52.7% των πολιτών ψήφισαν ενάντια στο νέο δικαίωμα, έναντι 47.2% υπέρ.

Το Μαίην νομιμοποίησε το ΛεΠΑΤ γάμο το Μάιο 2009 και επρόκειτο να τεθεί σε ισχύ στις 12η Σεπτεμβρίου. Εντούτοις, παρέμεινε ανεφάρμοστο αφότου θρησκευτικές ομάδες ανήγγειλαν ότι είχαν συλλέξει αρκετές υπογραφές που επιτρέπουν ένα δημοψήφισμα για το ζήτημα.

Η κατάσταση είναι τώρα παρόμοια με αυτήν Καλιφόρνιας, όπου ο ΛεΠΑΤ γάμος νομιμοποιήθκε αλλά αποσύρθηκε το Νοεμβρίο του 2008 μετά από δημοψήφισμα.

Ο ΛεΠΑΤ γάμος είναι νόμιμος σε πέντε κράτη – Αϊόβα, Βερμόντ, Κοννέκτικατ, Μασαχουσέτη και Νιού Χάμσαιρ - αλλά αυτό το δικαίωμα έχει χορηγηθεί από τα δικαστήρια ή το νομοθετικό σώμα, παρά από δημοψήφισμα.

Οι ΛεΠΑΤ ακτιβίστριες-ες δήλωσαν ότι θα συνεχίσουν την μάχη για ίσα δικαιώματα.

Ο Jesse Connolly, μέλος της εκστρατείας «NO on 1/Protect Maine Equality» είπε: «Θα διανύσουμε μια μεγάλη διαδρομή. Για την επόμενη εβδομάδα, τον προσεχή μήνα, και το προσεχές έτος - μέχρι σε όλο το Μαίην οι οικογένειες αντιμετωπίζονται ισότιμα . Επειδή, αυτή η μακρόχρονη μάχη ήταν πάντα, για την αγάπη και την οικογένεια και αυτή θα είναι πάντα κάτι για το οποίο αξίζει για να μάχεσαι».

Πρόσθεσε: « Νοιώθω υπερηφάνεια για την εκστρατεία επειδή οι ιστορίες που είπαμε και οι εικόνες που μοιραστήκαμε ήταν από το πραγματικές-ους γονείς του Μέιν που αντιπροσώπευσαν τα παιδιά τες-τους, και ΛεΠΑΤ ζευγάρια που θέλησαν απλά να νυμφευθούν το πρόσωπο που αυτές αγαπούν».


Το άρθρο το βρήκαμε στις 4.11.09 και το μεταφράσαμε, γραμμένο από την Jessica Geen στην http://www.pinknews.co.uk/2009/11/04/echoes-of-prop-8-as-maine-voters-repeal-gay-marriage/

Τι είναι το Νέο-γυναικείο κίνημα;

Τι είναι το Νέο-γυναικείο κίνημα;

Γιατί «νεο-γυναικείο κίνημα;» Είναι το παιχνίδι σημασιολογίας. Πρόσφατα, έχουμε ακούσει για αυτό το νέο κίνημα, το «μετα-γυναικείο» κίνημα. Λένε οτι γυναικείο κίνημα είναι ξεπερασμένο-passe, ένα κίνημα που έχει παρέλθει. Το γυναικείο κίνημα που κοροϊδεύτηκε, επειδή το γυναικείο κίνημα δεν ήταν για το πως να φτιάχνουμε τα μαλλιά ή το μεικ απ- makeup μας.

Λοιπόν, ναι, εάν ήταν πραγματικά για τα μαλλιά και το μέικ απ- makeup, θα το κορόιδευαν. Αλλά ποιό είναι το σημείο που επιχειρηματολογούμε-υποστηρίζουμε το θέμα, όταν με το κύμα του μαγικού ραβδιού-προθέματος, το μετα-γυναικείο κίνημα γίνεται παρελθόν-αόριστος, και ένα νέο κίνημα επανα-προκύπτει. Το Νεο-γυναικείο κίνημα. Επειδή το μετα-γυναικείο κίνημα ξεπεράστηκε.

Το Νέο-φεμινιστικό κίνημα δεν είναι για να φτιάχνουμε τα μαλλιά και το μείκ απ. Το Νεο-γυναικείο κίνημα είναι για τις γυναίκες που κάνουν τις επιλογές τες που δεν θέτουν όρια τις επιλογές που άλλες γυναίκες πρέπει να κάνουν. Είναι για τα ίσα δικαιώματα, τις ίσες αμοιβές, τον ίσο σεβασμό και τις ίσες ευκαιρίες. Είναι για να είμαστε όπως θέλουμε να είμαστε.

Οι ενάντιες-οι του Γυναικείου Κινήματος λένε πως το γυναικείο κίνημα είναι μίσος για τους άνδρες - και έτσι μας δίνετε το δικαίωμα να επιλέξουμε εάν θέλουμε να μισήσουμε τους άνδρες. Δεν είναι μίσος για τους άνδρες, επειδή δεν αφορά τους άνδρες. Η μόνη αξία μας δεν είναι, το πώς αισθάνονται οι άνδρες για μας. Έχετε ποτέ παρατηρήσει πώς οποιαδήποτε συζήτηση του γυναικείου κινήματος σχεδόν σταθερά-αμετάβλητα γίνεται για τους άνδρες; Κάποια-ος υπαινίσεται-υπονοεί πως αυτή είναι μια αντίδραση ενάντια στους άνδρες, ή αρχίζουν τις στατιστικές που συγκρίνουν τις γυναίκες και τους άνδρες, ή αναφέρουν-αφηγούνται ιστορίες, πως το να είσαι στο γυναικείο κίνημα τα πάντα επικεντρώνονται γύρω απο την σεξιστική- φυλετική καταπίεση από τους άνδρες. Δεν είναι για τους άνδρες. Αν ήταν για τους για τους άνδρες, οι άνδρες θα μπορούσαν να είναι με το γυναικείο κίνημα ή με το Νέο-γυναικείο κίνημα και γνωρίζουμε την αφθονία φεμινιστών ακόμη και ριζοσπάστες άνδρες. Είναι πολύ περισσότερο από αυτό.

Όπως η Rebecca West είπε το 1913, «Εγώ η ίδια δεν ήμουν σε θέση ποτέ να ανακαλύψω τι ακριβώς είναι το γυναικείο κίνημα. Το μόνο που ξέρω ότι οι άνθρωποι με αποκαλούν μέλος του γυναικείου κινήματος όποτε εκφράζω συναισθήματα που με διαφοροποιούν από ένα χαλάκι πόρτας doormat- την αδιαμαρτύρητη υποταγή».
Η Charlotte Bunch είπε πως «Το γυναικείο κίνημα είναι μια μετασχηματιστική δύναμη, μια προσωπική και κοινωνική δύναμη. Είναι ένας τρόπος οπτικής του κόσμου-μια αμφισβήτηση των ζητημάτων εξουσίας-κυριαρχίας, μια επιβεβαίωση της ενέργειας των γυναικών». Εάν αυτό ισχύει, το Νεο-γυναικείο κίνημα πηγαίνει ακόμα περαιτέρω.

Ακριβώς όπως τα νεο-μαρξιστικά κύματα για την εθνότητα, το φύλο, τη σεξουαλικότητα, και άλλα συστήματα οικονομικών τάξεων, τάξεις-βασισμένες στις αναλύσεις του μαρξισμού,το Νεο-γυναικείο κίνημα φέρνει μια συνειδητοποίηση αυτών των ζητημάτων στο γυναικείο κίνημα. Παραδείγματος χάριν, οι εκστρατείες για μια αντι-καταφατική πρόταση δράσης, εδώ στην Καλιφόρνια, είπαν ότι θα έβλαπτε «τις μειονότητες και τις γυναίκες», ως αυτά τα δύο ποτέ να μην διασταυρώθηκαν και ως να μην υπήρξαν έγχρωμες γυναίκες στον κόσμο. Εδώ είναι που πολλές-οι άνθρωποι θεωρούν ότι το γυναικείο κίνημα αποτυγχάνει, δηλαδή στη κυριάρχη φυσιογνωμία του, που τουλάχιστον είναι είναι η λευκή και μεσαία τάξη.

Το Νεο-γυναικείο κίνημα πρέπει να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί, και να παλέψει ώστε να περικλείει τις έγχρωμες, εργαζόμενες γυναίκες, παχιές γυναίκες, εβραΐες, ειδωλολάτρισες, Ινδές, μουσουλμάνες, λεσβίες, αμφισεξουαλικές, γυναίκες που είναι και τα δύο φύλα, ηλικιωμένες γυναίκες, αγρότισσες, ανάπηρες, οροθετικές, καρκινοπαθείς κακοποιημένες, κορίτσια ηλικιωμένς και νεαρές γυναίκες. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο αν δεν καταλαβαίνουμε ότι η καθεμία και όλα συνδέονται κατά αυτόν τον τρόπο. Και έτσι μπορείτε να το εξηγήσετε στις φίλες-ους σας: το Νέο-γυναικείο κίνημα είναι η δύναμη που πρόκειται να αλλάξει τον κόσμο.


Το άρθρο το βρήκαμε γραμμένο από την Celeste Hutchins και την Christi Denton, στην http://www.neofeminism.org/defined/neofem2.html

Η αστυνομία της Σκωτίας καλεί τις ΛεΠΑΤ να καταγγείλουν την βία

Η αστυνομία της Σκωτίας καλεί τις ΛεΠΑΤ να καταγγείλουν την ενδοοικογενειακή βία.

Η σκωτσέζικη αστυνομία ωθεί περισσότερο τις λεσβίες και τους γκέι που είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας να την καταγγείλουν.

Χίλια περιστατικά της ενδοοικογενειακής κακοποίησης μεταξύ των ΛεΠΑΤ ζευγαριών αναφέρθηκαν στη Σκωτία πέρυσι αλλά θεωρείται ότι ο πραγματικός αριθμός περιστατικών είναι τόσο υψηλός, που μπορεί να φτάνει τα 4.000 περιστατικά.

Για να ενθαρρύνει περισσότερες ΛεΠΑΤ να καταγγέλουν-αναφέρουν τέτοια εγκλήματα, η αστυνομία έχει οργανώσει το τρίτο μέρος του συστήματος καταγγελίας-αναφοράς και τώρα τα θύματα μπορούν να αναφέρουν-καταγγέλουν τα εγκλήματα ηλεκτρονικά-on-line. Αν και αυτές οι καταγγελίες-αναφορές δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως βάση για αγωγή-μήνυση, αναμένεται ότι θα αυξήσουν την εμπιστοσύνη στην αστυνομία.

Γενικός Επιθεωρητής Peter McPike της Strathclyde's Domestic Abuse Task Force-Αστυνομική Ομάδα Εργασίας της Ενδοοικογενειακής Βίας είπε στην Scotsman πως θεωρεί ότι πολλές-οι ΛεΠΑΤ δεν κατείγγειλαν-ανέφεραν την ενδοικογενειακή βία επειδή φοβήθηκαν την δημοσιοποιήση του σεξουαλικού προσανατολισμού τες.

Είπε ότι αν και υπήρξαν 50.000 αναφορές περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας στη Σκωτία πέρυσι, μόνο χίλιες από αυτές περιείχαν ΛεΠΑΤ. Θεωρείται ότι μεταξύ έξι και εννέα τοις εκατό του πληθυσμού είναι ΛεΠΑΤ.

Πρόσθεσε: «Οι άνθρωποι μπορούν τώρα να μας πουν τα πράγματα εμπιστευτικά. Άνθρωποι δεν θέλουν πάντα την αστυνομία να εμφανίζεται στις πόρτες τες με τους μπλε προβολείς στραμένους πάνω τες. Πρέπει να ενισχύσουμε την εμπιστοσύνη της ΛεΠΑΤ κοινότητας. Θέλουμε να ξέρουν ότι δεν θα λαμβάναμε ποτέ οποιαδήποτε μέτρα που θα εξέθεταν το θύμα».

Η έρευνα της ΜΚΟ Stonewall για τις λεσβίες έχει διαπιστώσει ότι μία στις τέσσερεις έχει βιώσει ενδοοικογενειακή βία και τέσσερεις από τις πέντε που ήταν θύματα δεν ανέφεραν-κατείγγειλαν τα περιστατικά στην αστυνομία.


http://www.pinknews.co.uk/2009/10/26/scottish-police-call-for-more-gays-and-lesbians-to-report-domestic-abuse/


Εδώ ο όρος ενδοικογενειακή βία εννοεί την βία που βιώνουμε μέσα σε μια ερωτική σχέση και όχι την βία της βιολογικής οικογένειας. Ευαγγελία Βλάμη

Διαβούλευση για την ΛεΠΑΤ αιμοδοσία

Δημόσιες διαβουλεύσεις πρόκειται να πραγματοποιηθούν σήμερα για την απαγόρευση στις ΛεΠΑΤ να δίνουν αίμα.

Η πιό πρόσφατη ανασκόπηση-αναθεώρηση, Ιανουαρίος 2007, σύστησε πως η πολιτική της απαγόρευσης στις ΛεΠΑΤ να δίνουν αίμα, πρέπει να συνεχιστεί.

Αυτή σημαίνει ότι όποια-ος που έχει έρθει οποτεδήποτε σε σεξουαλική επαφή με το ίδιο φύλο απαγορεύεται για όλη της-του τη ζωή να δώσει αίμα, καθώς και όσες-οι έχουν έρθει σε σεξουαλική επαφή μαζί τες-τους. Άλλες-οι άνθρωποι που απαγορεύεται να δώσουν αίμα είναι οι εργαζόμενες-οι στο σεξ και οι χρήστριες-ες ναρκωτικών.

Η σημερινή συνεδρίαση θα πραγματοποιηθεί από την Ανεξάρτητη Συμβουλευτική Επιτροπή για την Ασφάλεια του Αίματος, των Ιστών και των Οργάνων, η οποία συμβουλεύει την κυβέρνηση για ζητήματα ασφάλειας του αίματος.

Αν και η ΜΚΟ Σεξουαλικής Υγείας «Terrence Higgins» έχει υποστηρίξει την απαγόρευση, άλλες όπως ο Peter Tatchell που πραγματοποιεί εκστρατεία για τα ΛεΠΑΤ δικαιώματα και η Εθνική Ένωση για το aids θεωρούν ότι η απαγόρευση είναι μεροληπτική.

Ο Peter Tatchell είπε: Αυτή η ανασκόπηση-αναθεώρηση που συμπεριλαμβάνει μεγάλη πληθυσμιακή ομάδα, και της απαγορεύει για όλη τη ζωής τες-τους σε ΛεΠΑΤ να δίνουν αίμα έχει διαρκέσει πάρα πολύ. Έχει διαταχτεί από την Εθνική Υπηρεσία Αίματος ως απάντηση της κριτικής και των διαμαρτυριών από μια σειρά οργανώσεων, συμπεριλαμβανομένων των οργανώσεων "OutRage" που εργάζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματ των ΛεΠΑΤ!, της "Εθνικής Ένωσης του aids" και της "Εθνικής Ένωσης Φοιτητριών-ων"».

Ο Tatchell πρόσθεσε: «Η απαγόρευση για όλη την διάρκειας της ζωής υποστηρίζεται από την κυβέρνηση, η οποία υποστηρίζει ότι καταπολεμά την λεσβοφοβική-ομοερωτοφοβική διάκριση. Η απαγόρευση βασίζεται στη στερεοτυπική, παράλογη, φανατική και μη επιστημονική θεωρεία-συμπέρασμα ότι όποια-ος που έχει έρθει σε κολπική, στοματική ή πρωκτική σεξουαλική επαφή με άλλη-ον -ακόμη και κι αν ήταν πριν 40 χρόνια και πήρε όλες τις προφυλάξεις- αποτελεί υψηλό κίνδυνο για το hiv. Αυτά είναι ανοησίες.

«Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες-οι ΛεΠΑΤ δεν έχουν hiv και δεν θα έχουν ποτέ hiv. Το αίμα τους είναι ασφαλές».

Η Εθνική Ένωση Φοιτητριών-ων θα διαμαρτυρηθεί έξω από τη συνεδρίαση, η οποία πρόκειται να πραγματοποιηθεί στο Βασιλικό Φυτοκομικό Κέντρο Διαλέξεων στην οδό Greycoat κατά της 1 μ.μ.

Από το 1985, έχουν υπάρξει μόνο δύο περιπτώσεις ασθενών, που νόσησαν από hiv μέσω μετάγγισης αίματος.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 27.10.09 και το μεταφράσαμε, γραμμένο από την Jessica Geen στην http://www.pinknews.co.uk/2009/10/27/public-meeting-to-be-held-today-on-gay-blood-ban/

Μια λεσβία αποδοκίμασε τον Nick Griffin του κόμματος BNP

Γιατί αποδοκίμασε τον Nick Griffin στη "Ώρα των ερωτήσεων"

Χτες τη νύχτα, μια από τις αποτελεσματικότερες φωνές που βγήκε από το ακροατήριο στη "Ώρα των Ερωτήσεων" ήταν αυτή της Beth Mellington-Pritchard.

Μια λεσβία με σύμφωνο συμβίωσης, αντιμετώπισε τον ισχυρισμό του Nick Griffin ηγέτη του BNP κόμματος, ότι ο λεσβιασμός-ομοερωτισμός είναι αποκρουστικός, λέγοντας: «Το συναίσθημα της αποστροφής είναι αμοιβαίο».

Η Beth Mellington-Pritchard, που καθόταν με την συντρόφισά της, γιουχαΐζοντας και χειροκροτώντας για το σχόλιό του ενώ ο Griffin χαμογέλασε και γέλασε.

Είπε επίσης ότι είχε προσκληθεί η Daily Mail επειδή είχε δημοσιεύσει ένα εριστικό άρθρο της Jan Moir, που είχε δείξει ότι η πλειοψηφία του βρετανικού λαού δεν συμφώνησε με τα συναισθήματα της Jan Moir.

Εδώ, εξηγεί στην Pink News.co.uk γιατί αποδοκίμασε τον ηγέτη του κόμματος BNP.

«Ως δημοκρατικά εκλεγμένος ευρωβουλευτής ο κ. Griffin, αισθάνθηκα ότι ήταν απαραίτητο να κληθεί για να εμφανιστεί στη "Ώρα των Ερωτήσεων" και ήμουν ευτυχής που το BBC το αναγνώρισε-δέχτηκε. Ήμουν ευτυχέστερη που προσκλήθηκα ως μέρος του ακροατηρίου και έτσι είχα την ευκαιρία να διερευνήσω-εξετάσω εξονυχιστικά τις απεχθείς απόψεις του κ. Griffin.

«Πριν από τη ραδιοφωνική μετάδωση, το ακροατήριο περίμενε μια ώρα σε ένα δωμάτιο και σπάνια έχω δει ένα τόσο διαφορετικό ακροατήριο. Μερικές-οι άνθρωποι επέκριναν το BBC για επιλογή ενός προκατειλημμένου ακροατηρίου, αλλά κατ’ εμέ υπήρξε μια σειρά απόψεων και υποβάθρων. Πράγματι, υπήρξαν επίσης διάφορες-οι υποστηρίκτριες του BNP και ενώ περιμέναμε να αρχίσει η εγγραφή, αυτές-οι σχεδίασαν μεταξύ τους πώς πρέπει να χωριστούν γύρω από το στούντιο για να το κάνουν να φαίνεται ότι ο κ. Griffin απευθύνετε- σε ένα ευρύ κοινό.

«Βρήκα τη συμπεριφορά των μελών του BNP που ήταν στο ακροατήριο, ιδιαίτερα απαίσια και η δυσανεξία μου εντάθηκε όταν επεφημούσαν τον κ. Griffin κατά την είσοδό του στη σκηνή. Πιστεύω πως ήταν η ενθάρρυνση τες-τους για τον κ. Griffin που οδήγησε σε ευρεία αποδοκοκιμασία-χλευασμό και γιουχαΐσματα από μερικές άλλες-ους ανθρώπους

Είχα ανησυχίες για την εκπομπή που παρέχει οξυγόνο στον σκοπό του κ. Griffin αλλά παρουσιάστηκε ως μισητός και γελοίος, δείχνοντας κατά συνέπεια ότι το BNP είναι ανήκανο-ανήμπορο. Εάν μερικές από τις διεκδικήσεις του δεν ήταν τόσο σοβαρές θα ήταν για γέλια. Για παράδειγμα, υπερασπίστηκε την συνεργασία-συσχέτιση με τον David Duke, έναν πρώην-ηγέτη της Κου Κλουξ Κλαν, επειδή είναι «σχεδόν εντελώς μη βίαιος» και προσπάθησε να εκτρέψει τις ερωτήσεις σχετικά με την ιστορία της άρνησης του για το ολοκαύτωμα, προσποιούμενος ότι ήταν νομικά αναγκασμένος να μην συζητήσει το θέμα (παρά το ότι ο Jack Straw σε επακόλουθη διαβεβαίωση του είπε ότι δεν θα υπήρχε κανένα νομικό αντίκτυπο εάν ο κ. Griffin απαντούσε στις ερωτήσεις).

Σε όλο το πρόγραμμα ενοχλήθηκα από απόψεις του κ. Griffin και αισθάνθηκα αναγκασμένη να τον προκαλέσω με το να τον ρωτήσω την άποψή του σχετικά με το εάν η Daily Mail έπρεπε να είχε δημοσιεύσει το αμφισβητούμενο άρθρο της Ian Moir που υποστηρίζει πως ο θάνατος του Stephen Gately «δίνει ένα άλλο χτύπημα στο μύθο της παντοτινής ευτυχείας του Συμφώνου Συμβίωσης». Στην απάντηση του ο κ. Griffin, είπε ότι βρήκε την ιδέα του λεσβιασμού «αποκρουστική-σιχαμερή-απεχθή». Σε αυτή τη φάση, ο προεδρεύων David Dimbleby, προσκάλεσε το ακροατήριο να σχολιάσει και απάντησα στον κ. Griffin που « ως πρόσωπο που έχω Σύμφωνο Συμβίωσης και ως λεσβία, το συναίσθημα της αποστροφής-απέχθειας είναι αμοιβαίο»

Είμαι τυχερή που ποτέ πριν δεν έχω υποφέρει ή ακούσει την λεσβοφοβία από πρώτο χέρι και δεν μπορώ να σας πω πόσο εξοργισμένη ήμουν από τα σχόλια που ο κ. Griffin έκανε για τις ΛεΠΑΤ. Το θεωρώ προνόμιο, να έχω την ευκαιρία να αντιπροσωπεύσω σθεναρά την ΛεΠΑΤ κοινότητα και έχω συγκινηθεί από τα μηνύματα της υποστήριξης που έχω λάβει τόσο από τις φίλες-ους όσο και από άγνωστες-ους.


Το άρθρο το βρήκαμε στις 23.10.09 γραμμένο από την Jessica Geen, στην http://www.pinknews.co.uk/2009/10/23/comment-why-i-heckled-nick-griffin-on-question-time/